Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

DFHG URN Retriever

LIBER OCTAVUS

A TRAJANO USQUE AD CONSTANTINUM MAGNUM. 98-306 P.C. PHILO BYBLIUS. ASPASIUS BYBLIUS. FAVORINUS ARELATENSIS. HADRIANUS CAESAR. ARRIANUS NICOMEDENSIS. PHLEGON TRALLIANUS. CEPHALION. NICANOR ALEXANDRINUS. TELEPHUS PERGAMENUS. [JASON ARGIVUS.] CHARAX PERGAMENUS. CREPEREIUS CALPURNIANUS. CALLIMORPHUS. ANTIOCHIANUS. DEMETRIUS SAGALASSENSIS. [AMYNTIANUS.] DAMOPHILUS BITHYNUS. CHRYSEROS. ATHENAEUS NAUCRATITA. JUDAS. SEVERUS IMPERATOR. ASINIUS QUADRATUS. NICAGORAS ATHENIENSIS. LUPERCUS BERYTIUS. CALLINICUS. EPHORUS CUMANUS. NICOSTRATUS TRAPEZUNTIUS. NICOMACHUS. CALLICRATES TYRIUS. THEOCLES. ZENOBIA. PORPHYRIUS TYRIUS. DEXIPPUS ATHENIENSIS. EUSEBIUS. ONESIMUS.
615

PHLEGON TRALLIANUS

615

PHLEGONTIS TRALLIANI FRAGMENTA

ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΣΙΩΝ

32.
Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ἀντισθένης Περιπατητικὸς φιλόσοφος, Ἀκείλιον Γλαβρίωνα τὸν ὕπατον μετὰ πρεσβευτῶν Πορκίου Κάτωνος καὶ Λουκίου Οὐαλερίου Φλάκκου παραταξάμενον Ἀντιόχῳ ἐν Θερμοπύλαις γενναίως τε ἀγωνισάμενον βιάσασθαι ῥῖψαι μὲν τὰ ὅπλα τοὺς μετ ̓ Ἀντιόχου, αὐτὸν δὲ τὰ μὲν πρῶτα εἰς Ἐλάτειαν (cod. Ἰταλίαν; em. Meursius) μετὰ πεντακοσίων ὑπασπιστῶν φυγεῖν, ἐκεῖθεν δὲ πόλιν εἰς Ἔφεσον ἀναγκάσαι ὑπεξελθεῖν. δὲ Ἀκείλιος Κάτωνα μὲν εἰς Ῥώμην ἀπέστειλεν ἀπαγγελοῦντα τὴν νίκην, αὐτὸς δὲ ἐπ ̓ Αἰτωλοὺς καθ ̓ Ἡράκλειαν ἐστράτευσεν, ἣν ἐξ εὐμαροῦς ἔλαβεν. Ἐν δὲ τῇ παρατάξει τῇ γενομένῃ πρὸς Ἀντίοχον ἐν Θερμοπύλαις ἐπιφανέστατα σημεῖα ἐγένετο Ῥωμαίοις. Ἐπιφανέντος γὰρ Ἀντιόχου καὶ φυγόντος τῇ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ ἐγίνοντο οἱ Ῥωμαῖοι περὶ ἀναίρεσιν τῶν ἐκ τῆς σφετέρας δυνάμεως πεπτωκότων καὶ περὶ συλλογὴν λαφύρων τε καὶ σκύλων καὶ αἰχμαλώτων. Βούπλαγος δέ τις, τῶν ἀπὸ Συρίας ἱππάρχης, τιμώμενος παρὰ τῷ βασιλεῖ Ἀντιόχῳ, ἔπεσε καὶ αὐτὸς γενναίως ἀγωνισάμενος. Ἀναιρουμένων δὲ τῶν Ῥωμαίων πάντα τὰ σκῦλα καὶ μεσούσης τῆς ἡμέρας, ἀνέστη Βούπλαγος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἔχων τραύματα δέκα δύο, καὶ παραγενόμενος εἰς τὸ στρατόπεδον αὐτῶν ἀνεῖπε λεπτῇ τῇ φωνῇ τούσδε τοὺς στίχους· Παῦσαι σκυλεύων στρατὸν ἄϊδος εἰς χθόνα βάντα· ἤδη γὰρ Κρονίδης νεμεσᾷ Ζεὺς μέρμερα λεύσσων, μηνίει δὲ φόνῳ στρατιᾶς καὶ σοῖσιν ἐπ ̓ ἔργοις, καὶ πέμψει φῆλον θρασυκάρδιον εἰς χθόνα τὴν σὴν, οἵ σ ̓ ἀρχῆς παύσουσιν, ἀμείψῃ δ ̓ οἰά γ ̓ ἔρεξας. Ταραχθέντες δὲ οἱ στρατηγοὶ ἐπὶ τοῖς ῥηθεῖσιν διὰ ταχέων συνήγαγον τὸ πλῆθος εἰς ἐκκλησίαν καὶ ἐβουλεύοντο περὶ τοῦ γεγονότος φάσματος. Ἔδοξεν οὖν τὸν μὲν Βούπλαγον παραχρῆμα μετὰ τὰ λεχθέντα ἔπη ἀποπνεύσαντα κατακαύσαντας θάψαι, καθαρμὸν δὲ ποιήσαντας τοῦ στρατοπέδου θῦσαι Διὶ Ἀποτροπαίῳ καὶ πέμψαι εἰς Δελφοὺς ἐρωτήσοντας τὸν θεὸν, τί χρὴ ποιεῖν. Παραγενομένων δὲ Πυθαῦδε τῶν θεωρῶν καὶ πυνθανομένων τί ποιητέον, ἀνεῖπεν Πυθία τόνδε τὸν χρησμόν· Ἴσχεο νῦν, Ῥωμαῖε, δίκη δέ τοι ἔμμονος ἔστω, μή σοι ἐφορμήσῃ Παλλὰς πολὺ φέρτερον Ἄρη, χηρώσῃ δ ̓ ἀγοράς· σὺ δὲ, νήπιε, πολλὰ μογήσας ἵξεαι ἐς χώρην τὴν σὴν πολὺν ὄλβον ὀλέσσας. Ἀκούσαντες οὖν τοῦ λόγου τούτου τὸ μὲν ἐπιστρατεῦσαι ἐπί τινα τῶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ κατοικούντων ἀπέγνωσαν τὸ παράπαν, ἀναζεύξαντες δὲ ἀπὸ τοῦ προειρημένον τόπου παρεγένοντο ἐπὶ Ναύπακτον τῆς Αἰτωλίας, οὗ ἐστιν ἱερὸν κοινὸν τῶν Ἑλλήνων, εὐτρεπίζοντες θυσίας δημοτελεῖς, ἀπαρχάς τε ἐξ ἔθους. Τούτων δὲ ἐπιτελουμένων στρατηγὸς Πόπλιος ἐμμανὴς γενόμενος καὶ παράφρων ἀποφθέγγεται πολλά τινα ἐνθουσιωδῶς, τὰ μὲν ἐν μέτρῳ, ἔστι δ ̓ καὶ καταλογάδην. Διαγγελθέντος δὲ τῲ πλήθει τοῦ πράγματος συνέθεον πάντες πρὸς τὴν σκηνὴν τοῦ Ποπλίου, ἅμα μὲν ὑπαγωνιῶντες καὶ ἐκπεπληγμένοι ἐπὶ τῷ τὸν κράτιστον αὐτῶν καὶ δυνάμενον ἀφηγεῖσθαι μετ ̓ ἐμπειρίας ἠτυχηκέναι, ἅμα δὲ ἀκούειν βουλόμενοι τὰ λεγόμενα, ὥστε τινὰς αὐτῶν πιεσθέντας βιαιότερον ἀποπνιγῆναι. Τὰ μὲν οὖν ἐν μέτρῳ ῥηθέντα ὑπ ̓ αὐτοῦ, ἔτι ὄντος ἐν τῇ σκηνῇ, ἐστὶ τάδε· πατρὶς, οἵόν σοι λυγρὸν φέρει Ἄρη Ἀθήνη, ἡνίκα πορθήσασ ̓ Ἀσίην πολύολβον ἵκηαι Ἰταλίην ἐς γαῖαν, ἐῦστεφάνους τε πόληας, Θρινακίην νῆσον πολυήρατον, ἣν κτίσατο Ζεύς. Ἦξει γὰρ στρατιὴ πολυφέρτατος, ὀβριμόθυμος, τηλόθεν ἐξ Ἀσίης, ὅθεν ἡλίου ἀντολαί εἰσιν, καὶ βασιλεὺς διαβὰς στεινὸν πόρον Ἑλλησπόντου ὅρκια πιστὰ ταμεῖ πρὸς κοίρανον Ἠπειρώτην, ἄξει δ ̓ εἰς Ἀσίην (?) στρατιὴν ἀνάριθμον ἀγείρας πάντοθεν ἔκ τ ̓ Ἀσίης ἠδ ̓ Εὐρώπης ἐρατεινῆς, καί σε δαμᾷ, χήρους δ ̓ οἴκους καὶ τείχεα θήσει, δουλοσύνην δ ̓ ἐπὶ πᾶσιν ἐλεύθερον ἠμαρ ἀπούρας τεύξει μήνιδος οὔνεκ ̓ Ἀθηναίης μεγαθύμου. Ἀνειπὼν δὲ τοὺς στίχους τούτους ὥρμησεν ἐκ τῆς σκηνῆς ἐν χιτῶνι καὶ ἀπεφθέγγετο καταλογάδην τάδε· «Μηνύομεν, ἄνδρες στρατιῶται καὶ πολῖται, διαβάντας ἐκ τῆς Εὐρώπης εἰς τὴν Ἀσίαν νικῆσαι ὑμᾶς τὸν βασιλέα Ἀντίοχον ναυμαχήσαντάς τε καὶ πεζῇ παραταξαμένους, κυριεῦσαι δὲ τῆς ἐπιτάδε τοῦ Ταύρου χώρας πάσης καὶ τῶν πόλεων τῶν ἐκτισμένων ἐν αὐτῇ, ἐκβαλόντας τὸν Ἀντίοχον εἰς Συρίαν, ταύτην δὲ παραδοθῆναι καὶ τὰς πόλεις τοῖς Ἀττάλου υἱοῖς. Γαλάτας δὲ τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ Ἀσίᾳ παραταξαμένους πρὸς ὑμᾶς ἡσσηθῆναι, τῶν δὲ γυναικῶν καὶ τέκνων καὶ τῆς ἀποσκευῆς πάσης κυριεῦσαι ὑμᾶς καὶ ἀγαγεῖν εἰς τὴν Εὐρώπην, τοὺς δὲ κατοικοῦντας ἐν τῇ Εὐρώπῃ τὴν παραλίαν Θρᾷκας τῆς τε Προποντίδος καὶ Ἑλλησπόντου ἀναλύουσιν ὑμῖν ἀπὸ τῆς στρατείας ἐπίθεσιν ποιήσασθαι περὶ τὴν τῶν Αἰνιάνων χώραν καί τινας διαφθείραντας ἀφελέσθαι μέρος τι τῆς προνομῆς, διασωθέντων δὲ τῶν ἄλλων καὶ κωμισθέντων εἰς Ῥώμην ἔσεσθαι συνθήκας πρὸς βασιλέα Ἀντίοχον, ἐφ ̓ χρήματα μὲν εἰσοίσει καὶ χώρας τινὸς ἀποστήσεται.» Ἀναγορεύσας δὲ ταῦτα ἀνεκεκράγει μεγάλῃ τῇ φωνῇ λέγων τάδε·» Ἐκ τῆς Ἀσίας ὁρῶ διαβαινούσας δυνάμεις χαλκοστέρνους καὶ βασιλέας ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναγομένους καὶ ἔθνη παντοδαπὰ ἐπὶ τὴν Εὐρώπην, ἵππων τε κτύπον δοράτων τε ψόφον καὶ φόνον αἱματόφυρτον λεηλασίαν τε δεινὴν πτώσεις τε πύργων καὶ τειχῶν κατασκαφὰς ἐρημίαν τε χθονὸς ἀμυθήτου.» Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἔλεξεν αὖθις ἐν ἔπεσι τάδε· Ἡνίκα Νισαῖοι χρυσάμπυκες ἀργέται ἵπποι βῶσιν ἐπὶ χθόνα δῖαν, ἑὴν προλιπόντες ἐφέδρην, οὕς ποτ ̓ ἐν ἄστει τεῦξε Συρηκοσίων πολυόλβων Δαίδαλος Ἠετίων, φιλίαν πολυήρατον αὔξων, δαῖτ ̓ ἐπὶ χαλκείῃ, δεσμοῖς δ ̓ ἐπὶ δεσμὸν ἴαλλεν, χρύσεον ἐν δ ̓ αὐτὸν πᾶσιν Ὑπερίονος υἱὸν ἤρμοσεν ἀκτίνεσσι καὶ ὄμμασι μαρμαίροντα· καὶ τότε σοὶ, Ῥώμη, χαλέπ ̓ ἄλγεα πάντα τελεῖται. Ἥξει γὰρ στρατὸς εὐρὺς, ὃς οὐ (1. σου) χθόνα πᾶσαν [ὀλέσσει, χηρώσει δ ̓ ἀγορὰς, ἄστη δέ τε πυρπόλα θήσει, αἵματι δὲ πλήσει ποταμοὺς, πλήσει δὲ καὶ ᾅδην, δουλοσύνην τ ̓ οἰκτρὴν, στυγερὴν, ἀτέκμαρτον ἐφέσσει. Οὐδὲ γυνὴ πόσιν ὅν γ ̓ ὑποδέξεται ἐκ πολέμοιο νοστήσαντ, ἀἴδης δὲ καταχθόνιος, μελανείμων, ἕξει ἐνὶ φθιμένοισιν ὁμοῦ τέκνα μητρὸς ἀπούρας, Ἄρης δ ̓ ἀλλοδαποῖς περιθήσει δούλιον ἦμαρ. Ἀποφθεγξάμενος δὲ ταῦτα ἐσιώπησεν καὶ πορευθεὶς ἔξω τοῦ στρατοπέδου ἀνέβη ἐπί τινα δρῦν. Ἐπακολουθήσαντος δὲ τοῦ ὄχλου προσεκαλέσατο αὐτοὺς καὶ εἶπε τάδε· «Ἐμοὶ μὲν, ἄνδρες Ῥωμαῖοι καὶ οἱ λοιποὶ στρατιῶται, καθήκει τελευτήσαντι ὑπὸ λύκου πυρροῦ εὐμεγέθους καταβρωθῆναι ἐν τῇ σήμερον ἡμέρᾳ, ὑμεῖς δὲ τὰ ῥηθέντα ὑπ ̓ ἐμοῦ γινώσκετε συμβησόμενα ὑμῖν πάντα, τεκμηρίοις χρώμενοι τῇ νῦν ἐσομένῃ ἐπιφανείᾳ τοῦ θηρίου τε καὶ τῇ ἐμῇ ἀναιρέσει, ὅτι ἀληθῆ εἴρηκα ἔκ τινος θείας ὑποδείξεως.» Τοσαῦτα δὲ εἰπὼν ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἀποστῆναι καὶ μηδένα κωλῦσαι τὸ θηρίον προσελθεῖν, φάσκων ἐὰν ἀποστρέψωσιν, οὐ συνοίσειν αὐτοῖς. Ποιήσαντος δὲ τοῦ πλήθους τὸ προσταχθὲν οὐκ εἰς μακρὰν παραγίνεται λύκος. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν Πόπλιος κατέβη ἀπὸ τῆς δρυὸς καὶ ἔπεσεν ὕπτιος, δὲ λύκος ἀνασχίσας αὐτὸν κατεδαίνυτο πάντων ὁρώντων. Ἀναλώσας δὲ τὸ σῶμα αὐτοῦ πλὴν τῆς κεφαλῆς ἐτράπετο εἰς τὸ ὄρος. Προσελθόντος δὲ τοῦ ὄχλου καὶ βουλομένου ἀνελέσθαι τὰ ἀπολελειμμένα, κτερίσαι τε αὐτὸν νομίμως, κεφαλὴ κειμένη ἐπὶ τῆς γῆς ἀνεῖπε τοὺς στίχους τούτους· Μὴ ψαῦ ̓ ἡμετέρης κεφαλῆς· οὐ γὰρ θέμις ἐστὶν, οἶσιν Ἀθηναίη χόλον ἄγριον ἐν φρεσὶ θῆκεν, ἅπτεσθαι θείοιο καρήατος· ἀλλὰ πέπαυσο, μαντοσύνην τ ̓ ἐπάκουσον, ἀληθέα ἥπερ ἐρεῖ σοι. Ἥξει γὰρ χθόνα τήνδε πολὺς καὶ καρτερὸς Ἄρης, ὃς λαὸν μὲν ἔνοπλον ὑπὸ σκότον ἀίδι πέμψει, ῥήξει δ ̓ αὖ λιθίνους πύργους καὶ τείχεα μακρὰ, ὄλβον δ ̓ ἡμέτερον καὶ νήπια τέκν ̓ ἀλόχους τε μάρψας εἰς Ἀσίην ἄξει διὰ κῦμα περήσας. Ταῦτά σοι εἴρηκεν νημερτέα Φοῖβος Ἀπόλλων Πύθιος, ὅς μοι ἑὸν κρατερὸν θεράποντ ̓ ἐπιπέμψας ἤγαγεν εἰς μακάρων τε δόμους καὶ Περσεφονείης. Ἀκούσαντες δὲ τῶν ἐπῶν τούτων οὐ μετρίως ἐταράχθησαν, ἱδρυσάμενοί τε ναὸν Ἀπόλλωνος Λυκίου καὶ βωμὸν, οὗπερ ἔκειτο κεφαλὴ, ἐνέβησαν εἰς τὰς ναῦς καὶ ἀπέπλεον ἕκαστος ἐπὶ τὰς ἑαυτῶν πατρίδας. Καὶ συνέβη ἅπαντα τὰ ὑπὸ τοῦ Ποπλίου ῥηθέντα γενέσθαι.
32. Narrat etiam Antisthenes philosophus Peripateticus, Acilium Glabrionem consulem cum legatis Porcio Catone et L. Valerio Flacco, proelio congressum cum Antiocho apud Thermopylas, acriter pugnasse, et milites Antiochi coegisse arma abjicere. Ipsum Antiochum primum cum quingentis satellitibus Elateam (v. Livius 36, 19) fugisse, inde compulsum Ephesum discedere. Acilius (ut is narrat) Catonem, victoriae nunciandae causa, Romam misit; ipse in Aetolos movit, et Heracleam adortus, nulto negotio cepit. In pugna autem apud Thermophlas Romanis signa illustris. Sima sunt facta. Nam quum se ostendisset ipsis Antiochus ac fugisset, postridie Romani se colligendis iis, qui ab ipsorum parte ceciderant, tum legendis spoliis atque exuviis et captivis dederunt. Ibi Buplagus quidam Syrus, qui magno in pretio apud Antiochum fuerat, turmamque equorum duxerat, fortiterque proelians ceciderat, Romani vero quum spolia omnia legerent, media die e mortuis surrexit, vulneribus affectus duodecim, et in castra eorum advenit, atque hos versus exili voce pronunciavit: Desiste ad manes turbam spoliare profectam: Succenset Jupiter jam nunc, facta impia cernens, Iratus caedem ob legionis, et ob tua facta, Immanem gentemque tuas immittet in oras, Imperio tibi quae tua facta rependat adempto. Perturbati his verbis duces, celeriter multitudinem in concionem convocarunt, ac de spectro consultarunt. Placuit ut Buplagus, statim a recitatis versibus exstinctus, cremaretur ac sepeliretur; Iustraretur exercitus, Jovi Averruncatori sacrum fieret: mitterenturque Delphos, qui, quid agendum esset, perquirerent. Consultoribus Pythia sic respondit: Desine nunc, Romane, et jus fac sit tibi cordi, ne longe majori instructum robore Martem Immittat Pallas tibi, qui for a civibus atrox Atque domos viduet. Post multos, stulte, labores Amissis opibus repetes tua limina magnis. Quo audito, Romani omne consilium expeditionis in allquem Europae habitatorem suscipiendae abjecerunt; et, motis castris, a dicto loco Naupactum venerunt, Aetoliae urbem, ubi commune est Graecorum templum; ibique sacrificia publica et primitias de more adornarunt. Haec quum celebrarentur, imperator Publius, insania correptus, muita divino animi instinctu pronuncia vit, quaedam versibus, alia soluta oratione. Quae res quum esset indicata multitudiai, omnes ad Publii tentorium concurrerunt, simul et consternati atque dolore affecti, eo quod optimus ipsorum dux atque peritissimus in eam devenisset miseriam: et cupientes audire quae diceret. Et tantus fuit concursus, ut quidam vehementhis pressi suffocarentur. Versus, quos ille pronunciavit, quum esset adhuc in tentorio, hi sunt: Eheu quam dirum Pallas tibi, patria, Martem Immittet, postquam ausoniss remearis ad urbes, Devastata Asia natale solumque beata, Thrinaciamque, deûm quam rex fundavit, amoenam. Nam procul ex Asia, qua sunt Hyperionis ortus, Adveniet gravis atque animis exercitus ingens, Trajectoque freto rex angusti Hellesponti Cum domino Epiri firmissima foedera junget, Inque Asiam innumero conflatas mitite turbas Ex Asia, Europaeque educet finibus amplae. Te subiget, viduasque domos, murosque relinquet; Servitionque premet, ape libertatis adempta. Atque haec ob saevam flent Tritonidis iram. His pronunciatis tunicatus e tentorio se proripuit, et soluta oratione ita est locutus: «Significamus, milites atque cives, vos ex Europa in Asiam digressos, Antiochum regem terra marique commissis superasse proeliis; subegisse quidquid est citra Taurum regionis, et urbium in ea conditarum, expulso in Syriam Antiocho; regionem eam et urbes Attali filiis vos tradidisse; Galatas, qui in Asia degunt, vobiscum pugna congressos succubuisse; mulieres eorum, liberos et omnia impedimenta vos cepisse et in Europam duxisse. A Thracibus vero, qui in Europa oram Propontidis et Hellesponti accolunt, redeuntes vos apud Aenianum regionem invasum iri, et eos nonnullis occisis partem praedae vobis erepturos: reliquis salvis Romam pertatis cum rege Autiocho foedus exstiturum, ea conditione, ut is certam pendat pecuniam, et quadam regione cedat.» His dictis, magna voce in haec verba clamavit: «Video ex Asia trajicere exercitus ferreis pectoribus, regesque in unum conductos, et gentes varias in Europam, strepitumque equorum, et hastarum fragorem, caedem cruentam, praedationem gravem, ruinam turrium, et murorum dejectiones, ac evastationem immensae terrae.» Secundum haec rursum versus protulit, quorum haec fuit sententia: Niaaeae quando frenis auroque superbae Egredientur equae propriis de sedibus aliae (Arte Syracusis quas In locupletibus olim Daedalus Eetion jucundae nobile pignus Fecit amicitiae, praesepia ad aerea stantes, Aureaque inter se connectunt vincula cunctas: Quls super insignis radiis, oculosque coruscans, Invehitur famosi Hyperionis inclyta proles): Tum gravium te, Roma, attinget summa malorum. Nam magnus veniens exercitus omnia perdet. Civibus orbabit for a, et urbes igne cremabit, Sanguineque implebit rivos, et sanguine manes, Servitioque premet, spe libertatis adempta. Nulia virum e bello reducem tunc femina diro Excipiet; Pluto nigro sed tristis amictu Sub terras rapiet natos matresque patresque. Marsque peregrinis coget servire relictos. Sic fatus conticuit: egressusque castris quercum quandam conscendit; sequentemque multitudinem advocans, haec dixit: «Mihiquidem, Quirites ceterique milites, convenit ut a lupo rufo magno vorer hodie. Vos autem scitote, eventura vobis omnia, quae praedixi: ac vera me, numine quodam demonstrante, praedixisse, hoc certissimo intelligite signo, quod mox lupus aderit, et me interficiet.» Haec locutus, discedere eos jussit, et lupum non impedire quominus accedat, dicens, si eum arcerent, male id ipsis versurum. Obtemperante dictis multitudine, paulo post accessit lupus, quem quum videret Publius, de quercu descendit et supinus concidit. Lupus autem eum laniavit et voravit, omnibus videntibus: quumque, praeter caput, omnia consumpsisset, montem petiit. Porro turba accedente, et reliquas tollere ac sepelire, uti leges jubebant, volente; caput, humi jacens, hoc carmen pronunciavit: Non continge caput nostrum; fas non sinit illos, Quos animo infenso Jovis odit filia Pallas, Contrectare caput sacrum, tu tangere cessa, Et, quae vera canam tibi nunc, oracula serva, Dirus in has mittet Mars agmina fortia terras, Qul nigrum armatas turbas demittet ad Orcum; Prosternetque solo turres, et moenla longa: Nostras divitias, teneram et cum conjuge prolem Abripiens, Asiae vehet ille per aequor in oras. Haec tibi fata canit veracia Phoebus Apollo Pythius: is forti misso me, crede, ministro Ad sedes duxit, quas obtinuere beati, Qua manes inter Proserpina candida regnat. Quod quum audivisset muititudo, non leviter perturbata, fanum posuerunt Apollini Lycio sive Lupino, aramque eo loco, ubi caput jacebat. Tum, navibus conscensis, domum quisque suam navigarunt. Ceterum evenerunt omnia, quae erant a Puhlio praedicta.

DFHG URN Retriever

The DFHG URN retriever is a tool for retrieving and citing passages and words in the Greek texts Fragmenta Historicorum Graecorum by typing the corresponding URN.

For example:

  1. Hellanicus fr. 1
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1
  2. The citation of the beginning of Hellanicus fr. 1 (Ἑλλάνικος ὁ Λέσβιος τοὺς Τυῤῥηνούς φησι, Πελασγοὺς πρότερον καλουμένους, ἐπειδὴ κατῴκησαν ἐν Ἰταλίᾳ, παραλαβεῖν ἣν ἔχουσι προσηγορίαν)
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1@ἑλλάνικος[1]-προσηγορίαν[1]

DFHG Project     Creative Commons License