Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

DFHG URN Retriever

LIBER OCTAVUS

A TRAJANO USQUE AD CONSTANTINUM MAGNUM. 98-306 P.C. PHILO BYBLIUS. ASPASIUS BYBLIUS. FAVORINUS ARELATENSIS. HADRIANUS CAESAR. ARRIANUS NICOMEDENSIS. PHLEGON TRALLIANUS. CEPHALION. NICANOR ALEXANDRINUS. TELEPHUS PERGAMENUS. [JASON ARGIVUS.] CHARAX PERGAMENUS. CREPEREIUS CALPURNIANUS. CALLIMORPHUS. ANTIOCHIANUS. DEMETRIUS SAGALASSENSIS. [AMYNTIANUS.] DAMOPHILUS BITHYNUS. CHRYSEROS. ATHENAEUS NAUCRATITA. JUDAS. SEVERUS IMPERATOR. ASINIUS QUADRATUS. NICAGORAS ATHENIENSIS. LUPERCUS BERYTIUS. CALLINICUS. EPHORUS CUMANUS. NICOSTRATUS TRAPEZUNTIUS. NICOMACHUS. CALLICRATES TYRIUS. THEOCLES. ZENOBIA. PORPHYRIUS TYRIUS. DEXIPPUS ATHENIENSIS. EUSEBIUS. ONESIMUS.
613

PHLEGON TRALLIANUS

613

PHLEGONTIS TRALLIANI FRAGMENTA

ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΣΙΩΝ

31.
Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ἱέρων Ἀλεξανδρεὺς Ἐφέσιος καὶ ἐν Αἰτωλίᾳ φάσμα γενέσθαι. Πολύκριτος γάρ τις τῶν πολιτῶν ἐχειροτονήθη ὑπὸ τοῦ δήμου Αἰτωλάρχης, ἐπὶ τρία ἔτη τῶν πολιτῶν αὐτὸν ἀξιωσάντων διὰ τὴν ὑπάρχουσαν ἐκ προγόνων καλοκαγαθίαν. Ὢν δὲ ἐν τῇ ἀρχῇ ταύτῃ ἄγεται γυναῖκα Λοκρίδα καὶ συγκοιμηθεὶς τρισὶ νυξὶ τῇ τετάρτῃ τὸν βίον ἐξέλιπεν. δὲ ἄνθρωπος ἔμενεν ἐν τῇ οἰκίᾳ χηρεύουσα, ἡνίκα δὲ τοκετὸς ἤπειγε, τίκτει παιδίον αἰδοῖα ἔχον δύο, ἀνδρεῖόν τε καὶ γυναικεῖον, καὶ τὴν φύσιν θαυμαστῶς διηλλαγμένον· τὰ μὲν ἄνω τοῦ αἰδοίου ὁλόκληρά τε καὶ ἀνδρώδη ἦν, τὰ δὲ περὶ τοὺς μηροὺς γυναικεῖα καὶ ἁπαλώτερα. Ἐφ ̓ καταπλαγέντες οἱ συγγενεῖς ἀπήνεγκαν εἰς τὴν ἀγορὰν τὸ παιδίον καὶ συναγαγόντες ἐκκλησίαν ἐβουλεύοντο περὶ αὐτοῦ, θύτας τε καὶ τερατοσκόπους συγκαλέσαντες. Τῶν δὲ οἱ μὲν ἀπεφήναντο διάστασίν τινα τῶν Αἰτωλῶν καὶ Λοκρῶν ἔσεσθαι· κεχωρίσθαι γὰρ ἀπὸ μητρὸς οὔσης Λοκρίδος καὶ πατρὸς Αἰτωλοῦ· οἱ δὲ δεῖν ᾤοντο τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα ἀπενεγκόντας εἰς τὴν ὑπερορίαν κατακαῦσαι. Ταῦτα δὲ αὐτῶν βουλευομένων ἐξαίφνης φαίνεται Πολύκριτος προτεθνηκὼς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πλησίον τοῦ τέκνου ἔχων ἐσθῆτα μέλαιναν. Τῶν δὲ πολιτῶν καταπλαγέντων ἐπὶ τῇ φαντασίᾳ καὶ πολλῶν εἰς φυγὴν τραπομένων παρεκάλεσε τοὺς πολίτας θαρρεῖν καὶ μὴ ταράττεσθαι ἐπὶ τῷ γεγονότι φάσματι. Ἐπεὶ δὲ ἔληξε τὸ πλέον τοῦ θορύβου καὶ τῆς ταραχῆς, ἐφθέγξατο λεπτῇ τῇ φωνῇ τάδε· «Ἐγὼ, ἄνδρες πολῖται, τῷ μὲν σώματι τέθνηκα, τῇ δὲ εὐνοίᾳ καὶ τῇ χάριτι πρὸς ὑμᾶς ζῶ. Καὶ νῦν πάρειμι πρὸς ὑμᾶς (πείσας suppl. Leop., παραιτησάμενος West.) τοὺς κυριεύοντας τῶν κατὰ γῆν ἐπὶ τῷ συμφέροντι τῷ ὑμετέρῳ. Παρακαλῶ τοίνυν ὑμᾶς, πολίτας ὄντας ἐμοῦ, τοῦ μὴ ταράττεσθαι μηδὲ δυσχεραίνειν ἐπὶ τῷ παραδόξῳ γεγονότι φάσματι. Δέομαι δὲ ὑμῶν ἁπάντων, κατευχόμενος πρὸς τῆς ἑκάστου σωτηρίας, ἀποδοῦναί μοι τὸ παιδίον τὸ ἐξ ἐμοῦ γεγεννημένον, ὅπως μηδὲν βίαιον γένηται ἄλλο τι βουλευσαμένων ὑμῶν, μὴ δ ̓ αῤχὴ πραγμάτων δυσχερῶν καὶ χαλεπῶν διὰ τὴν πρὸς ἐμὲ φιλονεικίαν ὑμῖν γένηται. Οὐ γὰρ ἐνδέχεταί με περειδεῖν κατακαυθὲν τὸ παιδίον ὑφ ̓ ὑμῶν διὰ τὴν τῶν ἐξαγγελλόντων ὑμῖν μάντεων ἀποπληξίαν. Συγγνώμην μὲν οὖν ὑμῖν ἔχω, ὅτι τοιαύτην ὄψιν ἀπροσδόκητον ἑωρακότες ἀπορεῖτε πῶς ποτε τοῖς παροῦσι πράγμασιν ὀρθῶς χρήσεσθε. Εἰ μὲν οὖν ἐμοὶ πεισθήσεσθε ἀδεῶς, τῶν παρόντων φόβων καὶ τῶν ἐπερχομένων κακῶν ἔσεσθε ἀπηλλαγμένοι· εἰ δὲ ἄλλως πως τῇ γνώμῃ προσπεσεῖσθε, φοβοῦμαι περὶ ὑμῶν, μήποτε εἰς ἀνηκέστους συμφορὰς ἀπειθοῦντες ἡμῖν ἐμπέσητε. Ἐγὼ μὲν οὖν διὰ τὴν ὑπάρχουσαν εὔνοιαν ὅτ ̓ ἔζων καὶ νῦν ἀπροσδοκήτως παρὼν προείρηκα τὸ συμφέρον ὑμῖν. Ταῦτ ̓ οὖν ὑμᾶς ἀξιῶ, μὴ πλείω με χρόνον παρέλκειν, ἀλλὰ βουλευσαμένους ὀρθῶς καὶ πεισθέντας τοῖς εἰρημένοις ὑπ ̓ ἐμοῦ δοῦναί μοι μετ ̓ εὐφημίας τὸ παιδίον. Οὐ γὰρ ἐνδέχεταί μοι πλείονα μηκύνειν χρόνον διὰ τοὺς κατὰ γῆν ὑπάρχοντας δεσπότας.» Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἡσυχίαν ἔσχεν ἐπ ̓ ὀλίγον, καραδοκῶν ποίαν ποτὲ ἐξοίσουσιν αὐτῷ γνώμην περὶ τῶν ἀξιουμένων. Τινὲς μὲν οὖν ᾤοντο δεῖν ἀποδοῦναι τὸ παιδίον καὶ ἀφοσιώσασθαι τό τε φάσμα καὶ τὸν ἐπιστάντα δαίμονα, οἱ δὲ πλεῖστοι ἀντέλεγον, ἐπὶ σχολῆς δεῖν βουλεύσασθαι φάσκοντες, ὡς ὄντος μεγάλου τοῦ πράγματος καὶ οὐ τῆς τυχούσης αὐτοῖς ἀπορίας. Συνιδὼν δὲ αὐτοὺς οὐ προσέχοντας, ἀλλ ̓ ἐμποδίζοντας αὐτοῦ τὴν βούλησιν, ἐφθέγξατο αὖθις τάδε· «Ἀλλ ̓ οὖν γε, ἄνδρες πολῖται, ἐὰν ὑμῖν συμβαίνῃ τι τῶν δυσχερεστέρων διὰ τὴν ἀβουλίαν, μὴ ἐμὲ αἰτιᾶσθε, ἀλλὰ τὴν τύχην τὴν οὕτως ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑμᾶς ποδηγοῦσαν, ἥτις ἐναντιουμένη κἀμοὶ παρανομεῖν ἀναγκάζει με εἰς τὸ ἴδιον τέκνον.» Τοῦ δὲ ὄχλου συνδραμόντος καὶ περὶ τὴν ἄρσιν τοῦ τέρατος ἔχοντος, ἐπιλαβόμενος τοῦ παιδίου καὶ τοὺς πλείστους αὐτῶν ἀνείρξας ἰταμώτερον διέσπασέ τε αὐτὸ καὶ ἤσθις. Κραυγῆς δὲ γενομένης καὶ λίθων ἐπ ̓ αὐτὸν ἐκριπτομένων ὑπελάμβανον τροπὴν αὐτοῦ ποιήσασθαι. δὲ ἄπληκτος ὢν ὑπὸ τῶν λίθων τὸ σῶμα πᾶν τοῦ παιδίου κατανάλωσε πλὴν τῆς κεφαλῆς καὶ αὐτίκα ἀφανὴς ἐγένετο. Δυσφορούντων δὲ αὐτῶν ἐπὶ τοῖς γενομένοις καὶ ἐν ἀπορίᾳ καθεστηκότων οὐ τῇ τυχούσῃ, βουλομένων τε ἀποστεῖλαι εἰς Δελφοὺς, φθέγγεται κεφαλὴ τοῦ παιδίου ἐπὶ τοῦ ἐδάφους κειμένη καὶ λέγει χρησμῷ τὰ ἀποβησόμενα· πολυύμνητον ναίων χθόνα λαὸς ἀπείρων, μὴ στεῖχ ̓ ἐς Φοίβου τέμενος ναόν τε θυώδη· οὐ γάρ σοι καθαραὶ χέρες αἵματος αἰθέρ ̓ ἔχουσιν, ἀλλὰ μύσος προπάροιθε ποδῶν ἔντοσθε κελεύθου. Φράζεο δ ̓ ἐξ ἐμέθεν, τρίποδος δ ̓ ἀπόειπε κέλευθον· μαντοσύνης πᾶσαν γὰρ ἐφετμήν σοι καταλέξω. Ἧματι γὰρ τούτῳ περιτελλομένου ἐνιαυτοῦ ὥρισται πᾶσιν θάνατος, ψυχαὶ δὲ βίονται Λοκρῶν Αἰτωλῶν τ ̓ ἀναμὶξ βουλῇσιν Ἀθήνης, οὐδ ̓ ἀναπαύλησις (1) κακοῦ ἔσσεται, οὐδ ̓ ἠβαιόν. Ἤδη γὰρ ψεκάδες φόνιαι κατὰ κρᾶτα κέχυνται, νὺξ δ ̓ ἐπὶ πάντα κέκευθε, μέλας δ ̓ ἐπιδέδρομεν αἰθήρ (2)· αὐτίκα νὺξ δ ̓ ἔρεβος πᾶσαν κατὰ γαῖαν ὄρωρεν, χῆροι δ ̓ οἴκοι πάντες ἐπʹοὔδεῖ γυῖα κλινοῦσιν, οὐδὲ γυνὴ πένθος ποτὲ λείψεται, οὐδέ νυ παῖδες ἐν μεγάροις γοόωσι φίλους πατέρας περιφύντες· τοῖον γὰρ τόδε κῦμα κατέδραμε πᾶσι κατ ̓ ἄκρης. Αἲ αἲ πατρίδ ̓ ἐμὴν αἰεὶ στένω αἰνὰ παθοῦσαν, μητέρα τ ̓ αἰνοτάτην, ἣν ὕστερον ἔκλυσεν αἰών. Νώνυμνόν τε θεοὶ γένεσιν θήσουσιν ἅπαντες Αοκρῶν τ ̓ Αἰτλῶν θ ̓ τι που καὶ σπέρμα λίποιτο, οὕνεκ ̓ ἐμὴν κεφαλὴν λίποι αἰὼν, οὐδέ νυ πάντα σώματος ἤφάνικεν μέλε ̓ ἄκριτα, λεῖπε δὲ γαῖαν. Ἀλλά γ ̓ ἐμὴν κεφαλὴν θἑμεν ἠοῖ φαινομένῃφι, μηδέ θ ̓ ὑπὸ ζοφερὴν γαῖαν κατακρυπτέμεν ἔνδον· αὐτοὺς δὲ προλιπόντας ἑὸν χῶρον μετόπισθεν στείχειν εἰς ἄλλον χῶρον καὶ λαὸν Ἀθήνης, εἴ τινά που θανάτοιο λύσιν κατὰ μοῖραν ἕλησθε. Ἀκούσαντες δὲ οἱ Αἰτωλοὶ τοῦ χρησμοῦ γυναῖκας μὲν καὶ τὰ νήπια τέκνα τούς τε ὑπεργήρως ὑπεξέθεντο οὗ ἕκαστος ἐδύνατο, αὐτοὶ δὲ ἔμενον καραδοκοῦντες τὸ ἀποβησόμενον. Καὶ συνέβη τῷ ἑξῆς ἔτει Αἰτωλοῖς καὶ Ἀκαρνᾶσι συστῆναι πόλεμον καὶ φθορὰν πολλὴν ἑκατέρων γενέσθαι.
31. Narrat etiam Hiero, sive Alexandrinus is est, sive Ephesius, in Aetolia spectrum exstitisse. Polycritus quidam de civibus, a populo genti Aetolae praefectus (ipsi Aetolarcham vocant), est esignatus per triennium, civibus eum ad hoc munus deposcentibus, ob virtutem a majoribus ad ipsum propagatam. Eum gerens magistratum Polycritus uxorem ducit Locridem: cum qua ut tres dormivit noctes, quarta extremum vitae diem morte confecit. Mulier domi vidua mansit; et quum partus tempus appetiisset, infantem peperit binis pudendis, masculino ac feminino, mirifice omnino monstrosum: quae supra pudenda erant partes, solidae erant, et masculv: quae circum femora, feminea et tenera. Perterriti hoc casu propinqui, foetum in forum protulerunt; advocataque concione, et coactis sacrificulis atque monstrorum inspectoribus, de eo deliberarunt. Horum alii pronunciarunt, dissidium aliquod Aetolorum et Locrensium portendi. Foetum enim divisum esse, matris Locridis, ac patris Aetoli. Alii censuerunt, matrem cum foetu extra fines Aetoliae deportari ac cremari debere. Dum haec consultantur, subito Polycritus, pridem mortuus, in concione exsistit prope infantem, atra amictus veste. Is perterritos cives eo spectro, et plerosque fugam facientes, bono jubet esse animo, neque ob hanc apparitionem conturbari. Postquam tumultus majori ex parte sedatus fuit, tenui voce ita dixit: «Ego, cives, corpore mortuus, benevolentia et favore erga vos vivo; et nunc adsum coram vobis, venia eorum qui subter terrae imperant, commodi vestri causa. Hortor itaque vos, cives meos, ne tumultuemini neve ob tam mirabilem apparitionem aliquid capiatis molestiae. Obtestor autem unumquemque vestrum, per suam ipsius salutem, ut mihi ex me genitum infantem reddatis; ne quid violentum contingat, in aliam vobis discedentibus sententiam: neve, contendendi mecum studio, difficilium atque adversarum rerum fiat exordium. Non enim fieri potest ut negligam istam injuriam, si, secuti stupiditatem vatum vestrorum, infantem cremetis. Ignosco sane vobis, quod, improviso hoc monstro conspecto, dubitatis quid sit agendum. Quodsi mihi obtemperatis, metu praesenti et impendentibus malis tuto liberabimini: sin alio sententia vestra inclinabit, metuo ne, dum mihi dicto audientes esse non vultis, in extremas incidatis calamitates. Atque ego quidem ea, quam vivus erga vos gessi, ductus benevolentia, nuuc quoque non exspectatus adsum, et, quid in rem sit vestram, monui. A vobis autem peto, ne diutius me trahatis, sed re recta via putata, mihi obsequamini, et bono cum omine infantem tradatis: non enim licet mihi longiorem moram producere propter dominos, qui sub terra sunt.» Haec locutus, aliquantulum quievit, exspectans quid ad postulata sua essent responsuri. Non defuerunt qui tradendum ei infantem, itaque et monstrum, et qui apparuisset genium, averruncandum esse censerent. Sed maxima pars eam seutentiam impugnabat; ac per otium de re tanta, et quae haberet explicatus difficillimos, deliberandum contendebat. Cernens ergo Polycritus, eos sibi animum non advrtere, sed consilium ipsius impedire, rursum ita locutus est: «Itaque ergo, cives, si quid ob consilii pravitatem vobis adversi eveniet, non mihi id, sed fortunae, imputate, quae vos ita ad deteriora ducit: quae mihi quoque adversa, in prolem meam me nefarium reddit.» Concurrente ad haec verba turba, et tollere monstrum conante, arripiens infantem, et plerosque ferocius abigens, discerpsit eum, ac voravit. Clamorem multitudo sustulit, lapidibusque eum conjectis arcere aggressa est: verum ille, nullis saxorum obnoxius ictibus, totum infantis copus, dempto capite, absumpsit, subitoque evanuit. Quod factum quum Aetoli aegre ferrent, et in anxietatem haud mediocrem venirent, Delphosque mittere vellent, caput infantis in solo jacens loquitur et oraculo futura indicat: O populosa colens famosas natio terras, Non lucos adcas Phoebi, et fragrantia templa; Namque manus tibi pollutae tolluntur in auras, Ante peesque nefas positum via publica tangit. Mitte iter ad tripodes, atque ex me disce lutura; Nam tibi fata canam, quvae sint venturaque dicam. Haec ubi lux primum revoluto illuxeritanno, Corpora Locrorum simul Aetolûmque Minervae Passim morte atra sternentur piurima jussu, Interitus animae expertes post funera vivent. Nec requies erit ulta mali, vei parvula, vobis; Nam jam nunc caedis stillae caput omne pererrant, Omnia nox tegit, et nimbus superincidit ater. Quisque domi viduus sua membra in limine ponet. (Nulla virum mulier lugebit, nulla parentes; Usque amplexa suos deflebit funera proles;) Usque adeo cunctos letalis proluet aestus. Heu patriam aemper gemo, tam crudelia passam; Et miseram matrem, quae mortem postmodum obivit. Obscuros etiam superi, eti sine nomine ponent, Aetolo et Locro quidquid de semine fiet: Vita meo capiti superat quia, nec mea membra Protinus a terris abolevit cuncta recedens; Vos caput aurorae jubeo hoc exponere luci, Nec terrae inforsum nigris celare cavernis; A tque exhinc patria jubeo migrare relicta, Palladis ad populumque et cultas pergere terras, Effugium leti si quod fors fata ministrent. Audito hoc Aetoli oraculo, uxores, infantes et senio provectos exposuerunt, quo quisque potuit: ipsi manserunt domi, et quid futurum esset, exspectaverunt. Contigit autem ut anno proximo inter Aetolos et Acarmanes bellum exsisteret, et utrinque magna fieret clades. 1. Οὐδ ̓ ἀναπαύλη τις Bast., οὐδ ̓ ἄρ ̓ ἀνάβλησις Schaefer. Ex Hiad. 2, 380. — 2. αἴθρη Xyl. De Ephesio sive Alexandrino Hierone, ex quo haec ineptiae petuntur, aliunde non constat. Meursius scribi voluit Hero. Constat sane de Aiexandrino Herone mechanico; sed quomodo ad hunc nostra potueris referri non video.

DFHG URN Retriever

The DFHG URN retriever is a tool for retrieving and citing passages and words in the Greek texts Fragmenta Historicorum Graecorum by typing the corresponding URN.

For example:

  1. Hellanicus fr. 1
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1
  2. The citation of the beginning of Hellanicus fr. 1 (Ἑλλάνικος ὁ Λέσβιος τοὺς Τυῤῥηνούς φησι, Πελασγοὺς πρότερον καλουμένους, ἐπειδὴ κατῴκησαν ἐν Ἰταλίᾳ, παραλαβεῖν ἣν ἔχουσι προσηγορίαν)
    urn:lofts:fhg.1.hellanicus.hellanici_fragmenta.phoronis:1@ἑλλάνικος[1]-προσηγορίαν[1]

DFHG Project     Creative Commons License