Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

DFHG URN Retriever

LIBER OCTAVUS

A TRAJANO USQUE AD CONSTANTINUM MAGNUM. 98-306 P.C. PHILO BYBLIUS. ASPASIUS BYBLIUS. FAVORINUS ARELATENSIS. HADRIANUS CAESAR. ARRIANUS NICOMEDENSIS. PHLEGON TRALLIANUS. CEPHALION. NICANOR ALEXANDRINUS. TELEPHUS PERGAMENUS. [JASON ARGIVUS.] CHARAX PERGAMENUS. CREPEREIUS CALPURNIANUS. CALLIMORPHUS. ANTIOCHIANUS. DEMETRIUS SAGALASSENSIS. [AMYNTIANUS.] DAMOPHILUS BITHYNUS. CHRYSEROS. ATHENAEUS NAUCRATITA. JUDAS. SEVERUS IMPERATOR. ASINIUS QUADRATUS. NICAGORAS ATHENIENSIS. LUPERCUS BERYTIUS. CALLINICUS. EPHORUS CUMANUS. NICOSTRATUS TRAPEZUNTIUS. NICOMACHUS. CALLICRATES TYRIUS. THEOCLES. ZENOBIA. PORPHYRIUS TYRIUS. DEXIPPUS ATHENIENSIS. EUSEBIUS. ONESIMUS.
603

PHLEGON TRALLIANUS

603

PHLEGONTIS TRALLIANI FRAGMENTA

ΟΛΥΜΠΙΑΔΕΣ Η ΧΡΟΝΙΚΑ

ΟΛΥΜΠΙΑΔΕΣ Η ΧΡΟΝΙΚΑ
E LIBRO PRIMO
1.
Δοκεῖ (**) μοι χρῆναι εἰπεῖν τὴν αἰτίαν, δι ̓ ἣν τὰ Ὀλύμπια τεθῆναι συμβέβηκεν. Ἔστι δὲ ἥδε. Μετὰ Πεῖσον καὶ Πέλοπα, ἔτι δὲ Ἡρακλέα, τοὺς πρώτους τὴν πανήγυριν καὶ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπίασιν ἐνστησαμένους, ἐκλειπόντων τῶν Πελοποννησίων τὴν θρησκείαν χρόνῳ τινὶ, εἰς ὃν ἀπὸ Ἰφίτου Ὀλυμπιάδες ὀκτὼ πρὸς ταῖς εἴκοσι καταριθμοῦνται εἰς Κόροιβον τὸν Ἠλεῖον, καὶ ἀμελησάντων τοῦ ἀγῶνος, στάσις ἐνέστη κατὰ τὴν Πελοπόννησον. Λυκοῦργος δὲ Λακεδαιμόνιος, υἱὸς ὢν τοῦ Πρυτάνεως, τοῦ Εὐρυπῶντος, τοῦ Σόου, τοῦ Προκλέως, τοῦ Ἀριστοδήμου, τοῦ Ἀριστομάχου, τοῦ Κλεοδαίου, τοῦ Ὕλλου, τοῦ Ἡρακλέους καὶ Δηιανείρας, καὶ Ἴφιτος Αἵμονος, ὡς δὲ ἔνιοι Πραξωνίδου, ἑνὸς τῶν ἀπὸ Ἡρακλέους, Ἠλεῖος, καὶ Κλεοσθένης Κλεονίκου Πεισάτης, βουλόμενοι εἰς ὁμόνοιαν καὶ εἰρήνην τὸ πλῆθος αὖθις ἀποκαταστῆσαι, τήν τε πανήγυριν τὴν Ὀλυμπικὴν ἔγνωσαν ἀνάγειν εἰς τὰ ἀρχαῖα νόμιμα καὶ ἀγῶνα γυμνικὸν ἐπιτελέσαι. Στέλλονται δὴ εἰς Δελφοὺς χρησόμενοι τῷ θεῷ, εἴ σφισιν συνεπαινεῖ ταῦτα ποιῆσαι. δὲ θεὸς ἄμεινον ἔφη ἔσεσθαι ποιοῦσιν. Καὶ προσέταξεν ἐκεχειρίαν ἀγγεῖλαι ταῖς πόλεσιν ταῖς βουλομέναις μετέχειν τοῦ ἀγῶνος. Ὧν περιαγγελθέντων κατὰ τὴν Ἑλλάδα, καὶ δίσκος ἐγράφη τοῖς Ἑλλανοδίκαις, καθ ̓ ὃν ἔδει τὰ Ὀλύμπια ἔγειν. Οὐκ ἄγαν δὲ προσιεμένων τὸν ἀγῶνα, ἀλλὰ δυσχεραινόντων τῶν (1) Πελοποννησίων, λοιμὸς ἐπιγενόμενος καὶ φθορὰ καρπῶν ἐλυμαίνετο αὐτούς. Οἱ δὲ ἀποστείλαντες (2) πάλιν τοὺς περὶ τὸν Λυκοῦργον ᾖτοῦντο τοῦ λοιμοῦ παῦλαν καὶ ἴασίν τινα. δὲ Πυθία χρᾷ τάδε· γῆς ἀκρόπολιν πάσης Πελοπηίδα κλεινὴν ναίοντες, πρέσβεις τε βροτῶν πάντων καὶ ἄριστοι, φράζεσθ ̓ ἐξ ἐμέθεν χρησμὸν θεοῦ, ὅττι κεν εἴπω. Ζεὺς ὑμῖν τελετῆς μῆνιν ἔχει ἣν διέχρησεν, οὕνεκ ̓ ἀτιμάζοντες (3) Ὀλύμπια πασινάνακτος (4) Ζηνὸς—τοῦ πρῶτος μὲν ἱδρύσατο καὶ θέτο τιμὴν Πεῖσος, καὶ μετὰ τόνδε Πέλοψ, ὅτε δῆμον ἔναιεν (5) Ἑλλάδα, θῆκε δ ̓ ἕπειτ ̓ ἔροτιν καὶ ἔπαθλα θανόντι Οἰνομάῳ, τρίτατος δ ̓ ἐπὶ τοῖς παῖς Ἀμφιτρύωνος Ἡρακλέης ἐτέλεσσ ̓ ἔροτιν καὶ ἀγῶν ̓ ἐπὶ μήτρῳ Τανταλίδῃ Πέλοπι φθιμένῳ—τὸν δήποθεν ὑμεῖς (6) λείπετε καὶ τελετήν. Ἦς χωσάμενος κατὰ θυμὸν ὦρσε κακὸν (7) λιμὸν παρὰ τοῖς καὶ λοιμὸν, ὃν ἔστι παῦσαι ἀνορθώσαντας ἑορτὴν τῷ πάλιν αὖθις. Ταῦτα ἀκούσαντες ἀπήγγειλαν τοῖς Πελοποννησίοις, οἱ δὲ ἀπιστήσαντες τῷ χρησμῷ ἀπέστειλαν πάλιν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ κοινοῦ δόγματος ἐπιστρεφέστερον ἐπερωτήσοντας τὸν θεὸν περὶ τῶν χρησθέντων. δὲ Πυθία λέγει τάδε· Πελοποννήσου ναέται, παρὰ (8) βωμὸν ἰόντες θύετε καὶ πείθεσθε τά κεν μάντεις ἐνέπωσιν, Ἠλείων πρόπολοι, πατέρων νόμον ἰθύνοντες. Τούτων χρησθέντων οἱ Πελοποννήσιοι ἐπέτρεψαν τοῖς Ἠλείοις ἀγῶνα τιθέναι τῶν Ὀλυμπίων καὶ ἐκεχειρίαν ἀγγέλλειν ταῖς πόλεσι. Καὶ Ἠλεῖοι δὲ μετὰ ταῦτα βουλόμενοι βοηθεῖν Λακεδαιμονίοις, ὅτε Ἕλος ἐπολιόρκουν, πέμψαντες εἰς Δελφοὺς ἐμαντεύοντο. Καὶ χρᾷ Πυθία τάδε· Τὴν αὑτῶν ῥύεσθε πάτραν, πολέμου δ ̓ ἀπέχεσθε, κοινοδίκου φιλίης (9) ἡγούμενοι Ἑλλήνεσσιν, ἔστ ̓ ἂν πενταέτης (10) ἔλθῃ φιλόφρων ἐνιαυτός. Χρησθέντων δὲ τούτων τοῦ μὲν πολεμεῖν ἀπέσχοντο, τῶν δὲ Ὀλυμπίων τὴν ἐπιμέλειαν ἐποιοῦντο. Καὶ ἐστέφετο μὲν οὐδεὶς ἐπὶ πέντε Ὀλυμπιάδας· τῇ δὲ ἕκτῃ ἔδοξεν αὐτοῖς μαντεύσασθαι, εἰ στέμματα περιθῶσι τοῖς νικῶσι, καὶ πέμπουσι τὸν βασιλέα Ἴφιτον εἰς θεοῦ. δὲ θεὸς ἔφη τάδε· Ἴφιτε, μήλειον καρπὸν μὴ θῇς ἐπὶ νίκῃ, ἀλλὰ τὸν ἄγριον ἀμφιτίθει καρπώδη ἐλαιῶν, ὃς νῦν ἀμφέχεται λεπτοῖσιν ὑφάσμασ ̓ ἀράχνης. Παραγενόμενος οὖν εἰς τὴν Ὀλυμπίαν, πολλῶν ἐν τῷ τεμένει κοτίνων ὄντων, εὑρὼν ἕνα περιεχόμενον ἀραχνίοις περιῳκοδόμησεν αὐτὸν, καὶ τοῖς νικῶσιν ἐκ τούτου ἐδόθη στέφανος. Πρῶτος δ ̓ ἐστεφανώθη Δαῖκλῆς Μεσσήνιος, [ὃς] τῇ ἑβδόμῃ Ὀλυμπιάδι στάδιον ἐνίκα.
1. Exponenda mihi videtur causa, ob quam Olympia institui contigit. Est autem haec. Post Pisum, Pelopem atque Herculem, qui primi solennem conventum ac certamen Olympicum instituerant, quum Peloponnesii eam festivitatem aliquamdiu intermisissent, per id scilicet tempus quod ab iphito ad Coroebum usque Eleum duodetriginta Olympiadum numeratur, certamenque neglexissent, seditio in Peloponneso est coorta. Ibi Lycurgus Spartanus, Prytanidis, Eurypontis, Soi, Proclis, Aristodemi, Aristomachi, Cleodei, Hylli, Herculis et Deianirae, et Iphitus, Haemonis aut (ut alii perhibent) Praxonidae fiiius ab Hercule prognati, Eleus domo, ac Cleosthenes, Cleonici filius, Pisaeus, ut populum ad concordiam pacemque reducerent, quum Olympicam festivitatem statuerunt ad pristinam formam redigere, tum certamen gymnicum edere. Itaque Delphos miserunt qui deum percontarentur, an hoc eorum probet consilium. Is respondit, bona eventur, si id exsequantur: jussitque ferias indici urbibus, quae certaminis vellent esse participes. Quo oraculo in Graecia renuntiato, discus etiam conscriptus est a Graecorum judicibus, quos ipsi Hellanodicas vocant, formam agendorum Olympiorum indicans. Ceterum Peloponnesios non admodum id certamen gratum babentes, molesteque id ferentes, pestis invasit, frugumque pernicies afflixit. Itaque denuo Lycurgum ejusque socios ad oraculum ablegarunt, qui pestis amolitionem ac remedium poscerent. Pythia vero sic respondit: O qui telluris famosam totius arcem Mortales inter natuque et taude supremi Incolitis, quae fata dei cano discite jessu. Neglecta altitonans irascitur ob sacra vobis Juppiter, immenso qui meximus imperat orbi. Cujus Olympia vos cultu spoliastis avito: Quae princeps Jovis ut Pisus celebraret honorem Instituit: post huncque Pelops, quo Graecia rege Floruit, unanimesque habuerunt moenia cives, Oenomao instituit certamina lumine caso. Tertius haec Pelopi satus Amphitruone dicavit Tantalidae, grati servans pia jura nepotis. Haec sacra et ludos abolere hos Juppiter ausis Iratus pestem immisit diramque famemque. Verum instauratis cessabunt haec mala sacris. Peloponnesii, ubi hoc eis renunciatum oraculum fuit, ei fidem derogantes, denuo communi de sententia miserunt ipsi, qui accuratius deum de oraculo interrogarent. Pythia autem haec retulit: O Peloponnesi cives, altaria circum Ite, sacris factisque animis advertite dicta Vatum, qui leges et jura paterna sequuntur, Vatum Eleorum monitis parete volentes. Hoc oraculo accepto Peloponnesii concesserunt Eleis, ut certamen Olympicum instituerent, et ferias urbibus denunciarent. Porro autem postea temporis Elei, quum opitulari vellent Lacedaemoniis Helos urbem oppugnantibus, Delphos consultum miserunt. Et respondit Pythia in hanc sententiam. Exsoretes belli patriam defendite vestram, Et pacis Graecos communia jura docete Auctores, anni veniant dum gaudia quinti. Hoc oraculo dato, Elei bello abstinuerunt, et Olympia curaverunt. Quinque Olympiades ita sunt exactae, ut coronaretur nemo. Sexta placuit oraculum scitari, an victoribus coronae essent imponendae, eamque ob rem missus ad fanum dei rex Iphitus. Deus sic est fatus: Iphite, victorem malo donare caveto. Verum silvestris fructu redimitor olivae Quem circum teneris inclusit aranea filis. Quum ergo venisset Olympiam, inque luco multi essent oleastri, unum eorum deprehendens araneis circumdatum, aedificio cinxit: atque ea ex arbore corona data est victoribus. Primus coronatus est Daicles Messenius, Olympiade septima stadio victor. (**) Haec in codice post reliqua Phleg. Scripta ponuntur, praefixo titulo Περὶ τῶν Ὀλυμπίων. 6. Sic Sopingius pro vg.. Πέλοπι Τανταλίδῃ δήτοθεν ὑμῖν λείπεις. — 7. κακὴν Xyi. Nescio an e cod. — 8. περὶ vgo. Παρὰ Euseb. p. 141 Mai, ubi et hoc et sequens Pythiae responsum affertur, neque tamen id e Phlegonti desumptum, ut e reliquo narrationis apud Euseb. Tenore intelligitur. — 9. sic Euseb., φιλίας editt. Phlegont. — 10. εὖτ ̓ (l. ἔστ ̓ ἂν) ἐνὶ τριόδοις gr. Euseb., quanquam nostra legisse videtur interpret. Armen.; nam vertit majus: ut cum annua cele. britate gaudium annuum redeat. Mutavit quidam lectionem, quem offendebat ille πενταετὴς ἐνιαυτός. Similiter ap. Phlegont. Margo codicis: ἔστ ̓ ἂν ἐνὶ συνόδοις ἔλθῃ. 1. Τῶν τε cod. — 2. ἀποστάντες cod.; em. Westerm. — 3. ἀτιμάζονται? Krause. — 4. λασιάνακτος cod., suprascripto πα. — 5. δημονναῖαν cod. Ἑλλὰς mascul. E Sophocle laudat Antiattic. Bekker p. 97, 4. Id si minus placet, legas ὅτε δὴ μόλεν αἴαν, id quod dicere licet pro ὅτε δὴ μόλ ̓ ἐς αἵαν. Westermann. Conj.: ὁ δ ̓ ἄρ ̓ ἕλλαχεν αἵαν Ἑ. s. Ἤλιδα, vel ὅτε δὴ λάχεν αἶαν Ἠ.

DFHG URN Retriever

The DFHG URN retriever is a tool for retrieving and citing passages and words in the Greek texts Fragmenta Historicorum Graecorum by typing the corresponding URN.

For example:

  1. Hellanicus fr. 1
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1
  2. The citation of the beginning of Hellanicus fr. 1 (Ἑλλάνικος ὁ Λέσβιος τοὺς Τυῤῥηνούς φησι, Πελασγοὺς πρότερον καλουμένους, ἐπειδὴ κατῴκησαν ἐν Ἰταλίᾳ, παραλαβεῖν ἣν ἔχουσι προσηγορίαν)
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1@ἑλλάνικος[1]-προσηγορίαν[1]

DFHG Project     Creative Commons License