Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

ADDENDA ET CORRIGENDA IN VOLUMINE III

Pag. 26, ad fr. 9. — Nescio an Diniae mentio lateat apud Suidam v. οὐδὲ Ἡρακλῆς πρὸς δύο, de quo proverbio laudatur Δίων ἐν δευτέρῳ τῆς δευτέρας συντάξεως (v. Dinonis fr. 4, tom. Π, p. 90). — Praeterea Meinekius in Hist. crit. com. p. 385, Diniae nomen reponendum esse suspicatur apud Cramer. Anecd. III, p. 351, ubi citatur Αἰνέας ἐν Σαμιακοῖς λόγοις: de quo loco v. not. ad Abantis fr. tom. IV, p. 278.

Pag. 31, fr. 17. — ἰσχυρὸν δίνῃσιν κτλ.] Egregie hunc locum emendavit Dübnerus meus in praef. ad Himerium p. XXVI, ubi haec: «Optimus codex Tzetzae, de quo pluribus retuli in Museo Rhenano, versu 3 recte ἐχθρὸν et ὃ et τινάξαι, v. 4 ῥηῖδίως. Restat δίνῃς τῇσιν, quod saepissime cum diphthongo scribitur ΔΕΙΝΗΙϹΤΗΙϹΙΝ, id est ΑΕΙΝΗΚΤΗΙϹΙΝ: ἐχθρὸν ἀεὶ νήκτῃσιν· ὅ κρὶν πρσὶ παῦρα τινάξαι ῥηιδίως ξηρὴν ἤλασεν ἐς ψάμαθον.»

Pag. 53, fr. 76, not. — Dele verba Dalionem autem vixisse post Timosthenem etc. Cf. Aristocreontis fragm. 2, tom. IV , p. 333.

Pag. 54, fr. 81. — Vide supra Addenda ad tom. II, p. 615.

Pag. 70, fr. 9. — Eadem in Crameri Anecd. Parisin. IV, p. 65, 5, ubi pro υἱοὶ Ἄρεως legitur υὑοὶ Αἰνείου, quod procul dubio etiam in Etym. M. reponendum.

Pag. 71. — Ex hoc Simonide Lucianum suam Galatarum pugnae descriptionem mutuatum esse Wernsdorfius cum eoque alii censent. Simonidem de ea carmine, non soluta oratione, scripsisse ex voce ἐποποιὸς ap. Suidam colligit Droysenius Hellen. II, p. 233.

Pag. 149. — De Mnasea egerunt Preller. in Zeitschft fur Alterthumswissenschaft 1846, fosc. 8, et post hunc peculiari libello Eugenius Mehlius (Mnaseoe Patarensis Fragmenta. Lugd. Bat. 1847). Prelleri scripto uti non licuit.

Pag. 149, not. 1, lin. 3 lege: fr. 6. 15. 33. 39. Linea 6 lege: fr, 5. 9. 35. 46. — Illis locis Mnaseas Πατρεὺς, his Παταρεὺς appellatur. In fragm. 38 in plurimis codd. est Πατρεὺς, in Vaticano Παταρεύς. Prellerus adoptavit formam Παταρεὺς, itemque Mehlius, qui formam Πατρεὺς errori tribuendam censet, «quod (ait) quum vel ex exiguo locorum istorum pateat numero, eos tacite licebit corrigere.» Sed numerus testimoniorum idem est ab parte utraque; codicum vero numerus et auctoritas major est ab parte eorum scriptorum, qui formam Πατρεὺς exhibent. Aliunde vero nihil afferri licebit, cur ex Lycia potius quam ex Peloponneso oriundum esse scriptorem volueris. — Ibidem lin. 11 pro Mnaseas Corcyroeus lege: Mnaseas (Corcyroeus, uti videtur).

Pag. 149, ad fr. 2. — Cf. Suidas et Etym. M. s. ead. v. et Bachm. Anecd. I, p. 38.

Pag. 150, fr. 3, lin. 5. — Ap. Zenobium pro νομίσαντες ἀναμένειν Wyttenbach. et Mehlius legunt ὀμόσαντες ἀναμενεῖν, recte, puto. Ib. fr. 6, lin. ult. — Pro σκάρον ex Aristot. H. An. IV, 9 et ael. H. An. X, 11 leg. κάπρον. Cf. Pausan. VIII, 21, 1; Plin. XI, 112. IX, 34.

Pag. 151, ad fr. 8. — Ead. Eudocia p. 379 et 213. Priore loco pro τοὺς Μολίονας legitur notum illud τοὺς Μολιονίδας, quod etiam n. I. reponendum esse videtur. Ibid. fr. 11, lin. 2. — Prellerus vulgatam Διὸς Ἡρακλέους tueri studet. «Effinxit novum deum Jovem—Herculem, ortum Jovis Herculisque e conjunctione, licet analogiis eum studeat fulcire (cf. Heinrich. De hermaphroditis p. 14).» Mehlius, qui ipse in textu verborum dedit: Ἡρακλέους τοῦ Διὸς, Schneideri legens vestigia. In annotatione tamen hanc rejecit conjecturam, urbisque nomen (Δῖον) latere suspicatur. Ibid. fr. 12. — Cf. Stephan. v. Σύμη.

Pag. 152, fr. 16. — Mehlius pro Apollinem leg. proponit Apopidem. coll. Plutarch. De Is. et Os. tom. VII, p. 442 R.: ἄλλος δὲ λόγος ἐστὶν Αἰγυπτίων, ὡς Ἄποπις ἡλίου ὢν ἀδελφὸς ἐπολέμει τῷ Διὶ κτλ. Sed aegyptia haec male quadrarent cum tertio libro Europoe, nec quidquam inest vulgatae, quod ab euhemeristica Nostri doctrina abhorret. Aliorum de hac re silentium nullius est momenti. Ceterum meminit hujus loci Müller. Prolegg. in myth. p. 307, monente Mehlio. Ib. fr. 17. — Pro Θελξίνειαν vel Θελξινίαν Mehl. scr. Θελξίνοιαν, probabiliter, quamquam Θελξινία nomen habet etiam Hesych.: Θελξινία Ἥρα τιμᾶται παρὰ Ἀθηναίοις.

P. 153, fr. 20. — Pro Ἰταλίᾳ Mehl. scripsit Θεσσαλίᾳ, quae emendatio extra dubitationis alcam posita est. Ibid. fr. 22. — Pro ὑπὲρ τὸν Ἄθω Mehlius legi vult: ὑπὸ τ. Ἀ., absque causa idonea.

Pag. 153, ad fr. 23. — Eadem Suidas s. v. Cf. Hellanici fr. 173.

P. 154, fr. 25 b. — Cf. Eudocia p. 306.

Pag. 154, post fragm. 31 adde schol. aesch. Pers. 742: Ἱερὸν δὲ τοῦτον (sc. Τὸν Ἑλλήσποντον Αἰσχύλος) φησὶ διὰ τὸ ἱδρῦσθαι αὐτόθι Διὸς ἱερὸν, ὡς Μνασέας.

P. 155, fr. 35. — Pro Ἑρμαφρόδιτον Mehlius leg. putat Ἑρμοῦ καὶ Ἀφροδίτης, probabiliter. Vulgatam tuetur Heinrichius De hermaphroditis p. 33, quamquam nihil afferens quod ad tuendam eam valeat.

Pag. 156, ad fr. 42, not. — Apud Hygin. I, 23 Mnaseam pro Musoeo reposuit jam Valesius Emendatt. lib V, 13, p. 134, notante Mehlio. Si admittis conjecturam (neque enim tam certa est quam videri possit), consequitur eodem modo corrigendum esse ap. schol. Germanici p. 103, ubi de eadem re haec: Musoeus (Mnaseas) de capra hoc refert. Dor tur Jovis infans nutriendus Themidi et Amaltheoe, quoe fuit domina caproe, quoe ex ea Jovem nutrivit. Esse aditem hanc capram filiam Jovis dicunt, cujus adspectus tam atrox fuisse dicitur, ut Titanes eam timerent, rogarentque matrem Terram, ut eam abderet. Terra autem in antro clausam Amaltheoe tradidit custodiendam, ibique Jovem cum cura Amalthea educavit. Qui quum esset juvenis, et ille contra Titanas vellet inermispugnare, ejus pellem dicitur acceptam pro scuto habuisse, quod semper Titanibus agitator timoris fuerit, Hinc sua Lactantius De f. rel. I, 21, qui item laudat Musceum. Pag. 156, fr. 44. — Eadem in Cramer. An. IV, p. 318.

Pag. 157, fr. 46: — Εὐρυστέρνας]εὐρυστέρνου Ruhnken. Ep. crit. I, p. 91. Locus mutilus. Ceterum in latinis pro Eurystemas scribe Eurysternoe. 42. Fort. scribendum est:... συναγωγῇ, [Γῆν] Εὐρυστέρνας vel Εὐρυστέρνου κτλ.; sin minus, cum Ruhnkenio pro ἀναστῆσαι in sqq. lege ἀναστῆναι.

P. 158. — Apud Plutarchum Qu. Qu. c. 19. in v. Μνασιγείτων latere nomen Mnaseas Hüllemannus quoque ap. Mehl. I. I. p. 113 conjecit. — Ceterum fragmentis sedis incertae adde locum dubiae auctoritatis ap. Apulejum De orthogr. p. 5 Osann., de Furiarum parentibus: Filioe, secundum Eudemum, Acheruntis et Noctis fuerunt; Orpheus Plutonis et Proserpinoe. Virgilius modo hunc modo illum secutus. Athenodorus et Mnaseas (Mnastes cod.; Mnaseas em. Mai.) Orci et Stygis. Eudemum Osannus intelligit peripateticum, e cujus Theologumenis Damascius De princip. XIV, in Wolfii Anecd. t. III, p. 236, placita de rerum principio a Nocte derivando citat.

Pag. 164, ad fragm. 17 adde locum Hieronymi in Jovinianum (Opp. Hier. tom. IV, p. 207): Refert Satyrus qui illustrium virorum scribit historias, quod Diogenes palliolo duplici usus sit propter friffus; peram pro cellario habuerit, secumque portarit clavam ob corpusculi fragilitatem, qua jam senex membra sustentare solitus erat; et ἡμερόβιος vulgo appellatus sit, in proesentem horam poscens a quolibet et accipiens cibum. Habitavit autem in portarum vestibulis et porticibus civitatum. Quumque se contorqueret in dolio, volubiiem se habere domum jocabatur et se cum temporibus immutantem. Frigore enim os dolii vertebat in meridiem, oestate ad septemtrionem: et utcunque sol se inclinaverat, Diogenis simul proetorium vertebatur. Quodam vero tempore habens adpotandum caveum iigneum, vidit puerum manu concava bibere, et elisisse illud fertur ad terram, dicens: «Nescicebam quod natura haberet poculum,» Virtutem ejus et continentiam mors quoque indicat. Nam quum ad agonem Olympiacum qui magna frequentia Groecioe celebrabatur, jam senex pergeret, febri in itinere dicitur apprehensus, accubuisse in crepidine vioe; voientibusque eum amicis aut in jumentum aut in vehiculum tollere, non acquievit; sed transiens ad arboris umbram locutus est: «Abite quoeso, et spectatum pergite: licec me nox aut victorem probabit aut victum. Si febrem vicero, ad agonem veniam; si me vicerit, ad inferna descendam.» Ibique per noctem eliso gutture, non tam mori se ait, quam febrem morte excludere.

Pag. 164, fr. 21. — Eundem locum usque ad verba συγγένεια οὕτως περιέχει eodem modo, paullo corruptius tamen, habet Eudocia p, 366, et Ducangius in notis ad Zonaram (tom. I, p. 677 ed. Bonn.). Ceterum initio firagmenti, linea 5, post verba πρώτην κατέστησεν Eudocia addidit τὴν Διονυσίαν, quam vocem ap. Theophilum excidisse monuimus. Meinekius Anal. Alex. p. 346 τὴν Διονυσίδα dedit, quamquam in seqq. vulgatam τῇ Διονυσίᾳ φυλῆ retinuit. Praeterea pro ἐν Κυρήνῃ βασιλεύοντος Eudocia melius habet ἐν Κυρήνῃ βασιλεύσαντος. Quae sequuntur apud Eudociam De regibos Persarum, Syriae et aegyptii usque ad Cleopatram, ad Satyrum nihil pertinent.

Pag. 165 a, lin. 21 verba Ὅθεν καὶ ... δῆμοι, quae uncis inclusi, transponenda esse ante verba δθεν καὶ ἐν τῇ Διονυσίᾳ κτλ., bene monet Meinek. I. I. Deinde verba Ἀριαδνὶς ἀπὸ τῆς θυγατρὸς Μίνω, γυναικὸς ναικὸς δὲ Διονύσου, παιδὸς πατροφίλης τῆς μιχθείσης Διονύσῳ ἐν μορφῇ πρυμνίδι, ita dedit, ut in postr. scripserit ἐν ὀροφῇ πρυμναίᾳ. Quae nimis quaesita verba sunt quam ut cum reliquo loci tenore conciliari possint. Neque fabulae ejusmodi quid suppeditant. Diodorus V, 51, 4: Διόνυσος δὲ νυκτὸς ἀπήγαγε τὴν Ἀριάδνην εἰς τὸ ὄρος τὸ καλούμενον Δρίος (in Naxo ins.), Hinc nostro loco refingere possis: ἐν κορυφῇ δρυμώδει. At hoc quoque parum placet. Vereor ne verba παιδὸς ... πρυμνίδι, ex glossa fluxerint, quae in textum irrumpens corrupta est. Annotaverit aliquis: τῆς Μίνω παιδὸς καὶ Πασιφάης τῆς μιχθείσης [Μινοταύρῳ] ἐν [βοὸς]μορφῇ πρινίνῃ. In postremis Meinek. pro Εὐαινὶς ἀπὸ Εὐνόος, quod libri habent, scripsit Εὐνεῒς ἀπὸ Εὔνεω. At Bacchi filium Euneum non novimus.

Pag. 168 a, lin. 1. — Pro Serapionis Sotionis f., lege Serapionis f., Sotionis.

P. 169, fr. 5, not., lin. 3. — Pro ab Alexandro condita lege ab Alexarcho condita.

P. 196, post fr. 15 non fuerit nefas meminisse Natalis Comitis, qui ita habet lib. IX, 3: Scripsit Agatharchides Cnidius libro tertio Rerum Asiaticarum Chimoeram mulierem fuisse Amisodari, qui imperavit Lycioe, quoe duos fratres haberet, Leonem et Draconem. Hi quum Lycioe loca incursionibus et insidiis opportuna cum magna manu juvenum occupassent, adeuntes ea loca obtruncabant; ob concordiam igitur fratrum et sororis corpus unum tria habere illa capita fabulati sunt. Hos Bellerophontes vi superavit et in servitutem redegit. Quare dictus est plumbum in eos intrusisse, quod etiam testatur Isacius in Lycophronem, Verbotenus fere haec e Tzetze ad Lyc. 17, p. 300 ed. M. translata sunt, nisi quod Agatharchidis mentionem de suo addidisse Natalis videtur.

Pag. 236, fr. 94. — In hoc fragmento pro Ἀλέξανδρος ἐν τῷ Περὶ Κύπρου scribendum videtur Μένανδρος etc. Vide Menandri Ephesii fr. tom. IV, p. 448.

Pag. 248, not. 1. — Idem cum Posidonio Aristarchi anagnosta vel alius grammaticus est Posidonius Apolloniata, cujus meminit Tzetzes in Exeges. ad II. p. 4, 10:... ὥσπερ καὶ Ποσειδώνιος ὁ Ἀπολλωνιάτης ὁ τῷ Ἡσιόδῳ μέμψιν ἐπάγων ὡς παραφθείραντί τινας τῶν Ὁμήρου λέξεων, τὸν Ὀϊλέα Ἰλέα εἰπόντι, καὶ τὸν νήδυμον ἥδυμον, καὶ ἄλλα ἄττα τοιαῦτα. Cf. id. p. 19, 2. 126, 20. — Adde Posidonium nescio quem ap. Etym. M. p. 645, 52: Ὄψις, ὡς μὲν Ποσιδώνιος, παρὰ τὸ ἅπτω, ἄψω, ἁψίς τις οὖσα ἡ φῶς ἐμποιοῦσα καὶ καταυγάζουσα τῶν ὑποκειμένων ἕκαστα, ὡς πῦρ.

Pag. 251, b, lin. 4 ab ima. — E ipso M, Bruti facinore duxit originem] Hoc nimium est (v. Cicero Tusc. IV, 1; Brutus c. 4; ad Att. XIII, 4); attamen ex facinore ita quasi confirmata est, ut in severiorem historiam irrepere potuerit.

Pag. 259, not. ad fr. 20. — Error Athenaei in eo potius quserendus est quod Seleucum illum βασιλέα fuisse dicit. Νimirum sermo est de Seleuco Antiochi Sidetis regis filio, qui patrem in expeditione Parthica comitatus ab Arsace captus est, uti discimus ex Porphyrio. Vide tom. III, p. 718, not. 7.

Pag. 272, fr. 47, not. — Post eadem leguntur adde: ex Joanne Antiocheno.

Pag. 277. — Posidonii historiarum fragmentis, quorum incerta sedes est, adde Exc. De sent. Eunapii (fr, 35) p. 268 ed. Mai.: Ὅτι ὁ Ποσειδώνιος ἔλεγεν, ἀπελθόντος Ἀλεξάνδρου τὸ στρατόπεδον ἐοικέναι τῶν Μακεδόνων ἐκτετυφλωμένῳ Κύκλωπι.

Pag. 287, fragm. 80 a. — Schol. Basilii minoris ad Gregor. Nazianzen. in cod. Paris. 573, fol. 216 vso, quod edidit E. Millerus in Periple de Marcien, p. 137: Ποσειδώνιος δὲ καὶ Ἐρατοσθένης ἐκ τῶν σκιαθηρικῶν, τουτέστι τῶν τὰς σκιὰς θηρευόντων ὀργάνων καὶ ὡρολογίων, καὶ πλάτος αὐτῆς (sc. Τῆς γῆς) καὶ μῆκος παραδιδόασι. Ποσειδώνιος μὲν ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν μεσημ βρίαν Κανώβου ἀστέρος σημειοῦται, ὃς μὲν ἐν Ἑλλάδι οὐδὲ ὁρᾶται, ἀπὸ δὲ τῶν ἀρκτικῶν εἰς μεσημβρίαν ἰοῦσιν, ἐν Ῥόδῳ φησὶν ὀφθεὶς μόνον ἐπὶ τοῦ ὁρίζοντος, εὐθέως τῇ στροφῇ καταδύεται τοῦ κόσμου· ἐν Ἀλεξανδρείᾳ δὲ, ἐπειδὰν μεσουρανήσῃ, τέταρτον ζωδίου ἐπέχει, ὅ ἐστι τεσσαρακοστὸν ὄγδοον τοῦ διὰ Ῥόδου καὶ Ἀλεξανδρείας μεσημβρινοῦ. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ὑπερκείμενον αὐτοῦ μηʹ μέρος αὐτοῦ ἐστιν. Ἐπεὶ οὖν καὶ τὸ ὑπερκείμενον μέρος τῆς γῆς τῷ τμήματι σταδίων ε ἐστὶ, καὶ τὰ τοῖς ἄλλοις ὑπερκείμενα ὀμοίως εκεʹ (leg. ε), ὁ ἄρα μέγιστος τῆς γῆς κύκλος εὑρίσκεται μυριάδων κδʹ (240000=5000x48; contra 5025x48=252000, qui computus est Eratosthenis).

Pag. 296, ad fr. 101 addere licet haec ex Damascio p. 78 in Append. ad Stobaei Floril. edit. Gaisf.: Ποσειδώνιος ὑπὸ μὲν τῆς σελήνης κινεῖσθαι (φησὶ) τοὺς ἀνέμους, ὑπὸ δὲ τούτων τὰ πελάγη, ἐν οἷς τὰ προειρημένα γίνεσθαι πάθη.

Pag. 306. — Fort. Asclepiades aegyptius Θεολογουμένων auctor idem est cum eo qui in inscriptione apud Falconer. (cujus meminit Bernhardy. Gr, Lit. I, p. 369) occurrit, ubi sic: Ἀσκληπιάδην Ἀλεξανδρέα, .. νεωκόρον τοῦ μεγάλου Σαράπιδος καὶ τῶν ἐν Μουσείῳ σιτουμένων ἀτελῶν φιλοσόφων.

Pag. 338, post. fr. 12 pone scholium Vatican. Eurip. Androm. 10, ubi pro Λυσανίας haud dubie scribendum est Λυσίμαχος. Vide locum in Addendis ad Hellanici fr. 5.

Pag. 345 a, lin. 27. — Attamen titulum Περὶ Ἑλληνικῆς ἱστορίας recenset etiam Valesius in praefat. ad Exc. De virtut., adeo ut aliunde de eo constare videatur.

Pag. 348. — In Nicolai reliquiis praeter ea quae sero in arenam descendens, quasi ἔφεδρος, Federus praestitit (Cf. supra p. 650), largam emendationum et conjecturarum messem viri conjunctissimi praebuerunt, N. Pircolous et Fr. Dübnerus, Quorum hic quidem ἀνὴρ κριτικώτατος, quum jam olim haud pauca correxisset, nunc etiam δευτέρων φροντίδων ἄντον edidit in Praefatione ad Himerium p. XXVI sqq.; ille vero, Adamantii Corais in hac urbe successor, amplissimum illud corruptissimumque Nicolai de vita Augusti fragmentum Escorialense peculiari libello traclandum sibi selegit, idque commentario instruxit bonae frugis plenissimo, in quo etiam reliquis Damasceni excerptis, quae medicum adhuc exspectabant, manum admovit delinientem. In eodem denique libello de Nicolao et de ipso adeo Augusto imperatore optime meruit egregiae spei juvenis, Alfredus Didotus, qui graecam historici laevitatem versionis gallicae elegantia assequi studuit feliciter.

Pag. 349, fr. 2, lin. 9. — Καὶ δι᾿ αὐτὴν ποιητικῆς] καὶ, [νὴ] Δία, τῆς ποιητικῆς conj. Piccolo. Sequentia idem vir doctissimus ita legenda censet: τραγῳδίας ἐποίει καὶ κωμῳδίας· ηὐδοκίμησε δ᾿ ἔτι μᾶλλον ὕστερον αὐξηθεὶς, ὥστε καὶ τὴν δύναμιν συνανθῆσαι ῥητορικῆς etc., omissa cum codd. B. C. voce ἐπεμελεῖτο. — Ib. not. 9. Vocem προσσυμβαίνει jure, ut puto, damnat Piccolo. Legerim πως συμβαίνει.

Pag. 350, lin. 11. — Ἥκοντα δὲ τὸν Νικόλαον * δεόμενοι]εἴχοντο δὲ τοῦ Νικολάου δεόμενοι leg. censet Piccolo probabiliter.

Pag. 352, lin. 17. — Γίνεται] γίγνεται Feder. tacite.

Pag. 353, not. 22. — Συνέπλευσεν δ᾿ οὖν] δὲ particulam tacite intulit Federus, quasi carere ea haud possis. Ceterum ne quis miretur confidentius me de codicis scriptura loqui. Etenim majorem Nicolai fragm. partem ex apographo E. Milleri, viri doctissimi et in legendis describendisque codicibus exercitatissimi, jam transcripseram antequam in Hispaniam proficiscerer. Deinde ipse codicem cum apographo denuo accurate contuli, ac prae ceteris ea quae mendam traxisse videbantur, diligentissime excussi. — Ib. lin. ult, Federus scripsit αὐτῷ pro αὐτοῦ, quod tenor orationis non admittit.

Pag. 354, I. 3. — Ἐπεκάλουν ... ἠξίουν (ἀξιοῦν cod.)] Federus ita: ἐπικαλοῦν ... ἀξιοῦν, quod nescio an praeferendum sit.

Pag. 355, I. 20. — Καὶ διατριβῶν] κἀκ δ. conj. Piccolo. — I. 22. πόνου]φθόνου conj. idem.

Pag. 356, fr. 7, lin. 10. — ὑποφθάσαντας]ἀποφθάσαντας codex; quod notare omisi.

Pag. 357, I. 1. — Τούς γε (δὲ cod.) νεανίας] τοσούςδε νεανίας Feder tacite perperamque.—Lin. 11, ἐπ᾿ ἄκρου τοῦ ὄρους] ἐπ᾿ ἄκρον τοῦ ὄρους leg. censet Dübnerus. De constructione verbi ἀναβαίνειν agens Bremius ad Lysiam Cont. Alc. § 10 p. 128: «Plerumque, ait, scriptores addunt accusativo praepositionem ἐπί; nec rejicitur genitivus cuni ἐπὶ, quamquam is rarior est.» Ceterum in iis quae sub manu erant, locutionem ἀναβαίνειν ἐπί τινος quaesivi frustra. Quamquam facile credo constructionem verbi ἐπιβαίνειν interdum etiam in v. ἀναβαίνειν translatam esse. — Lin. 20. ὤσετε] ὤσαιτε Dübnerus legi vult secundum regulam. Indicativum futuri tuetur Federus, neque ego mutaverim.

Pag. 358, fr. 9, lin. 1. — Ἐπὶ] hanc vocem omisit Feder. — Lin. 3. εἰς νοῦν ἐνεβάλετο καὶ ἐνεθυμήθη] εἰς νοῦν ἐβάλετο scribi vult Dübnerus. Quod foret elegantius vitata repetitione praepos. ἐν. Ceterum fuisse εἰς ν. Ἐνεβάλετο, quod per se bene habet, in codice, quem scribae Constantini discerpserunt, probant Exccrpta De virt., in quibus locus noster repetitur (fr. 8 extr.). — Lin. 6. Ἀσσύριον]Ἀσσυρικὸν tacite et absque causa Feder. — Lin. 14. μαντικῇ τῇ τε δι᾿ ὀνειράτων] Praepositio 14. μαντικῇ τῇ τε δι᾿ ὀνειράτων] Praepositio μαντικῇ τῇ τε δι᾿ ὀνειράτων] Praepositio διὰ excidit ap. Federum. — Lin. 18. ἐξεφατνίζοντο καί πως] De hoc loco Dübnerus: «Constructione nulla et medio verbo posito ubi activum oportebat. Scribo: ἐν ᾗ δύο ἵπποι ἐξεφάτνιζον τὸ κάρφος, ἐν μεσ. κτλ. Sequitur: ἐπιφορεῖν τῷ στόματι ἐπὶ τὸν Ἀρβάκην, καθεύδοντα καὶ αὐτὸν, ἄχυρα.» Haec optime Dübnerus, Ceterum vocem κάρφος suppleverim intacta relinquens verba καί πως, quae minime librarium redolere videntur, sed apprime huic narrandi genere conveniunt, et quemadmodum apud Herodotum saepius adhibentur, sic in iis Nicolai fragmentis, quae ex ionicis scriptoribus, Xantho et Ctesia, petita sunt, iterum iterumque occurumt, ut p. 380, fr. 49 lin. 4, et ibid, lin. penult.; p. 385, lin. 5 ab ult.; p. 386, lin. 15; p. 397, ir. 65, I. 6; p. 405, I. 37; adde p. 366, fr. 15, I. 13, ubi Hellanicum logographum ionicum fontem esse in not. statuimus. Orationi pendenti succurrere licet legendo: πρὸ τῶν θυρῶν [ἦν]. Idem Federus efficere studuit interpungendo hunc in modum:... ἐν ᾗ δύο ἵπποι ἐξεφατνίζοντο, καὶ πως ἐν μεσημβρίᾳ, κατέδαρθεν αὐτόθι.—Lin. 26. Καὶ δὴ] καὶ εἰ δὴ servavit Federus notans: «εἰ δὴ, siquidem, quadam forte elegantia, tamquam minus fidenter ita e mente scilicet istius loquenti, prae magis usitato altero οἷα δὴ placuit.» Dübnerus ita: «Müllerus εἰ delevit, ego mutem in ὡς, cujus compendium paullo minus quam oportet curvatum simile fit compendio ει. Infra legitur πλέον γάρ τι εἰδὼς λέγω et πλέον τι τεκμαιρόμενος, ut hic quoque putem sic locutum esse Nicolaum: καὶ ὡς δή τι πλέον [κατὰ] τὰ θεῖα εἰδώς.» Mihi olim in mentem venit: καὶ εἰ δή τις, et si quis alius. — Lin. 28. παρὰ τὸν Τίγριν] Diodorus (II, 3. 7. 26) Ninum ad Euphratem sitam fuisse dicit; idque e Ctesia narrari eatenus erat probabile, quatenus hunc prae ceteris auctorem Diodorus in historia Assyriaca secutus esse, quamquam etiam Athenaeum quendam et alios quosdam inter fontes suos recenset. Jam vero pro epitome Diodorea variis ex auctoribus consarcinata fragmenta habemus historiae uberrimae, quae tam manifesto colorem ionicum toto narrandi genere singulisque adeo verbis prae se ferunt, ut verbotenus fere e fonte ionico, quem praeter logographos unum Ctesiam novimus, descripta esse luce clarius sit. Vel hinc igitur dubitaveris num quae de Nino Euphratea leguntur, diutius Ctesiani nominis praestigio ornanda putemus, an potius ex ignoto quodam auctore Diodorus arcessiverit, an denique ipse ceteris oscitantiae et acrisiae docnmentis etiam hancce fluviorum Mesopotamiae confusionem tamquam coronidem adderit. Multo magis dubites, si rem ipsam spectaveris. Nam falsum esse Diodorum ex unanimi optimorum auctorum consensu viri eruditi collegerunt rectissime; ejusmodi vero errorem ad Ctesiae aetatem nonnisi coactus retuleris; ne cogamur, adest Nicolans. Primus de Nino ad Tigrim sita nos docet Herodotus, qui tribus vix post eversionem urbis generationibus Mesopotamiam adiit. Eo vero tempore jam evanuisse memoriam locorum, in quibus celebratissima steterit metropolis, adeo ut ne de flumine quidem praeterfluente constaret, quis tandem persuaderi sibi patiatur! Ceterum cum Herodoto optime concinit Ctesias Nicolai. Quemadmodum enim ex Herod. II, 150 elicuerunt viri docti regiam urbis haud procul a fluvio dissitam fuisse, sic idem etiam e nostro firagmento oonsequitur.—Porro Ctesiae historiae Asiaticae tam secunda usae sunt fortuna, ut posteriores scriptores paene omnes, spreto Herodoto, Ctesiae vestigiis insisterent. Neque tamen seriorum quispiam capitale illud, si fuisset, de Nini situ inter Ctesiam et Herodotum dissidium vel uno verbo attigit. Inter comites Alexandri Nearchus ἐν Παράπλῳ ap. Arrian. Ind. 42 Ninum ad Τigrin memorat. Eodem ducit Diodorus (XVII, 53), quem in Alexandri historia Clitarchnm sequi constat. Is enim Darium dicit Babylone profectum inter Euphratem et Tigrim per Mesopotamiam adscendisse, ut exercitum in campos duceret, qui circa Ninum late patentes aciei explicandae accommodi essent, castraque ad Arbela posuisse, ubi proelium exspectans milites exercuisset. His adde Strabonem XVI, p. 738 et Plinium VI, 13 et qui Ninum recentiorem memorant, Tacitum An. XII, 13, Ptolemaeum VI, 1, Marcellinum XXIII, 6 et 7, Theophanem I, p. 494, Cedrenum I, p. 730 ed. Bonn. (Quos locos vide ap. Hoefer. Premier memoire sur les ruines de Ninive, Par. 1850. Mitto alium locum Marcellini XIV, 8, 7, collat. Philostrato V. Ap. I, 3, ubi Hieropolis urbs Vetus Ninus nuncupatur. Nam haec ad nostram quaestionem nihil pertinent.). — In hoc igitur auctorum concentu una dissona vox Diodori, quae, si numeranda sunt testimonia, minimi est, sin recte ponderanda, nullius plane momenti. De duabus denique urbibus, quarum altera a Nino ad Euphratem, altera post Arbacem condita sit, sanior hodie cogitare nequit. Nam istud majorum nostrorum commentum de duobus Assyrioram imperiis, quo chronologiarum discrepantias componendas esse censebant, severior crisis dudum repudiavit. Praeterea cavendum est, ne in hac disquisitione Lucianum testem advocemus; id quod olim incauto mihi, (ad fr. Ctesiae p. 15), sicuti nuper Hoefero I. I. accidit. Etenim in Charonte dialogo c. 23, quem circa an. 547 a. C. (quo tempore Othryades contra Argivos pugnavit, c. 24 coll. c. 8) institutum esse Lucianus fingit, Mercurius de rerum humanarum vanitate et imbecillitate verba faciens, inter alia docturus est ipsas etiam urbes maximas haud secus quam singulos homines quasi emori. In eo igitur argumento versans, ἡ Νίνος μὲν, inquit, ἀπόλωλεν ἤδη, καὶ οὐδὲ ἴχνος ἔτι λοιπὸν αὐτῆς· οὐδ᾿ ἂν εἴποις ὅπου ποτ᾿ ἦν. Haec vero si quis putaverit non dicturum fuisse Lucianum, nisi probe compertum habuisset, reapse sexaginta post eversionem annis ne vestigium quidem urbis ingentis superfuisse nec de situ ejus amplius constitisse, adeo ut cuncta nostra antiquitatis de hac re testimonia merisnitantur conjecturis: is, inquam, mirum in modum Luciano abuteretur, atque verbis a rhetore fusis majorem quam jejunae historiae vim tribueret; praesertim quum satis abunde constet, quanta Luciani circa geographica et historica sit levitas. Sic, ut unum proferam, simili modo ac Diodorus, Euphratem cum Tigride confundit, idque ipse Euphratensis homo. Elenim Seleuciam, urbein Babyloniae longe celeberrimam, non prope Tigrim, sed ad Euphratem conditam esse refert (De dea Syr. c. 18). Quo quid dici potuit oscitantius! Sic flocci facit historiam in Icaromenippo, ubi eodem temporis momento evenisse dicit quae duarum fere generationum intervallo separala erant. Sed ne immoremur rei profligatae. Nam vel ii qui post Dahlmanni (Forschungen I, p. 12—37) de Luciano judicium paullo severius tueri auctorem data opera studuerunt, ingenue tamen fatentur eum, utpote poetam, historiae veritatem parum curasse, eamque pro re nata poelicissuis vel rhetoricis consiliis accommodasse. (V. Krüger. Leb. d. Thuc. p. 12 sqq. Heysius Quaest. Herod. p. 37 sqq.) Nihil igitur mirum rhetorem dicere Nini urbis ne levissimum quidem vestigium Cyri temporibus superfuisse. Id enim ad ea quae probare voluit aptius erat, quam si cum Diodore (II, 8, 3) memorasset Nini regis tumulum, quanquam eversa urbe, adhuc superstitem vel si simile Sardanapalli monumentum ostendisset, quod Alexandri aequales viderunt Choerilus Iasensis et Amyntas.

Pag. 359, 1. 9. — Τόδε μοι]τόδε [δὲ]μοι Feder, et Dübner. — I, 13. σοι ἐπῆλθε]σου ἐ. Feder. Nescio quo lapsus. — I. 26. Lege ἀδυνάτων αὐτὸν ἐρᾶν, ut Piccolo et Feder.

Pag. 366, I. 5. — Lege: πάσχοι ... μόνῃ ... εἷρκτο, monente Dübnero. — Ejusdem fragm. lin. ultima ante μητέρα excidit τὴν articulus; habet enim codex, eoque opus est Contra in lin. 2, fragra. 15 Federus scripsit τὴν Ἐπικάστην, ubi codex articulum non praebet, neque eo opus est. Ibidem pro ἐγίνοντο, quod rectissime codex exhibet, Federus ponit ἐγένοντο, et paullo post pro γίνεται dedit γίγνεται.—Lin. 6 in nostris male est ἐπέθετο, lege ἀπέθεντο, quod non debebam tacite mutare.

Pag. 367, fr. 15 lin. ante penult. Ἀγαγών] ἄγων Fed. — Lin. penult. λευκαδί] typoth. Errore pro λευκίδα, in nota item lege: λευκίδα codex.» Conjecturas Feder. promit has: ληίδα συχνὴν, vel παλλακίδι συνῆν. vel, quod praefert, ἐνοικίδιος συνῆν — Fr. 17, lin. 3. — Leg. Τὸν Τρωὸς ut Fed.

Pag. 368, fr. 17, I. 6 ab ult. — ἐκείνην]τε addere placuit Federo.

Pag. 369, fr. 20, I. 7 ab ult. — ἐναγόντων]προεναυόντων conj. Piccolo.

Pag. 371, not. lin. 7. — Lege: fluvium significari monet, testante Etym. M. v. Δάσκληρα. Vid. Add. ad Xanthi fr.

Pag. 372, not. lin. 3. — Pro Alcimius lege Alciamus.

Pag. 376, not. 8. — Non erat cur mntarem vulg. Ἐβουλεύθη: monet Dübner. — Not. 11. ἔξαρνοι ἦσαν] ἐξηρνήθησαν tacile Feder. — Fr. 39, lin. 2, στρατιωτῶν] lege Σπαρτιατῶν, uti codex; quod quum primo conatu in στρατιωτῶν mutassem, factum ut sic excuderetur. Hinc Piccolous proposuit: ἐβασίλευσε τῶν [Μεσσηνίων κρατήσας μετὰ τῶν αὐτοῦ] στρατιωτῶν.

Pag. 377, I. 7. — ἀνεχομένου] Dübnerus leg. censet ἀνεχόμενοι; quod in codice lepsse sibi videtur Federus; falso utique. Ceterum Federus quoque edidit ἀνεχομένου, uti nexus narrationis et historia fiagitare videntur. In seqq. vero non erat cur supplerem [οἱ ἐγχώριοι]; nam haec quoque ad Dores Messeniae referenda sunt. Videlicet Cresphontes statim ab initio res Messeniae ita arbitrio suo ordinavit, ut Doriensium commoda flocci penderet. Nam regione in quinque civitates divisa, cum Messeniis pacta quaedam iniit, deinde etiam prorsus ἰσονόμους Doriensibus esse voluit. Neque id coactus neque bonitate ingenii vel quadam in subditos clementia ductus fecisse putandus est; sed quemadmodum in reliquis tamquam vir vafer malaeque in suos fidei apparet (v. Apollodor. II, 8, 4), sic etiam Doriensium in Messenia auctoritatem eo consilio minnit, ut ex rege, qualem mores Dorici patiebantur, tyrannus evaderet. Jam vcro consentaneum est Dorienses, qui in singulis civitatibus una cum Messeniis res administrabant, mox detrectasse auctoritatem regis infestissimi, adeo ut complures quasi principatus per Messeniam exsisterent. Quo intellecto, Cresphontem coepti poenituit; mntatoque consilio τὴν ἰσοομίαν quidem tollere, simul vero nonnisi unam civitatem esse (μόνην τὴν Στενόκλαρον νομίσαι πολίν), in eamque omnes Dorienses congregari voluit. Causam hujus conversionis proetexiibat (ἐκ μὲν τοῦ εὐπρεποῦς λέγων) injustum esse Messenios eodem cum Doriensibus frui jure: revera autem quid machinaretur, excerptor quidem non enotavit, sed sponte patet regem non Doriensibus, sed suae ipsius potestati voluisse prospicere. Tum igitur Dorienses τὰ καθεστῶτα omni contentione tuebantur, tantumque aberant ut antiquanda illa ἰσονομίᾳ allicerentur, ut violentiae malaeque fidei regem τὸ ἰσόμοιρον jam non amplius tolerandum esse censentem accusarent; denique tollere ipsum regem, et suo quisque loco manere, quam in unam regiam coacti unius viri arbitrio se committere malebant.—Ib. lin. 15 οὓς τότε]οὕς ποτε scripsit Feder., male. — L. 18. ἐπεχνάσατο]ἐτεχνεύσατο Feder. In cod. Legit; non ego. Verbum τεχνάζειν habes etiam infra p. 395, l. 12.

Pag. 380, fr. 49, l. 2. — Κατέλιπε]κατέλειπε male Feder. et contra cod. — L. 5. Δαμοννὼ]Δαμανὼ Feder. ex marg. — L. 6. μοιχευθεῖσα] μοιχηθεῖσα tacite Feder., quasi ita codex. At μοιχεύειν, non vero μοιχᾶν habes etiam infra fr. 61, l. 5. — L. 10 φάμρακα]φάρμακου tacite Feder. Pluralis non erat mutandus propterea quod singularis I. I. usitatior foret. — L. 36. Σπέρμῳ] Σπέρμῃ tacite Feder. Codex bis habet dativum Σπέρμῃ, semel nominativum Σπέρμης; adeo nt de gennina nominativi forma possit dubitari. Cetemm ipse quoque malim formam Σπέρμης. — L. penulL ἠράσθη] Optime Dübnerus correxit: τὴν θυγατέρα ... ἠγάσθη collat. p. 313 lin. 3 ab ima.

Pag. 381, lin. 5. — Οἴκοι ἀναπεισθεὶς] ἥκοι ἀν. Feder tacite. Idem conjecerat Piccolo. Possis etiam οἴκοι ἀναπεισθείη. Illud tamen malim. Qnaraquam etiam negligentiorem codicis orationem licet defendere. — L. 13. διαπέπρακται] in διαπεπρᾶχθαι absque causa mutavit Feder. — L. 19. κειμένην] κείμενον Feder., absque sensu. — Lin. 28. Σπέρμος μὲν] Feder addidit [οὖν], ut passim. — Lin. 38, not. 34. πῶς; Σπέρμον] vocem cod. παῖς ejecit Federus, addens: «Qualia plerumque monstra tacui.» Quod dolendum.

Pag. 382, I. 5. — ἐβασίλευσε] sic bene cod.; ἐβασίλευε Fed.

Pag. 383, ad not. 38. — De Tylone cf, quae monet O. Müllcrus Kleine Schriften tom. II, p. 157: «Die Athener sollte Triptolemus nach Syrien gefuhrt haben, der auch in den Stadtsagen des benachbarten Kleinasiens viel vorkommt, wo man einen Lydischen Gott oder Daemon Tylos in diesen Eleusinischen Heros der Agricultur umdeutete. V. Annali dell' istit. di corrisp. archeol. tom. II, p. 157.» — L. 14 Σύραν] sic cod.; Federus tacite Συρίων, quasi eo careri non posset. — L. ἀποχωρήσαντος] sic cod., non ἐπιχ., ut Fed. — L. τοῦτον ἐλθόντα] iterum οὖν, et h. I. tacite, interposuit Fed.

Pag. 384, I. 14. — Ἐχθρὸν πατέρων]ἐχθρὸν πατρῶον tacite, ceterum bene dedit Federus. Idem vel ἐχθρῶν πατέρων proposuit Piccolous.—Paullo post Fedcrus vocem ἀποδείξει absque ratione mutavit in ἀπέδειξε. Deinde vero pro ταῦτα λέγων bene correxit ταὐτὰ λέγων. — L. 20. [γαμεῖν] ἔμελλε] Dübnerus scrib. censet ἔγημε, quod majusculis literis exaratum facillime abire potuerit in ἔμελλε. Federus supplet ἀγαγέσθαι. — Ibid. Ἀρνώσσου] Hoc Fcderus mutavit in Ἄρδυος, quia Mysiae ille rex aliunde non notus Ἀρδύνιον condidisse dicitur. Fortasse igitur simili modo corrigendi sunt qui Antiochiam a Seleuco non vero ab Antiocho, et Arsinoen a Ptolemaeo, non vero ab Arsinoe conditas esse dicunt. Ceterum ex Arcadii praecepto oxytone scribendum est Ἀρνωσσός, sicuti Βηρωσσός, Κηρωσσός. — Lin. ult. Ἡ δὲ] ἡ δὴ tac. Feder.

Pag. 385, l. 1. — Τοὺς φίλους] τοῖς φίλοις κοιν. bene emendavit Feder. — Lin. 21 interpunge: ἠγνόει μάλιστα, τοῦ κτλ., uti Dübnerus et Feder., nisi malis cum Piccoloo legere: ἠγνόει, μόλις ποτὲ τοῦ κτλ. — Lin. 5. θεὸς] Praestaret ὁ θεὸς, monente Piccoloo; sed constat sibi excerptor p. 388, fr. 54, I. 14. — Lin. 30. Λίξον] Malim cum Piccoloo legere Λίξῳ.

Pag. 386, I. 9. — Κατορύξαι]κατορύξειν dedit Feder., uti est supra p. 385, I. 32. — Lin. i5 ita Federus: [πῶς ἔχοι] πῶς τε διεπνοίη.

Pag. 387, fr. 53. — Ὅτι Ἴωνες] Φωκεῖς reponendum esse censet Federus. Idem lin. 7 post ἡγεμόνας αὐτῶν ex conjectura paullo audacius intulit nomina Φιλογένην καὶ Δάμωνα. Scilicet de bello ab Ionibus contra Orchomenios gesto non constare dicit. Deinde miratur prolera Ionum spuriam et a legitima prole pulsam postea tamen cum Ionibus in Asiam trajecisse. Censet igitur Iones illos excerptoris deberi oscitantiae. Deinde, «Hoc itaque concedentibus, inquit, anquirendum diligentius cujusnam gentis nomen pro falso huic Ionum substituendum videatur, relinquo; sin quid mihi conjectura tentandum sit, haud scio an finitimos Orchomeniis Φωκεῖς postliminio restituendos censeam, quippe de quibus, si Delphos excipias, onmibus Pausanias 7, 2, 2. (Φωκέες ἀποδάσμιοι Herodoto I, 146 audiunt) admixtos Ionum expeditioni socios, acceptis a Philogene et Damone (quorum Strabo tantummodo priorem habet) navibus, eisdemque ducibus constitutis, Phocaeam non armorum vi, sed pactione cum Cumaeis facta condidisse auctor est. Quae sane omnia prorsus iis convenire fatendum est, quae hic de exulibus nothis, quorum patres eclogarii vel librarii culpa Ἴωνες audiunt, explicatius narrata habemus; adeo ut ad haec ἡγεμόνας αὑτῶν προστησάμενοι illorum potius apud Pausaniam ducum nomina quam τοὺς Κόδρου παῖδας vel Νηλείδας excidisse suspicer.» Haec Fedcri conjectura probabilitatis aliquid habet ex iis quae sub finem fragmenti leguntur, ubi Vatias postquam Cumaeorum tyrannum nothorum istorum auxilio devicerat, εξὐθέως τὰς πρὸς Φωκαέας (Φωκέους cod.; Φωκαίους Feder., latinum nomen graeco substituens) συνθήκας ἠξίου ἐμπεδοῦν, ἃς ὑπὲρ τῆς ἐκείνων ἐλευθερίας συνέθετο· οἱ δ᾿ ἐπείσθησαν καὶ τῆς γῆς ἔδοσαν. Etenim Phocaeorum in antecedentibus nulla fiicta mentio est, adeo ut ipsi illi advenae intelligendi videantur, atque verba interpretanda sint hunc in modum: «Statim curavit ut rata fierent pacta, quibus libertatem Phocaeensibus illis nothis promiserat. Obtemperarunt Cumani et regionis suae partem illis dederunt.» Sed ne quid certius contendamus, eo impedimur, quod aperte excerptor Nicolai narrationem in breve contraxit. Nam primum non liquet quinam sint ἐκεῖνοι, quibuscum pacta iniisse nothi dicuntur; nam in antecc. de uno Vatia sermo est. Deinde nescimus quid sibi velint verba ὑπὲρ τῆς ἐκείνων ἐλευθερίας. Nihil enim praecedit de libertate amissa. Hinc igitur suspiceris agmen nothorum, quod a Cumaeorum regione Mennes tyrannus arcnerat, in potestatem venisse Phocaeorum, qui socii erant Cumaeorum. Deinde Vatia in Mennem firatrem conspirante, inter hunc et Phocaeenses convenisse, ut nothi illi pro auxilio suo libertati redditi partem agri acciperent Phocaeensium, qui ipsi suos agros a Cumanis acceperant. Jam quod nothi isti dicuntur lones fuisse, offendere saqe possit; attamen, ut nunc res habet, a mutando abstinendum esse dixerim. Nam historiam Ionum, inde ab illo tempore quo Peloponneso expulsi in Graeciam migrarunt, usque ad emigrationes eorum Asialicas, prorsus ignoramus. Ac per se parum probabile est totam istam nationem per illud tempus inter angustos Atticae terminos sese continuisse. Fierique potuit ut pars eorum se adjungeret aeolcnsibus Boeotis, qui tum ex Thessalia ejecti in Boeotia ad lacum Copaidem novam Arnen cum Itoniae Minervae cultu condiderunt, atque hinc regna Thebanorum et Orchomeniorum everterunt. Spuria vero proles illa Ionico—Orchomenia e Boeotia pulsa in Atticam se contulerit, quod jam olim Orchomenii a Thracibus ejecti eo coromigraverant (v. Hellanici fr. 71, tom. I, p. 56). Hinc deinceps quum iterum emigrandum esset ob locorum angustias, quid mirum illos in easdem oras enavigasse, quas reliqui Iones et qui variis e gentibus iis admixti erant, iteratis itineribus appetebant. Ceterum si qui peccatum a librario est, equidem Ionibus substituerem aeoIes Itonios, non vero Phocenses, quos tunc non tam bello Orchomenios petisse, sed una cum illis aeoIes illos Thessalicos tanquam hostem comrounem coercere studuisse consentaneum est. — Ib. l. 12. τὸ [δὲ] μεταξὺ] τὸ δὴ μ. Dedit Frder.; τὸ διέχον μεταξὺ conj. Piccolo.

Pag. 388, I. 4. — Τοῖς Κυμαίοις] articulus ap. Federum excidit. — Lin. 8. τῆς γῆς ἔδοσαν]τὴν γῆν tacite Feder.; male; ceterum malim μετέδοσαν. — Fr. 54, I. 28. Οἵτινές τε εἶεν] τε omisit Feder. — L. ἐφ᾿ ὅτῳ ἥκιοεν] ἐφ᾿ οἵῳ ἥ. tacite Feder. — L. τοῦ Λαοδάμαντος .., ὅστις αὐτοῖς εἴη ὁ Λαοδάμας]. «Haud dubie scribendum ὅστις ΔΗΠΟΤΕ εἴη, ex quo sic obscurato AHTOIC ortum αὐτοῖς.» Dübner, acute, uti solet. Ceterum v. αὐτοῖς h. l. non molestum; et particula δήποτε Yel ποτε etiam carere licet, ut in noto illo Euripidis Ζεὺς, ὅστις ὁ Ζεύς et similibus.

Pag. 389, lin. 16. — προσεῖπεν] lege προεῖπεν cum Federo et Piccolo. Nibil mutaveram ob locum Euripidis Iph. Taur. 370; sed ibi quoque nunc προεῖπας pro προσεῖπας repositum est. — Fr. 55, lin. 6. ἀναβῆσαι] Particulam ἂν addit Feder., qua non opus. — Lin. παλαί᾿ ἄττα] Hoc Dübnerus mihi proposuerat. Fortasse illud ἄλλα ortum ex diltographia vocis ἄττα. Cf. infra Add. ad p. 402, lin. 8. Contra Federus: «Illud πρόβατα, sane post ἄλλα ἄττα inficetum, pro glossemate recidas.» Quod non assequor. — Lin. 9. αἱ δὲ διὰ τοῦτο] ὡς δὲ διὰ τοῦτο tacite maleque Feder. — Lin. 10. ἐγίνετο] ἐγένετο tacite Feder. Imperfectum, quod codex habet, unice aptum. — Lin. 19. Ἰτώνῳ] Ἰτωνίῳ Feder.; fort. typothetae culpa.

Pag. 391, fr. 58, lin. 7. — ἐπὶ τοῦτο] Lege ἐπί τούτῳ, auctore Dübnero. — Lin. 14. πολλῶν διαφέροντα] πολλῷ δ. conj. Piccolo; [τῶν] πολλῶν δ. scripsit Feder.

Pag. 393, fr. 60, lin. 3. ὧν εὐαγ.]ὧν se addidisse Feder ait; at est in codice. Ibidem pro ἐξαγαγὼν ap. Federum legitur ἐξάγων. — Lin. 10. lege ἐπιθοῖντο pro ἐπίθοιντο. Ib. post v. βασιλεύοντα Federus addidit ἂν, bene.

Pag. 394, lin. 4. — Ὅστις ἦν Γόργου] V. ὅστις Federus in apographo suo omisisse videtur; quare conjecit: καὶ Γόργου μὲν ἦν. — Lin. 16 pro corrupto ἐστρατεύσατο Piccolo fuisse censet ηὐτρεπίσατο. — Fr. 61, lin. 3 lege [ἃς] οὐ λάθρα, uti censent Piccolous. et Federus. — Lin. 11 pro αὐτὸν δράσαντα lege cum Dübnero ἂν τὸν δρ., vel simpliciter τὸν δρ.

Pag. 395, lin. 3. — Ὁ Ἰσόδημος] ὁ om. Feder. — Lin. θανόντι ὑπὸ τἀδελφοῦ] ἀποθάνοντι ὑπὸ ἀδ. Tacite Fed. — Lin. 23. Feder. conjecit: θύειν αὐτῷ καὶ τὰ ἱερὰ[ῥέζειν], idque probabiliter. — Lin. 32. στράτευμα] στρατὸν Feder.

Pag. 398, lin. 7. — Παρέχοι] leg. παρέχῃ, auctore Piccolo. — Lin. 28 leg. Ἀρτεμβάρεω, uti est in ima pagina, pro Ἀρτεμβάρου. Monuit Dübnerus.

Pag. 399, lin. 5. Μεγάλῳ ὄντι]μέγα φρονοῦντι conj. Piccolo.

Pag. 400, l. 3. — Cum Dübnero leg. videtur [ὃ] οἰωνισάμενος. Eodem jubente, lege paullo post ποδαπὸς? [τὸ] γένος. — Lin. 7. Οἰβάρας] Ubique reponendum Οἱβάρας cum spiritu aspero. Vide Appendicem in Piccoloi edit. fragm. Nicolai, ubi M. E. Burnouf., vir celeberrimus, quem Piccolous consaluit, fusius de hoc nomine exponit. Etenim Οἱβάρας Zendica lingua Zoroastri foret hubdra, i. e. afferens bonum, ἀγαθάγγελος; Indice idem nomen scriberetur subhdra, quibus respondet nomen Soebares pro OEbares apud Justinum. Praeterea Burnoufius monet vocem hubdra , afferens bonum, tropice etiam significare posse fortunam, potestatem, πλοῦτον καὶ δυνάμιν, utpote quae bonorum anctores sint. Quare Piccolous in verbis ὥσπερ καὶ τοὒνομα λέγει excidisse censet verba τοῦ ἀνδρὸς s. τοῦ ἀνθρώπου. Alias haec pertinerent ad vocem, quae fumum equinum Persarum iingua significat.

Pag. 401, I. 1. — Ἐνασυλώτατος]ἐναισιμώτατος conj. Piccolo, ἐναμιλλότατος vel εὐβουλότατος Dübner. — lin. 10 ab ima. προελθόντα]προελθόντες scribi vult. Dübner.

Pag. 402, I. 8 — Ἄλλα ὅπλα] Alterum utrum ex dittographia ortum esse recte procul dubio statuit Dübnerus. Cf. p. 389, fr. 55, lin. 8. — Lin. 29. ἐπανίοι] I. ἐπανίῃ, auctore Piccolo.

Pag. 403, not. 47. — Αἴπολον κακὸν conj. Dübnerus.

Pag. 404, lin. 27. — Περὶ αὐτὸν] I. π. Αὑτὸν; monet Piccolo. — Ib. l. 8 ab ima Dübnerus ita legi vult: ἢ[νικήσασιν ἢ]ἠττηθεῖσι.

Pag. 405, lin. 19. — Διὰ μέσου δὲ διεξιέναι] δ. μ. δὲ μηδένα διεξ. conj. Piccolous; δ. μ. Δὲ διεξιεῖσ. Dübnerus.

Pag. 406, lin. 24. — Ὠφέλουν]lege ὠφελοῦντο, corrigente Piccolo.

Pag. 408, not. 10. — Ὡς μὴ συναπόληται leg. censet Piccolo.

Pag. 413, lin. 33, not. 22. — ἀποίκων] an ἀπειρηκότων? Piccolo.

Pag. 430, cap. 6 vers. fin.: — cum Piccolo leg. censeo: ὡς μὴ τὴν δίαιταν ... μεταβαλὼν τὴν ὅλην ἕξιν κτλ.

Pag. 433, not. 2. — Vulgatam ἐν τῇ μετὰ ταῦτα (sc. ἡλικίᾳ) recte, opinor, tuetur Piccolo. Idem linea sequente pro ἐν ἔργοις mallet ἐπ᾿ ἔργοις.

Pag. 434, fr. 101, lin, 2. — Nisi plura exciderint, fortasse legendum esse Piccolo censet: ἄγων ἐν Ἀπολλωνίᾳ vel disertius: ἐν Ἀπολλ. Μῆνα μετὰ τὴν ἐκ Ῥώμης ἀποδημίαν. — Lin. Penult. Διατρίψοιεν] I. διατρίψειεν.

Pag. 435, not. 16. — Lege ex Piccoloi correctione: Τιμωροὶ δὲ ἐσ Κ. προσεδοκῶντο. — Ib. cap. 17, not. 1. Apollodori nomen in textum reposuit Piccolo.

Pag. 436, not. 11. — οἵ τε τῆς]εἰ καὶ μὴ τῆς scr. Picc.

Pag. 437, cap. 18, lin. 3. — Ἐποίει]ἐπῄει Piccolo; recte, puto. — Ibid. Post not. 3. Pro ἀπέστειλε leg. ἐπέστειλε, monente Dübnero.—Ib. post not. 5. Piccolo scripsit, φανεῖσθαι, τοσοῦδε ὀνόματος καὶ ἀρχῆς [οὐ] παραχωρήσων.

Pag. 438, lin. 6. — Τῶν συμπάντων] I. τῷ σ., corrigente Dübnero. — Not. 8. «Fort. leg. φίλων τινὲς ἃ καὶ» Piccolo. — Not. 9. «Fort. leg.: κἀκείνους [προάγειν] εἰς τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐπέξοδον, ἄλλως τε καὶ καὶ τοῦ ὀνόματος [οἰωνοῦ] μεγάλου [ὄντος]» Id. Post not. 10. Συναγωνίζειν] ἀνακαινίζειν conj. Dübner. — Lin. 3 ab ima: ὅπως]ὁποῖα Dübner. ὁπόσα Piccolo. — Lin. ult, οὔτε πρότερον] I. οὔτω πρ. cum Dübn., vel οὔποτε πρ. ut Piccolo.

Pag. 439, lin. 4. — Κάσσιός τε καὶ] dele τε, mon. Picc. — Lin. 8. «εἴρην βίον εἶχον nibil sunt nisi εἰρηνικὸν εἶχον: nam in vetustis codicibus βι et ικ figuram habent inversi ui, sic ut in altero medius ductus emineat altior. De ceteris talem conjecturam propono: ἐκείνου δὲ ἡττηθέντος, γενόμενοι ὑπὸ Καίσαρι, τὸ ἀπ᾿ αὐτοῦ εἰρηνικὸν εἶχον ἀδεὲς, πράως καὶ φιλανθρώπως προσαγομένου ἕκαστον· τὸ δ᾿ ἐν τῇ διανοίᾳ δύσελπι αὐτῶν ἀφῃρεῖτο ἀμνησίκακος ὢν τὸ ἦθος etc. In quibus πράως καὶ sunt meliora exspectantis, sed ἀδεὲς pro οὐδὲ repositum exemplo nititur, cap. 31, not. 2, ubi οὐδεὲς codex pro ἀδεὲς, et cap. 30, not. 1, ubi ὁρῶν pro ὁρῶντα.» Dübnerus. Ex his proficiens Piccolo ita scripsit: τὸ ἀπ᾿ αὐτοῦ εἰρηνικὸν εἶχον ἀδεὲς· [ὡς]οὐδεὶς γὰρ ὄλλος φιλανθρόπως προσαγόμενος ἕκαστον, τὸ ἐν τῇ διανοίᾳ δύσελπι αὐτῶν ἀφῃρεῖτο, ἀμνησίκακος ὢν τὸ ἦθος κτλ. — Lin. Ἄσμενοί τε ἂν] ἄσμενοι κατένευσαν scripsit Piccolo. — Lin 3 ab ima. Ἀλλ᾿ ὧν] ἀλλ᾿ οἵων scripsit Piccolo Linea seq. pro ἤχθοντο τὸ ... σεσῶσθαι πεποιηκότι, Dübner. et Picc. Ἤχθοντο τῷ ... σεσῶσθαι ... πεποιηκότος. Quamquam ferri potest quod codex praebet.

Pag. 440, lin. 4. — «Ita scripserim: καὶ μὲν δὴ κἀκείνων (nimirum τῶν κρατούντων[?]) τὰ ἔθη αὐτὰ διάφορα ἤδη ἦν, τῶν τε συστρατευομένων πάλαι ἐν ἰδιωτῶν μοίρᾳ τῶν τε ἡγεμόνων καὶ (hoc deleverim) οὐ τιμῆς μεταποιουμένων τὸ νῦν (τὸ μὲν cod.), ὅτι συγκατετέτακτο εἰς τὸ ἀρχαῖον στρατιωτικὸν τὸ πολέμῳ ἀλοῦν etc.» Dübnerus. Piccolous vero ita locum constituit: καὶ μὲν δὴ κἀκεῖνα τὰ ἔθνη αὐτῷ διάφορα ἤδη ἦν, τῶν τε συστρατευομένων πάλαι ἐν ἰδιωτῶν μοίρᾳ [ὄντων], τῶν δὲ ἡγεμόνων οὐ τιμῆς μεταποιουμένων τὸ νῦν, ὅτι συγκατατέτακτο κτλ. Quorum illud τὰ ἔθνη perelegaus conjectura, cui tum ex aliis scriptoribus patrocinari possis (v. Steph. v. ἔθνος), tum etiam ipso Nicolao; nam paullo infra paucis comprehendens auctor classes vel, ut cum Cicerone dicere licet, nationes eorum, qui Caesari irascebantur, similiter utitur verbo φῦλα: Παντοδαπὰ οὖν συνέστη φῦλα ἐπ᾿ αὐτὸν κτλ. Ceteinim etiam sic, non Nicolai, sed excerpturis verba nos habere puto: nam illud κἀκεῖνα ad praecedentia referri usus communis postulat. Fortasse Nicolaus in hanc fere sententiam scripsit: καὶ μὲν δὴ κἀκεῖνα τὰ ἔθνη (δεινότατα διετέθη vel potius διετίθη πρὸς αὐτόν· διάφορα [δὲ] ἤδη ἦν [καὶ τὰ] τῶν κτλ.—In sequentibus nolim suppleri ὄντων, quum non de exauctoratis militibus, sed de gregariis, qui inde a longe tempore militabant (συστρατευομένων πάλαι), sermo esse videatur. Denique τὸ μὲν nescio an non mutandum sit in τὸ νῦν; facilis enim conjectura est post τὸ μὲν ὅτι etc. excidisse alterum colon: τὸ δὲ ὅτι etc. Quae servata sunt, spectant querelas gregariorum; quae exciderunt de ducibus erant. — Ib. not. 16. ὑποτιμωμένων] sic Nicol. p. 435, cap. 17, lin. 2. ὑποτεινομένων Piccolo, quod propius a traditis abest.—Ib. cap. 20, not. 1. [ἄλλαις] ἐπ᾿ ἄλλαις] sic Nicolaus etiam p. 449, lin. 6 ab ima; ἐπαλλήλοις eleganter conj. Dübnerus.

Pag. 441, I. 5. — Τόσον] I. τοιόνδε ex conj. Dübneri. Καινοτόμον conj. Piccolo. — L. 8 δὲ πάνυ] δὴ π. mavult Dübn. Deinde debebam πρὸς αὐτὸ cum Piccolo vel τοῦτο. In lat. leg. id vero Romanis ... suspectum esse solet. — Lin. 10. ἐπελθ. δὲ] an δὴ? Picc. — Lin. 17. οὐκέτι] οὔτε Dübn. et Picc. — Lin. 20. ἐρῶντα] cod. hab. εὔροντα, non εὐρόντα. — Ib. lin. ultima, parentheseos signum, quod est post sec. συναρχόντων pone post v. ἐδημηγόρει. Monuit Dübnerus.

Pag. 442, lin. 1. — Τίθεται] I. τίθησι; correxit Piccolo; idem orationem aperte contractam fortasse hunc in modum refingendam esse censet ... βοῶντος δὲ τοῦ δήμου ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τιθέναι. [Καὶ δὴ ἐποίει· Καίσαρος δὲ ἀγανακτοῦντος] καὶ ἐπὶ τοῦτον κτλ. Idem de sanitate verborum ἐπὶ τοῦτον dubius. — Lin. τῆς ... γλώττης] τῇ γλώττῃ reposuit Picc.

Pag. 443, lin. 4. — Ῥωμαῖοι ἄριστοι]I. Ῥωμαίων ἂρ., mon. Piccolo. — Lin. 20. Συνόντες]συγγνόντες conj. Piccolo. Idem lin. 24 pro βουλόμενοι supplet περυκότες. — Lin. 5 ab ima, lege ἐπιθήσονται καὶ ὁποῦ, auctore Dübner.

Pag. 444, lin. 7. — Verba οὐ γὰρ ... αὐτῆς parentheseos signis include, praeeunte Piccoloo. — Lin. μάλιστα φίλοις] praestat μ. φίλος, ut Piccolo scripsit.

Pag. 445, l. 5. — Πολὺ μάλιστα]ἤδη μ. Dübn.; πάλιν μ. Piccolo. — Lin. 7. Ἐκέλεθσε] leg. ἐπένευσε ex conj. Piccoloi. — Lin. 19. Τύλλιος] servandum est Τίλλιος, monente Piccolo. — Lin. 23. Piccolo succurrere loco studet interpungendo hunc in modum: καί τι θρασύτερον, εἴσω τὰς χεῖρας ἔχοντος ἐδόκει δρᾶν. Idem in nota addit: «Fortasse: εἴσω τὰς χεῖρας ἑλὼν ἄκοντος.» Malim καί τι θρ. αὐτὸν εἴσω τ. χ. Ἔχοντα ἐδ. δρᾶν, vel τοῦ εἴσω ... ἔχοντος ἐδόκει δράσεσθαι. — Lin. 20. Ἀμυνόμενος] l. ἀμυνούμενος, Ρ100. — 42. εʹ καὶ λʹ] e male exaratis K καὶ Γ orta esse probabiliter censet Piccolo. — Lin. 3 ab ima. φυγόντων] l. φευγ. Ρiccolo.

Pag. 446, lin. 20. Leg. ἐναντιώσεσθαι, corr. Dübn. — 22. Ἀποφανοῦς] ἀφανοῦς conj. Dübn.; ἀπὸ προφανοῦς Piccolo; fort. ἀπεμφανοῦς. — 29. εὐρεῖαι] μυρίαι conj. Dübn.; εὐριπώδεις Piccolo comparans Plutarch. Caes. 60. — 35 ἐκεῖ] ἔτι Ρicc. — 44.1. μεταμφιεννύμενοι.

Pag. 447, l. 11. — Στενὼ]στόνος Dübn.; οἰμωγῇ καὶ στόνῳ Piccolo. — 25. Προφάσεσι] προφάσει Dübn.— 31. Εἴ τι] εἴ τις conj. Dübner. Quod cod. praebet Thucydidium est. — 40. Ι. ἐβουλεύθη, monente Dübnero.

Pag. 448, 5. — Ὃ χρὴ] ὅτι χ. Ρiccolo. — 10 comma quod est post Καίσαρος pone post v. μέρει uti Ρiccolo. — 11. Ἔκείνοις] l. ἐκεῖνοι. Dübn. et Ρicc. — 36. Dübnerus correxit: φιλότητα καὶ κέρδη ἴδια, [οἱ] δὲ καὶ ν. ἐρῶντες. — Lin. 3 ab ima. πλέονι] πλεονεκτεῖν conj. Ρiccolo. — Lin. ult. εἰδότες] εἰδότως conj. Dübner. Simpliciter scripserim ἦσαν οἳ παρεκελεύοντο.

Pag. 449, l. 14. — Dele comma post v. Λεπίδῳ. — Cap. 28, l. 6. Πρὸς ἀλλήλους inclusit Piccolo ‚ ut male repetita. — Lin. ult. γενόμενος] γενόμενον ... πρὸς ἑαυτὸν Dübner. et Picc.

Pag. 450 , l. 2. — Γενόμενον] γέγονε vel ἐγένετο conj. Dübner. Potius ex antecc. male repetita. — 15. ἀνάγοντες] l. ἀνάπτοντες cum Dübn. vel ἀναύοντες cum Ρiccolo. — 19. ὅπως αὐτῶν τὴν] ὅ. αὑτῷ τινα Ρicc. — 16. Leg. καταστήσαιτο. — 31. ταραχὴ] ἀρχὴ scrips. Piccolo, cujus vide annot. de his vocibus passim confusis. —— 34. Ex codicis verbis τούτους δὲ κομάνους Λεύκιος optime Dübner. elicuit τοὺς δὲ Κομάτους Λεύκιος.

Pag. 451, l. 5. —— Τῶν (τε)] τῶν τότε Ρiccolo. — Cap. 29, post not. 4. Καὶ ταῦτα δοκιμάζων] ταὐτὰ καὶ δοκ. Piccolo; idem mox corr. μεσιτεύσειν. — Lin. penult. Piccolo conjecit οὐ γὰρ ἐγνώριζεν ἔτι.

Pag. 452, l. 11. — Piccolo scripsit: ἅμα καὶ τῇ βούλῃ τὰ πιστὰ φυλάττοι. Mox post ἐκεῖνοι μὲν inseruit οὖν. — 24. l. οὒς δύναιτο cum Dübn. — Cap. 30, l.5. ἐποιοῦντο] ἐπείθοντο conj, Picc.; ἐπενοοῦντο Dübner. Mox Piccolo γενναίαν δὲ pro γ. τε.

Pag. 453, l. 13 ab ima. — Ὡς οὐδὲ τοὔνομα] ὡς σπουδῇ τοὔν. conj. Piccolo.; ὡς πολὺ τοῦν., vel ὡς οὐδὲ [προσεθείη, καὶ] τοὔν. Dübn. — Lin. penult. ἔνδεινον] οὐ δεῖν conj. Picc.; μὴ δεῖν Dübner.

Pag. 454, l. 2. — Που] ποι Dübn. — 6. καὶ ἀστῶν ... διελέγετό τε Dübner. — Cap. 31, l. 8 ἐθελῆσαι] ἅφειδῆσαι Ρicc.; ἐλλοχῆσαι. Dübn. De ἔτι ἐξ ᾀρχῆς, jam inde ab initio, v. Steph. Thes. v. ἔτι p. 2154 , Β. — Lin. penult. insere τῇ ante δυνάμει, monente Piccolo.

Pag. 455 , 6. — Ἀσφαλὲς] malim τἀσφαλὲς, ut Piccolo scripsit. — 8. μᾶλλόν περ] μεθ’ ὅπλων παραβάλλεσθαι vel πολεμεῖν παραβαλλόμενον Ρiccolo. — 9, περιωθουμ.] παρωθ. Picc. — 12. τύχης ἀγαθῆς] l. τύχῃ ἀγαθῇ, praeeunte Piccolo. — 15. ἦν γὰρ ἐκεῖ ἡ] οὗ vel οὗπερ ἦν ἡ Dübner. — 32. Leg. ἀναλώσειεν. — L. ult. οὐ πάντα] οὐ πάνυ Dübnerus, οὐ πάνυ τι Ρiccolus.

Pag. 499 ad Chaeremonis fr. 4. — Locus Hieronymi (In Jovin. II‚ 13, Opp. tom. IV, p. 205), quem in nota indicavimus, exscribi meretur. Sic habet. Chaeremon stoicus, vir eloquentissimus, narrat de vita antiquorum aegypti sacerdotum, quod omnibus mundi negotiis cutisque postpositis semper in templo fuerint, et rerum naturas causasque, ac rationes siderum contemplati sint; numquam mulieribus se miscuerint; numquam cognatos et propinquos, ne liberos quidem viderint, ex co tempore quo caepissent divino cultui deservire: carnibus et vino se semper abstinuerint, propter tenuitatem sensus et vertiginem capitis, quam ex parvo cibo patiebantur; et maxime propter appetitus libidinis, qui ex his cibis et ex hac potione nascuntur. Pane raro vescebantur, ne onerarent stomachum. Et si quando comedebant, tusum pariter hyssopum sumebant in cibo, ut escam graviorem illius calore decoquerent. Oleum tantum in oleribus noverant, verum et ipsum parum, propter nauseam et asperitatem gustus leniendam. Quid loquar, inquit, de volatilibus, quum ovum quoque pro carnibus vitaverint et lac? Quorum alterum carnes liquidas, alterum sanguinem esse dicebant, colore mutato. Cubile iis de foliis palmarum, quas baias vocant‚ contextum erat; scabellum acclive et ex una parte obliquum (ξύλινον δὲ ἡμικυλίνδριον εὖ λελεασμένον Porphyr.), in terra pro pulvillo capiti supponebant, bidui triduique inediam sustinentes. Humores corporis, qui nascunturex otio et ex mansione unius loci, nimia victus castigatione siccabant.

Pag. 499 b. — Post locum e Tzetz. Chil. petitum adde haec: Tzetzes Exeg. in Il. p. 146, 12: Περὶ τῶν ΑἰΘιοπικῶν γραμμάτων Διό.. (Διόδωρος?) μὲν ἐπεμνήσθη καὶ μερικῶς εἶπεν, ἄλλ’ ὥσπερ ἐξ ἁκοῆς ἄλλου μαθὼν καὶ οὔκ ἅκριβῶς αὐτὸς ἐπιστάμενος· [εἰ δὲ] καί τινα τούτων κατέλεξεν ὥσπερ ἐν οἷς οἶδε, παρ— ρησιάζεται. Χαιρήμων δὲ ὁ ἱερογραμματεὺς ὅλην βίβλον περὶ τῶν τοιούτων γραμμάτων συνέταξεν· ἅτινα ἐν τοῖς προ... (προσήκουσι?) τόποις τῶν Ὁμηρείων ἐπῶν ἀ[κρι]βέστερον καὶ πλατυτέρως ἐρῶ. Idem p. 123 : Οἱ γὰρ Αἰθίοπες στοιχεῖα γραμμάτων οὖκ ἔχουσιν, ἀλλ’ ἀντ’ αὐτῶν ζῶα παντοῖα, καὶ μέλη τούτων καὶ μόρια. Βουλόμενοι γὰρ οἱ ἀρχαιότεροι τῶν ἱερογραμματέων τὸν περὶ θεῶν φυσικὸν λόγον κρύπτειν, δι’ ἀλληγορικῶν καὶ συμβόλων τοιούτων καὶ γραμμάτων τοῖς ἰδίοις τέκνοις αὐτὰ παρεδίδουν, ὡς ὁ ἱερογραμματεὺς Χαιρήμων φησί. Καὶ ἀντὶ μὲν χαρᾶς γυναῖκα τυμπανίζουσαν ἔγραφον· ἀντὶ λυπῆς ἀνθρωπον τῇ χειρὶ τὸ γένειον κρατοῦντα καὶ πρὸς γῆν νεύοντα, ἀντὶ δὲ συμφορᾶς ὀφθαλμὸν δακρύοντα, ἀντὶ τοῦ μὴ ἔχειν δύο χεῖρας κενὰς ἐκτεταμένας, ἀντὶ ἀνατολῆς ὄφιν ἐξερχόμενον ἔκ τινος ὀπῆς, ἀντὶ δύσεως εἰσερχόμενον, ἀντὶ ἀναβιώσεως βάτραχον, ἀντὶ ψυχῆς ἱέρακα, ἔτι καὶ ἀντὶ ἡλίου καὶ θεοῦ· ἀντὶ θηλυγόνου γυναικὸς καὶ μητρὸς καὶ χρόνου καὶ οὐρανοῦ γῦπα, ἀντὶ βασιλέως μέλισσαν, ἀντὶ γενέσεως καὶ αὐτοφυῶν καὶ ἀρρένων κάνθαρον, ἀντὶ γῆς βοῦν· λέοντος δὲ προτομὴ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ φυλακὴν δηλοῖ κατ’ αὐτοὺς, οὐρὰ λέοντος ἀνάγκην, ἔλαφος ἐνιαυτόν· ὁμοίως ὃ φοῖνιξ· ὁ παῖς δηλοῖ τὰ αὐξανόμενα, ὁ γέρων τὰ φθειρόμενα, τὸ τόξον τὴν ὀξεῖαν δύναμιν· καὶ ἕτερα μυρία· ἐξ ὧν Ὅμηρος ταῦτά φησιν. Ἐν ἄλλῳ δὲ τόπῳ, εἴπερ αἱρεῖσθε, ἰδὼν ἐκ τοῦ Χαιρήμονος καὶ τὰς τῶν γραμμάτων αὐτῶν ἐκφωνήσεις Αἷθιοπικῶς εἴπω.

Pag. 530, lin. 5. — Pro τὴν Κύπρον ἐπολιόρκει Droysenius (Hεllenism. I, p. 343) legendum censet τὴν Τύρον ἐπολιόρκει.

Pag. 534, in not. ad cap. 15 lege tom. II, p. 170.

Pag. 608 b, lin. 2. — Post Λούκιος et ante Μάρκελλος excidit : Ἀκίλλιος.

Pag. 623, fr. 59. — Pro Εὐρυόπης legend. puto Εὐρυρρόης, et fr. 60 pro Εὐρυόπης leg. Εὐρώπης. Cf. Hippostrati fr. 1, tom. IV, p. 432.

Pag. 636. — Nulla Charax scripsit Ἰταλικά; nam fr. 21 pro Χάραξ emendandum est Πάρθαξ. V. tom. IV, p. 466.

Pag. 641. — Dele fragm. 26, videque notata ad Parthaeis fragm. tom. IV, p. 466.

Pag. 639, ad fragm. 10 et 11. — Adde schol. Aristid. p. 17, 24 ed. Dindf.: Δεῖ δὲ γνῶναι ὅτι ὁ Χάραξ ἱστορεῖ τοὺς Ἀθηναίους ἀποίκους εἶναι τῶν Σαϊτῶν. Ἔστι δὲ Σάϊς πόλις Αἰγυπτίων, καὶ οἰκιστῆρα ἔσχεν Ἐρεχθέα (deb. Κέκροπα). Διὸ καὶ διφυῆ προσαγορεύεσθαί φησιν ὄντα ἄγλωσσον· ἕτεροι δέ φασιν ὅτι πρῶτος ἐδόξαζεν (ἔδειξεν al. schol.) ἔκ τε γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς τοὺς γεννωμένους παράγεσθαι· καὶ διὰ τοῦτο διφυὴς ἐδοξάζετο. Περὶ μὲν οὖν τούτου πολλὴ διαφορά. Ἐκ δὲ τῆς ἀποικίας ὠνομάσθαι φησὶ πολιοῦχον τὴν Ἀθηνᾶν· ἔστι γὰρ ἡ Σάϊς Αἰγυπτίων φωνῇ παρ’ Ἕλλησιν Ἀθηνᾶ. Καὶ τούτου παράγει μάρτυρα τὸ τὴν Ἀθηνᾶν ἐποχεῖσθαι κροκοδείλῳ προς τῇ ἀκροπόλει, δηλοῦσαν τὴν ἀποικίαν ἐκ τοῦ Νείλου τυγχάνουσαν. — In fr. 10 de origine διφυὴς epitheti Charaei vindicatur ea sententia, quam Noster secundo loco ponit. Idem p. 65, 9, ubi de Areopago sermo est: Ἄριστα δὲ ὁ Χάραξ ιῶ (ἐν ηʹ?) φησιν ὅτι πάγος πᾶς ὑψηλός ἐστι τόπος Ἄρης, ὁ φόνος.

Ρ. 656. — Ad locum Theophili adde haec: Quae deinde apud Theophilum sequuntur de temporibus imperatorum Romanorum, quum probabiliter ex Chryserote, quem modo auctorem Theophilus adduxerat, depromta sint, exscribere liceat: Ἐκράτησαν οῦν Ῥωμαίων ἐνιαύσιοι, ὥς φαμεν, ἔτεσι υνγ’. Ἔπειτα οὕτως ἦρξαν οἱ αὐτοκράτορες καλούμενοι. Πρῶτος Γάϊος Ἰούλιος, ὃς ἐβασίλευσεν ἔτη γ’, μῆνας δ’, ἡμέρας ζʹ. Ἔπειτα Αὔγουστος ἔτη νς’, μῆνας δ’, ἡμέραν μίαν. Τιβέριος ἔτη κδ’. Εἶτα Γάϊος ἕτερος ἔτη γ’, μῆνας η’, ἡμέρας ζ’. Κλαύδιος ἔτη κγ’, μῆνας η’, ἡμέρας κδ’. Νέρων ἔτη ιγ’, μῆνας ς’, ἡμέρας κη’. Γάλβας ἔτη β’, μῆνας ζ’, ἡμέρας ς’. Ὄθων μῆνας γ’, ἡμέρας ε’. Οὐιτέλλιος μῆνας ς’, ἡμέρας κβ’. Οὐεσπασια— νὸς ἔτη θ’, μῆνας ια’, ἡμέρας κβ’. Τίτος ἔτη β’, ἡμέρας ς’. Νερούας ἐνιαυτὸν, μῆνας δ’, ἡμέρας ι’. Τραϊανὸς ἔτη ιθ’, μῆνας ἓξ, ἡμέρας ις’. Ἀδριανὸς ἔτη κ’, μῆνας ι’, ἡμέρας κη’. Ἀντωνῖνος ἔτη κδ’, μῆνας ζ’, ἡμέρας ς’. Οὐῆρος ἔτη ιθ’, ἡμέρας ι’. Γίνεται οὖν ὁ χρόνος τῶν Καισάρων μέχρις Οὐήρου τοῦ αὐτοκράτορος τελευτῆς, ἔτη σλζ’, ἡμέραι ε’.

Pag. 696‚ § 7, lin. 6. — Post verba: Πτολεμαίου Λάγου adde: (deb. Πτ. Κεραυνοῦ).

Pag. 696‚ § 8. — Eadem habet Symeon Logotheta in cod. Parisino 1712, fol. 73.

Pag. 704 a, lin. 10. — Post verba Alexippi Larissaeus exciderunt haec: Deinde Cleomachides Enei (sic) Larissoeus.

Pag. 715 ,not.‚ lin. 2 ab ima. — Pro Grypus lege Philippus.

DFHG Project     Creative Commons License