Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

ADDENDA ET CORRIGENDA IN VOLUMINE II

PROLEGOMENA

Excerpta Escorialensia Augustus quoqne Federus, vir doctissimus, e codice olim descripsit. Sed quibus edendis ante viginti hosce annos paucorum dierum otium suffecisset, eorum particulam nunc demum typis mandare placuit (Polybii, Diodori atque Dionysii fragmenta cum Nicolai XXV prioribus. Darmstadii an, 1849). Parisiensem editionem nusquam Federus memorat. Igitur non novit eam; quod qui negarunt, malevolos esse censeo. Ceterum Parisiensis et Darmstadiensis editiones etiam in iis, quae non in trivio cuique obvia essent, saepenumero consentiunt. Quod gaudeo. Enotabo quae nova accedunt. Praeterea Nicolaus Piccolo, vir non minus humanitatis quam ingenii et doctrinae laude clarissimus, egregia multa attulit in appendice ad commentarium suum in Nicolai fragmentum Περὶ βίου Καίσαρος (v. infra Add. ad tom. III). Quorum quidem pleraque jam ante duos abhinc annos v. d. mecum communicaverat.

Pag. VII, I, lin. 6. ἀνελεῖν μὲν]Federus v. μὲν uncis inclusit, ut de suo additam. At μὲν plenis literis in cod. exstat; contra vero pro ἀνελεῖν codex ἀν, sicut mox ἀποστεῖ pro ἀποστεῖλαι, et fr. 9, ἐν pro ἐννοήσας, et fr. 34, ἧ pro ἧκε etc. Unde patet librarium compendia scripturae, quae erant in libro describendo, non satis intellexisse. Federus de hujusmodi rebus plerumque nihil monuit, quasi haec parvi essent momenti in emendando libro corruptissimo.

Pag. VIII, fr. 4, lin. 4. ἐπὶ τῆς] I. ἐπὶ τὰς, uti est in nota.

Pag. IX, fr. 6, lin. 3. υὑοὺς] Cnm Federo corrige υἱωνοὺς. — Ib. fr. 8, lin. 5 προέχων]προσχὼν tacite scripsit Feder. et h. I. et pag, XVIII, fr. 23, lin. 3. Quod sane miror.

Pag. XI, fr. 12, lin. 3. διὰ τοὺς ἰδίους ἐκείνων περιεσπασμένων] περισπασμοὺς recte Federus. Διὰ τοὺς Ἰουδαίους conj. Piccolo. — lin. 6. καρπούμενος] lege ἀρκούμενος, uti est in latinis. Error typothetae, qui vocem ἀρπούμενος in ἀρκούμενος corrigere jussus erat.

Pag. XII, lin. 14. ἕνεκεν αὐτῶν βασιλέα εἶναι]Haec quantumvis dura possis tueri: per ipsos (Romanos) Timarcho licere regi esse. Sin minus hoc placet, leg. ἔδωκεν αὐτόνομον. In not. ad h. l. lege Μήδων pro Μηδῶν. — fr. 14, I. 3. τὴν ὁμοιότητα τῆς ὄψεως καὶ τὴν ἡλικίαν ὁμοίαν ἔχοντα]Vario modo haec ad majorem concinnitatem revocare licet. Suavissimam medicinam propinat Dübnerus meus, legendum censens: τὴν ὡραιότητα. Sin excerptoris verba sunt, Diodorus dederit: τήν τε ὄψιν καὶ τὴν ήλ. ὁμοίαν ἔχοντα, uti legimus infra p. XVI, lin. 3 in gemella narratione.

Pag. XIII, lin. 6. In nota ad h, 1. lege: Codex ὀνομάζειν ὀ φάνην, unde in contextu dedi ὀνομαζόμενον Ὀφάνην. Sed praestat cum Federo legere ὄνομα Ζηνοφάνην. Certe Zenophanem quendam posterioris aevi in Cilicia tyrannum memorat Strabo XIV, p. 672. — Ibid. Lin. 14, 15 corrige sphalma illud ταῖς ἐπὶ pro ἐπὶ ταῖς.—Ib. fr. 15, lin. 2. ἐπιβουλεύσαντες Ἀριαράθην.] Dativum ex vulgari loq. usu reponendum recte, puto, censent Piccolo et Feder. Quamquam accusativi exemplum habes in Steph. Thes. IV, p. 1544, A.

Pag. XIV, not. 6. διασαφεῖν] διαγράφειν conj. Feder. Mox pro ὀργυιῶν codex praebet ὀργυαῖον, quod notare omisi. Dein pro τάλαντων I. ταλάντων. — lin. 4 ab ima, προσεχόντων] iterum Federus tacite προσσχόντων.

Pag. XV, lin. 3. verba πρὸς τέλος ἀγαγεῖν excerptoris esse videntur. Diodorus dixerit: ἑφιλοτιμήθη περὶ τὴν vel ἐπὶ τῇ. — lin. 18. Βυζάντιοι] οἱ B. dedit Feder. — lin. 28 post τέλος excidit [δὲ]. V. nota. Contractam esse narrationem patet. At nihil est cur v. ἐγκρατὴς ad Metellum, non vero ad Pseudo-Philippum spectare putemus. — In not. ad fr. 17, lin. 2 pro ed, Bonn, lege ed, Boiss.

Pag. XVI, fr. 20, lin. 5. Κάσιον] Κάσσιον, nomen romanum, Federus, quamquam dubitans, introduxit. Syrorum Ζεὺς Κάσιος, ὄρος Κάσιον etc. satis indicant nihil n. I. inesse a Syria alienum.

Pag. XVII, lin. 14. In not. (3) ad h. I. adde: «Sed praestare videntur quae in latinis expressimus, ubi vertimus quasi lin. 9 in graecis esset [ἐν οἷς καὶ]τοὺς περὶ τὴν Λάρισσαν.» Idem Federo visum est. — lin. 25 παρὰ πόλιν] περὶ π. male Feder. — lin. ult. Μολκέστης s. Μολκέλτης] Optime Fcderus refinxit Μοαγέτης. «Per teμporum rationes, ait, vix diversus esse potcrit a Moagete Cibyrae tyranno ap. Polyb. 22, 17, indeque Livium (38, 14). Idem nomen a Strabone lib. 13 extr. ultimo ejusdem civitatis tyranno, centum fere annis posteriori, tribuitur; quo e loco simul discimus Pisidarum quodammodo coloniam Cibyram, hujusque in ditione fuisse Bubonem. Qui legationi ad Manlium interfuisse frater a Polybio memoratur, hic noster fortasse Semias fuerit.»

Pag. XIX, ante not. 6. πορρωτάτω]προσωτάτω tacite Feder. In not 4 ad hoc fr. dele verba: Mox excidisse videtur v, δύναιτο. — Ibid. fr. 25, in versione lin. 5, lege et duces qui a regia familia stabant, Quod in gr. codex habet τοῦ ἀπὸ τοῦ κτλ. frustra tuetur Feder.

Pag. XXI, lin. 6. ὑπερβολὴν] fort. ἀναβολὴν fuisse conj. Feder. — lin. 9 interpunge ante verba, τὴν Ἔνναν, quae sunt ecclogarii, qui totum h. locum perperam excerpsit. In antecc. plura excidisse vel ex particula μὲν, quae nunc abundat post v. παραγρῆμα, colligas. Nam perperam hoc in excerptis nostris tuearis comparatis aliis optimorum auctorum locis, ubi post μὲν nullum sequitur δέ. Nihil enim subesse nisi excerptoris oscitantiam luculentissime docent ea excerpta quae cum integro opere conferre licet.—Ut illuc revertar. Eunus Diodoreus haec dixerit: confestim nulla interposita mora defectionis consilium exsequendum esse, primum vero Ennâ potiri debere; id enim subsequenlibus coeptis omen esse; nam fati decreto factum, ut haec ipsis patria urbs data esset, quae totius insulaee sset acropolis. Pro τὴν πατρίδα fort. fuit ταύτην τὴν πατρίδα. — Federus interpunxit τὴν πατρίδα, τὴν Ἔνναν οὖσαν, ἀκρόπολιν. Quod nihili. — lin. 7. βίαιον? ἀνήκεστον] Pro inepto signo interrogationis pone ἢ, ut tacite pro more Federus, vel μηδ᾿, ut mavult Piccolo.

Pag. XXIII, lin. 1 ἐπιβολῆς] ἀναβολῆς e conj. dedit Feder. — Ib. fr. 31, I. 8 pro ὁ δὲ Ἐξ. cum Federo I. ὁ δὴ Ἐξ. et deinde Σέντιος, coll. Livio Ep. 70, et fr. 32, lin. 3. καταιτιώμενος. — lin. 3 ab ima pro Ταρκύνιος Feder. reponi vult Ταρκυίτιος, fort. recte. Apud Plutarch. Sertor. 26, 2 habes: Περπένναν δὲ καὶ Γρακῖνον.

Pag. XXIV, I. 4. ἀνακλιθεὶς] κατακλιθεὶς Federus vult. Non opus. Cf. χαμαὶ ἀνέκλινε in Exc. Nicol. tom. III, p. 386, I. 13. — fr. 33, I. 20 ὑπακούεσθαι I. ὑπακούσεσθαι, mon. Federo et Dübnero.—In extr. fragm. Federus pro corrupto εἰς τὰς χεῖρας conjecit εἰσαγείρας, quod a traditis propius abest. De re cf. Strabo XII, p. 576: Ἐγγὺς ἦλθον οἱ Κυζικηνοὶ τοῦ ζωγρίᾳ λαβεῖν τὸν βασιλέα ἐν τῇ διώρυγι ἀντιδιορύττοντες· ἀλλ᾿ ἔφθη φυλαξάμενος καὶ ἀναλαβὼν ἑαυτὸν ἔξω τοῦ ὀρύγματος. Locum, qui me fugit, debeo Federo.

Pag. XXV, ad fr. 34. Federus putat Antiochum, de quo h. I. sermo est, non esse Ant. Asiadcum ut nos statuimus, quia hujus regno Seleucidarum seriem claudat Appianus, in nostro vero fragmento superstes sit adversarius ipse quoque Seleucida. Quae argumentatio nulla est. Appianus non eum memorare voluit, cujus morte gens Seleucidarum exstincta est, sed eura qui postremus Syriae rex fuit.

Pag. XXVI, fr. 35, I. 6. ταύτην αἰτίαν] I. ταύτην τὴν αἰτ. — Ι. 21. τῆς ἁμίλλης] τῆς ἁμίλλας ed. Feder., et reapse sic codex habet, quod notare omisi. Fort. leg. ἀπειλῆς conj. Feder., de quo ipse quoque cogitaveram. Num fort. Ἀμειλιχίας, an τοιαύτης ὁμιλίας?

Pag. XXVIII, I. 7. πρὸς τοὺς περὶ Ἀγαθοκλέα] πρὸς τὸν Ἀγαθ. Federus, nescio quo lapsu. — I. 8. ὑδρείας] I. ὑδρίας. — I. 15. Ἀρσινόης φόνῳ] Cf. Joan. Antioch. fr. 54, p. 558. — I. 21. τὴν πατέρα] Ι. τὸν π. — Ι. 29. προέκειτο]προσέκειτο Feder., quod nisi sphalma est, male habet.—I. 30. Verba ἐξ ἀπιστίας, unde elicui quod sequitur ἐξαπέστειλε, parentheseos signis, ut a librario efficta, includenda erant. — lin. Ult. μηδὲν]μηδένα scr. Feder.

Pag. XXIX, lin. penult. Ἥξειν (ἕξειν cod.)] ἕλξειν Federus, quod praefero.

Pag. XXX, I. 1. ἔτι μᾶλλον]ἔτι μέλλον vel ἐπιβάλλον conj. F. — lin. 11. ἐκκηλούμενος] fort. fuisse ἐκκαλούμενος opinatur F. — Ib. not. 17. adde: ὑπὸ τούτους conj. Feder. — I. ult. pro καθεστάμενος I. καθεσταμένος.

Pag. XXXI, I. 11. ῥᾳστώνην] Ι. ῥᾴστην cum Piccoloo et Federo. — I. 24. μετὰ τροφῆς] μεστὰς τ. conj. Feder. — I. 27. οὐδὲν ἀγαθοῦ] leg. videtur οὐδὲν ἀγαθὸν, ut Feder. et Picc., vel οὐδενὸς ἀγαθοῦ. — I. ultim. ἔργῳ] I. ἔργα, ut Piccolo et Feder.

Pag. XXXII, I. 12, ὀλίγος] ὀλίγου conj. F. — I. 15. πάντων μάλιστα]παντὸς μ. Feder. — I. 36. leg. Μισνὸν. — I. 38. κατέπλησε ταῖς τρ.] verbi dativo juncti exempla v. in Steph. Thes. v. πίπλημι. Quod propter Federum moneo.

Pag. XXXIII, I. 9. ποιήσηται διὰ τὴν ἐκ] Federus conj. Ποιήσῃ τὴν διάστασιν ἐκ τῆς κτλ., Piccolous conj. Ποιήσηται δικαστήν. Mihi etiam nunc verba αὑτὸν ποιήσηται et αὐτὸν ποιήσηται in eadem linea magnopere displicent, et librario imputanda esse videntur. Scripserim: ἢ τὸν δῆμον ἐρεθίσῃ πρὸς αὐτὸν, διὰ τὴν ἐκ τῆς ἑταιρείας ἐπιβολὴν (sic malim pro ἐπιβουλήν) τινὰ (neutr. plur.) κατ᾿ αὐτοῦ μηχανησάμενος.

Pag. XXXIV, I. 1. ἔχοντι] ἔχοντα maluit Fed. — I. 3. τῷ τε] leg. τῷ δὲ cum Picc. et Fed. — lin. 8. λεγομένων τε καὶ] haec verba ap. Federum exciderunt. — I. 24. ὅπου]ὁ ποῦ Fed.

Pag. XXXV, I. 3. ὑποκαθιεῖσθαι]ὑποκαθῆσθαι leg. censet F. — I. 9. leg. ἀθρόων, ut Fed. — I. 10. ἀπεκόπη] ἀνεκόπη F. — lin. 13. τῶν Ῥωμαίων] I. τὴν Ῥ. — I. 34. τοῦ θορύβου] supple accus. τὴν πόλιν vel τὸν δῆμον, aut lege τὸν θόρυβον.

Pag. XXXVI, I. 17, ἀποτραπέσθαι μηδὲν] ἀ. καὶ μηδὲν Fed. — I. 27. ἰσόπεδον μένον] Aut fuit ἰσόπεδον Μήλιον (μέλιον in cod. aliquo fuerit) uti Federus censet, aut verba ὡς ἂν ... μένον ex inepta glossa in textum irrepserunt. Deinde in verbis quae ex Dionys. Exc. Vat, supplevi, scripserim: τόπος οὖν [Αἶκον] Μήλιον κτλ. — lin. 7 ab ima ἂγειν] ἀπάγειν conj. Feder.

Pag. XXXVII, I. 1. lege γενόμενος cum Piccolo; et Federo. — I. 6. ταῖς οἰκίαις] ἐν τ. οἰκ. conj. Piccolo. — lin. 9. excidit τοῖς ante Καμπανίαν. — I. 13. ἐλάμβανον] eadem vox quum paullo post redeat, Piccolous priori loco fort. leg. suspicatur ἀπέλαυον, aut altero loco μικρὸν ἐβάλλοντο. — l. 21 οἱ δὲ ἀσθενεῖς] fort. fuisse οἱ δὲ πλεῖστοι ἀσθενεὶς suspicatur Piccolo. — I. 32. ἐκ τοῦ πεδίου]ἐκ τοῦ σπουδαίου eleganter conj. Piccolo, collatis Nicolai verbis (τ. III, p. 355) ἀπὸ τοῦ βελτίστου καὶ σπωδαιοτάτου. Federus dedit ἐκ τοῦ παλαιοῦ. Similiter possis ἐκ τοῦ βεβαίου, ἐκ τοῦ ἀϊδίου ἐκ τοῦ ἐμπέδου Nec fortasse deerit, qui ipsam vulgatam tueatur, collata V. πεδόθεν, i. c. ἀρχῆθεν, sec. Hesych. — lin. 38. δαὶ] in δὴ mutavit F. — ib. κωλῦσαν] leg. κωλῦσον, suadente Piccoloo. — I. 40. Σιτικηνοὶ] Verum gentis nomen, Σιβικῖνοι, posuit Feder., dubitans tamen. Cf. Steph. Byz. v. Σιτηκόν. — I. 44. ἐάσωμεν] I. ἐάσομεν, ut bene Federus.|

Pag. XXXVIII, I. 17. αὐτὸν] αὐτὸς Feder., quod ipse quoque malim, quia propius abest ab αὐτοὺς, uti est in cod. — I. 19. τὰς τότε οὔσας]καὶ τότε οὔσας, et deinde ἐπειδὴ, Feder. — I. 33. διακομίσαι] παρακ. F. — I. 34. χωρήσαντες]I. Χωρίσανες, uti est in lat. — I. 45. Ταρρακιὰ] Hic quoque, ut passim, ad Romanam orthographiam nomina exigens Federus scr. Ταρρακίναν, quamquam refragante Stephano qui ipsum citat Dionysium. — ult. Καὶ γὰρ]I. Καὶ χεὶρ, ex correctione Federi.

Pag. XXXIX, I. 2, not. 14 ἁπάντων]praestat ὑπ᾿ αὐτῶν, ut conj. Feder. — I. 6. συμπεμπόντων] excudi deb. Συμπροπεμπόντων. — I. 12. οὐλτουρνὸν] I. Οὐλτοῦρνον vel Οὐουλτοῦρνον, coll. Dionys. VII, 3. Strabo V, p. 238, 249. — I. 23. στρατιάν τε γὰρ] fuerit στρατολογίαν γὰρ. Feder. conj. στρατιάν τ᾿ ἀγείρειν. — I. 26. χρονισμοῦ]χρονοῦ, sphalma ap. Fed. — I. 37. ψόγον] φόβον Fed. — ib. extr. pro ὑπὲρ τοῦ [υἱοῦ τοῦ] ὑπάτου Μαλλίου, tacite Feder.: Περὶ τοῦ υἱοῦ Μαλλίου.

Pag. XL, I. 10. ἀπολυθέντων] ἀπεληλυθότων conj. Fed. — I. 11. ἐν ταῖς ὑποψίαις] artic. tacite om. Fed.; ἔν τινι ὑποψίᾳ conj. Piccolo. — I. 15 sq. ὀκτακοσίους ... τετρακοσίους] ὀκτακισχιλίους ... τετρακισχιλίους tacite Feder., quasi haec codex haberet. At non fuisse Rheginis 12,000 praesidiariorum, vel inde collegeris quod infra Pyrrhus cum 500 tantum militibus urbe potiturus fuisse fingitur. Ac nescio qui fiat, ut ipse etiam Federus p. 70 not. Decium dicat cladem istam excitasse «cum suis octingentis Campanis et quadringentis Sidicinis.» — lin. 28. In not, 6 ad h. I. ita lege:... «in antecedentibus post v. πρὸς αὐτοῦ excidisse videtur παρεκαλεῖτο vel simile verbum. Quam emendandi rationem proposuit Piccolous, eamque unice veram esse puto.» — I. 44. μέλλειν] I. μέλλων ex Dionys. Exc. Ambros. ap. Mai. p. 521, ubi pannus hujus fragm. exstat. — ib, φʹ (500) στρατιώτας] τετρακοσίους (quod in cod. foret υʹ) στρ. Federus tacite. Falsum hoc esse subindicat Dionysii Exc. Ambros. I. I., ubi habes πεντακισχιλίων. Qnodsi hic verus numerus est, fortasse etiam supra 8000 et 4000 pro 800 et 400 desiderabis. Nescio an tale quid Federo in mentem venerit; quamquam nihil ille de Dionysii numeris monnit.

Pag. XLI, I. 7. καὶ γόνασι προσκυλιομένους] Haec non leguntur in ed. Federi. — lin. 17. τίθησι I. τίθηται et mox ἀναμείνασα pro ἀναμένουσα, et lin. 22 insere [τὸν] ante ἕτερον. — lin. 33. ἀντέχεσθαι] errore typogr. pro ἀνέχ. — lin. 38. ἐγένετο χρόνος] cum Federo lege ἐγίγνετο [ὁ] χρόνος.

P. XLII, lin. 3. lege ἐπὶ τοῖς κακούργοις, uti scripsit Federus.

FRAGMENTA.

P. 9, fr. 1 a. — Schol. Venet. et Vatican. in Eurip. Orest. 859: Ἡ πολλὴ δόξα κατέχει μὴ ἀφῖχθαι τὸν Αἴγυπτον εἰς Ἄργος, καθάπερ ἄλλοι φασὶ καὶ Ἑκαταῖος γράφων οὕτως (v. Addend. Ad vol. I, p. 28) ... Καὶ Διονύσιος ὁ Κυκλογράφος ἐν τῷ πρώτῳ (ἐν τούτῳ cod.) τὰ παραπλήσιά φησι. Φρύνιχος δὲ ὁ τραγικός φησι σὺν Αἰγυπτίοις τὸν Αἴγυπτον ἥκειν εἰς Ἄργος. Δέγεται δὲ κτλ. quae vide in fragm. Diniae.

Pag. 3, b., lin. 9 ab ima. — Cf. Ἡ κατὰ Κάδμον καὶ Δαναὸν γραμματικὴ, quae 16 tantum literis utebatur, ap. Syrianum ad Hermogen. p. 17. Fabric. B. Gr. I, c. 23.

P. 5, b, not. — Pro Herod. VI, 69 lege: VI, 98.

P. 5, a, lin. 1. — Τὰ μετὰ Δαρεῖον fuerint τὰ μέχρι Δαρείου sc. Περσικά.

Pag. 7 b, lin. 7. — Eadem ex Socrate habet Nicephorus Hist. Eccles. X, 13.

Pag. 9, fr. 11 a. — Schol. Hom. Odyss. μ, 85: Ταύτην (sc. Τὴν Σκύλλαν τὴν Φόρκυνος καὶ Ἑκάτης θυγατέρα) λέγεται τὸν Ἡρακλέα, ὁπότε τὰς Γηρυόνου βοῦς ἦγεν, ὡς εἶδεν ἀπληστευομένην, ἀνελεῖν, τὸν δὲ πατέρα διὰ πυρὸς ἀναγκάσαι πάλιν αὐτὴν ἀναζῆσαι. Ἡ ἱστορία παρὰ Διονυσίῳ (Διονύσῳ cod.).

Pag. 10, fragm. 5 a. — Scholr Ven. ad Eur. Hec. 119 ed. Cobet.: Τοὺς Θησέως παῖδας ἔνιοί φασι μὴ ἡγεμόνας στρατεύεσθαι ἐπὶ Ἴλιον, μηδὲ τῆς συμμαχίας χάριν, ἀλλὰ ἀποληψομένους τὴν Αἴθραν. Διὸ καὶ τὸν Ὅμηρον λέγειν τὸν Μενεσθέα ἡγεῖσθαι τῶν Ἀθηναίων. Διονύσιος γοῦν ὁ τὸν Κύκλον ποιήσας· «Δημοφῶν δὲ ὁ Θησέως ἐδεῖτο αὐτῶν δοῦναι Αἴθραν τὴν Πιτθέως τὴν τοῦ πατρὸς μητέρα, ὅπως αὐτὴν κομίσωσιν οἴκαδε. Μενέλαος δὲ πρὸς Ἑλένην πέμπει Ταλθύβιον κελεύσας ἄγειν Αἴθραν· καὶ Ἑλένη δωρησαμένη Αἴθραν παντοδαπῷ κόσμῳ ἀποστέλλει πρὸς Δημοφῶντα καὶ Ἀκάμαντα.» Ἑλλάνικος δὲ (fr. 75) ....

Pag. 12 not. — Rheginum, qui Πολυμνήμονα scripsit, Valesius ad Socrat. H. E. III, 23 eum esse putat, cui Phrynichus sophista unum ex libris, quos de oratoris apparatu scripsit, nuncupavit. Vixisset igitur sub Marco Antonino et Commodo impp. Rheginum ἐπίσκοπον· Πανίου τῆς Θρᾳκῶν χώρας habes in Concilio Constantin. 3, p. 500. Vide tom. IV, p. 69 not.

Pag. 15 ad Hippyis fr. 7. — Cf. Aristotelis fr. 95, p. 136.

Pag. 16, Eugeonis fr. I. — Adde in not.: Apud Heraclidem deinde sermo est de alba hirundine, quae in Samo insula apparuerit. Hoc ex Eugeone fluxerit, quem fortasse innuit Antigon. Mir. c. 132: Ὁ τοὺς Σαμιακοὺς ὥρους συγγεγραφὼς ἐπὶ τῶν πρώτων κληθέντων μαθητῶν τῶν περὶ Ἡρόστρατόν φησι χελιδόνα λευκὴν φανῆναι. Quid sidi velint verba ἐπὶ τῶν κτλ., obscurum. Cf. not. Schneidewini ad Heraclid. Pont, p. 215. Consentaneum est Samios horographos rerum tempora retulisse ad seriem Junonis sacerdotum, quarum prima fuit Admata sive Admete. Fortasse tale quid etiam h. I, latet. — Praeterea nescio an Eugeonis nomen restituendum sit apud Tzetz. Chil. I, 144, ubi Candaulis uxorem Nyssam dici ait παρ᾿ Αἰνείᾳ ἐν Σαμιακοῖς λόγοις, teste Ptolemaeo (v. Abantis fr. 1, tom. IV, p. 278).

Pag. 24, Glauci fr. 6 a. — Schol. Venet. et Rom. ad Eurip. Hec. 41: Τύμβῳφίλον πρόσφαγμα] Ὑπὸ Νεοπτολέμου φασὶν αὐτὴν σφαγιασθῆναι Εὐριπίδης καὶ Ἴβυκος· ὁ δὲ τὰ Κυπριακὰ ποιήσας φησὶν ὑπὸ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους ἐν τῇ τῆς πόλεως ἁλώσει τραυματισθεῖσαν ἀπολέσθαι, ταφῆναι δὲ ὑπὸ Νεοπτολέμου, ὡς Γλαῦκος γράφει· ἄλλοι δέ φασι συνθέμενον Πριάμῳ τὸν Ἀχιλλέα περὶ τοῦ Πολυξένης γάμου ἀναιρεθῆναι ἐν τῷ Θυμβραίου Ἀπόλλωνος ἄλσει. Cypriaca Glaucus laudaverat, opinor. Eadem in schol. Androm. ed. Cobet. vocantur Κυπριακαὶ ἱστορίαι.

Pag. 25. Cum octo libris Ὑπομνημάτων, quae Democrito attribuuntur, conferri potest Ὀκτάτευχος, quae Osthanae, mago celebcrrimo, Democriti magistro, adscribitur (Euseb. P. E. I, 10 fin. Chron. p. 43). — Quae pag. 24 not. de temporibus Democriti et Anaxagorae monui, approbavit ulteriusque exsecutus est C. Fr. Hermannus in Disputatione De philosophorum Ionicorum oetatibus, Goetting. 1849.

P. 30 ad fr. 9. — Cf. Creuzer. Symbolik II, p. 224.

Pag. 32 ad fr. II. — Cf. Philoponus ad h. I. p. 71.72. Ibid. fr. 15 lin. 6. — Post v. Amyci excidit: interfecit.

Pag. 33, fr. 18, lin. 2. — Pro Laodamantis lege Laomedontis.

Pag. 34, ad fr. 22. — Adde Steph. Byz.: Κανθηλία, πόλις πόλις περὶ Καρχηδόνα. Ἑκαταῖος (fr. 309. 310) Ἀσίᾳ. Ἡρόδοτος (Ἡρόδωρος?).

Pag. 41, fr. 64. — Hunc locum fortasse cum fragm. 1 conjungendum esse, quoniam Cephalleniam Taphii olim inhabitarint, suspicatur Creuzerus in Münchner Gel, Anzeig, 1849, p. 781.

Pag. 42, Sim. fr. 2. — De fabula v. Creuzer. Symb, III, p. 377.

Pag. 43 a, lin. 18. — Pro Hist. Rom. leg. Hist, Homeri.

Pag. 47 ad Ionis fr. 1. — In Vita Sophoclis p. 131 Βιογρ. Westerm. leguntur haec: Ἠθοποιεῖ δὲ καὶ ποικίλλει καὶ τοῖς ἐπινοήμασι τεχνικῶς χρῆται, Ὁμηρικὴν ἐκματτόμενος χάριν. Ὅθεν εἰπεῖν Ἰωνικόν τινα, μόνον Σοφοκλέα τυγχάνειν Ὁμήρου μαθητήν. Ibi Ἴωνα τὸν ποιητὴν Meinekius, Ἴωνα τὸν Χῖον Bergkius legendum esse censent. Dubitat Leutsch. in Pkilologo I, p. 133.

Pag. 59. — De Hippia testimoniis adde Apulej. Florid. p. 676: Hippias Eleus sopbista, artium multitudine prior omnibus, eloquentia nulli secundus.

Pag. 58, fr. 18. — Pro Ἀντιφάνης δὲ, quod habent schol. vg., in Anecd. Crameri I. I. est Ἀντισθένης δὲ.

Pag. 59 b, not. 1. — De hoc Aphareo, tragico poeta, v, Wagner. in Fragm. tragg. p. 113.

Pag. 60 b, not. 1. Recte Osannum pro Thasio Hippia Eleum reposuisse, jam minus confidenter dixerim. Certe Hippias Thasius quidam, quem Trigintaviri capitis damnarunt, occurrit ap. Lysiam C. Agorat. § 54.

P. 64 init, lin, 4. — Δαμάστης ὁ Σιγειεὺς] Apud Dionys. A. R. I, 72 (v. Dam. fr. 8) libri plurimi, ut vid., exhibent ὁ Σιγεὺς; idque recte habere videtur, ut per literas vir summus Boeckhius me admonuit. Nam consentit Avienus verbis Damastem nobili natum Sige. Apud Dionysium Eusebii Arm. est Damastes Sidetes, i. e. Σιγήτης, quod genuinum est gentile nominis Σίγη (St. B.: Σίγη, πόλις Τρωάδος, ὡς Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ. Τὸ ἐθνικὸν Σιγίτης leg. Σιγήτης), juxta alteras formas duas Σιγεὺς et Σιγαῖος. Quamquam licet mirari hancce formam ab Eusebio exhiberi, quum in nostris libris sit forma in ευς desinens. — Apud Suidam v. Δαμάστης pro Σιγειεὺς (Σιγιεὺς codd. A V) ἀπὸ Σιγείου τῆς Τρωάδος ante Bernhardyum legebatur: Σ. Ἀπὸ Σιγείου γῆς τῆς Τρ., quod ipsum. fort. refingendum putaveris in Σ. Ἀπὸ Σίγης τῆς Τρ., quamquam vox γῆς abest a codd. ABVE.

Pag. 74, ad Themistogenem. — In Lexico gr. ap. Hermannum De emend. rat. gr. et in Lecapeno ap. Matthaeium (Lectt. Moscov.) complura ex Xenophonte citantur, quae in nostris exemplaribus non leguntur. Sic Lecapen. p. 67 v. θανατόω. Ξενοφῶν· «Θανατοῖ δὲ σὺν ἄλλοις καὶ τὸν τοῦ Ἀραίου (Ἀριαίου in Xen.) τοῦ μεγάλου ἀδελφιδοῦν.» — Ibid. p. 71 v. μεταφέρων. Ξενοφῶν· «Καὶ ὁ Χειρίσοφος τὸ πλέον τοῦ στρατεύματος ὑπὸ τὸν λόφον μεταφέρων ἐξαπίνης οὐ καιρίαν τιτρώσκεται.» — Id. p. 58 v. ἀπαλάττω. Παρὰ Ξενοφῶντι· «Ἀπήλλαττε δὲ μετὰ τῶν Σκυθῶν ὁ Κῦρος ἐν Ἰωνίᾳ.» Haec aperte ducta sunt ex Anabasi aliqua. Num forte igitur ad Themistogenem vel ad Sophaenetum pertinent, adeo ut notius Xenophontis nomen hisce auctoribus a sciolo quodam substitutum sit? Ceterum ex eodem opere fluxerint etiam quae sub Xenophontis nomine afferuntur ap. Lecapen. p. 56. 65. 66. 76. 58, et ap. Hermam. I. I. p. 351. 357. 360. 375.389.

P. 74. — Apud Plutarchum De glor. Atben. c. i, Wyttenbachius cum Meziriaco pro καὶ Θεμιτογένη ... τὸν Συρακούσιον legi mavult καὶ Θεμιστογένει ... τῷ Συρακουσίῳ.

Pag. 75. De Cratippo. — In loco Plutarchi Ἀρχίνου pro ἀρχίππου jam reponi jusserat Wyttenbachius, qui praeterea lacunam statuendani esse Xenophonteique operis mentionem excidisse suspicatur.

Tom. II, p. 81. — Sero nactus sum libellum J. F. T. Arnoldti De Athana rerum Sicuiorum scriptore (Gumbinnae 1846), ex quo disco ea quae Heynius de adornatione et ambitu historiarum Athanae scripsit, impugnasse etiam Heldium in Prolegg. in Timol. Plutarchi (Programm. Baruthi 1834, p. 6) et Boettcherum in Praefatione libelli de rebus Syracusanis apud Livium et Plutarchum (Progr. Dresdae 1838, p. 14). Quomodo interpretanda essent verba Diodori, jam viderat Retterus in dissertatione historico-chronologica de Sicola Dionysiorum tyrannide (Giessae 1726, p. 28); cujus sententiam merito adoptarunt et Heldius et Arnoldtius; contra vero quae Boettcherus protulit aperte falsa sunt, iisque refellendis majorem quam par erat Amoldtius impendit operam. Ceterum non praetermittenda est conjectura Berkelii haud improbabilis, quam p. 5 Arnoldtius commemorat. Etenim suspicatur Berkelius Athanam sive Athanim 1 nostrum eundem esse cum illo, cujus Theopompus meminit apud Stephanum v. Δύμη, ubi: Θεόπομπος μʹ· «Προστάται δὲ τῆς πόλεως ἦσας τῶν μὲν Συρακοσίων ἄθηνις (Ἀθάνις cod. Unus Berk.) καὶ Ἡρακλείδης, τῶν δὲ μισθοφόρων Ἀρχέλαος ὁ Δυμαῖος.» Ad haec Arnoldtius: «Lobeckius quidem attingens nomen Ἄθηνις Pathol. p. 505 et 524 a rerum Sicularum scriptore judicare alienum videtur: quanquam quum parum offensionis habeat fonnae Ἄθανις ad vulgare Ἀθηνᾶς nomen accommodatio, equidem non omnino repudiandam censuerim Berkelii suspicionem. Temporis certe ratio non repugnat. Quum enim Theopompus per longam digressionem libris 39-41 res Dionysiorum comprehendisset, non dubitandum est quin, qui Theopompi loco ap. Steph. memoratur Heraclides, notissimus sit Dionis in bello contra Dionysium posteriorem gesto obtrectator atque adversarius (Pseudoplat. Ep. III, IV, et VII, Diodor. XVI, 6 sq., Plutarch. Dion. 32. 48, 49. 53, Cornel. Nep. Dion. 5. 6. 7. Longin. De subl. IV, 3). Quodsi Athanas historicus illius Heraclidis socius fuit, quemadmodum Timonides Leucadius, literis consignavit res, quarum testis oculatus partem haud exiguam ipse administraverat?» — Denique monendum est Athanam Siculorum rerum scriptorem Westermanno non diversum esse videri ab Athanada, qui Ἀμβρακικὰ composuit (vid. tom. IV, p. 344).

Pag. 84, b, lin. 14 ab ima. — Ad eundem Dionysodorum Troezenium pertinere yidentur quae ex Dionysodoro afferuntur ap. schol. Theocrit. V, 21, de proverbio: οὗτος ἄλλος Ἡρακλῆς.

P. 88. Valckenarius ad Theocrit. Adoniaz. v. 11 p. 304 suspicatur ex Dinone ducta esse quae derebus Persicis apud Aelianum in Hist. Var. leguntur I, 31 (Περσικὸς νόμος περὶ τοῦ δῶρα προσφέρειν τῷ βασιλεῖ), 32 (Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ), 33 (Περὶ μεγάλης ὁοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης), II, 17 (Περὶ μάγων τῶν ἐν Πέσαις σοφίας καὶ Ὤχου), VI, 14 (Περὶ Δαμείου ἐπιβουλευθέντος), XII, 1 (prolixa ac perelegans narratio Περὶ Ἀσπασίας). Quae susptciosi certa res esset, confidentius sane et commodius de Dinonis dicendi narrandique genere disputari posset.

Pag. 89, ad Dinonis fr. 1. — Nomen Dinonis restituendum puto apud Syncell. p. 167, A, ubi ex Cephalione narratur Semiramidem muris Babylonem cinxisse, ὡς πολλοῖσι λέλεκται, Κτησίᾳ, Ζήνωνι (I. Δείνωνι), Ἡροδότῳ.

P. 90, fr. 4. — Fort. fragmentum hoc non Dinoni, sed Diniae vindicandum est; nam hic quoque opus suum in plures συντάξεις diviserat, uti nunc constat ex Eurip. scholiis Venetis (v. tom. III, p. 24, fr. 3); argumentum vero loci Diniae magis quam Dinoni convenit.

Pag. 91, ad fr. 7. — Eadem paullo aliter (e Ctesia) narrat Nicolaus Damasc. fr. (Exc. De ins.), tom. III, p. 403.

Pag. 110, ad fr. 13. — Cf. Pollux VIII, 85, quem locum v. in nota ad Heraclid. fr. 1 § 11, tom. II, p. 209 sq.

Pag. 111, ad fr. 17. — Cf. Schol. Arist. Vesp. 500: Δοκεῖ δὲ ἡ τυραννὶς (sc. Τῶν Πεισιστρατιδῶν) καταστῆναι, ὥς φησιν Ἐρατοσθένης, ἐπὶ ἔτη νʹ, τοῦ ἀκριβοῦς διαμαρτάνων, Ἀριστοφάνους μὲν τεσσαράκοντα καὶ φήσαντος, Ἡροδότου δὲ ἓξ καὶ τριάκοντα. Pro Ἀριστοφάνους Bentlejus reponi voluit Ἀριστοτέλους, probante Dindorfio, improbante, et recte quidem, Bemhardyo ad Eratosth. p. 216 et Schneidewino ad Heraclid. De reb. publ. p. 38.

Pag. 113 a, lin. 1. — Lege: Ἔτι μὴν (τὰ γράμματα τῆς πόλεως addit Telephus etc. — Deinde lin. 4 dele: (τῆς πόλεως addit Telephus).

Pag. 125, fr. 64. — Cum Aristotele facit Theophrast. ap. Ciceron. De off. II, 18. Cf. Heraclid. fr. i, § 8,p. 209.

P. 128, fragm. 75 a. — Clemens Strom. I, p. 152 Sylb. (422 Pott.): Τὸν τε Μίνω παρὰ Διὸς δι᾿ ἐνάτου ἔτους λαμβάνειν τοὺς νόμους ἱστοροῦσι φοιτῶντα ἐς τοῦ Διὸς ἄντρον, τόν τε αὖ Λυκοῦργον τὰ νομοθετικὰ εἰς Δελφοὺς πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα συνεχὲς ἀπιόντα παιδεύεσθαι γράφουσι Πλάτων τε καὶ Ἀριστοτέλης καὶ Ἔφορος (fr. 63).

Pag. 131, fr, 88. — Eadem etiam in schol. Venet. Eurip. Androm. 446: Ἑξῆς δὲ αὐτοὺς (τοὺς Λακεδαιμονίους) εἴς τε τὰ ἄλλα καὶ φιλοχρηματίαν κακῶς λέγει (Εὐριπίδης). Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ τοῦτο ἱστορεῖ ἐν τῇ τῶν Λακώνων πολιτείᾳ καὶ τὸ ὑπὸ θεοῦ αὐτοματισθὲν προστίθησιν ἔπος· Ἁφιλοχρηματία Σπάρταν ὀλεῖ, ἄλλο γὰρ οὐδέν.

Pag. 134, fr. 90. — De tempore ad quod hae συνθῆκαι referendae esse videntur, vide Müller. Dor, I, p. 190.

Pag. 140, fr. 102 a. — Adde Diogen. L. I, 98: Οὗτος (ὁ Περίανδρος) πρῶτος δορυφόρους ἔσχε, καὶ τὴν ἀρχὴν εἰς τυραννίδα μετέστησε· καὶ οὐκ εἴα ἐν ἄστει ζῆν τοὺς βουλομένους, καθά φησιν Ἔφορος καὶ Ἀριστοτέλης. Cf. Herclid. Pont. fr. 5, p. 213.

Pag. 151, fr. 145. — Cf. Schol. Vat. Eurip. Alc. 1164: Εἰς τέσσαρας διῄρητο τότε ἡ Θεσσαλία πόλεις, αἵτινες ἦσαν ὑποτεταγμέναι Ἀδμήτῳ, ὡς καὶ Ἀρίσταρχός φησιν. «Non Aristarchum testem, sed Aristotelem exspectares.» Schneidswin. in Heraclid. Reliqq. p. LXIX, not. At non Admeti temporibusy sed multo post ab Aleua Thessalicam tetrarchiam constitutam esse Aristoteles dixit.

Pag. 151, fragm. 145 a. — Schol. Ven. Eurip. Rhes. 311: Πέλτη ἀσπὶς ἐστι ἴτυν οὐκ ἔχουσα, καθάπερ φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Θεσσαλῶν πολιτείᾳ γράφων οὕτως· «Διελὼν δὲ τὴν πόλιν Ἀλεύας ἔταξε καὶ τὸν κλῆρον παρέχειν ἑκάστους, ἱππέας μὲν τεσσαράκοντα, πελταστὰς (sic Cobet. Pro ὁπλίτας cod.) δὲ ὀγδοήκοντα. Ἦν δὲ ἡ πέλτη ἀσπὶς ἴτυν οὐχ ἔχουσα, [οὐδ᾿] ἐπίχαλκος, οὐδὲ βοὸς, ἀλλ᾿ αἰγὸς δέρματι περιτεταμένη· καὶ τριακόντα (sic cod.; τρία ἀκόντια?) ἢ μακρὸν δόρυ πάντες ἐφόρουν, ὃ σχέδιον ἐκαλεῖτο Eadem, laudato Aristotele, sed omissa operis mentione, habes ap. schol. Platon. p. 453 Bekker. Porro ex eodem Aristotelis loco propagata sunt, quae de pelta habent Hesychius, Photius, Suidas, Timaeus Lex. Plat. p. 211, Lex. Bekk. An. p. 297, 9. Pag. 151, fr. 146. — Aminei Thessali fort. iidem sunt qui ap. Steph. Byz. Ἄμυμνοι vel Ἀμυμναῖοι, ἔθνος Ἠπειρωτικόν, vocantur.

Pag. 171. — Ad ea quae de libro Δικαιώματα πόλεων inscripta diximus, adde locum Joan. Gallensis (ord, fr. minor. in Anglia, saec. XIV, qiu se vitam Aristotelis e graeco transtulisse affirmat) in Summa de regimine vitoe humanoe (Lugduni, an. 1511, cap. 6, fol. 166 rect.): Composuit (Aristoteles) scriptas ab eo justificationes groecarum civitatum, quibus Philippus lites Groecorum determinabat. Attulit hunc locum Hüllemannus in Staatsrecht des Alterthums p. 122; ego debeo Schneidewino, qui citavit haec in Heraclid. Pol. p. XVII, addens haec: «Rectene Hüllemanus ex illis verbis collegerit Philippum Macedonum in secandis litibus civitatum graecarum Aristotelis opere usum esse haud facile dixeris, et est cur de eo dubitetur: illud recte posuit: «Aristoteles' Werk hat von den herkömmlichen gegenseitigen Gerechtsamen der griechischen Staaten gehandelt, auf die sie sich schon früher in ihren Streitigkeiten zu berufen pflegten (Thucyd. I, 41).» Eodem sensu ego quoque de argumento hujus libri statui.

Pag. 185, fragm. 272 a. — Harpocratio v. Διδάσκαλος. Ἰδίως διδασκάλους λέγουσι τοὺς ποιητὰς τῶν διθυράμβων ἢ τῶν κωμῳδιῶν ἢ τῶν τραγῳδιῶν. Ἀντιφῶν ἐν τῷ Περὶ τοῦ χορευτοῦ (§ 11) «Ἔλαχον, φησὶ, Παντακλέα διδάσκαλον.» Ὅτι γὰρ ὁ Παντακλῆς ποιητὴς, δεδήλωκεν Ἀριστοτέλης ἐν ταῖς Διδασκαλίαις. Cf. Stephan. Byz. Ἀτήνη, δῆμος Ἀντιοχίδος φυλῆς ... ὁ δημότης Ἀτηνεύς, «Πατροκῆς Ἀτηνεὺς ἐχορήγει καὶ Παντακλῆς» , quae Harpocrationis ope sic restituit Meinekius in Hist. Crit. Com. p. 6: Πατρ. Ἀ. Ἐχορήγει, [Ἀντιοχὶς] ἐνίκα, Παντακλῆς [ἐδίδασκεν]. Ceterum de Didascaliorum ratione vide quae post Casaubonum ad Athen. VI, p. 235, E, et Fabricium in B. Gr. II, p. 288 Harl., exposuit Boeckhius in C. Inscr. N. 229, I, p. 350 sq., et Meinekius l. l.

Pag. 186, fr. 274, lin. 2. — In latinis lege: Neleus Codri filius.

P. 190. — Ad mythologica Aristotelis nescio cujus, adde schol. Vat. Eurip. Rhes. 28: Διττὰς δὲ τὰς Εὐρώπας ἀναγράφουσιν ἔνιοι· μίαν μὲν Ὠκεανίδα, ἀφ᾿ ἧς καὶ τὸ ἓν μέρος τῆς οἰκουμένης κληθῆναι, καθάπερ Ἀπίων ἐν τοῖς Περὶ ἐπωνύμων καὶ Ἀριστοτέλης ἐν πρώτῳ τῆς Θεογονίας, ἑτέραν δὲ Φοινικίαν καὶ Ἀγήνορος.

Pag. 198 a, not., lin. 14. — Pro architectus ille leg. ab architecto illo.

Pag. 201, a, lin. 17. — Cum codice Parisino 1657 componendus est codex Escorialensisb ω, I, 11, in quo Politiarum fragmenta tanquam pars Variae hist. Aeliani exhibentur. Titulus est: Ἐκ τῶν Ἡρα κλείδων (sic) περὶ πολιτίας Ἀθηναίων. Quibus adduci possis, ut unam Atheniensium Politiam Heraclidae Pontico vindicandam putes. Ceterum codex Escor. (quem scriba in Hispania absolvit die XII Martii an. 1543) Parisino inferior, nec quidquam habet quod enotari mereatur.

Pag. 216, fr. 11, § 2. — Haec quo pertineant docemur Nicolai fragmento 53 (Exc. De insid.).

Pag. 222, fr. 31. — Conf. quae similia de muribus in Gyara ins. narrat Antigon. Mirab. c. 21.

Pag. 239, fr. II a. — Schol. Venet. in Eurip. Androm. 1: Δικαίαρχός φησιν ἐνθάδε (ἐν τῇ Θήβη Ὑπλακίῳ) ἐπόσπασμά τι μετὰ τοῦ Κάδμου οἰκῆσαι.

Pag. 245, fr. 31, in latinis, lin. 4 ab ult., pro Crotonem lege Metapontum.

Pag. 255, fr. 59, § 2 extr. — Voccm ἀνθρώπων (ἀνων in codd. scribi solet) non glossema, sed ex v. εἶναι ortam esse puto.

Pag. 260 a, in not. lin. 12 ab ima.—Lege vocem nude positam.

Pag. 263, fr. 61 init. — Corruptum istud στάμπου nescio an fuerit Στύμφου. Certe Στύμφη vel Τύμφη mons in Thessalia, Epiri et Macedoniae confiniis situs est, optimeque eo terminus notari potuit. Nomen hoc varie in libris corruptum est Vide Strabo VII, p. 326 cum not. Crameri, Arrian. Anab. I, 7.

Pag. 286, ad fr. 64. — Adde Hesych.: Κλεψίαμβοι· Ἀριστόξενος, μέλη τινὰ παρ᾿ Ἀλκμᾶνι.

P. 294 a, init. — Titulum sic lege: ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΕΦΕΣΙΩΝ.

Pag. 301, ad fr. 40. — E Phaniae libro Περὶ ποιητῶν propagata etiam ea fuerint, quae eodem loco Eustathius e Timolao (qui Phaniam testem adduxerit) narravit de Demodoco et de Phemto, quorum ille Clytaemnestrae, hic Penelopae custos sit appositus.

Pag. 332, fr. 6. — Cf. Tertullian. De pallio c. 9, in Alexandri Polyh. fr. 151, tom. III, p. 244.

Pag. 333. — Fortasse nomen Κλύτος vel Κλεῖτος corruptum est in Κλειτοφῶν apud schol. Hom. II. υ, 404. V. Clitophontis fr. 5, tom. IV, p. 368.

Pag. 337, ad fr. 11. — Maeandrii Milesii nomen restituendum puto in schol. Apoll. Rhod. I, 1126, ubi de Milesiorum instituto laudatiur Μένανδρος. Locum exscripsi in Menandri fragm. tom. IV, p. 443. Cf. etiam Domitii Callistrati fr. 2 not., tom. IV, p. 354. — Num huc pertineat etiam Λεάνδρου ἡ Ἀρκτιάδης apud schol. Odyss. Γ, 344, nescio. Vide not. ad Aretadae fr. 3, tom. IV, p. 316.

Pag. 342, ad fr. 3. — Cf. supra p. 623 Addenda ad Hecat. init.

Pag. 345 b, lin. 21. — Menecratem Ephesium Arati proeceptorem.] Hunc esse puta Menecratem quem de re astrologica laudat schol. Vatican. ad Eurip. Rhes. 524, p. 299 ed. Cobet.

Pag. 354, post fragm. 5. — Fragmentis Diodori Periegetae addendus videtur locus Ulpiani ad Demosth. Or. de coron. p. 73, C ed. Wolf, ubi Diodorus ex Hellanico (v. Hell. fr. 71, tom. I, p. 54) refert Orchomenios a Thracibus pulsos in Atticam venisse sub Munycho rege, locumque iis assignatum Munychiam vocatum esse. Vulgo haec leguntur in Fragm. Diodori Siculi (tom. II, p. 583 ed. Didot.). Ad periegetam Diodorum retulit Prellerus (De Hellanico p. 25), recle puto.

Pag. 356, ad fr. 15. — Adde: Steph. Byz.: Ἀτήνη, δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς. Φρύνιχος δὲ τῆς Ἀτταλίδος φησίν. Ὁ δημότης Ἀτηνεύς. «Πατροκλῆς Ἀτηνεὺς ἐχορήγει, [Ἀντιοχὶς] ἐνίκα, Παντακλῆς [ἐδίδασκεν].» Διονύσιος Ἀτηνίαν τὸν δῆμον (sc. Καλεῖ). Ἀλλ᾿ οὐκ οὐκ ἐᾷ τὸ Ἀτηνεύς· ὀφεῖλον Ἀτηνιεύς.

Pag. 370 not. 2 extr. — Dele verba: Lycus Περὶ Θηβῶν, etc. Etenim librum De Thebis non esse Lysimacho vindicandum, sed revera esse Lyci Rhegini patet ex loco auctoris Recogn. ap. Clement. — Quare adde p. 374 quae huc pertinent haecce: ΠΕΡΙ ΘΗΒΩΝ. Fr. 14, a. — Tzetzes ad Lyc. 1206: Λύκος ἐν τῷ Περὶ Θηβῶν ἱστορεῖ· «Μετὰ τὰ κατὰ Δευκαλίωνα Ζεὺς μιγεὶς Ἰοδάμᾳ τῇ Ἰτώνου τοῦ Ἀμφικτύονος, γεννᾷ Θήβην, ἣν δίδωσιν Ὠγύγῳ, ἀφ᾿ οὗ Ὠγυγίη ἡ Θήβη. Fr. 14 b. — Auctor Recogn. ap. S. Clement. X, 21, p. 318 A: Lycus Rheginus ex lodama, nepte Amphictyonis, qui avum habuit Prometheum, illam (Theben) genitam scribit, De Thebes parenlibus varias vett, sententias fusius exponit Unger. in Tbeban. Paradox. p. 63 sq. De Ogygiae nomine cf. Aristodemus ap. Schol. Eur. Phoen. 113. Cf. etiam Müller. Min. p. 392. Fr. 14, c. — Schol. ad Hesiod. Theog. 326: Λύκος ἐν τῷ Περὶ Θηβῶν (Θηβαίων libri) αὐτὴν (sc. Τὴν Σφίγγα) ὑπὸ Διονύσου πεμφθῆναί φησι. Φῖκα δὲ αὐτὴν οἱ Βοιωτοὶ ἔλεγον. Alii Sphingem a Marte vel ab Junone missam aiunt. V. quae de his congessit Unger. I. I. p. 385 sq. De nomine Φίξ (aeol. pro Σφίγξ) et de Phicio monte v. Müller. Min. p. 33. Fr. 14, d. — Suidas: Καβμεία νίκη, λέγεται ἐπὶ τῶν ἐπὶ κακῷ νικώντων. Οἱ μὲν λέγουσιν ὄτι Θηβαῖοι νικήσαντες ὕστερον ὑπὺ τῶν Ἐπιγόνων ἡττήθησαν· οὑ δὲ ὅτι Οἰδίπους τὸ αἴνιγμα λύσας ἔπαθλον τὴν μητέρα ἔγημε. Τίθεται καὶ ἐπὶ τῶν ἀλυσιτελῶν. Ὡς δὲ αὐτὸν (I. Λύκος) ὁ τὰ περὶ Θηβῶν συντάξας, ὅτι Κάδμος ἀνελὼν τὸν τὴν Ἀρείαν κρήνην τηροῦντα δράκοντα ἐθήτευσεν Ἄρει ὀκτὼ ἔτη. De re v, Unger. I. I. 107 sqq. Pro Λύκος, quod restitui, Küsterus reponi voluit Λυσίμαχος, Bernhardyus Armenidoe mentionem latere putavit.

P. 382, ad Calliae fr. 1. — Apud Macrobium cod. Paris. 6371 pro δὲ χερρός ἐστιν τό τ᾿ ὄρος etc., praebet ΔΕΕΚΥΤΟϹΕϹΤΙΝΟΤΟΡΟϹ, quod Schnei. dewinus in Rh. Mus. 1843, p. 83 corrigit in δὲ ἐχυρός ἐστιν ὁ τόπος. ** Καὶ [ἡ παλικὴ], τὸ παλαιὸν κτλ. Post τόπος plura Calliae verba a Macrobio omissa, deinde ἡ Παλικὴ supplendum esse censet. Assentior. — Pro Δείλλους ibid. lin. 3, ex aliis scriptoribus legendum videtur Δέλλους; codex Paris. habet h. I. ΔΕΑΛΛΟΥΣ.

Pag. 385 a, lin. 25. — Lege: non diversum fuisse videtur τὸ βιλβίον etc. Pagr. 385, not. 1, lin. 2. — Lege: Deque iis quoe Herodotus in Aegyptiae descriptione ex Hecatoeo Milesio in opus suum etc.

P. 386, fr. 2. — Priorem hujus loci partem latine vertit Natalis Comes Myth. IX, 6. Idem IX, 15 haec affert: Alii dicunt, inter quos fuit Callisthenes in Navigatione (ἐν Περίπλῳ sc.) et Hecatœoeus de Hyperboreis, duos colles fuisse in Phrygia, qui Aures asini vocarentur, super quibus munitissima oppida condita fuerint, e quibus latrones complures viatores et peregrinos adoriebantur. His locis quum arma Midas intulisset, ac oppidis per vim potitus fuisset, obtruncatis eorum locorum latronibus, dictus est fabulose aures asini habere. Graece haec leguntur ap. Tzetzem in Lyc. 1401: Λέγουσιν ἐν Φρυγίᾳ δύο εἶναι λόφους καλουμένους ὦτα ὄνου, ὧνπερ ὁ Μίδας κρατήσας καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς λῃστὰς ἐνελὼν, ἐμυθεύθη ἔχειν ὄνου ὦτα. Cf. Diogenian. VI, 73, schol. Aristoph. Plut. 287. De Mida quaedam afferuntur ap. Stob. Flor. VII, 69 ex Callisthenis (fr. 45) Metamorphosibus. Hinc fortasse suum Callisthenem finxit Natalis. Undc vero Hecataeum arripuerit, nescio.

Pag. 389, fr. 12, lin. 7, in latinis, post: Olymp. centesimam adde octogesimam.

Pag. 453, fr. 3 a. — Sotion. De fluvv. et fontt. fr. XXXIII, p 188 in Paradox. Westerm.: Ἱερώνυμος ἵστόρησεν, ἐν τῇ Ναβαταίων χώρᾳ τῶν Ἀράβων εἶναι λίμνην πικρὰν, ἐν ᾗ οὔτε ἰχθῦς οὔτε ἄλλο τι τῶν ἐνύδρων ζώων γίνεσθαι, ἀσφάλτου δὲ πλίνθους ἐξ αὐτῆς αἴρεσθαι ὑπὸ τῶν ἐπιχωρίων. Ipse Hieronyμus lacus hujus custodiae praefectus fuit. Vide Diodor. (XIX, 100 sqq.), qui uberrimam ejus (ex Hieronymo) dedit descriptionem.

Pag. 461. — Post fragmenta Hieronymi Cardiani vellem mentionem injecissem Stratoclis oratoris, quippe qui etiam historica quaedam scripsisse videtur, quandoquidem Cicero Brut. c, 11: Hunc Themistoclem, inquit, isti (sc. Clitarchus et Stratocles) aiunt, quum taurum immolavisset, excepisse sanguinem patera, et eo poto mortuum concidisse. Hanc enim mortem rhetorice et tragice ornare potuerunt; ilia mors (qualem Thucydides narrat) vulgaris nullam proebebat materiam ad ornatum. Cf. Clitarchi fragm. in scriptt. Rer. Alex. p. 76. De Stratocle oratore vilique Antigoni et Demetrii Poliorcetae adulatore v. Ruhnken. ad Rutilium Lup. I, 9; Westermann, Gesch. der gr. Bereds. § 54, 24. 72, 12 sqq.

Pag. 462, Proxeni fr. 5 a. — Schol. Venet. Eurip. Androm. 24, de Pyrrhi Epirotae liberis. Quem locum vide in Lysimachi fr. 13, tom. III, p. 338.

Pag. 363, ad fr. 7. — Eadem (ex Stephano) habes ap. Tzetzem in schol. ad Thucyd. VI, 4. 3. Vide Addenda ad Hellanici fr. 104.

Pag. 465, fr. 5 a. — In Iatinis pro Deucalionis filia lege: Deucalionis uxore.

Pag. 465, Suidae fr. 5 b. — Schol. Venet. in Eurip. Androm. 18, de Peleo cum Thetide congresso eo loco, qui Thetidium vocatur. Vide Addenda ad Pherecydis fr. 16. Fr. 5 c. — Schol. II. π, 175: Ἐκ τίνος Πηλεὺς Πολυδώραν ἔσχεν; ὡς μὲν Στάφυλός φησιν ἐν τῇ σʹ (l. ϛʹ; ἐν υῇ γʹsch. Didym.) Θεσσαλικῶν ἐξ Εὐρυδίκης τῆς Ἄκτορος θυγατρός· Φερεκύδης δὲ (fr. 17, p. 73) ἐξ ἀντιγόνης τῆς Εὐρυτίωνος, ἄλλοι (Σαίδας cod. Ven.) δὲ ἐκ Λαοδαμείας τῆς Ἀλκμαίωνος.

Pag. 482, fr. 52, lin. 2. — In lat. lendum: Examya ... Thelidarum pro Examyo ... Thendarum.

Pag. 487, fr. 76 lin. ult. — Lege: Herodor. fr. 28.

Pag. 504 a, lin. 11. — Pro 243 lege 234.—Ibidem dele notam ad fr. 11 a.

Pag. 509. — In regum tabula Senecharibo adscripti sunt anni 81; lege an. 18.

Pag. 510, fr. 22 lin, 5. — Lege: CCCCXC pro CCCXC.

Pag. 520 b, lin. 25. — Pro: Quamquam Backhius p. 36 ... censet, lege: Quamquam nonnulli (v. Boeckhius p. 36) ... censent.

Pag. 501, fr. 7, lin. 3. — In latinis Eusebii lege Ottartoe pro Otirtoe.

Pag. 561, fr. 37, lin. 1. — Pro Σταμμένης lege: Σταμμενεμῆς.

Pag. 577 b, lin. I. — Dele vocem suspicor.

Pag. 615, fr. 12 not. — Corrupta illa τὴν δὲ ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος ὁ ἀστρολογικὸς, ὡς ὁ κόσμος ingeniose emendavit Creuzerus in Dionyso p. 26; hunc in modum: τὴν δὲ ἀρχὴν ἦν Ἑρμοῦ ἴπνος ἀστρολογικὸς, ὡς ὁ κ. («Anfangs war (dieses Gefaess) aber des Hermes astrologische Laterne (Spiegel, Becher), etc.» ) Quam conjecturam probasse etiam Toelkensium nec non Schweighaeuserum vir summus monet in Münchner Gelehrt. Anzeigen 1849. N. 172, p. 342, deque re conferri jubet Symbolik II, p. 109 sqq. ed. tert.

Pag. 26, fr, 8. — Cf. not, ad Ariaethae Tegeatae fragm. 5, tom. IV, p. 319.

(1) Confert Arnoldt. p. 4 formas promiscue adbibitas nominum Θαμύρας, Θάμυρις; ἄλκας et Ἄλκις; Θήρας, Θῆρις; Θεύδας, Θεῦδις; etc., etc. — Porro ἀρέτας, Ἀρέτης, Ἄρετις. Papii Lexic. Onomatolog. s. vv.

DFHG Project  Creative Commons License