Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

VOLUMEN PRIMUM

PRAEFATIO

Sortis nescio qua iniquitate accidit, ut, si exceperis quae Herodotus, Thucydides, Xenophon commentariis suis tradiderunt, uberior antiquioris Graecorum historiae expositio omnis fere nobis haurienda sit ex serioris demum aetatis scriptoribus. Qui quoniam ex aliorum libris sua hauserunt tantum non omnia auctoritas eorum in plerisque pendet ex diligentia, quam ad fontes conquirendos attulerunt, et ex eorum quos duces sequerentur delectu. Jam vero quamvis diligentia plurimorum animique sincera voluntas laudandae sint, atque nefas habeam temerarie velle insolenterque meritis eorum detrahere; fatendum tamen est ipsius aetatis horum scriptorum indolem, cujus vim subterfugere non poterant, tantum abesse, ut altiores verioresque de arte scribendae historiae notiones iis suggesserit, ut in perniciosa saepenumero eos abduxerit consilia. Quod quia in auctorum, quibus suam illi fidem adjungerent, delectum et usum magnam vim exercere debuit, mox intellexerunt viri docti non posse nos in Diodori et Plutarchi, ut hos nominem, auctoritate acquiescere, neque quidquam magis faciendum esse existimarunt, quam fontium illorum accuratam habere notitiam, fragmenta eorum colligere, inter se contendere,accuratissime examinare. Itaque novum quoddam studiorum genus emersit, quod etsi multis impeditum difficultatibus taediique plenum, tamen tanto ardentius nostri aevi homines eruditi amplexi sunt, quanto majorem ex eo in penitiorem historiae cognitionem redundare viderunt utilitatem. Quo denique successu in his elaboraverint, quantam doctrinae eruditionisque copiam, quantum ingenii acumen et sagacitatem adhibuerint, non est profecto, cur hic memoremus. Alio nos convertamus. Etenim postquam viri docti disjecta membra nobiliorum scriptorum collegerant, et, quum vitam iis restituere non possent, umbram certe uniuscujusque ac imaginem quandam delineaverant, Firminus Didot, quae est ejus viri celeberrimi eximia in his rebus prudentia, nihil jam antiquius habendum esse censuit, quam omnes illas fragmentorum collectiones in unum corpus unius voluminis spatio circumscriptum congerere et ex ordine disponere. Quod institutum tum aliis se nominibus commendare vidit, tum propterea historiae studiosis gratissimum fore, quod multorum scriptorum testimonia hacratione sub unum oculorum conspectum venire interque se comparari possent, atque ipsius artis historicae apud Graecos viva quasi praeberetur imago, ita ut a nativa logographorum simplicitate ascenderes ad historiam omnibus dictionis luminibus collustratam, deinde ab rhetorica hac et pragmatica Ephori et Theopompi rerum expositione paullatim descenderes ad jejuniorem illum Atticarum rerum scriptorum sermonem doctamque qua excellunt perscrutationem monumentorum.

Jam quum fragmenta ordinandi, recognoscendi, vertendi negotium Firminus Didot mihi demandaverit, meum est dicere, quomodo in eo sim versatus.

Auctores, quorum reliquiae hoc volumine comprehenduntur, hi sunt: Hecataeus, Charon, Xanthus, Hellanicus, Pherecydes, Acusilaus. His, qui primam collectionis partem efficiunt, tanquam supplementum subjunximus Bibliothecam Apollodori. Reliquorum hujus auctoris operum fragmenta a consilio nostro aliena quidem fuerunt, sed ne imperfectam rem reliquisse videremur, ea in calce libri apponenda curavimus. Logographos excipiunt scriptores rerum Sicularum, Antiochus, Philistus, Timaeus. Deinde sequuntur Ephorus et Theopompus et Phylarchus. Agmen denique claudunt Atthidum auctores : Clitodemus, Phanodemus, Androtio, Demo, Philochorus, Ister. Eorum quos postremo loco nominavi, necnon Phylarchi fragmenta quum quominus ipse retractarem temporum angustiis excluderer, frater meus Theodorus disponendi ea et recognoscendi negotium benigne voluit in se recipere.

Ordine auctorum ita constituto, singulorum fragmenta, quibus nova non pauca a nobis addita sunt, ubique ita ordinare studuimus, ut, quantum ejus fieri poterat, integri operis dispositio adumbraretur; quod quum primarium fragmentorum editoris officium sit, ac revera plerique magnam huic rei operam navaverint, a nonnullis tamen ea aut plane neglecta est, aut minus feliciter iis successit. Ut deinde contextus verborum ad veram uniuscujusque auctoris scripturam quam proxime accederet, consuluimus et optimas veterum scriptorum editiones, et, ubi licuit, libros manuscriptos. Quae denique a viris doctis aliud agentibus oblata occasione in nostris fragmentis emendata innotuerunt, diligenter enotavimus. Qua ex parte si nonnulla, vel etiam multa, nos fugerunt, id lector benevolus non tam negligentiae nostrae imputaverit quam penuriae supellectilis literariae.

Uberior annotatio omnem lectionis varietatem enumerans atque verba et res usquequaque illustrans ab editionis hujus consilio prorsus abhorret. Nam praeterquam quod cavendum erat, ne moles libri in immensum accresceret, quae ad verborum intelligentiam a lectoribus, quibus graecus sermo minus est familiaris, desiderari possint, versio suppeditat latina, quam propterea saepenumero liberiorem dedimus, non tam id agentes ut verbum redderemus verbo, quam ut sententiam auctoris aperiremus. Itaque nonnisi ubi majoribus difficultatibus res impediuntur, notae, eaeque quam brevissimae, subjiciendae erant. Id quod fecimus modo nostris verbis, modo appositis cum nominis signo priorum interpretum animadversionibus. Quam rationem in solis Hecataei fragmentis reliquimus, ubi quae in notis leguntur omnia sunt Clausenii. Quare non erat cur auctoris nomen adpingeremus. De iis enim fragmentis, quae Clausenius Porphyrii testimonio fisus vel conjecturis et speciosis argumentationibus Hecataeo suo vindicavit, quum a viri docti judicio nobis recedendum esset, neque vero tribus verbis res profligari posset, editoris argumenta ipsissimis ejus verbis adscripsimus nostram sententiam separatim exposituri. In paucis illis Charonis et Xanthi reliquiis plerumque secuti sumus Creuzerum. In Hellanico, Pherecyde, Acusilao, relicto quem Sturzius adoptavit ordine, novam dare fragminum dispositionem tentavimus. Qua in re, quod ad Pherecydem, non minimum adjuti sumus dissertatione Augusti Matthiae Analectis Literariis Friderici Augusti Wolfii (tom. I, § II, p. 321-331) inserta atque ex parte a Sturzio in praefatione ad alteram Pherecydis editionem repetita.

Ad constituendum textum Apollodori primi adhibuimus codicem Parisinum 2722, qui formae quadratae, seculique, ut videtur, decimi quarti, praeter carmina nonnulla Theocriti atque epigrammata nullius pretii, Apollodori continet fragmentum quindecim foliorum, quae vero temporum injuria multis locis mutilata, quorumque ordo susque deque perturbatus est. Ad priscam normam revocata ita se excipiunt: Prima folia duo integri codicis perierunt.

Cod. fol. 3 et 4 : I, 2, 7. — I, 6, 3, 11. (Ζεὺς δὲ γαμεῖ — ἔβαλλεν ὄρη.) Exciderunt duo folia.
Cod. fol. 5 et 6 : I, 9, 1, 2. — I, 9, 17, 2. (πέμπων ὁ Ἄθαμας — συνευνάζεται.) Excidit unum folium.
Cod. fol. 7 et 8 : I, 9, 23,7. — II, 1, 5, 10. (κατέζευζεν — Ἡφαιστίνης.) Excidit unum folium.
Cod. fol. 10 et 14 : II, 4 , 2, 6. — ΙΙ, 5, 1, 7. (εἶχεν πέδιλα — Ἴφιτον κτείνας.) Excidit unum folium.
Cod. fol. 9 et ΙΙ : II, 5, 8, 1. — II, 6, 3, 3. (τοῦ Θρᾳκὸς — τοὺς παριόντας.) Excidit unum folium.
Cod. fol. I : II, 7, 6, 7. — II, 8, 2, 9, (Ἡρακλέα ἔχειν — Ἀριστόδημος.) Exciderunt quattuor folia.
Cod, fol. 2 : III, 6, 5, 1. — III, 7, 6, 1. (Τυδέα — τὴν Ἀλκμαίωνος.) Excidit unum folium.
Cod. fol. 15, 13, 12: III, 10, 2, 3. — III, 14, 4, 2. (τὰς μὲν λοιπὰς — Ἀλφεσιβοίας λέγει.) Reliqua interciderunt.

Memoratur quidem hic liber ab Heynio (Praefat. ad Apollod., p. XLIX), qui autem lectionis varietatem ex eo non habuit. Verum quamvis sit inter eos, qui hucusque collati sunt, optimae sane notae, in majoribus tamen corruptelis, lacunis et interpolationibus in reliquorum depravationem conspirat. Quod haec attinet, omnis salutis spes posita est in codicibus Italicis, si quidem verum est quod Hermannus (Praefat. ad Hymn. Hom., p. XLV) accepit : «Apollodori libros in iis ita scriptos inveniri, ut si cum editionibus isti codices comparentur, scriptorem hunc vix sui similem habituri simus.» Ceterum multa fragmentum nostrum continet, quibus loci librariorum mendis inquinati purgari possint, aliaque, quibus confirmentur virorum doctorum emendationes. Sed ut ipse lector judicet, potiorem lectionis varietatem, omissis levioribus, apponamus:

LIBER I. EDITIO HEYNIANA. CODEX PARIS. 2722.
(lectiones asterisco signatas in textum recepimus)
3, 6, 1. λέγουσι καὶ Ἡφαίστου *λέγουσιν Ἡφαίστου
4, 1, 1. πρῶτον *πρότερον
4, 3, 4. Ποσειδῶνι *Ποσειδῶν
5, 1, 4. ἔθρεψεν *ἔτρεφεν
αὐτὸν ἀθάνατον *αὐτὸ ἀθάνατον
ἐπετήρησε Μ. *ἐπετήρησεν ἡ Μ.
αὑτὴν αὐτὴν
5, 2, 1. Μετανείρας Πραξιθέας
υἱὸν Ὠκεανοῦ *Ὠκεανοῦ
5, 3, 1. συμβησόμενον Heyn. conj. *συμβησόμενον
6, 2, 4. Νίσυρον νήσουρον
6, 2, 5. Μοῖραι Μοῖρα
μαχομένους Heyn. et sic cod.
6, 3, 4. ἐξηνεμοῦντο ἐξηνέμωντο (quod recipiendum)
6, 3, 7. κατέπτησσεν κατέπτησεν
Καυσίου Καυκασίου
6, 3, 8. παρελόμενος, τὰ δὲ τῶν χειρῶν etc., περιελόμενος, ἐπεκόμισεν αὐτὸν εἰς τὴν Σικελίαν, τὰ δὲ τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν διέτεμε νεῦρα, ἀράμενος δὲ ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ παρελθὼν etc.
9, 1, 6. ὤν Αἰήτης sic cod.
9, 2, 2. μήρους μοίρας
9, 11, 1. τὴν αὐτοῦ ἀδελφιδῆν absunt.
9, 12, 1. τὰς Ἰφίκλου *τὰς Φυλάκου
9, 12, 2. κατἀ τὸ κρυφαῖον sic cod.
9, 12, 6. ἐπὶ τῶν ἀγρῶν *ἐπὶ τῶν αἰδοίων
9, 12, 7. ξύων sic cod.
9, 16, 4. προσέταττον ἄν φέρειν προσέταττον ἀναφέρειν
9, 16, 8. ὅς ἐκυβέρνα τὴν ναῦν τὴν ναῦν ὃς ἐκυβέρνα
9, 16, 9. Ἴφιτος Ναυβόλου sic cod.
9, 17, 1. ἀναχθέντες ἀνενεχθέντες
ἀνδρῶν τότε sic cod.
9, 23, 3. μέλλοντα τοὺς ταύρους sic cod.
9, 24, 4. τοῖς Ἀργοναύταις *τοῖς δὲ Ἀργοναύταις
μηνίσας δὲ Ζεὺς *μηνίσας Ζεὺς
Ἀψυρτίδας Συρτίδας
9, 24, 5. Λιγύων Λιβύων
9, 25, 2. Πέτραι Πλαγκταὶ πέτραι κυάνεαι πλαγκταί
Θέτις abest a cod.
9, 25, 4. Κεραυνίοις Κερκυραίοις
Ἰλλυρίδα ἁλμυρίδα
9, 26, 2. ἐπὶ τὰς Μελαντίους δειρὰς ἐπὶ τὰς Μενοιτίου δειρὰς
κατήστραψεν κατέστραψεν
9, 27, 2. Πρόμαχον πρὸς πόλεμον προμαχον
9, 28, 3. μεμαγευμένον sic cod.
LIBER II. EDITIO HEYNIANA. CODEX PARIS. 2722.
1, 1, 1. λέγωμεν λέγομεν
τὸ Ἰνάχου τὸ Ἰνάχιον
ἐκ τῆς Λαοδίκης ἐκ Τηλοδίκης
1, 2, 1. Ἴασον ἔκασσον
1, 2, 2. ἐκ Ἰάσου *Ἐκβάσου
1, 2, 3. Ἀρκαδίαν sic cod.
1, 2, 5. ὅτι sic cod.
1, 3, 1. Ἴασος sic cod.
Ἀγνοήματα abest.
1, 3, 3. Ἀρέστορος λέγει υἱόν *Ἀρέστορος λέγει
1, 3, 8. Συρίαν *τὴν Συρίαν
1, 4, 5. κατῴκισεν sic cod.
Μελαμπόδων sic cod.
ἀφ᾿ ἑαυτοῦ abest.
1, 4, 7. στασιασάντων δὲ αὐτῶν *στασιασάντων δὲ αὐτῶν περὶ τῆς ἀρχῆς
πεντηκόντορον deest.
1, 4, 8. Λινδίας Ἀθηνᾶς ἄγαλμα Λινδίας ἄγαλμα Ἀθηνᾶς (Ἀθηνᾶς ejiciendum)
Γελάνωρ sic cod.
1, 5, 2. ἐξεῖλε *ἐξεῖλον
Γοργοφόνην Γοργοφόντην
1, 5, 4. Λυγκεὺς δὲ καὶ *Λυγκεὺς δὲ
1, 5, 5. οἱ δὲ ἑπτὰ οἱ ἑπτὰ
ἐξ Αἰθιοπίδος Αἰθιοπίδος
1, 5, 6. Καλιάνδης Νύμφης καλιάνδης καὶ νηίδος νύμφης
1, 5, 7. οἱ δὲ ἐκ Γοργόνων οἱ δὲ Γοργόνων
1, 5, 8. Μετάλκης *Μενάλκης
4, 2, 6. ἥν φασιν εἶναι πήραν ἥν φασίν τινες καὶ πήραν
4, 4, 9. λέγεται δὲ καὶ *λέγεται δὲ
4, 5, 1. Πέρσης sic cod.
4, 5, 3. πάλιν ἐξ Ἀλκαίου καὶ Ἱππονόμης *Ἐκ μὲν οὖν Ἀλκαίου καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Πέλοπος, ὡς δὲ ἔνιοι λέγουσι, Λαονόμης τῆς Γουνέως, ὡς δὲ ἄλλοι πάλιν, Ἱππονόμης.
4, 5, 6. θυγάτηρ Κομαιθὼ καὶ ἄῤῥενες· absunt a cod.
4, 5, 7. Στρατοβάτην abest a cod.
4, 5, 7. Χειρόμαχον *Χειρίμαχον
4, 6, 1. Ἠλεκτρύονος δὲ βασ. sic cod.
Μετὰ Ταφίων *μετὰ Ταφίου
τῷ μητροπάτορι *τοῦ μητροπάτορος
4, 6, 5. Μίδεαν Μιδείαν
4, 6, 7. στρατεύειν *στρατεύει
4, 9, 1. ἐδιδάχθη μὲν *ἐδιδάχθη δὲ
4, 9, 2. καὶ οὕτως ἀπελύθη sic cod.
4, 9, 3. φοβερός· *φανερός·
4, 9, 4. ὅτι παῖς Λιὸς ἦν *ὅτι Διὸς παῖς ἦν
4, 10, 1. Ἀρναίου Ἀρνέου
4, 10, 2. δορὰν δορὶ
4, 11, 1. οἱ Θηβαῖοι *Θηβαῖοι
4, 11, 2. ἡμιθνὴς sic cod.
4, 11, 4. ἀποταμὼν ἀποτεμὼν
τοὺς κήρυκας εἰς Θήβας εἰς Θήβας τοὺς κήρυκας
4, 11, 8. Ὠκαλείᾳ Ὠκαλέαις
5, 1, 2. εἰς Κλεωνὰς ἦλθε *Ἦλθεν εἰς Κλεωνάς
Μόλορχον Μόλορκον
ἱερεῖον sic cod.
τότε ὡς ἥρωι τῷ τέως ἥρωι
5, 1, 4. ἀπῳδοκόμησεν ἀνῳκοδόμησεν
5, 9, 3. ἤν κατῴκουν *καὶ κατῴκουν
(καὶ) Χρύσης (1) *Χρύσης
ἀπὸ πάντων τῶν ἐν νηὶ δύο *ἀπὸ πάντων δὲ δύο τῶν ἐν νηὶ
5, 9, 6. Μύγδονα Μυγάονα
5, 9, 7. ἁρπάζουσιν *ἀφαρπάζουσιν
καὶ δώσειν τὸν ζωστῆρα ὑπισχνουμένης non desunt in nostro cod.
ἐκ δόλου sic cod.
ἐπ᾿ ἠῑόνος *ἐπὶ τῆς ἠῑόνος
5, 9, 12. ὁ Ζεὺς *Ζεὺς
5, 9, 13. Αἰνίαςα Αἰνείας
5, 10, 1. ἐτάγη *ἐπετάγη
5, 10, 4. ὅρων *ὀρῶν
5, 10, 7. Μενοίτιος *Μενοίτης
καὶ τοξευθεὶς *τοξευθεὶς
5, 10, 9. Λιγύην Λιβύην
5, 10, 11. ἀπαιτεῖ καὶ absunt.
5, 10. 12. τὰς Θρᾴκης *τὰς τῆς Θράκης
ἦγεν *ἤγαγεν
5, 11, 1. ἑνὶ μηνὶ ἐν μ.
Ἀρέθουσα *Ἐρέθουσα
5, 11, 3. σπεύσων *φεύγων
5, 11, 6. ἰσχυρότατον *ἰσχυρότερον
συνέβη *συνέβαινε
5, 11, 8. παύσεσθαι *παύσασθαι
5, 11, 10. Ἀσίας *Ἀσίαν
Ῥοδίων *Λινδίων
5, 11, 12. Καυκάσου Καυκασίου
5, 12, 2. εἰς Ἐλευσῖνα πρὸς Ἐλευσῖνα
θετός Θέστιος
5, 12, 3. κατῄει ἀπῄει
5, 12, 4. κενὸν sic cod.
5, 12, 7. Μενοίτιος *Μενοίτης
Κευθωνύμου σκυθωνίμου.
5, 12, 9. ὦτον ὄνον
6, 1, 2. τοξικῇ τοξικήν
7, 7, 2. ἧκεν ἦλθεν
7, 7, 3. μετὰ τῶν ἄλλων *μετὰ καὶ ἄλλων
7, 7, 4. Ἴτωνα *Ἴτωνον
7, 7, 5. Ὀρμένιον Ὀρχόμενον
7, 7, 6. οὐκ εἴα *μεθ᾿ ὅπλων οὐκ εἴα
7, 7, 7. συνήθροισεν *συνήθροιζεν
7, 7, 10. (Λίχαν) τὸν Κήυκα
7, 7, 11. τοῖν ποδοῖν *τῶν ποδῶν
κατηκόντισεν κατηκόντισεν ἀπὸ τῆς Βοιωτίας
7, 7, 13. τὴν Ἰόλην *Ἰόλην
ἐκέλευσεν *ἐκέλευεν
7, 8, 1. Εὐμείδης *Εὐμήδης
7, 8, 2. Ἐπιλάῖδος Ἐπίλαος
Κλυθίππης Κλύτοππος
7, 8, 4. Ὄλυμπος· Νίκης Ὀλυμπούσης·
Ἐξόλης Ἔξολος
Ἀντιώπης Ἀντιώτης
7, 8, 5. Ἀρχέδικος Ἀρχοδίκου
7, 8, 6. Ἡσυχείης Ἡσιοχείης
Εὐρύοψ Εὐρυόπης
7, 8, 9. Δηΐων deest.
8, 2, 2. ἐπ᾿ ἐνιαυτοῦ ἐνιαυτοῦ
ἠλθον ἀνεχώρησαν
8, 2, 4. κατὰ τὴν τοῦ sic cod.
8, 2, 7. στενυγρὰν τὴν στενύστραν τὸν τὴν (2)
ἔχοντι *ἔχοντα
LIBER III. EDITIO HEYNIANA. CODEX PARIS. 2722.
6, 5, 2. ἀπιόντα sic cod.
6, 6, 1. Ὀγκαίδας Ὀχνηίδας·
6, 6, 2. ἴσους ἴσοις sic cod.
6, 7, 1. Χαρικλοῦς Χαρικλέους
7, 1, 1. αὐτὴν τῷ τάφῳ ζῶσαν ἐκρύψατο *αὐτοῦ (nisi potius αὐτῷσαν scripturae compendium obscurius) τῷ τάφῳ ζῶσα ἐκρύφθη.
10, 3, 8. τῷ Ἐλάτου νἱῷ *τοῦ Κλεινέως ἀδελφῷ
10, 7, 1. ἐκ Διὸς Διὸς
10, 7, 4. εἰς Ἀθήνας *εἰς Ἀφίθνας (quod vero a secunda manu in Ἀθήνας mutatum est.)
12, 3, 9. Ἄτης *αὐτῆς
12, 6, 8. Κυχρέως sic cod.
13, 5, 1. Θέμιδος sic cod.
13, 5, 4. κατέχειν καὶ κατασχεῖν.

(1) Καὶ quod codd. Praebent, in textum reponendum. Vitium, quo totus locus turbatur, latet, nisi fallor, in κατῴδουν. Equidem scripserim ἀπεώθουν, i. e. προσίσχειν ἐκώλυρν. Jam non est cur in sequentibus lacunam statuamus, nes ulla egent verba mutatione.

(2) C. O. Müller. Dor. I, p. 57, trimetros, quos facile agnoscere licet, hunc in modum restaurari vult: γενεὰς γὰρ, οὐ γῆς καρπὸν ἐξεῖπον τρίτον καὶ τὴν στενυγρὰν αὖ τὸν εὐρυγάστoρα — ἔχοντα κατὰ τὸν Ἰσθμὸν δεξιάν.

Praeterea Galei, Heynii,Sommeri editiones qua par est diligentia consuluimus. Conjecturas perraro codicum lectioni substituere conati sumus, satis habentes eas uncinis () inclusas in locis aperte corruptis interposuisse. Similiter quae ex margine vel aliunde in ordinem verborum irrepsisse videntur, uncis quadratis [] distincta sunt. In fragmentis reliquorum operum Apollodori, quam Heynius liberius in his versatus adornationem dedit debuimus relinquere. Chronica ad temporum ordinem, Navium Catalogum ad librorum seriem et carmen Homericum revocavimus. Nonnulla addita sunt nova, plura plenius exhibita.

Antiochi fragmenta, quae Goellerus nonnisi indicaverat, primum hic ex auctoribus exscripta leguntur. In Philisto Goelleriana reliquiarum dispositio conservata est; id quod fieri non potuit in Timaeo, cujus fragmenta, ex Vaticanis Polybii excerptis magnopere aucta, ita ordinandi periculum fecimus, ut quae fuerit totius operis oeconomia intelligatur. In Ephoro et Theopompo ordinem a primis eorum editoribus datum non mutavimus, de quibus aliter statuendum nobis videbatur suo loco in notis monentes. Uti Ephorus locupletatus est fragmentis, quae Marxius in Addendis (v. Seebodii Miscell. crit., vol. II, part. IV, p. 754) publici juris fecit, sic ad Theopompea quoque plura nova accesserunt a Wichersio, quae est viri docti humanitas, Firmino Didot per literas communicata. Phylarchus quum eodem fere tempore et Luchtium et Brücknerum editores nactus esset, quae uterque in hoc auctore seorsim praestitit in unum conjunximus. Quod ad Atthidum scriptores, tum in ceteris plura aliter ac fecerunt Lenzius et Siebelis disposita sunt, tum praecipue in Philochori fragmentis, quae, praeeunte Boeckhio (in Annal. Univers. Berolin. 1832), ad integri operis constitutionem studuimus distribuere. Haec sunt quae de ratione, quam in fragmentorum tractatione secuti sumus, in universum monenda habemus. De singulis accuratius egimus in commentatione quae de vitis et scriptis auctorum nostrorum praefationi huic est subjuncta.

Historicorum reliquiis in calce voluminis adjunximus Chronicon Parium et Inscriptionem graecam lapidis illius, qui ex Rosetta urbe aegyptia in Britanniam est translatus. Quae monumenta quum inter cetera sui generis facile principia sint, magnumque in historiae cognitionem adjumentum afferant; rem neque inutilem neque injucundam Firminus Didot suscepisse sibi visus est, si ea denuo typis excusa una cum historicorum fragmentis in publicum edenda curaret. In adornatione et explicatione Chronici Parii in plerisque ducem secuti sumus Boeckhium, Marmoris interpretem longe doctissimum. Inscriptionem vero Rosettanam Letronnius, vir Clarissimus, tum in sermonem vernaculum vertit, tum commentario exquisitae doctrinae divitiis pleno ita illustravit, ut plurima, quae in hoc decreto sacerdotum spissa hucusque caligine obducta latuerant, clara jam luce circumfusa exsplendescant.

Parisiis, mense Februario, MDCCCXLI.

CAROLUS MUELLER.

DFHG Project     Creative Commons License