Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)



VOLUMEN QUINTUM PARS PRIOR

ADDENDA

ARISTODEMUS.

Postquam nostra typis jam expressa erant, fragmenta codicis Parisini Wescherus edidit in libro qui inscribitur Poliorcétique des Grecs et deinde repetenda curavit in Revue archéologique 1868 et 1869, ac complures viri docti in variis diariis de iis verba fecerunt. Hinc enotabo quæ notanda mihi videntur, iisque de meo quædam interponam.

Cap. 1, § 2, p. 1, 10. μέρος τι ἔχων ἧχων ἧκεν] μέρος τι ἐχώννυεν conjecit Hertlein in Neus Jahrbücher für Philologie und Pœdagogik, vol. 98 p. 241. 1868. Verba γεφυρωθῆναι et ζεῦγμα satis indicant de ponte, non vero de aggere sermonem esse. Quomodo intelligenda verba sint, e Justino liquet.

1, 4, p. 2, 5. συνεστηκυίας δὲ τῆς μάχης] Legendum puto ἐνεστηκυίας δὲ τ. μ.

1, 4, p. 28. ἐκπληττόμενος] ἐκπλήττων e communi loquendi usu scribi volunt Bücheler in Neue Jahrb. l. l. p. 93 et Lœhbach ibid. p. 242. Similiter c. 4, 1 προδώσειν pro προδώσεσθαι et c. 11, 4 ὡρμηκότων pro ὡρμημένων reponi jubet Bücheler. Formæ istæ mediæ usque recurrentes non sunt furca expellendæ, sed serioris ævi scriptori condonandæ.

2, 7, p, 3, 19. ἀγωνίσονται] ἀγωνίσωνται? E. Miller in Journ. d. Sav. 1868, p. 322. Futurum bene habet.

Ib. p. 3, 20. κεκυρωμένων δὲ οὐδὲν ἰσχύων] κεκυρωμένον δὲ ο. ἰ., ne pouvant rien de persuasif, Miller l, l. Dicit auctor: nihil valens contra ea quæ in concione duces decreverant. ἰσχύω h. l. genetivo jungitur sicut κατισχύω. Quamquam exemplum in lexicis non reperio præter illud Aristoph. Vesp. 357: ἴσχυον αὐτὸς ἐμαυτοῦ. Si quid corrigendum foret, proponerem ἀντέπρασσε τῶν κεκυρωμένων· οὐδὲν δὲ ἰσχύων.

2, 1. p. 4, 6. συμ[πεπει]κὼς καὶ αὐτός] συμ[πείσας] καὶ γὰρ αὐτὸς Wescherus e codicis literis partim evanidis elicuit, quod certe corrigendum fuisset in σ. γὰρ καὶ αὐτός. Iterum codicem inspexi. Ex κὼς syllaba superest litera κ et accentus, deinde vero legitur καὶ αὐτὸς, quod vel invito codice scripseris. συμπεπείκει γὰρ αὐτὸς prorosuerat Bücheler.

Ib. p. 4, 13. τηρήσειν τε ὑποσχόμενος] τ. τ. ὑποδεχόμενος? Bücheler, ut viteur ejusdem vocis repetitio.

2, 3. p. 4, 20. Ἀθήνας] Θήβας codex. De permutatione nominum Θῆβαι et Ἀθῆναι vide quæ citantur in Steph. Thes. v. Ἀθῆναι p. 329, D.

2, 5, p, 5, 25. τύχης] Nescio an fuerit λύσσης, collato Herodoto 9, 7, 1: ἔγνωσαν... Ἀριστόδημον μὲν βουλόμενον φανερῶς ἀποθανεῖν ἐκ τῆς παρεούσης οἱ αἰτίης, λυσσέοντά τε καὶ ἐκλιπόντα τὴν τάξιν ἔργα ἀποδέξασθαι μεγάλα.

3, 2. p. 6, 7. σταδίους τέσσαρας τοὺς ἀπὸ Σαλαμῖνος εἰς Μίλητον] Arn. Schæfer in Neue Jahrb. l. l. leg. Putat ἀπὸ Σάμου, adeo ut stadiorum numerus ad fretum inter Samum et Miletum interjectum referendus sit. Parum hoc probabile.

3, 2. p. 6, 14** γιγνομένης] Lacunam hisce verbis explet Bücheler: [θαυμαστὴ δὲ ἦν ἡ κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν συντυχία] γιγνομένης λτλ.

4, 1. p. 6, 26. Lacunas Bücheler hunc in modum explendas censet: Πελοποννησ[ιακὸν πόλεμον κατὰ τὴν Ἑλλάδα ἔργα] ἐπράχθη, et deinde: ἐπειδὴ ἐξήλασαν τοὺς Πέρσας οἱ Ἕλληνες [ἐκ τῆς Εὐρώπης, καταφυγόντων τῶν βαρβά]pwv εἰς σηστόν, etc. At Sestus quoque in Europa sita.

4, 1, p. 7, 5. ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων] ὑπὲρ τῶν ἔργων? Bücheler; ὑπὲρ τοὺς Ἕλληνας? Lœhbach in N. Jahrb. l. l. p. 82.

Ib. p. 7, 11 πρὸς αὑτὸν] πρὀσαυτὸν (sic) codex. Si mavelis πρὸς αὑτὸν cum Weschero, nihil refragor. Utrumque insolentius dictum pro εῖς α.

5, 1, p. 7, 21 οἱ δὲ Λακεδαιμόνιοι] Præstat quod Wescherus dedit: Λακεδαιμόνιοι δὲ.

6, 1, p. 9, 12. Παυσανίᾳ] Παυσανίου conj. Lœhbach, quo facile carebis.

7, 1, p. 10, 7. κατεσκεύαζον [καὶ στρατὸν συνέλεγον καὶ] χρημάτων θησαυροφυλάκιον ἐποιήσαντο ἐν Δήλῳ, [ὑστέρῳ δὲ χρόνῳ π]άντα ἐκ τῆς Δήλου τὰ συναχθέντα etc. Bücheler supplevit. In quibus vox πάντα α verbis τὰ συναχθέντα separata parum se commendat. Accedit quod αντα in codice accentu caret.

8, 2, p. 11, 5 ἑαυτοῦ] fort. librarii lapsu pro αὐτοῦ.

Ib. p. 11, 7 οἱ πρότεροι πεμφθέντες] οἱ πρότερον π. Bücheler. Malim et ipse, sed mutandi nulla necessitas.

8, 3, p. 11, 13 παραγενόμενοι εἰς τὸ [αὐτὸ τέμενος καὶ] διπλῆν] Horum loco παραγ. Καὶ αὐτοὶ [ὑπὸ τὸ τέμενος καὶ] διπλῆν Wescherus. Voces εἰς τὸ certæ esse codicem denuo inspicienti videbantur. Inclusa ex ipso codice erui nequeunt.

Ib. p. 11, 18 διεξῄει] sic recte etiam Wescherus, qui codicem præbere notat διεξειν, dum in meo apographo a Dübnero scripto est διεξειη. Bücheler conjecit ἔδειξεν.

8, 5, p. 12. 6. παύσασθαι] παύσεσθαι, et eodem modo cap. 10, 4 p. 13, 12 ὑπέσχετο χειρώσεσθαι pro ὑπ. χειρώσασθαι reponi vult Bücheler, præter necessitatem.

10, 4 p. 13, 10. αἴτιος [δηλώσας λύειν μέλλοντας τοὺς Ἕλ]ληνας Bücheler.

10, 5. ἐγγὺς ἤδη γενόμενος τῆς Ἑλλάδος. Hoc manifestum esse figmentum Minoidæ Minæ qui fragmentum nostrum fabricaverit, censuit Wachsmuth in Rhein. Museum 1868 p. 33. Ego de his dixi in Goettingische gelehrte Anzeigen 1869, Januar, p. 28 sqq. In Latinis pro Minervœ Leucophrynœ lege Dianœ L.

11, 1, p. 13, 24. ἔγνωσαν καὶ] εἰς Μαγνησίαν scribi vult Bücheler.

11, 4, p. 14, 12. ἐπί τινος ποταμοῦ] ἐπὶ Νείλου conj. Lœhbach, haud recte.

Ib. p. 14, 14. ἐκτραπεισῶν δὲ ν' νεῶν] οὐκ ἐντραπεισῶν δὲ ν’ ωεῶν, indem sie das unbeachtet liessen, Bücheler. Codicis verba sana sunt. Navigandum erat versus ostium Canobicum, naves vero illæ a recto cursu deflectentes in Mendesium Nili ostium delatæ sunt.

13, p. 16, 4 (ἐπὶ τοῖσδε) ἐφ᾿ ᾧ] Casu factum ut verba ἐπὶ τοῖσδε tanquam ejicienda includantur. Inclusis verbis ἐφ᾿ ᾧ, scribi volebam: ἐπὶ τοῖσδε· ἐντὸς etc.; nam sic demum ferri possunt qui sequuntur conjunctivi.

14–15 p. 16 sq. Cum his cf. Scholium ad Hermogenem, quod supra p. XXVII apposui.

16. 1, p. 17, 14. αἰτίαι δὲ (καὶ) πλείονες]. Vox καὶ non erat uncis includenda. Cf. supra pag. XXVI.

16, 3, p. 19, 6. Κἆθ'] Κἄπειθ᾿ codex habet, quod monere oblitus sum.

Ib. p. 19, 12 μήτ᾿ ἐν ἀγορᾶ etc.] Versus refinxi secundum nostros Aristophanis codices. At recte, opinor, Bücheler censet refingendum potius esse hunc in modum: ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτ᾿ ἐν ἀγορᾷ [μήτε γῇ, μήτ᾿ ἐν θαλάττῃ] μήτ᾿ ἐν ἠπείρῳ μένειν. Sic una solummodo codicis lacuna est et melius verba procedunt quam in nostris Aristophanis codicibus.

17, 1, p. 19, 21 ἦν πόλις Κερκυρκάων] ἦν πόλις [ἄποικος] Κερκ. Bücheler, recte fortassis.

17, 2, p. 19, 28 ἔχοντες πολὺ ναυτικόν] ὡς ἐχ. τὸ πολὺ ν. aut παρέχοντες πολὺ τὸ ν. ? Bücheler.

18, p. 19, 35 ἐπὶ ταύτης] ἐπὶ ταύτην Bücheler. Codicis scriptura nihil offensionis habet.

Ib. ἐξεπολιόρκησαν οἱ Ἀθηναῖοι] πόλιν addit Bücheler majoris perspicuitatis gratia.

EUSEBIUS.

Eusebii fragmentum post Wescherum, qui nonnulla jam emendaverat, separatim edidit plurimaque librariorum sphalmata sustulit Theodorus Gomperz (Zu den griechischen Kriegsschriftstellern. Wien. Gerold. 1868). Deinde idem fragmentum denuo exhibuit Wescherus in Revue archéol. 1868, Jan. p. 403. De eodem denique dixit Lud. Dindorfius in Neus Jahrb. Fur philol. 1869, p. 47 sq. et p. 122.

§ 1. ἐσθέειν] εσθειν codex, ἔσω Dindorf. l. l. p. 47, ἐσελθεῖν idem ib. p. 122. Utrumque a traditis literis longius recedit. — Ib. lin. 6. παρεχόμενον· οἱ] παρεχόμενοι cod.; παρέσχεν· οἱ Dindf., longius iterum recedens. Ceterum pro πολλοῖς ... ἐζωγρημένοις et ejusmodi aliis, si lubet, reponere licet formas ionicas πολλοῖσι etc. Ego de consilio his abstinui, quum in istis Herodoti simiis dialecti inconstantiam jam Lucianus riserit. — Ib. lin. 8. οὔτ᾿ ὅτε] οὐχ ὅτε cod.; οὔκω τε Dindorf, probabiliter, quamvis, quum lacera oratio sit, nihil decernere possis.

§ 2. ... τὴν ὄψιν αὐτὴν etc.] τὴν ὄψιν οὔτε τοῦ πολέμου ... ἀπορηθῆναι, ὡς ἐν τοῖς ... εὑρίσκεθ᾿ proponit et deinde lacunam esse post v. εὐστοχίης statuit Gomperz, quo quid lucremur nihil video. Dindorfius: [οὔτε] τὴν ὄψιν αὐτὴν τοῦ πολέμου οὔτε τῶν ἀντι[στάντων φοβηθέντα τὸ πλῆθος] πολεμίων ἀπορηθῆναι ... τῆς (?) ἐν τοῖς, quamvis sequentia cum his non cohærere fateatur. Codicis vocem ἀντιπολεμίων (i. e. ἀντιπολέμων) supplemento inserto laceravit, quod in seqq. hostes dicuntur πολέμιοι, non vero ἀντιπόλεμοι. At Herodotus quoque, quem Eusebius æmulatur, vocibus πολέμιοι et ἀντιπόλεμοι promiscue utitur. Vitium quo locus noster laborat, in voce εὑρίσκεε latet. — ἐξαιρεομένου] ἐξειουμένου codex, ἐξειρυμένου Dindorf, recte, quum hæc medicina lenissima sit, quamvis aliud verbi ἐξειρύω exemplum non noverim. Ἐκσειομένου conj. Gomperz, quæ vox h. l. minus apta.

§ 4, p. 22, lin. 12. Post v. μηχανημάτων aliquid excidisse suspicatur Dindorfius. Sensus integer est, si vocem καὶ, quæ sæpissime male intruditur, ejeceris, aut pro καὶ πολλὰ legeris πάμπολλα.

§ 5, lin. 18. ταῦτα τάπερ] lege ταῦτα τάπερ δὴ. Vocula δὴ typographi culpa excidit. ||—lin. 21. ἐπεκβεβλημένας] sic recte meum apographum, quemadmodum supra § 2 βεβλημένῳ, quorum loco Wescherus habet κεκλημένῳ et ἐπεκκεκλημένῳ. Pro illo βεβλημένῳ de conjectura reposuit Gomperz, pro hoc ἐπεκκεκλιμένας conj. Wescher, ἐπεγκεκλιμένῳ Gomperz et Dindorfius. ||—Lin. 22. ἐπὶ τὰ καμπτόμενα] ἔπειτα καμπτομεναι codex. ||—κατ᾿ ὅτευ ἂν ἐνεχθείη] κατ᾿ ὅτεω ανενειχθειη codex, ut e Weschero video. Legas igitur ἐνειχθείη. Gomperz legi voluit ἂν ἐνειχθῇ. Ac nihil adeo cogit ut contra condicis scripturam optativo cum ἂν particula conjunctivus substituatur.

§ 6, lin. 30. αὐτοεργουσέων] οὕτως ἐχουσέων codex; ἱστοὺς ἐχουσέων Gomperz, sensu parum commodo. ||—Μηδείῳ ἐλαίῳ] Naphtha dici constat Μηδείας ἔλαιον. Quare nostro quoque loco Μηδείης pro Μηδείῳ legi vult Dindorfius. Cogitaveram de adjectivo Μηδεαίῳ, quod formatum foret sicut Μιδεαῖος a Μίδεια. Sed nulla mutandi necessitas. Quidni Μήδειον ἔλαιον dixerit eruditulus auctor, quum pro Μήδεια dicatur etiam Μήδη? ||—χρίσαντες ἐνετίθεσαν] χρήσαντες (supra scr. ει) ἐνετείθεσαν codex, unde χρείσαντες retinuit Gomperz. Herodotus ubique χρίω formam habet, quare etiam n. l. ει eodem errore scriptum fuerit quo in v. ἐνετείθεσαν.

§ 7. ἐγένετο] ἐγείνετο codex sec. Wescherum. Igitur scribi velim ἐγείνετο. Dindorfius ἐγείνατο. ||— ἀπό γε ὀλίγων] ἀπὸ δὲ ὀ. Dindorf. Haud recte, opinor. ||—οὐκ ἂν (ων codex) δή τις τοιαύτη προσείη. Οὐκ ὦν... προσήιεν Gomperz. Sententia potius postulat ut ων emendetur in ἂν. ||—πολλῶν μηχ.] leg. Πολλέων, ut § 9.

§ 8. Τάδε] Codex præbet τόδε δὲ, idque in textu exhibendum erat. ||—ἀπεστήκεε [καὶ] τοῖσι ἐπ.] Præstat cum Dindorfio legere ἀπέστη καὶ τοῖσι ἐπ. Ceterum pro ἀπεστήκεε, quod meum ἀπόγραφον habet, Wescherus præbet ἐπεστήκεε.

PRISCUS.

Fr. 1, p. 24 lin. 11. ἀπηγορεὺοντο πόνῳ διαδοχῆς] Lege: ἀπηγόρευον τῷ πόνῳ [διὰ τὸ ἐκ] διαδοχῆς. Locum sanavit Bücheler in Rhein. Mus. 1869, p. 137, collato Suida: ἀπηγόρευον· ἀπέκαμνον· ἐταλαιπώρουν. «Ἡνίκα γὰρ ἀπηγόρευον τῷ πόνῳ, πάλιν ἑαυτοὺς ἀνελάμβανον.

Fr. 2. p. 25. ἐπὶ Δανούβᾳ] His corruptelam subesse propte Δανούβᾳ vocis formam insolitam etiam Dindorfius suspicatur, qui proponit ἐπὶ τῷ Νούβᾳ, si forte ejus nominis fluvius fuerit. Ex Prisco patere veterem urbem in dextra fluvii ripa sitam fuisse, ubi hunc est castellum hodiernæ Nish urbis, recte monet Rossler in Zeitschrift für die œsterreisch. Gymnasien 1868, p. 43. Egregie fallitur Kanitz (Reise in Südserbien u. Nordbulgarien p. 27), qui veterem Naissum ab hodierna Nisch urbe longe dissitum fuisse putat.

CRITOBULUS.

Pag. 103, lib. 1, 75, 1. παρ᾿ αὐτοῦ] i. e. a Constantino. Dele notam, quæ ad hæc verba pertinet.

Fragmenta Dionysii et Polyæni et Dexippi, quæ codex Parisinus habet, ad calcem Josephi edidi ex Minæ apographo; quod quum parum accuatum sit, hoc loco notabo, quæ ex ipso codice emendanda sint.

DIONYSIUS.

Cap. 1, § 2. μὲν, quod est post Μακεδονικὴν, non habet codex et delendum est. Pro Ἀμβρακίας e cod. leg. Ἀμπρακίας, et similiter c. 1, § 4 et c. 2 § 1. ||—§ 3. τοὺς, quod legitur ante Μολοττοὺς delendum sec. Cod. ||—θυρεοφόρῳ] E codice, ubi θυραιαφόρῳ, recte Wescher posuit θυρεαφόρῳ. || —§ 6. τάξεως, εἶναι ... ἐπάρκεσεν (παπεισιν cod.)] Præstat legere cum Dindorfio, l. l. p. 44, τάξεως, ἵνα ... παρῶσιν. Pro εἶναι legendum esse ἵνα jam Millerus monuerat, qui ἵνα... ἐπαρκέσῃ proposuit in Journal d. Sav. 1868, Mai., p. 321.

Cap. 2 § 7 στάλιξιν ὀρθῶς] στόμιξιν ὀρθαῖς codex; στόνυξιν conj. Millerus l. l., idque præstare mihi videtur. ||—Cap. 3, 2. Ῥωμαίων ἀμφὶ] leg. e cod. Ῥ. μὲν ἀ. ||—Cap. 4, 2. κατέφυγον] e cod. leg. κατέφευγον. ||—Cap. 5, 5. ὃς, quod post vocem χάρακος erore typographico legitur, ponendum ante v. ἀρξαμένου. Codex pro ὃς... παρῆν habet ὡς... παρῶν, quod sensu cassum. Ante vocem προσβαλὼν codex habet quæ excidisse suspicabar, καὶ τὰ κέντρα. ||—§ 8. περιιδόντες] codex περοιδοντες, addito corruptionis signo. Legendum igitur quod proposueram προϊδόντες.

POLYAENUS.

Fr. 1. ἐλέφαντας] leg. ἐλαφρούς. ||—Fr. 2. διέφυγον] leg. διέφευγον.

DEXIPPUS.

Fr. 1, § 2. Τῶν πολεμίων ἐν τῷ φυλάττεσθαι μᾶλλον ἢ ἐν τῷ ἐπιχειρεῖν ὄντων] Codex:... μᾶλλον πάντ᾿ ἐπιχειρεῖν, Wescherus μᾶλλον ἢ παντ᾿ ἐ.; lege μᾶλλον ἢ ἀντεπιχειρεῖν. ||—§ 3. Μάξιμος, ἀνὴρ γένος μὲν τῶν ἀπόρων μεταβου] Codex... τῶν απορω μετακου, Wescher τῶν ἀπόρων μετακούων, nescio quo sensu. Literas codicis componas hunc I modum: γένος μὲν τῶν ἀπὸ Ῥωμετάκου, in quibus corrigendum Ῥοιμετάλκου vel Ῥοιμητάλκου, vir genere ex posteris Rhœmetalcœ. Intellige celeberrimum Odrysarum regem qui sec. Tacit. An. 2, 64 omnem Thraciæ nationem tenebat (coll. Dion. Cass. 54, 20 et 34. 35, 30). Hujus frater Rescuporis erat, cujus filius Rœmetalces II sub Tiberio partem regni, deinde sub Calligula et ipse totam Thraciam accepit (Tac. An. 3, 38 sqq). ||— § 5 συνεχείᾳ [ἐχρῶντο]. Codex συνέχεια; itaque cum Weschero legas συνέχεια [ἦν]. ||—§ 6. ἀπεῖχον] e cod. leg. [ἀπείχοντο. ||—§ 11. Καὶ μὴ ἀντιδρᾶν ἔχοντες] Codex καὶ μὴ δὲ ἀ. ἔ. Igitur legendum καὶ μηδὲν ἀ. ἔ. ||—Ib. τὴν ἐκ τῶν θυρεῶν καιροφυλακήν] sic Minas; ἀκροφυλακήν e literis in cod. fere evanidis elicuit Wescherus. Utroque vocabulo h. l. offendor. Subosse suspicor usitatum illud παραφυλακήν.

Fr. 2. § 6. προσερείδοντες] προσήριδον cod.; leg. Cum Weschero προσήρειδον. ||—§ 8. βιαίᾳ φορᾷ] βια ωφορα codex; igitur lege βιαίῳ φ., monente Dindorfio, l. l. p. 44. ||—§ 9. ἐπ᾿ ἴσου] e cod. leg. ἀπ᾿ ἴσου. ||—§ 13. ἐμηχανήσαντο] e cod. leg. ἐμηχανῶντο. ||—§ 15. παρεῖχον] e cod. leg. παρεῖχεν.

EXCERPTA E POLYBIO DE OBSIDIONE SYRACUSARUM.

Subjungo excerpta e Polybio de Syracusarum obsidione, tum ea quæ solus codex Parisinus habet, tum ea quæ aliunde his accedunt.

Codex Parisinus.

Ὅτι δὴ τὰς Συρακούσας Ἐπικύδης τε καὶ Ἱπποκράτης κατέλαβον ἑαυτούς τε καὶ τοὺς ἄλλους τῶν πολιτῶν τῆς Ῥωμαίων φιλίας ἀπαλλοτριώσαντες, οἱ Ῥωμαῖοι, προσπεπτωκυίας αὐτοῖς ἤδη καὶ τῆς Ἱερωνύμου τοῦ Συρακουσίων τυράννου καταστροφῆς, Μάρκον Κλαύδιον (deb. Ἄππιον Κλαύδιον, Appium Claudium Pulcrum) ἀντιστάτηγον καταστάντες, αὐτῷ μὲν τὴν πεζὴν συνέστησαν δύναμιν, τὸν δὲ νηίτην αὐτοῖς στόλον ἐπετρόπευσεν Ἄππιος Κλαύδιος (deb. Μάρκος Κάρκος Κλαύδιος, M. Claudius Marcellus.) (1)

2. Οὗτοι μὲν δὴ τὴν στρατοπεδείαν ἐβάλλοντο μικρὸν ἀποσχόντες τῆς πόλεως, τὰς δὲ προσβολὰς ἔκριναν ποιεῖσθαι τῇ μὲν πεζῇ δυνάμει κατὰ τοὺς ἀπὸ τῶν Ἑξαπύλων τόπους, τῇ δὲ ναυτικῇ κατὰ[τῆ]ς Ἀχραδίνης κατὰ τὴν Σκυτικὴν προσαγορευομένην στοὰν, καθ᾿ ἣν ἐπ᾿ αὐτῆς κεῖται τῆς κρηπῖδος τὸ τεῖχος παρὰ θάλασσαν. Ἑτοιμασάμενοι δὲ γέρρα καὶ βέλη καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν πολιορκίαν, οὐ προϊδόμενοι τὴν Ἀρχιμήδους δύναμιν, ἐν ἡμέραις πέντε διὰ τὴν πολυχειρίαν ἤλπισαν τῇ παρασκευῇ καταταχήσειν τοὺς ὑπεναντίους.(2)

(Cf. Anon. De tol. Obs. p. 326, 14: Οἱ γὰρ Ῥωμαῖοι πολιορκοῦντες τὰς Συρακούσας (Ἄππιος δ᾿ ἦν ἡγεμών) καὶ τῇ μὲν πεζῇ δυνάμει [κατὰ τοὺς ἀπὸ τῶν Ἑξαπύλων τόπους, τῇ δὲ ναυτικῇ κατὰ τῆς Ἀχραδίνης] κατὰ τὴν Σκυτικὴν στοὰν προσαγορευομένην, καθ᾿ ἣν ἐπ᾿ αὐτῆς κεῖται τῆς κρηπῖδος τὸ τεῖδος παρὰ θάλασσαν, περιστοιχίσαντες, ἑτοιμασάμενοί τε γέρρα καὶ βέλη καὶ τἄλλα τὰ πρὸς τὴν πολιορκίαν ἐν ἡμέραις πέντε διὰ τὴν πολυχειρίαν κατήλπισαν καταταχήσειν τῇ παρασκευῇ τοὺς ὑπεναντίους,[καὶ ἔργου εἴχοντο], οὐ λογισάμενοι τὴν Ἀρχιμήδους δύναμιν, οὐδὲ προϊδόμενοι, διότι μία ψυχὴ τῆς ἁπάσης ἐστὶ πολυχειρίας ἐν ἐνίοις καιροῖς ἀνυστικωτέρα· πλήν τότε δι᾿ αὐτῶν ἔγνωσαν τῶν ἔργων τὸ λεγόμενον.

Suidas s. v. ἐργολάβος: Πολύβιος· «Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι πολιορκοῦντες τοὺς Συρακουσίους ἔργου εἴχοντο, οὐ λογισάμενοι τὴν Ἀρχιμήδους δύναμιν.»)

3. Πλὴν ὁ προειρημένος ἀνὴρ κατά τινας τόπους ὡρισμένους τοιαύτην ἐπὶ τοῦ τείχους ἡτοίμασε παρασκευὴν, ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς τοὺς κατὰ θάλατταν ἐπιπορευομένους, ὥστε μηδὲν ἐκ τοῦ καιροῦ ἀσχολεῖσθαι τοὺς ἀμυνομένους, πρὸς πᾶν δὲ τὸ γινόμενον ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἐξ ἑτοίμου ποιεῖσθαι τὴν ἀπάντησιν.(3)

Horum loco in Anonymi excerptis hæc habes: Πλὴν τότε δι᾿ αὐτῶν ἔγνωσαν τῶν ἔργων τὸ λεγόμενον. Οὔσης γὰρ ὀχυρᾶς τῆς πόλεως διὰ τὸ κεῖσθαι κύκλῳ τὸ τεῖχος ἐπὶ τόπων ὑπερδεξίων καὶ προκειμένης ὀφρύος, πρός ἣν καὶ μηδενὸς κωλύοντος οὐκ ἂν εὐμαρῶς τις δύναιτο πελάσαι, πλὴν κατά τινας τόπους ὡρισμένους, τοικύτην ἡτοίμασε παρασκευὴν ὁ προειρημένος ἀνὴρ ἐντὸς τῆς πόλεως, ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς τοὺς κατὰ θάλατταν ἐπιπορευομένους, ὥστε μηδὲν ἐκ τοῦ καιροῦ δεῖν ἀσχολεῖσθαι τοὺς ἀμυνομένους, πρὸς πᾶν δὲ τὸ γιγνόμενον ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἐξ ἑτοίμου ποιεῖσθαι τὴν ἀπάντησιν.

Codex Parisinus et Anonymus.

4. Πλὴν ὁ μὲν Ἄππιος (Μάρκος cod. P. perperam) ἔχων γέρρα καὶ κλίμακας, ἐνεχείρει προσφέρειν ταῦτα τῷ συνάπτοντι τείχει τοῖς Ἑξαπύλοις ἀπὸ τῶν ἀνατολῶν.(4)

Cod. Paris., Anon., Exc. Antiq.

5. Ὁ δὲ Μάρκος (Ἄππιος cod. P.) ἑξήκοντα σκάφεσι πεντηρικοῖς ἐποιεῖτο τὸν ἐπίπλουν ἐπὶ τὴν Ἀχραδίνην, ὧν ἕκαστον πλῆρες ἦν ἀνδρῶν ἐχόντων τόξα καὶ σφενδόνας καὶ γρόσφους, δι᾿ ὧν ἔμελλον τοὺς ἀπὸ τῶν ἐπάλξεων μαχομένους ἀναστέλλειν. Ἅμα δὲ τούτοις ὀκτὼ πεντήρεσι, παραλελυμέναις τοὺς ταρσοὺς, ταῖς μὲν τοὺς δεξιοὺς, ταῖς δὲ τοὺς εὐωνύμους, καὶ συνεζευγμέναις πρὸς ἀλλήλας σύνδυο κατὰ τοὺς ἐψιλωμένους τοίχους, προσῆγον πρὸς τὸ τεῖχος διὰ τῆς τῶν ἐκτὸς τοίχων εἰρεσίας τὰς λεγομένας σαμβύκας.(5) (6) Τὸ δὲ γένος τῆς κατασκευῆς τῶν εἰρημένων ὀργάνων ἐστὶ τοιοῦτον. Κλίμακα τῷ πλάτει τετράπεδον ἑτοιμάσαντες, ὥστε ἐξ ἀποβάσεως ἰσοϋψῆ γενέσθαι τῷ τείχει, ταύτης ἑκατέραν τὴν πλευρὰν δρυφακτώσαντες καὶ σκεπάσαντες ὑπερπετέσι θωρακίοις, ἔθηκαν πλαγίαν ἐπὶ τοὺς συμψαύοντας τοίχους τῶν συνεζευγμένων νεῶν, πολὺ προπίπτουσαν τῶν ἐμβόλων, πρὸς δὲ τοῖς δὲ τοῖς ἱστοῖς ἐκ τῶν ἄνω μερῶν τροχιλίαι προσήρτηντο σὺν κάλοις. (6) (7) Λοιπὸν, ὅταν ἐγγίσωσι τῆς χρείας, ἐνδεδεμένων τῶν κάλων εἰς τὴν κορυφὴν τῆς κλίμακος, ἕλκουσι διὰ τῶν τροχιλιῶν τούτους ἑστῶτες ἐν ταῖς πρύμναις· ἕτεροι δὲ παραπλησίως ἐν ταῖς πρώραις ἐξερείδοντες ταῖς ἀντηρίσιν, ἀσφαλίχζουσι τὴν ἄρσιν τοὺ μηχανήματος. Κἄπειτα διὰ τῆς εἰρεσίας τῆς ἀφ᾿ ἑκατέρου τῶν ἐκτὸς ταρσῶν ἐγγίσαντες τῇ γῇ τὰς ναῦς, πειράζουσι προσερείδειν τῷ τείχει τὸ προειρημένον ὄργανον. (7) (8) Ἐπὶ δὲ τῆς κλίμακος ἄκρας ὑπάρχει πέτευρον ἠσφαλισμένον γέρροις τὰς τρεῖς ἐπιφανείας· ἐφ᾿ οὗ τέτταρες ἄνδρες ἐπιβεβηκότες ἀγωνίζονται, διαμαχόμενοι πρὸς τοὺς εἴργοντας ἀπὸ τῶν ἐπάλξεων τὴν πρόσθεσιν τῆς σαμβύκης. Ἐπὰν δὲ προσερείσαντες ὑπερδέξιοι γένωνται τοῦ τείχους, οὗτοι μὲν τὰ πλάγια τῶν γέρρων παραλύσαντες ἐξ ἑκατέρου τοῦ μέρους, ἐπιβαίνουσιν ἐπὶ τὰς ἐπάλξεις ἢ τοὺς τοὺς πύργους, οἱ δὲ λοιποὶ διὰ τῆς σαμβύκης ἕπονται τούτοις, ἀσφαλῶς τοῖς κάλοις βεβηκυίας τῆς κλίμακος εἰς ἀμφοτέρας τὰς ναῦς. (8) (9) Εἰκότως δὲ τὸ κατασκεύασμα τῆς προσηγορίαι τέτευχε ταύτης· ἐπειδὰν γὰρ ἐξαρθῇ, γίγνεται τὸ σχῆμα τῆς νεὼς ταύτης καὶ τῆς κλίμακος ἑνοποιηθὲν παραπλήσιον σαμβύκῃ.(9)

10. Πλὴν οὗτοι μὲν τὸν τρόπον τοῦτον διηρμοσμένοι, προσάγειν διενοοῦντο τοῖς πύργοις, ὁ δὲ προειρημένος ἀνὴρ, παρεσκευασμένος ὄργανα πρὸς ἅπαν ἐμβελὲς διάστημα, πόρρωθεν μὲν 'πιπλέοντας τοῖς εὐτονωτέροις καὶ μείοσι λιθοβόλοις καὶ βέλεσι τιτρώσκων εἰς ἀπορίαν ἐνέβαλε καὶ δυσχρηστίαν, ὅτε δὲ ταῦθ᾿ ὑπερπετῆ γίγνοιτο, τοῖς ἐλάττοσι κατὰ λόγον ἀεὶ πρὸς τὸ παρὸν ἀπόστημα χρώμενος, εἰς τοιαύτην ἤγαγε διατροπὴν ὥστε καθόλου κωλύειν αὐτῶν τὴν ὁρμὴν καὶ τὸν ἐπίπλουν, ἕως ὁ Μάρκος δυσθετούμενος ἠναγκάσθη λάθρᾳ νυκτὸς ἔτι ποιήσασθαι τὴν παραγωγήν. (10) (11) Γενομένων δ᾿ αὐτῶν ἐντὸς βέλους πρὸς τῇ γῇ, πάλιν ἑτέραν ἡτοιμάκει παρασκευὴν πρὸς τοὺς ἀπομαχομένους ἐκ τῶν πλοίων. Ἕως ἀνδρομήκους ὕψους κατεπύκνωσε τρήμασι τὸ τεῖχος ὡς παλαιστιαίοις τὸ μέγεθος κατὰ τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν· οἷς τοξότας καὶ σκορπίδια παραστήσας ἐντὸς τοῦ τείχους καὶ βάλλων διὰ τούτων, ἀχρήστους ἐποίει τοὺς ἐπιβάτας. Ἐξ οὗ καὶ μακρὰν ἀφεστῶτας καὶ σύνεγγυς ὄντας τοὺς πολεμίους οὐ μόνον ἀπράκτους παρεσκεύαζε πρὸς τὰς ἰδίας ἐπιβολὰς, ἀλλὰ καὶ διέφθειρε τοὺς πλείστους αὐτῶν. (11) (12) Ὅτε δὲ τὰς σαμβύκας ἐγχειρήσαιεν ἐξαίρειν, ὄργανα παρ᾿ ὅλον τὸ τεῖχος ἡτοιμάκει τὸν μὲν λοιπὸν χρόνον ἀφανῆ, κατὰ δὲ τὸν τῆς χρείας καιρὸν ἐκ τῶν ἔσω μερῶν ὑπὲρ τοῦ τείχους ἀνιστάμενα καὶ προπίπτοντα πολὺ τῆς ἐπάλξεως ταῖς κεραίαις, ὧν τινὰ μὲν ἐβάσταζε λί(??) (??) ἐλάττους δέκα ταλάντων, τινὰ δὲ σηκώματα μολύβδινα. (12) (13) Λοιπὸν ὅτε συνεγγίζοιεν αἱ σαμβῦκαι, τότε περιαγόμεναι (??) πρὸς τὸ δέον αἱ κεραῖαι, διά τινος σχαστηρίας ἠφίεσαν εἰς τὸ κατασκεύασμα τὸν λίθον. Ἐξ οὗ συνέβαινε μὴ μ(??) αὐτὸ συνθραύεσθαι τὸ ὄργανον, ἀλλὰ καὶ τὴν ναῦν καὶ τοὺς ἐν αὐτῆ κινδυνεύειν ὁλοσχερῶς. (13)

14. Τινὰ δὲ τῶν μηχανημάτων πάλιν ἐπὶ τοὺς (??) καὶ προβεβλημένους γέρρα καὶ διὰ τούτων ἠσφαλισμένους πρὸς τὸ μηδὲν πάσχειν ὑπὸ τῶν διὰ τοῦ τείχους φερομένων βελῶν, ἠφίει μὲν καὶ λίθους συμμέτρους πρὸς τὸ φεύγειν ἐκ τῆς πρῴρας τοὺς ἀγωνιζομένους, ἄμα δὲ καὶ καθίει χεῖρα σιδηρᾶν ἐξ ἁλύσεως δεδεμένην, ᾗ δραξάμενος ὁ τὴν κεραίαν οἰακίζων ὅθεν ἐπιλάβοιτο τῆς πρῴρ(??)ς, κατῆγε τὴν πτέρναν τῆς μηχανῆς ἐντὸς τοῦ τείχους. (14) (15) Ὅτε δὲ κουφίζων τὴν πρῴραν ὀρθὸν ποιήσεις τὸ (??) ἐπὶ πρύμναν, τὰς μὲν πτέρνας τῶν ὀργάνων εἰς ἀκίνητον καθῆπτε, τὴν δὲ χεῖρα καὶ τὴν ἅλυσιν ἐκ τῆς μη(??) ἐξέρραινε διά τινος σχαστηρίας. Οὗ γενομένου, τινὰ μὲν τῶν πλοίων πλάγια κατέπιπτε, τινὰ δὲ καὶ κατεσ(??)το, τὰ δὲ πλεῖστα τῆς πρῴρας ἀφ᾿ ὕψους ῥιφθείσης βαπτιζόμενα πλήρη θαλάττης ἐγίγνετο καὶ ταραχῆς. (15)

Anon. Et Exc. Antiq.

16. Μάρκος δὲ, δυσχρηστούμενος ἐπὶ τοῖς ἀπαντωμένοις ὑπ᾿ Ἀρχιμήδους, καὶ θεωρῶν μετὰ βλάβης καὶ χλευασμοῦ τοὺς ἔνδον ἀποτριβομένους αὑτοῦ τὰς ἐπιβολὰς, δυσχερῶς μὲν ἔφερε τὸ συμβαῖνον, ὅμως δ᾿ ἐπισκώπτων τὰς αὑτοῦ πράξεις ἔφη ταῖς μὲν ναυσὶν κυαθίζειν ἐκ θαλάττης Ἀρχιμήδη, τὰς δὲ σαμβύκας ῥαπιζομένας ὥσπερ ἐκσπόνδους μετ᾿ αἰσχύνης ἐκπεπτωκέναι. Καὶ τῆς μὲν κατὰ θάλατταν πολιορκίας τοιοῦτον ἀπέβη τὸ τέλος. 17. Οἱ δὲ περὶ τὸν Ἄππιον εἰς παραπλησίους ἐμπεσόντες δυσχερείας ἀπέστησαν τῆς ἐπιβολῆς. Ἔτι μὲν γὰρ ὄντες ἐν ἀποστήματι τοῖς τε πετροβόλοις καὶ καταπέλταις τυπτόμενοι διεφθείροντο, διὰ τὸ θαυμάσιον εἶναι τὴν τῶν βελῶν κατασκευὴν καὶ κατὰ τὸ πλῆθος καὶ κατὰ τὴν ἐνέργειαν, ὡς ἂν Ἱέρωνος μὲν χορηγοῦ γεγονότος, ἀρχιτέκτονος δὲ καὶ δημιουργοῦ τῶν ἐπινοημάτων Ἀρχιμήδους. (18) Συνεγγίζοντές γε μὴν πρὸς τὴν πόλιν οἱ μὲν ταῖς διὰ τοῦ τείχους τοξότισιν, ὡς ἐπάνω προεῖπον, κακούμενοι συνεχῶς εἴργοντο τῆς προσόδου, οἱ δὲ μετὰ τῶν γέρρων βιαζόμενοι ταῖς τῶν κατὰ κορυφὴν λίθων καὶ δοκῶν ἐμβολαῖς διεφθείροντο. Οὐκ ὀλίγα δὲ καὶ ταῖς χερσὶ ταῖς ἐκ τῶν μηχανῶν ἐκακοποίουν, ὡς καὶ πρότερον εἶπα· σὺν αὐτοῖς γὰρ τοῖς ὅπλοις τοὺς ἄνδρας ἐξαίροντες ἐρρίπτουν. (19) Τὸ δὲ πέρας ἀναχωρἤσαντες εἰς τὴν παρεμβολὴν, καὶ συνεδρεύσαντες μετὰ τῶν χιλιάρχων οἱ περὶ τὸν Ἄππιον, ὁμοθυμαδὸν ἐβουλεύσαντο πάσης ἐλπίδος πεῖραν λαμβάνειν πλὴν τοῦ διὰ πολιορκίας ἑλεῖν τὰς Συρακούσας, ὡς καὶ τέλος ἐποίησαν· ὀκτὼ γὰρ μῆνας τῇ πόλει προσκαθεζόμενοι τῶν μὲν ἄλλων στρατηγημάτων ἢ τολμημάτων οὐδενὸς ἀπέστησαν, τοῦ δὲ πολιορκεῖν οὐδέποτε πεῖραν ἔτι λαβεῖν ἐθάρρησαν. Οὕτως εἷς ἀνὴρ καὶ μία ψυχὴ δεόντως ἡρμοσμένη πρὸς ἔνια τῶν πραγμάτων μέγα τι χρῆμα φαίνεται γίγνεσθαι καὶ θαυμάσιον.(16)

Codex Parisinus horum loco nihil habet nisi hæc:

20. Οἱ δὲ Ῥωμαίων στρατηγοὶ τοῖς ὅλοις ἀποροῦντες τὸ μηκέτι ποτὲ ἂν ἐλπίσαι διὰ πολιορκίας τὰς Συρακούσας ἑλεῖν, τῶν μὲν ἄλλων στρατηγημάτων ἢ τολμημάτων οὐδενὸς ἀπέστησαν, τοῦ δὲ πολιορκεῖν οὐδὲ πεῖραν ἔτι λαβεῖν ἐθάρρησαν. Post quæ ineptus excerpto ad res anni 212 transsiliens pergit: Μετὰ δέ τινας ἡμέρας etc., quæ vide infra § 24. (17)

Anon. Et Exc. antiq.

21. Ἐκεῖνοι γοῦν τηλικαύτας δυνάμεις ἔχοντες καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν, εἰ μὲν ἀφέλοι τις πρεσβύτην ἕνα Συρακοσίων, παραχρῆμα τῆς πόλεως κυριεύσειν ἤλπιζον, τούτου δὲ συμπαρόντος οὐκ ἐθάρρουν οὐδ᾿ ἐπιβαλέσθαι κατά γε τοῦτον τὸν τρόπον, καθ᾿ ὃν ἀμύνασθαι δυνατὸς ἦν Ἀρχιμήδης. Οὐ μὴν ἀλλὰ νομίσαντες μάλιστ᾿ ἂν ὑπὸ τῆς τῶν ἀναγκαίων ἐνδείας διὰ τὸ πλῆθος τοὺς ἔνδον ὑποχειρίους σφίσι γενέσθαι, ταύτης ἀντείχοντο τῆς ἐλπίδος· καὶ ταῖς μὲν ναυσὶ τὰς κατὰ θάλατταν ἐπικουρίας αὐτῶν ἐκώλυον, τῷ δὲ πεζῷ στρατεύματι τὰς κατὰ γῆν. (22) Βουλόμενοι δὲ μὴ ποιεῖν ἄπρακτον τὸν χρόνον, ἐν ᾧ προσεδρεύουσι ταῖς Συρακούσαις, ἀλλ᾿ ἅμα τι καὶ τῶν ἐκτὸς χρησίμων κατασκευάζεσθαι, διεῖλον οἱ στρατηγοὶ σφᾶς αὐτοὺς καὶ τὴν δύναμιν, ὥστε τὸν μὲν Ἄππιον ἔχοντα δύο μέρη προσκαθῆσθαι τοῖς ἐν τῇ πόλει, τὸ δὲ τρίτον ἀναλαβόντα Μάρκον ἐπιπορεύεσθαι τοὺς τὰ Καρχηδονίων αἱρουμένους κατὰ τὴν Σικελίαν.

De iis quæ Marcellus a Syracusis dicedens in Sicilia gesserit, fuse exponit Livius sub an 214, lib. 24, 25 sqq. Quomodo vere an. 212 captæ Syracusæ sint, narrat lib. 25, 23–31. Marcellus urbem quam neque vi neque fame capi posse videbat, proditione in potestatem redigere tentavit. At male res cessit. Alia subinde spes, Livius 25, 23 ait, postquam hœc vana evaserat, excepit. Damippus quidam Lacedœmonius, missus ab Syracusanis ad Philippum regem, captus ab Romanis navibus erat. Hujus utique redimendi et Epicydœ cura erat ingens, nec abnuit Marcellus... Ad colloquium de redemptione ejus missis, medius maxime atque utrisque opportunus locus, ad portum Trogiliorum, propter turrim, quam vocant Galeagram, est visus. Quo cum sœpius commearent, unus ex Romanis, ex propinquo murum contemplatus, numerando lapides œstimandoque ipse secum, quid in fronte paterent singuli, altitudinem muri, quantum proxime conjectura poterat, permensus, humiliorem aliquanto pristina opinione sua et ceterorum omnium ratus esse et vel mediocribus scalis superabilem, ad Marcellum rem refert. Ad hæc pertinet Excerptorum ex Polybio particula quæ exstat apud

Suidam. s. v. συννόμων·

23. Ἐξηριθμήσατο τοὺς δόμους· ἦν γὰρ [ὁ πύργος] ἐκ συννόμων λίθων ᾠκοδομημένος, ὥστε καὶ λίαν εὐσυλλόγιστον εἶναι τὴν ἀπὸ γῆς τῶν ἐπάλξεων ἀπόστασιν.

Pergit Livius: Haud spernenda visa. Sed quum adiri locus, qui ob id ipsum intentius custodiebatur, non posset, occasio quœrebatur; quam obtulit transfuga, nuntians diem festum Dianœ per triduum agi, et quia alia in obsidione desint, vino largius epulas celebrari, et ab Epicyde prœbito universœ plebei et per tribus a principibus diviso. Id ubi accepit Marcellus, cum paucis tribunorum militum collocutus, electisque per eos ad rem tantam agendam audendamque idoneis centurionibus militibusque, et scalis in occulto comparatis, ceteris signum dari jubet, ut mature corpora curarent quietique darent: nocte in expeditionem eundum esse. Inde ubi id temporis visum, quo de die epulatis jam vini satias principiumque somni esset, signi unius milites ferre scalas jussit, et ad mille fere armati tenui agmine per silentium eo deductio. Ubi sine strepitu ac tumultu primi evaserunt in murum, secuti ordine alii, quum priorum audacia dubiis etiam animum faceret. Jam mille armatorum ceperant partem, quum ceterœ admotœ, pluribusque scalis in murum evadebant, signo ab Hexapylo dato; quo per ingentem solitudinem erat perventum, quia magna part in turribus epulati aut sopiti vino erant. aut semigraves potabant. Paucos tamen eorum oppressos in cubilibus interfecerunt. Prope Hexapylon est portula magna vi refringi cœpta, et e muro ex composito tuba datum signum ert, et jam undique non furtim, sed vi aperta gerebatur res. Hæc supra § 20 allatis continuo juncta habet

Codex Parisinus:

24. Μετα δέ τινας ἡμέρας αὐτομόλου διασαφήσαντος ὅτι θυσίαν ἄγουσι πάνδημον οἱ κατὰ τὴν πόλιν ἐφ᾿ ἡμέρας ἤδη τρεῖς Ἀρτέμιδι καὶ τοῖς μὲν σίτοις λιτοῖς χρῶνται διὰ τὴν σπάνιν, τῷ δὲ οἴνῳ δαψιλεῖ, πολὺν μὲν Ἐπικύδου δεδωκότος, πολὺς δὲ Συρακουσίων, τότε προσαναλαβὼν ὁ Μάρκος τὸ τεῖχος καθ᾿ ὃ μέρος ἦν ταπεινότερον, καὶ νομίσας εἰκὸς εἶναι τοὺς ἀνθρώπους μεθύειν διὰ τὴν ἄνεσιν καὶ τὴν ἔνδειαν τῆς ξηρᾶς τροφῆς, ἐπεβάλετο καταπειράζειν τῆς ἐλπίδος· ταχὺ δὲ κλιμάκων δυοῖν συντεθεισῶν εὐαρμόστων πρὸς τὸ τεῖχος, ἐγένετο περὶ τὰ συνεχῆ τῆς πράξεως, καὶ τοῖς μὲν ἐπιτηδείοις πρὸς τὴν ἀνάβασιν καὶ τὸν ἐπιφανέστατον καὶ πρῶτον κίνδυνον ἐκοινολογεῖτο περὶ τοῦ μέλλοντος, μεγάλας ἐλπίδας αὐτοῖς ἐνδιδοὺς, τοὺς δὲ τούτοις ὑπουργήσοντας καὶ προσοίσοντας κλίμακας ἐξέλεξε, διασαφῶν οὐδὲν πλὴν ἑτοίμους εἶναι πρὸς τὸ παραγγελλόμενον. (18) (25) Πειθαρχησάντων δὲ κατὰ τὸ συνταχθὲν, λαβὼν τὸν ἁρμόζοντα καιρὸν νυκτὸς ἤγειρε τοὺς πρώτους· προπέμψας δὲ τοὺς ἅμα ταῖς κλίμαξι μετὰ σημαίας καὶ χιλιάρχου, καὶ προσαναμνήσας τῶν ἐσομένων δωρεῶν τοῖς ἀνδραγαθήμασι, μετὰ δὲ ταῦτα πᾶσαν τὴν δύναμιν ἐξεγείρας, τοὺς μὲν πρώτους ἐν διαστήματι κατὰ σημαίαν ἐξαποστέλλει, ἑνωμένων δὲ τούτων εἰς χιλίους, βραχὺ διαλιπὼν αὐτὸς εἵπετο μετὰ τῆς ἄλλης στρατιᾶς. Ἐπεὶ δὲ οἱ φέροντες τὰς κλίμακας ἔλαθον ἀσφαλῶς τῷ τείχει προσερείσαντες, ἐξαυτῆς ὥρμησαν ἀπροφασίστως οἱ πρὸς τὴν ἀνάβασιν ἀποτεταγμένοι. (19) (26) Λαθόντων δὲ καὶ τούτων καὶ στάντων ἐπὶ τοῦ τείχους βεβαίως, οὐκέτι κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς τάξιν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ἅπαντες ἔμελλον διὰ τῶν κλιμάκων [ἐπαναβαίνειν]. Κατὰ μὲν οὖν τὰς ἀρχὰς ἐπιπορευόμενοι τὴν ἐφοδείαν ἔρημον εὕρισκον· οἱ γὰρ ἐς τοὺς πύργους ἠθροισμένοι διὰ τὴν θυσίαν οἱ μὲν ἐς ἀκμὴν ἔπινον, οἱ δὲ ἐκοιμῶντο πάλαι μεθυσκόμενοι. Διὸ καὶ τοῖς μὲν πρώτοις καὶ τοῖς ἑξῆς ἐπιστάντες ἄφνω καὶ μεθ᾿ ἡσυχίας, ἔλαθον τοὺς πλείστους αὐτῶν ἀποκτείναντες. (20) (27) Ἐπειδὴ δὲ τοῖς Ἑξαπύλοις ἤγγιζον καταβαίνοντες, ἐνῳκοδομημένην τινὰ πυλίδα διεῖλον, δι᾿ ἧς τόν τε στρατηγὸν καὶ τὸ λοιπὸν ἐδέξαντο στράτευμα. Οὕτω δὴ τὰς Συρακούσας εἷλον Ῥωμαῖοι. (21)

(Cf. Suidas: Λιτοῖς, ὀλίγοις, ψιλοῖς, εὐτελέσι. Πολύβιος· «Μαθὼν δ᾿ ἐξ αὐτομόλου διασαφήσαντος ὅτι ἑορτὴν ἄγουσι πάνδημον καὶ τοῖς σιτίοις λιτοῖς χρῶνται διὰ τὴν σπάνιν, τῷ δὲ οἴνῳ δαψιλεῖ, ἐπολιόρκει.»

Idem: Προσανανεωσάμενος, ἀνακαινίσας καὶ ἀνεγείρας· «Ὁ δὲ Μάρκος προσανανεωσάμενος τὴν τοῦ τείχους ταπεινότητα ἐπεβάλετο καταπειράζειν τῆς ἐλπίδος.»

Anonym. de obsid. p. 319 sq.: Τὰς γὰρ Συρακούσας μηδέποτε ληφθῆναι δυναμένας διὰ τὴν τοῦ Ἀρχιμήδους εὐμήχανον σοφίαν, ἐπιτηρήσαντες οἱ Ῥωμαῖοι καιρὸν, ὅτε ἑορτὴν ἦγον οἱ Συρακούσιοι, ἀ(??)τομόλου τοῦτο αὐτοῖς διασαφήσαντος ὅτι θυσίαν ἄγουσι πανδημεὶ οἱ κατὰ τὴν πόλιν ἐφ᾿ ἡμέρας τρεῖς, καὶ τοῖς μὲν σιτίοις ὀλίγοις χρῶνται διὰ σπάνιν, τῷ δ᾿ οἴνῳ χρῶνται δαψιλεῖ, ταχὺ δὲ καὶ κλιμάκων δύο συντεθεισῶν, ἐγένοντο κύριοι τῶν πύργων· εἰς γὰρ τοὺς πύργους ἠθροισμένοι διὰ τὴν θυσίαν, οἱ μὲν ἀκμὴν ἔπινον, οἱ δὲ ἐκοιμῶντο πάλαι μεθυσκόμενοι· καὶ ἔλαθον αὐτοὺς ἀποκτείναντες.)

Suidas v. Ἐπιπολάς.

28. Τοὺς δὲ Ῥωμαίους θαρρεῖν συνέβαινε, κρατοῦντας τοῦ περὶ τὰς Ἐπιπολὰς τόπο6. Cf. Liv. 24, 24: Ad Epipolas, frequentem custodiis locum, perventum erat, terrendique magis hostes crant quam fallendi. (22)

Idem v. Ἀπόστασις.

29. Πολὺβιος· Οὐδενὸς ἐπεγνωκότος τῶν πολιτῶν τὸ συμβαῖνον διὰ τὴν ἀπόστασιν, ἅτε μεγάλης οὔσης τῆς πόλεως. Cf. Livius. l. l.: Magna pars tamen ignara tanti mali erat, et in vastœ magnitudinis urbe partium sensu non satis pertinente in omnia.

His addere liceat fragmentum Appiani, quod Emanuel Millerus, vir de promovendis literis græcis meritissimus, e codice nescio quo nuper edidit in Revue archéol. 1869, p. 53. Depromtum est ex Arriani historiarum libro ultimo sive vicesimo quarto, qui, testante Photio, Ἀράβιος inscribitur. Cf. Em. Hannak Appian und seine Quellen. Wien. 1869, p. 24.

EX APPIANI LIBRO XXIV.

Περὶ Ἀράβων μαντείας.

Ἀππιανός φησι τῷ τέλει τοῦ κδ' βιβλίου· «Φεύγοντί μοί ποτε τοὺς Ἰουδαίους ἀνὰ τὸν πόλεμον τὸν ἐν Αἰγύπτῳ γενόμενον καὶ ἰόντι διὰ τῆς Πετραίας Ἀραβίας ἐπὶ ποταμὸν, ἔνθα με σκάφος περιμένον ἔμελλε διοίσειν ἐς Πηλούσιον, Ἄραψ ἀνὴρ διηγεῖτό (23) μοι τῆς ὁδοῦ νυκτός· οἰομένῳ [δ᾿ ἤδη ?] πλησίον εἶναι τοῦ σκάφους, κρωζούσης ἄρτι πρὸς ἕω κορώνης, ἔφη συνταραχθεὶς «πεπλανήμεθα», καὶ κρωζούσης αὖθις, εἶπεν «ἄγαν πεπλανήμεθα.» Θορυβουμένῳ δέ μοι καὶ σκοποῦντι εἴ τις ὁδοιπόρος ὀφθήσεται, καὶ οὐδένα ὁρῶντι ὡς ἐν ὄρθρῳ ἔτι πολλῷ καὶ γῇ πολεμουμένῃ, τὸ τρίτον ὁ Ἄραψ τοῦ ὀρνέου πυθόμενος εἶπεν ἡσθείς «ἐπὶ συμφέροντι πεπλανήμεθα καὶ ἐχόμεθα τῆς ὁδοῦ.» Ἐγὼ δὲ ἐγέλων μὲν εἰ καὶ «ἑξόμεθα τῆς πλανωμένης, καὶ ἀπεγίνωσκον ἐμαυτοῦ, πάντων πολεμίων ὄντων, οὐκ ὄν μοι δυνατὸν οὐδ᾿ ἀναστρέψαι διὰ τοὺς ὄπισθεν, οὓς δὴ καὶ φεύγων ἠρχόμην, ὑπὸ δὲ ἀπορίας εἱπόμην ἐκδοὺς ἐμαυτὸν τῷ μαντεύματι. Οὕτω δὲ ἔχοντί μοι παρὰ δόξαν ἕτερος ποταμὸς ἐκφαίνεται ὁ ἀγχοτάτω μάλιστα τοῦ Πηλουσίου καὶ τριήρης ἐς τὸ Πηλούσιον παραπλέουσα, ἧς ἐπιβὰς διεσωζόμην, τὸ σκάφος δὲ, ὃ μὲν ἐν τῷ ἑτέρῳ ποταμῷ ὑπέμεινεν, ὑπὸ Ἰουδαίων ἐλήφθη. Τοσοῦτον ὠνάμην τῆς τύχης καὶ τοσοῦτον ἐθαύμασα τοῦ μαντεύματος. Οὗτοι μὲν οὖν εἰσὶ θρησκευτικοὶ, μαντικοὶ, γεωργοὶ, φαρμάκων ἐπιστήμονες, οὓς εἰκὸς ἐν Λἰγύπτῳ γῆν εὑρόντας ἀγαθὴν, οἷς γεωργοὺς καὶ ἔθνος ὁμοίως θεοσεβές τε καὶ μαντικὸν καὶ φαρμάκων οὐκ ἄπειρον οὐδ᾿ ἄστρων, ἐμμεῖναι χαίροντας ὡς παρ᾿ ὁμοίοις.

FRAGMENTA LEXICI GEOGRAPHICI.

Appendicis loco sint fragmenta duo Lexici geographici, quæ publici juris fecit Franciscus Lenormant in Philologi tomo XXV, p. 147 sq. 1867.

«Quum Athenis degerem, vir doctissimus inquit, anno 1863 accepi a capnopola quodam Agoræ folia duo chartacea quibus herba Nicotiana involuta erat. Horum textum hodie publici juris facio. Scriptura sæculi XIV, diligenti manu exarata; pagina quæque in duas columanas divisa. Insunt fragmenta lexici geographici aliunde non noti, ubi nomina in classes distincta erant, ut in libro latino Vibii Sequestris. Quod primum hic ponitur, ad urbium catalogum pertinet, alterum fluviorum nomina complectitur, inter quæ nonnulla sunt plane nova atque hucusque inedita.»

Urbes in primo fragmento recensentur 67. Inter eas 27 occurrunt, quæ apud Stephanum Byz. non commemorantur (N. 2. 3. 5. 6. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 15. 16. 19. 20. 29. 32. 37. 39. 42. 44. 48. 56. 62. 66), at urbium nomina in ea Stephani lexici particula, quæ cum nostro fragmento componenda est, enumerata Anonymus quoque habet omnia (24). Porro quinque urbes quibus Μέγαρα nomen erat, et tres urbes quæ Μεδεών vocabantur, eodem prorsus ordine exhibentur apud utrumque. Quod quum casu fieri vix potuerit, dubium non est quim Anonymus usus sit Stephano. Num vero quæ in nostra Stephani epitome non leguntur, ex eodem opere integro depromserit, an aliunde adsciverit, in medio relinquendum est. Ceterum non desunt in quibus Anonymus a nostro Stephano recedat.

I.

Μάσταυρα, Λυδίας. Τὸ ἐθνικὸν Μασταυρίτης καὶ Μασταυρεύς.(25)

Μάστη, Αἰθιοπίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαστίτης.(26)

Μάσθαλα, Ἀραβίας. Τὸ ἐθνικὸν Μασθαλεύς.(27)

Μαστραμέλλη, Γαλλίας Ναρβωνησίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαστραμελληνός.(28)

Μάστρον, Παφλαγονίας. Τὸ ἐθνικὸν Μάστριος.

Μαστύη, Παφλαγονίας. Ὁ πολίτης Μαστυεύς.(29)

Μασχάνη, Ἀραβίας. Ὁ πολίτης Μασχανεύς.

Μάταλον, Κρήτης. Τὸ ἐθνικὸν Ματαλεύς.(30)

Μάταυρος, Σικελίας. Τὸ ἐθνικὸν Ματαυρῖνος.(31)

Ματέλγη, Γαραμαντικῆς. Τὸ ἐθνικὸν Ματελγεύς.(32)

Ματιλική, Ὀμβρίας. Ὁ πολίτης Ματιλικίτης.(33)

Ματισκών, Γαλλίας Κελτικῆς. Τὸ ἐθνικὸν Ματισκωνήσιος.(34)

Ματούσαρον, Λουσιτανίας. Τὸ ἐθνικὸν Ματουσαρεύς.(35)

Μαυσός, κώμη Κορίνθου. Ὁ πολίτης Μαυσεύς.(36)

Μαυσώκη, Ὑρκανίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαυσωκεύς.(37)

Μάφαρις, Ἀραβίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαφαρίτης.(38)

Μαχαιροῦς, Ἰουδαίας. Ὁ πολίτης Μαχαιρούντιος.

Μαχάνη, Ἰουδαίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαχανεύς.(39)

Μαχμάς, Ἰουδαίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαχμάσιος.(40)

Μαχόρβη, Ἀραβίας. Τὸ ἐθνικὸν Μαχορβίτης.(41)

Μεγαλόπολις, Ἀρκαδίας. Ὁ πολίτης Μεγαλοπολίτης.(42)

Μέγαρα, μεταξὺ Πελοποννήσου, Βοιωτίας καὶ Ἀττικῆς. Ὁ πολίτης Μεγαρεύς.

Μέγαρα, Θετταλίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεγαρίτης.

Μέγαρα, Πόντου. Τὸ ἐθνικὸν Μεγαρεύς.

Μέγαρα Ἰλλυρίας.

Μέγαρα, Μολοσσίδος.

Μέγαρα, Σικελίας, ἡ πρότερον Ὕβλα. Ὁ πολίτης Μεγαρεύς.

Μέγαρα, Συρίας Ἀπαμηνῆς.(43)

Μεγαρικόν, Βιθυνίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεγαρικηνός.(44)

Μέγασα, Λιβύης. Τὸ ἐθνικὸν Μεγασεύς.(45)

Μεγίστη, Λυκίας. Ὁ πολίτης Μεγιστεύς.(46)

Μεδάβη, Ἰουδαίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεδαβεύς.(47)

Μεδάμη, Βρεττίων. Τὸ ἐθνικὸν Μεδαμαῖος.(48)

Μεδεών, Βοιωτίας. Ὁ πολίτης Μεδεώνιος.

Μεδεών, Φωκίδος.

Μεδεών, Δαλματίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεδεωνίτης.(49)

Μεδιόλανον, Γαλλίας τῆς ἐντὸς τῶν Ἄλπεων. Τὸ ἐθνικὸν Μεδιολανήσιος.(50)

Μεδιόλανον, Γαλλίας Ἀκυτανικῆς.

Μεδιόλανον, Γαλλίας Κελτικῆς

Μεδιόλανον, Βρεττανίας.

Μεδίων, Αἰτωλίας. Ὁ πολίτης Μεδιώνιος.(51)

Μεδοβρίγα, Λουσιτανίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεδοβριγεύς.(52)

Μεδυλλία, Λατίνης. Τὸ ἐθνικὸν Μεδυλλῖνος.(53)

Μέθανα, Ἀργολίδος. Ὁ πολίτης Μεθαναῖος.(54)

Μεθύδριον, Ἀρκαδίας. Ὁ πολίτης Μεθυδριεύς.

Μεθώνη, Μακεδονίας. Ὁ πολίτης Μεθωναῖος.

Μεθώνη, Λακωνίας. Ὁ πολίτης Μεθωναιεύς.(55)

Μελάγγη, Ἰνδικῆς. Τὸ ἐθνικὸν Μελαγγεύς.(56)

Μέλαιναι, Ἀρκαδίας. Ὁ πολίτης Μελαινεύς.(57)

Μελαινεῖς, δῆμος Ἀττικῆς.

Μελάμπεια, Λυδίας. Τὸ ἐθνικὸν Μελαμπεύς.

Μελαντιάς, Θρᾴκης. Τὸ ἐθνικὸν Μελαντιάδειος.(58)

Μελία, Καρίας. Ὁ πολίτης Μελινεύς.

Μελίβοια, Θετταλίας. Ὁ πολίτης Μελιβοεύς.

Μέλινα, κώμη Ἄργους. Ὁ πολίτης Μελινεύς.(59)

Μελιόδουνον, Γερμανίας. Τὸ ἐθνικὸν Μελιοδουνήσιος.(60)

Μέλισσα, Λιβύης. Τὸ ἐθνικὸν Μελισσκῖος.(61)

Μελιταίς, Θετταλίας. Ὁ πολίτης Μελιταιεύς.

Μελιτεῖς, δῆμος Ἀττικῆς.

Μελιτηνή, Καππαδοκίας. Ὁ πολίτης Μελιτηνός.

Μελίτουσσα, Ἰλλυρίας. Τὸ ἐθνικὸν Μελιτουσσαῖος καὶ Μελιτούσσιος.

Μελλαρία, Βαιτικὴς. Τὸ ἐθνικὸν Μελλαριεύς.

Μελόδουνον, Γαλλίας Κελτικῆς. Τὸ ἐθνικὸν Μελοδουνήσιος.

Μελόκαβος, Γερμανίας. Τὸ ἐθνικὸν Μελοκαβηνός.

Μέλπεια, Ἀρκαδίας. Ὁ πολίτης Μελπειεύς.

Μέμβρησα, Ζευγιτανίας. Τὸ ἐθνικὸν Μεμβρησεύς.(62)

Μέμφις, Αἰγύπτου. Ὁ πολίτης Μεμφίτης.

II.

Ἴνακος, Ἀργολίδος, ἀπὸ Ἰνάχου τοῦ βασιλέως. Ἔστι καὶ Ἀκαρνανίας.

Ἰνδός, ἀφ᾿ οὗ ἡ Ἰνδικὴ ἐκλήθη.

Ἰνδός, Φρυγίης.(63)

Ἰνωπός, ἐν Δήλῳ.

Ἴξος, ἐν Ῥόδῳ.(64)

Ἰορδάνης, Ἰουδαίας.

Ἴρια, Λιγυστικῆς.(65)

Ἴρις, Πόντου.

Ἴς, Βαβυλωνίας.

Ἰσάκα, Βρεταννίας.(66)

Ἴσαρ, Γαλλίας Ναρβωνησίας.

Ἴσβουρος Σικελίας.(67)

Ἶσις, Κολχίδος.(68)

Ἰσμηνός, Βοιωτίας παρὰ ταῖς Θήβαις.

Ἴστρος, Θρᾴκης.

Ἴτυς, Βρεττανίας.(69)

Κάβειρος, Ἰνδικῆς.(70)

Κάϊκος, Μυσίας.

Καινός, Γαλλίας Ναρβωνησίας.(71)

Καιρίτης, Τυρρηνίας.(72)

Κάλαμα, Γεδρωσίας, καὶ χώρα ὁμώνυμος.

Καλαών, Ἰωνίας.(73)

Κάλβις, Καρίας.

Κάλιπος, Λουσιτανίας.(74)

Κάλλας, Εὐβοίας.(75)

Καλλίας, Θεσπρωτίας.(76)

Καλλίχορος, Βιθυνίας.(77)

Καλός, Κολχίδος.(78)

Κάλωρ, ἐν Σαυνίταις.

Κάλπας, Βιθυνίας.(79)

Καλύκαδνος, Κιλικίας.

Καμβύσης, Ἀλβανίας.(80)

Κάμικος, Σικελίας, ἀφ᾿ οὗ ἡ πόλις ἐκλήθη.

Κανέντελος, Γαλλίας Ἀκυτανικῆς.(81)

Κάντιος, Βρεττανικῆς.(82)

Κανωπικόν, Νείλου στόμα.

Κάπρος, Φρυγίας.

Κάπρος ὁ καὶ Ζάβας, Ἀσσυρίης.

Κάρησος, Μυσίας.

Κάρμαλος, Καππαδοκίας.(83)

Καρνίων, Ἀρκαδίας, ἀφ᾿ οὗ ἡ πόλις ἐκλήθη.(83)

Κάρπις, Παννωνίας.(85)

Κάρρας, Μεσοποταμίας, καὶ πόλις Καρρῶν.(86)

Καρσός, Κιλικίας.(87)

Κάρτενος, Μαυρουσίας.(88)

Κάσιος, Ἀλβανίας.(89)

Κατάδας, Ζευγιτανίας.(90)

Καταρράκτης, Παμφυλίας.

Κατάρρακτος, Κρήτης.(90)

Καυκών, Ἀχαίας.(92)

Κάϋστρος, Ἰωνίας.

Κεβρήν, Τρωάδος, καὶ πόλις ὁμώνυμος.

Κέγχριος; Ἰωνίας.(93)

Κέδρων, Ἰουδαίας, παρὰ Ἱεροσολύμοις.(94)

Κεκίνας, Τυρρηνίας.(95)

Κέλαδος, Ἱσπανίας Ταρρακωνησίας.(96)

Κέλυδνος, Ὀρεστίδος.(97)

Κέρατος, Κρήτης.(98)

Κέρδυλος, Θρᾴκης.(99)

Κερυνίτης, Ἀχαίας ἀπὸ τῆς Κερυνίας πόλεως.(100)

Κέστρος, Παμφυλίας.

Κέφαλος, Λυκαονίας.(101)

Κηφισσός, Ἀττικῆς. Ἔστι καὶ Κηφισσὸς παρὰ τῇ Ἐλευσῖνι, τρίτος ἐν Ἀργολίδι, τέταρτος ἐν Βοιωτίᾳ, πέμπτος ἐν Σαλαμῖνι, ἕκτος ἐν Σκύρῳ, ἕβδομος ἐν Φωκίδι.(102)

Κίαβρος, Μυσίας.(103)

Κίανος, Κολχίδος.(104)

Κιβύρας, Φρυγίης.(105)

Κίγγας, Ἱσπανίας Ταρρακωνησίας.(106)

Κίκων, Φθρᾴκης.(107)

Κιλβιανός, Λυδίας.(108)

Κίνυψ, Συρταῆς Λιβύης.

Κινύρας, Κύπρου.(109)

Κίος, Βιθυνίας, ἀφ᾿ οὗ πόλις ὁμώνυμος. Ἔστι καὶ Μυσίας.(110)

Κίσσας, Κολχίδος.(111)

Κισσηνός, Θρᾴκης.(112)

Κισσός, Μακεδονίας.

Κισθήνης, Μυσίας, καὶ πόλις Κισθήνη.(113)

Κλάνις Τυρρηνίας. Ἔστι καὶ Λατίνης, ὁ καὶ Λῖρις καλεῖται· τρίτος ἐν Καμπανίᾳ.

Κλάρος, Ἰλλυρίας.(114)

(1) § 1. Hæc excerptor introducendæ narrationis causa ex iis quæ antecedebant ap. Polyh. male conflavit. Appium vides confundi cum Marcello. Ceterum antequam Marcellus consul in Siciliam veniret, copiis Romanorum præfuit Appius Claudius, qui initio tumultus Syracusani ad Murgantiæ regionem classem navium centum habebat atque eo venientes legatos Syracusanos ad Marcellum, venientem in Siciliam, misit (Liv. 24, 27). Idem deinceps, verum antequam obsidione Syracusæ cingerentur, ante ostium portus Syracusani naves in statione habere cœpit (Liv. l. l.). Hæc igitur quum in antecc. Polybius, ex quo pendet Livius, narrasse debeat, facile fieri potuit ut inattentus excerptor Appium in ipsa quoque urbis obsidione classis præfectum fuisse diceret. Eundem erroem in ipsam Polybii narrationem § 4 et 5 librarius codicis Parisini intulit, sed vitavit § 10. ||—ἀπαλλοτριώσαντες] sic apographum Dübnerianum, ἀλλοτριώσαντες Wescher. Vide codicem.

(2) § 2. Κατὰ τῆς Ἀχραδίνης] κατασαχραδίνης cod.; em. Wescher. Ipse Polybius istud κατὰ τῆς Ἀ. Κατὰ τὴν etc. vix scripserit.—σκυτικήν] σκυθικὴν absque causa idonea scripsit Wesseling; libroum scripturam recte servarunt Dindort in Polybii edit. Lips. 1866, lib. VIII, 5, 2 et Wescher in Revue Archcol. 1869, p. 56.—Subjunxi quæ nostro segmini respondent in Anonymo, quem habes in editis Polyb. VIII, c. 5. Liquido patet excerpta, ex quibus sua Anonymus delibavit, uberiora fuisse et (modo a librariorum sphalmatis discesseris) ad Polybianum sermonem propius accessosse oos quæ codex Parisinus habet. Prima verba ap. Thevenot ita habent: τῶν γὰρ Ῥωμαίων... περιστοιχίσαντες ἑτοιμασομένων. Inclusa addidi ex libro Parisino. Lacuna imputanda librario qui a voce κατὰ ad alteram κατὰ transiliit. Deinde e Suida inserui verba καὶ ἔργου εἴχοντο.

(3) § 3. Hæc quoque accuratius et plenius exhibent excerpta Anonymi. Cf. Livius 24, 34: Murum per inæquales ductum colles (pleraque alla et difficilia aditu, submissa quædam et quæ planis vallibus adiri possent), ut cuique visum est loco, ita omni genere tormentorum instruxit.

(4) § 4. Κλίμακας] κάμακας cod. Paris.

(5) ||—§ 5. ἑξήκοντα σκάφεσιν] εξηκοντασφασιν cod. Par.

(6) ||—§ 6. τό δὲ γένος... ἐστὶ τοιοῦτον] τὸ δὲ γένος τῶν τοιούτων ὀργάνων εστο (sic) τοιοῦτο cod. Par. Cf. Suidas: Σάμβυκες (deb. σαμβῦκαι), γένος μηχανήματος πολιορκητικοῦ, ὥς φησι Πολύβιος· περὶ δὲ τῆς κατασκευῆς αὐτοῦ γέγραπται ἐν τῷ Περὶ ἐκφράσεως Idem in antecc. s. v. Σαμβὺκαι hæc affert: «Οἱ δὲ προσεβοήθουν ἐπὶ τὸ διατείχισμα καὶ πρὸς τοὺς ἀπὸ τοῦ λιμένος ἀπὸ τῶν ὑπερειδόντων ἐπὶ τὸ τεῖχος τὰς (τοὺς codd.) σαμβύκας.» Verba Polybii fuerint. Corrupta Bernhardyus restituit scribendo τοὺς ἀπὸ τ. λιμένος ἐπερείδοντας, ejectis verbis ἀπὸ τῶν, post quæ mihi aliquid excidisse videtur. Possis ἀπὸ vel ἐπὶ τῶν νεῶν vel ζευγμάτων. ||—προσήρτηντο] προσήρτηνται cod. Par.. probante weschero propter sequentia ἔλκουσι· ἀσφαλίζουσι. At præcedit ἔθηκαν. In dubiis Excerpta antiqua et Anonymi, quæ auctoris verba fidelius reddere solent, sequi præstat.

(7) ||—§ 7. ἐγγίσωσι τῆς χρείας] ἐ. τῇ χρείᾳ cod. Paris. Genetivo verbum jungere solet polybius V. Steph. Thes. s. v. ἐγγίζω. Itaque quod mox legitur ἐγγίσαντες τῇ γῇ excerptoris potius quam Polybii fuerit. ||—ἀντηρίσιν] ἀντήεισιν cod. par., quod nihili est. Simili modo corrupta vox in Athenæo et Apollodoro p. 17, 12. 178, 4, monente weschero. Præteriens moneo apud Athenæum p. 36, 7 ed. Wesch. Pro ὲξαιρίτις (ἐξαιρεῖτις, ἐξαιρῆτις in var. lect.) scribendum esse ἐξαιρέτις. Masculinum ἐξαιρετής (ἄρπαξ, harpago, instrumentum) præbet Hes) chius. Femininum ε(??)αιρέτις alibi non obvium, quantum sciam. At occurrit αἱρέτις. ||—κἀπειτα] καιπειτα Par., unde κᾄπειτα dedit W.

(8) || § 8. Verba ἐπὶ δὲ τῆς κλίμακος ἄκρας ὑπάρχει πετευρον omisit cod. par.

(9) ||—§ 9. Totum hoc segmen omissum in cod.

(10) Par. ||—§ 10. πλὴν οὔτοι μὲν] οὔτοι μὲν οὖν Par. ||—προσάγειν διενοοῦντο τοῖς πύργοις] τῷ τείχει προσεβκλλον cod. Par. ||—ἐμβε)ἐς) ἐμβάλλει cod. par., quod miror probasse Wescherum. ||—κατὰ λόγον] κατ᾿ ἔλαττον cod. Par., quod et ipsum recepit Wescher. ||—ὁ Μάρκος] sic hoc loco recte etiam codex Par. habet. ||—δυσθετούμενος] omisit Par. || —νυκτὸς ἔτι] ἔτι omisit Par.

(11) ||—§ 11. ἔως ἀνδρομήκους] ὡς ἀ. Codd.; em. Dindorf.—ὕψους] ὕψος cod. Paris. Locum hunc Anonymus respicit etiam pag. 319, 6: Ἀλλὰ καὶ τοξίτιδας πυκνὰς κατασκευάζειν (δεῖ) ... δι᾿ ὧν καὶ μᾶλλον ὁ σοφώτατος Ἀρχιμήδης περιεγένετο τῶν πολεμίων, τοξότισι καταπυκνώσας τὸ τεῖχος καὶ ἀφανῶς δι᾿ αὐτῶν τραυματίζων μέχρι τῆς στερεᾶς γῆς τοὺς πολιορκοῦντας ὑπὸ τῶν ἐν ταῖς τοξότισι καθημένων. E Polybio petita videntur etiam quæ proxime antecedunt: Τὰς δὲ Συρακούσας διὰ τῶν ὑπονόμων ἐγγὺς ἐλθεῖν τοῦ προδοθῆναὶ φασι, τῶν προδόντων τὰς τῆς πόλεως διὰ τῶν [ὑπονόμων] ὁμιλούντων τοῖς Ῥωμαίοις. Fortassis hæc pertinent ad ea quæ narrat Livius 25, 23 init., quamquam cuniculorum ibi non fit mentio. ||—ἀφεστῶτας] ἀπόντας cod. Par.

(12) ||— § 12. ἐξαίρειν] ἐξαιρεῖν Wesch., οκωνατα Par., addito signo corruptionis.

(13) ||—§ 13. καρχησίῳ] om. Par. ||—ἠφίεσαν] sic Par., ἀφίεσαν cett. Licebat utrumque. Mox § 14 habes ἠφίει ||—συνθραύεσθαι] θραυεσθαι Par.

(14) ||—§ 14. τινὰ δὲ] τινά τε codd.; em. Dindof. ||—ἐφορμοῦντας] ἐφορμῶντας codd.; em. Dindorf. ||—ὑπὸ τῶν διὰ τοῦ τείχους] ἀπὸ τῶν ἐκ τοῦ τ. Paris. Præpositio διά bene habet. Cf. § 18.

(15) ||—πρῴρας] χώρας Par. Idem mox χέρα. ||—ἐπὶ πρύμναν] ἐπὶ τὴν πρύμναν scr. Dindorf. In hoc loquendi formular recte omittitur articulus. Cf. Plutarch. Marcell. c. 15: τὰς δὲ χερσὶ σιδηοαῖς... ἀνασπῶσαι πρῴραθεν ὀρθἀς ἐπὶ πρύμναν ἀνεβάπτιζον. ||—τὰς μὲν πτέρνας] τ. μ. πρῴρας codd.; em. Dindorfius. Dein καθήπτα cod. Par. ||—ἐξέρραινε] sic Par.; ἐξέραινε vgo.||—κατεπιπτε] κατέπιπτον cod. Par.||—ἐγίγνετο] ἐγίν. Par. ||—καὶ ταραχῆς] om.

(16) Par. Quæ deinde § 16–19 leguntur item omittuntur in cod. Par., nisi quod postrema eorum paucis comprehenduntur.

(17) § 20. ἀποροῦντες τὸ] ἀποροῦντες ὥστε?

(18) § 24. Ex his nonnulla habes apud Suidam et Anonymum, quæ infra subjunxi. ||—θυσ(??)αν] ἑορτὴν Suid. ||—σίτοις] σιτίοις Anon. et Suidas et haud dubio Polybius. ||—πάνδημον] sic etiam Suidas, πανδημεὶ An. ||—προσαναλαβὼν... ταπεινότερον] Polybii verba servavit Suidas: προσανανεωσάμενος τὴν τοῦ τείχους ταπεινότητα. ||—κλίμακας] τὰς κλ.?

(19) ||—§ 25. τοὺς ἅμα] τούτους ἅμα? ||—σημαίας] σημείας cod., ut mox σημείαν. ||—στρατιᾶς] στρατείας cod.

(20) ||—§ 26. ἐπαναβαίνειν] addidi vocem. In codice post v. κλιμάκων scriba spatium vacuum reliquit. Mex ἐφοδίαν codex.

(21) ||—27. τινὰ πυλίδα] τὴν απυλιδα codex; τὴν πρώτην πυλίδα Wescherus ingeniose sed parum verisimiliter, laudato Hasio qui in St. Thes. Pro ἀσπαθαρίῳ in Phot. ep. 69, 2 emendavit πρωτοσπαθαρίῳ. Per ejusmodi portulam olim clausam, inter portas Ligneam et Charsiæ sitam, etiam Turci in Const. Urbem irruperunt. v. Critob. I, 60 p. 95. ||—οὕτω δὴ τ. Συρ. εἷλον Ῥ.] Effracta ista portula nondum capta urbs erat, neque πολιορκιῶν enarrator omittere potuit quæ multis exponit Livius 25, c. 25–31. Vix igitur dubium quin hoc quoque loco excerpta uberiora ab (??)uctore codicis Paris. truncata sint. Pauca quædam, quæ huc pertinent in Suida supersunt.

(22) §. 28. Apud Suidam legitur Ἐπιπολάς, τὰ ὤνια. Τοὺς δὲ Ῥωμαίους etc. In quibus quid sibi velit istud τὰ ὤνια, quæritur. Confudisse auctorem voces Ἐπιπολαί et ἐμπολαί, merces, censet Bernhardyus. Τὰ ἐπάνω conjecit Gaisfordius. In mentem venerat τὰ ἄνω Νεα [πόλεως], quum Epipolæ imminerent Neapoli et Tychæ urbis Syracusanæ. Manu lenissima, sed conjectura audaciori scripseris τὰ Ὄνε(??)α, adeo ut jugum montanum quod a situ editiore vulgo Ἐπιπολαί vocabatur, proprio quodam nomine τὰ Ὄνεια dictum sit, idquc vocabulum Corinthiorum coloni e regione Corinthia in Syracusanam transtnlerint. Τὰ Ὄνεια ditionis Corinthiæ a multis memorantur.

(23) Διηγεῖτο h. l. eodem sensu usurpatur quo vulgo dicitur ἡγεῖτο, viæ mihi dux erat. In seqq. Nescio an auctor scripserit: ἐγὼ δὲ ἐγέλων μὲν, εἰ καὶ [δεδοικὼς μὴ] ἑξόμεθα τῆς πλανωμένης. Melius etiam oratio procederet si scriptum esset: ἐγὼ δὲ διετέλουν μὲν [δεδοικὼς μὴ] ἑξόμεθα etc ||—De regione ubi hæc accidisse putanda sint, E. Millerus exponit hunc in modum l. l. p. 109: Prenons la carte de la partie basse de I'Egypte, et dirigeons nos regards sur I'endroit où le Nil, se séparant en plusieurs branches, forme ce qu'on appelle le Delta et va se jeter dans la mer Méditerranée. Le grand cours d'eau le plus oriental se sépare en deux dans les environs d'Aphroditopolis et forme deux branches qui vont se jeter I'une à Tanis et I'autre à Péluse, d'où les noms de Tanitique et Pélusiaque. Appien venait de I'Arabie Pétrée, qui confinait à ce grand cours d'eau. La barque qui I'attendait se trouvait probablement au-dessus du canal qui conduit à la branche Tanitique. II n'est pas à supposer qu'elle devait descendre jusqu᾿à Tanis pour aller à Péluse. II est probable, au contraire, qu᾿elle devait descendre jusqu᾿a la séraration indiquée plus haut, et prendre le cours d᾿eau qui conduisait à Péluse. Appien pendant la nuit, n᾿ayant pas reconnu son chemin, aura dévié vers la droite et rencontré la portion du fleuve qui se dirigeait vers Péluse, et où se trouvait une trirème faisant voile pour le port.» Statuere etiam licet Arrianum versatum esse in illo regionis angulo qui est inter Trajanum amnem atque amnem qui versus Pelusium defluit.

(24) Quod ap. Steph. ed. Mein. legitur: Μελανίππειον, πόλις Παμφυλίας, id sane ap. Anonymum non legitur. Verum quum vox πόλις e conjectura introducta sit pro v. ποταμός, quam codices præbent, ex fragmento nostro consequitur potius vocem ποταμὸν recte habere et vitium latere in v. Μελανίππειον, quod corrigendum fuerit in Μελανίππειος vel in Μελανιππίων. Simili vitio in secundo Anonymi fragmento inter fluviorum nomina codex habet κάρνειον pro Καρνιων.

(25) 1. Μάσταυρα] Duas nominis gentilis formas Stephanus quoque habet.

(26) ||—2. Μάστη] Memoratur ap. Ptolem. 4, 7, 25.

(27) ||—3. Μάσθαλα] Ptolem. 6, 7, 33 p. 409, 23 ed. Wilb.

(28) ||—4. Μαστραμέλλη] Sic etiam codex Aldinus Stephani, sed Μαστραμέλη ceteri codd. et Plinius 3, 34 et Avienus Ora marit. 691.

(29) ||—5 et 6. Μάστρον et Μαστύα sunt formæ nominis ejusdem (cf. μαστεία, μαστυς, μαστρία, μάστρος, μαστήρ). Vulgo urbs dicitur Ἄμαστρις, Ἀμάστρα, Ἀμάστιον (v. Wesseling ad Hierocl. p. 696. Parthey in Indice ad Notitias gr. Episcopatuum, Berolin. 1866, p. 334). Mastrum præbet Tab. Peuting., dum Geogr. Rav. p. 100, 3 in eodem Tabulæ Itinerario habet Amastra. Altera forma Μαστύη occurrit apud Plinium 5, 2: Oppidum Tium,.,. Fluvius Billis; ultra quem gens Paphlagonia;... oppidum Mastya Milesiorum; dein Cromna, in quibus Mastyam esse Amastrim urbem ex serie locorum patet, quamquam id latuit Plinium qui in seqq. præter ordinem ex alio fonte memorat Sesamon quod nunc Amastris. Μαστιέων in nummo Paphlagoniæ habes ap. Mionnet Supplem. Vol. 4, p. 568, n. 103. Litera A nominis Ἀμάστριον abjicitur sicut pro Ἅλυκος etiam Λύκος dicehatur.

(30) ||—8. Μάταλον] Sic legitur etiam ap. Strahonem p. 411, 6 et 47 ed. Didot.. ubi plurimi codices Μέταλον, Μέταλλον, Μάρταλον. Apud Ptolem. 3, 15, p. 243, 18 ed. Wilb. codices Μεταλία. In Stadiasmo Maris magni (G. Min. I, p. 507) codex: εἰς Ματάλαν... ἀπὸ Ματάλης. Hodie Matala.

(31) ||—9. Μάταυρος] Cf. St. Byz.: Μάταυρος, πόλις Σικελίας, Λοκρῶν κτίσμα. Τὸ ἐθνικὸν Ματαυρῖνος. Στησίχορος Εὐφήμου παῖς Ματαυρῖνος γένος ὁ τῶν μελῶν ποιητής. Strabo 6, 2, 9, p. 228, 35 ed. Did. Commemorat τὸ περὶ Μάταυρον σπήλαιον. Quum aliunde hic Siciliæ locus non notus sit, Strabonis verba mendam traxisse cum Cluvero suspicabar in Ind. Strabon. p. 979. Stephanus enim Italiæ urbem in Locrorum ditione sitam perperam in Siciliam transtulisse videri possit, quoniam Suidas dicit: Στησίχορος ... Ἱμεραῖος, Οἱ δὲ ἀπὸ Ματαυρίας τῆς ἐν Ἰταλία. Testimonium Anonymi, quippe qui e Stephano pendere videatur, nullius auctoritatis esse putaveris. Nihilominus omnia hæc in meris versantur conjecturis.

(32) ||—10. Ματέλη] Nomen hoc non notum nisi e Plinio (5, 35), qui Ultra eum (sc. Atrum montem) deserta, Matelgæ, oppidum Garamantum itemque Dedris. Sic enim e codice Borbonico (N ap. Sillig.) legendum est. Silligius e codice Θ dedit mox Talgæ; in aliis codd. Moxthelgæ, mox thegle, mathelge. De situ loci v. conjecturam viri doctissimi Vivien de St-Martin (Le Nord de l'Afrique dans l'antiquité, 1863, p. 118).

(33) ||—11. Ματιλική] Matelica apud Frontin. De colon. p. 106. Etiamnum locus sic vocatur. Matelicates ap. Plin. 3, 113.

(34) ||–12. Ματισκών] Matisco Cæsar. B. G. 7, 90; Itin. Ant. p. 359; Tab. Peut.; hodie Mácon.

(35) ||—13. Ματούσαρον] Memoratur in Itin. Ant. p. 419, 2; in Geogr. Rav. p. 316, 15 corruptum est in Massusaria.

(36) ||—14. Μαυσός] V. St. Byz. s. h. v. et n. Ἀσαί.

(37) ||—15. Μαυσώκη] Μαυσύκα in Ptolemæi edit. principe, Μαίσοκα, Μαισύκα, Μέσοκα cod. nostri.

(38) ||—16. Μάφαρις] Μαφαρῖτις χώρα Periplus mar. Erythr. 22 (G. Min. I, p. 274); τῷ Μαφαρείτῃ τυράννῳ codex ib. § 16, ὁ Μοφαρείτης τύραννος ib. § 8. Μαφωρεῖται, Μαφωρεῖται, Μαφορἴται codd. Ptolemæi 6, 7, p. 407, 21.

(39) ||—17 et 18 habet Stephan.

(40) ||—19. Μαχμάς] Cf. Jesaias 10, 28; Sam. 13, 2 et 5. 14, 5 et 31; Josephus B. Jud. 6, 6, 1, 13, 1, 6.

(41) ||—20. Μαχόρβη] Plinius, 6, 149: Eblitæi montes, insula Omœnus (om = insula; œnus = Αἶνος Ptolemæi), portus Mochorbe. Sic codices Silligii præter duos, qui Nochorbe. Ceterum Machorbe habet ed. Broterii.

(42) ||—21. Stephanus præter Arcadiæ Megalopolim memorat alteram Cariæ, quæ deinde Aphrodisias, antea Lelegon polis et Ninoe dicta sit. Hanc noster Anonymus s. v. Ἀφροδισιάς fort. Nominaverat.

(43) ||—23–28. Priora Megara quinque eodem ordine habes apud Stephanum, qui omittit Megara Syriæ Apamenæ, de quibus vid. Strabo p. 752.

(44) ||—29. Μεγαρικηνός] Μεγαρικός Steph. Byz. in codd. Rav. et Voss.; in ceteris gentile omissum.

(45) ||—30. Μέγασα] Μέγοσα ... Μεγοσεὺς codex; quod, postulante literarum ordine, mutavi e Stephano, ubi Μέγασα, ὡς Γέρασα.

(46) ||—31. Μεγίστη] Cf. St. Byz.

(47) ||—32. Μεδάβη]. Præstaret Μήδαβα. Urbs e libris sacris nota. Apud Josephum codices inter Μήδαβα et Μηδάβη fluctuant.

(48) ||—33. Μεδάμη] Μέδημ..Μεδμαῖος Steph. Byz. ex Hecatæo. Apud Strabonem p. 256 (213, 24 Did.) codices habent Μέδμα, cui in cod. A adscriptum Μέδμα, in sequentibus vero omnes codices τῆς Μέδμης. Quare in antecc. Quoque Cramerus Μέδμα scripsit. Utraque nominis forma in usu fuerit. Similiter vicina urbs Τέμεσα et Τέμψα dicebatur, testante Strabone, p. 255. Alia nominis forma erat Μέσμα, quæ in nummis exstat et apud St. Byz. (ex Apollodoro) s. v. Μέσμα et Etym. M p. 581, 15 et Scylacem § 12, ubi codex Μέσα. In periegesi iambica Μέδμα corruptum est in Μέδνα. Medma legitur etiam in Plinii editt. 3, 73, ex codicibus, ut videtur; varia lectio ibi a Silligio affertur: Meddua, Medua, Medina, Medara. In Pomponio Mela, 2, 4, 9 Vossius et Tzschukke ediderunt: Hinc (a Metauro) Medama, Hippo nunc Vibon. Temesa. At codices: Maticana (Matichana cod. Vat. 3), tonium, vibone (v. Mela ed. Parthey. 1868). Horum postrema refingenda sunt in Hipponium Vibove. In primo verbo latere Medaba a veri specie abhorret. Fuise suspicor Vaticana vel Manticlana. Nam promontorium quod est inter Metaurum et Vibonem hod. Vocatur Cap Vaticano. Ei adjacebat Herculis portus et Herculis insula (Tab. Peut.), quæ hodie audit Mantineo. Ni fallor, sacra erat Herculi Manticlo, quem Messanæ cultum esse novimus e Pausania, 4, 23, 10, et qui apud Latinos abire potuit in Herculem Vaticanum. Apud Diodorum 14, 78, 5 pro Μεδιμναίους legendum esse Μεὅμαίους statuitur probabiliter, quamquam fortasse satis est scripsisse Μεδιμαίους; nam quum oppidum situm erat ad fluvium qui hodie Mesima audit, fieri facile potest ut jam apud veteres juxta Μέδαμα, Μέδμα, Μὲσμα exstaret forma Μέδιμα. In Thucydide 5, 5 legitur: ὁ πρὸς Ἰτωνέας καὶ Μελαίους πόλεμος ὁμόρους τε ὄντας καὶ ἀποίκους (sc. τῶν Λοκρῶν); legendum fuerit πρὸς Ἱπωνιέας καὶ Μεδμαίους. [Sæpius fit ut geographica nomina in Thucydidis codicibus corrupta sint. Nondum emendatum est quod legitur 6, 104: Κατὰ τὸν Τεριναῖον κόλπον, ubi Ταραντῖον legi vult Poppo, improbante Arnoldio, quum probabile non sit nomen notissimum sic esse corruptum; attamen patet partem aliquam Tarentini sinus intelligendam esse. Legi jubeo κατὰ τὸν [Λευ]τέρνιον vel fort. Λευτερνιαῖον κόλπον. Sic enim Tarentini sinus pars meridionalis dici potuit a Λευτερνίᾳ παραλίᾳ, quam novimus e Strabone p. 233 ed. Did.]

(49) ||—34–36. Eadem eodem ordine Stephanus, nisi quod pro Δάλματίας habet minus recle: ἔστι καὶ τῆς Ἠπείρου πόλις καὶ κώμη (ἢ κώμη?), ubi Meinekius post vocem κώμη excidisse aliquid p0utat. Apud Livium 44, 23–32 est Meteon Labeatidis terræ urbs in Dalmatia, non ita longe a finibus a finibus Epiri.

(50) ||—37–49, E quatuor Mediolanis Anonymi Stephanus non habet nisi urbem Aquitaniæ.

(51) ||—41. Μεδίων] Pro Αἰτωλίας rectius Stephanus πόλις πρὸς τῇ Αἰτωλίᾳ. Urbs erat Acarnaniæ.

(52) ||—42. Μεδοβρίγα] Deest in St. B.

(53) ||—43. Λατίνης] τῶν Ἀλβάνων. St.

(54) ||—43. Deest in St.

(55) ||—46. 47. Præter has Stephanus alias tres Methonas recenset.

(56) ||—48. Deest in Steph. V. Ptolem. 7, 1, 14.

(57) ||—49. Stephanus præter Arcadiæ etiam Lyciæ Melænas habet.

(58) ||—52. Μελαντιάς] Ap. Stephanum legitur: Μελανδία, χώρα Σιθωνίας. Θεόπομπος λγ’ Φιλιππικῶν. Τὰ ἐθνικὰ Μελάνδιος καὶ Μελανδία (V. not. Meinekii). Nostro loco nescio an intelligenda fuerit Melantias quæ 18 m. p. a. Constantinopoli distat, de qua vid. Itin. p. 138. 230. 323. 332; Ammian. 31, 11, 1, Tab. Peut. (ubi Melantiana), Agathias 5, p. 158; Chron. Pasch. p. 717, 10. Ab ea dicta Μελανδησία porta Constantinopolis. V. Ducang. Const. Chr. I, p. 30, IV, p. 130.

(59) ||—55. Μέλινα κώμη] Μ. Πόλις Steph.

(61) ||—56. Non nota nisi e Ptolemæo 2, 11, 20.

(61) ||—57. Duas Melissas habet Stephanus, sicut mox duas Melitas.

(62) ||—62–66. Desunt in Stephano. De Mellaria v. Strabo, Plin., Plutarch., alii; de Meloduno Cæsar. B. G. 7, 58 etc.; de Mellocabo Ptolem. 2, 11, 29; de Melpia Pausan. 8, 38, 8; de Membresa Procop. B. V. 2, 15, Itin., Tab. Peut.

(63) II, 3. Φρυγίης] sic codex, ut infra 38 Ἀσσυρίης et 66 Φρυγίης. De hoc Indo v. Liv. 38, 14. Plin. 5, 103.

(64) ||–5. Ixus fl. alibi non memoratur. Ἰξὸς λιμήν ap. St. v. Ἰξίαι.

(65) ||—7. Ἴρια] Iria 8. Hirias ap. Paulum Diaconum in Hist. Miscell. 16, p. 554; adjacens oppidum Εἴρια ap. Ptolem., Iria in Itinerariis Ant. p. 288 et in Tab. Peutinger., in qua juxta urbem est Fl. Odubria (hod. Riv. Staffora ad Voghera urbem).

(66) ||—10. Ἰσάκα] V. Ptolem. 2, 3, 4.

(67) ||—12. Ἴσβουρος] Ptolem. 3, 4, 6.

(68) ||—13. Ἶσις] Scylax. Plin., Arrian.

(69) ||—16. Ἴτυς] Ptol. 2, 3, 1.

(70) ||—17. Κάβειρος] Ignotus. Fort. Ad Cabura.

(71) ||—19. Καινός] Ptol., 2, 10, 8.

(72) ||—20. Καιρίτης] Cæritis amnis (hod. Vascina) ap. Virgil. Æn. 8, 59. ||—21. Κάλαμα] nunc Calami. V. Arrian. Ind. 26, 6. Geogr. Min. I, p. 344.

(73) ||—22. Καλαών] prope Colophonem. Pausan. 7, 3, 5. 24.

(74) ||—Κάλιπος] Ptol. 2, 5, 2; Marcian. Peripl. Mar. ext. 2, 13.

(75) ||—25. Κάλλας] Strabo p. 445.

(76) ||—26. Καλλίας] Ignotus.

(77) ||—27. Scylax, Apoll. Rhod. 2, 906, Plin.

(78) ||—28. Arrian. Et Anon. Peripl. Pont. In Geogr. Min. I, p. 30.

(79) ||—Κάλπας] Κάλπης ap. Arrian. V. Geogr. m. 1, p. 30.

(80) ||—32. Plin. 6, 15; Dio Cass. 37, 3.

(81) ||—34. Ptolem. 2, 7. 2.

(82) ||—35. Κάντος] Non memoratur alibi. Fuerit prope promont. Cantium.

(83) ||—40. Καππαδοκίας] sc. in Cataonia, Cappadociæ parte. V. Strabo p. 537.

(84) ||—41. Καρνίων] Κάρνειον codex; em. ex Pausania 8, 34, 5, Callimach. 1, 24.

(85) ||—42. V. Ptol. 2, 15, 4. Herodot. 4, 49.

(86) ||—43. Κάρρας] Καρρᾶς? Cf. St. B. V. Κάρρας.

(87) ||—44. V. Xenophon An. 1, 4, 4.

(88) ||—45. Κάρτεννος ap. Ptolom. 4, 2, 4.

(89) ||—46. Καίσιος ap. Ptolem. 5, 12, 2 p. 354, 8 dedit Wiberg., sed reponendum Κάσιος. Casius etiam ap. Plin. 6, 39. Idem nomen de conjectura in Melam 3, 5, 4 intulit Tzschukke.

(90) ||—47. V. Ptol. 4, 3 p. 262, 3 Wilb.

(91) ||—49. Ptolem. 3, 17, 4.

(92) ||—50. Strabo p. 342. 387. Steph. v. Δύμη. Καυκώνεια.

(93) ||—53. Strabo p. 639. Pausan. 7, 5, 10. Tacit. An. 3, 61.

(94) ||—54. Κεδρών ? V. Joseph. B. Jud. 8, 1, 5.

(95) ||—55. Cecina, Plin. 3. 50.

(96) ||—56. Mela 3, 1.

(97) ||—57. Ptolem. 3, 12, p. 219, 5: Ὀρεστίδος· Ἀμαντία· Κελύδνου ποταμοῦ ἐκβολαί. Noster sua duxerit ex ipso Ptolemæo, qui miro errore Orestidem ad mare Adriaticum pertinere putavit.

(98) ||—58. Καίρατος Callimachus 3, 44, ex quo eadem scriptura illata in Strabonem p. 476, ubi codices Κέρατος. Apud Eustath. ad Dionys. I, 498 codd. fluctuant. In nsu fuerit utrumque. Cf. Hesych.: Καιρατιοῦσι, κερατιοῦσι.

(99) ||—Κέρδυλος] Non noveramus nisi cerdylium montem e Thuc. 5, 6 sqq.

(100) ||—60. Pausan. 7, 27, 5.

(101) ||—62. Cephalus ignotus.

(102) ||—63. Perperam distinguitur inter Cephissum Phocidis et C. Bœotiæ. Cephissos Atticæ, Phocidis, Salaminis, Scyri et Argolidis strabo quoque componit p. 424, iisque addit Cephissum Sicyoniæ, quem non habet Noster, dum apud Strabonem desideratur Cephissus Eleusinius, quem præter Anonymum Pausanias, 1, 38, 4 commemorat. Salaminius Cephissus antea non notus erat nisi e Strabone, apud quem Leakius pro σαλαμῖνι scribi voluit Ἐλευσῖνι. Conjectura Anonymi testimonio labefactatur.

(103) ||—64. Μυσίας] i. e. Mœsiæ superioris. V. Ptolem. 3, 9, p. 208, 25 Wilb.

(104) ||—65. Κίανος] Cyanes Tab. Peuting; Cyanees Geogr. Rav., Γυηνός cod. Scylacis; Κυάνεος Ptolem. 5, 9, p. 350. Apud hos fluvius in mare exit. In Phasim incidit Κυάνεος (Κύανος cod. Voss.) ap. Steph. Byz, et ap. Plin. 6, 13, ubi codd. Cyaneos, Cyanos, Tyanos.

(105) ||—66. Κιβύρας] Κιβυρᾶς? Aliunde non notus. Intellige hodiernum Horzoum Tchai, cui adjacent ruinæ Cibyræ.

(106) ||67. Κίγγας] Cæsar B. G. 1, 48; Lucan. 4, 21. Hodie Cinca.

(107) ||—68. Κίκων] Ignotus.

(108) ||—69. Κιλβιανός] Ignotus. Fuit τοῦ Κιλβιανοῦ πεδίου, de quo Strabo, p. 629.

(109) ||—71. Κινύρας] Ignotus. Cinyria urbs Cypri ap. Plin. 5, 130 et Nonnum, 13, 451.

(110) ||—72. Κίος] Memoratur a Plinio 5, 144.

(111) ||—73. Κίσσας] Plolem. 5, 6, p. 335, 13, ubi fl. Cappadociæ assignatur.

(112) ||—74. Κισσηνός] Ignotus. Κίσσος, φρούριον Θρᾴκης ap. Ephraem. 8484. ||—75. Κισσός] Novimus ejus nominis urbem et montem Macedoniæ (Str. p. 330. Nic. Ther. 804. Lycophr. 1234), non item fluvium.

(113) ||—76. Κισθήνης] Urbem habes ap Strab., Plin., Melam; fluvium nemo memorat.

(114) ||—78. Κλάρος] Ignotus.

DFHG Project     Creative Commons License