Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

ADDENDA ET CORRIGENDA IN VOLUMINE I

PROLEGOMENA

HECATAEUS.

Pag. X, a, lin. 7. — Idem cadit in Strabonis locum (XII, p. 828 Alm., 550 Cas.) ubi Hecataeus Xenocratis familiaris (potius: discipulus) fuisse dicitur.] Non Strabo, sed editores Strabonis errarunt. Etenim vulgo ap. Strab. legitur: τὴν Ἑκαταίου τοῦ Μιλησίου καὶ Μενεκράτους τοῦ Ἐλαΐτου, τῶν Ξενοκράτους γνωρίμων ἀνδρῶν. Quam lectionem in fragmentis Menecratis (tom. II, p. 342, fr. 3) ita mutavi ut pro ἀνδρῶν scriberem ἀνδρὸς, adeo ut unus Menecrates sit Xenocratis discipulus. Sic enim in tribus certe codicibus legi e Tzschuckio noveram. Nunc e Crameriana editione disco eandem lectionem, a Cramero quoque receptam, etiam in reliquis codicibus esse omnibus, exceptis duobus. Ibid. in not. lin. penult. — Pro ὁ Κιττιεὺς scribe: ὁ Κιττιεὺς (deb. Ὁ Σιγειεὺς).

P. XI, a. — Commemoranda h. I. est inscriptio in Lero insula reperta, quam edidit Lud. Rossius (Inscr. gr. ined. fasc. 2, p. 68. an. 1842): .... [εὔ]νοια[ν] καὶ προθυμίαν δικαίαν παρε[χό]μενο[ς ἐς τῇ νήσῳ κατοικοῦντας τῶν [πολ[ιτῶν· δεδόχθαι τῇ ἐκκλησίᾳ ἐπ[ῃνῆσθαι Ἑκ]αταῖον ὑπὸ τῶν οἰκητόρων τῶν ἐλ Λέρῳ [ἀ]ρετῆς ἕνεκα καὶ ἐπιμελείας, ἣν ἔχει περὶ αὐτούς· ὑπάρχειν δὲ καὶ φιλίαν Ἑκα[ταίῳ] πολλὴν καὶ εὔνοιαν παρὰ τῶν ἐν τῇ νήσῳ κατοικούντων καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγόνοις· τὸ δὲ ψήφισμα τόδε ἀν[αγράψ]αι ἐς στήλην λιθίνην καὶ στῆσαι κατὰ τὴν ἀγορὰν, ὅπως [τ]αῦτα .... Demonstrare studet Rossius Lerum tunc non fuisse sui juris civitatem, sed cleruchiam Milesiorum. Quando et qua ratione in hanc redacta fuerit conditionem docere Herodotum (V, 125). Auctorem autem rei fuisse Hecataeum nostrum, quem tamquam οἰκιστὴν et πρόξενον cleruchi in insula honorarint. (Cf. etiam L. Ross. Reisen in die gr. Inseln II, p. 119.) Oblocutum his esse Gottfr. Heroldum in Münchner Gel. Anzeigen 1843, n. 158 sq. monet Creuzerus in Wiener Jhrh, tom. 106, p. 31.

P. XII, b, p. 21 sqq. — Tabulam geographicam, quam Aristagoras Cleomeni regi ostendit, ab Hecataeo delineatam fuisse, post Gronovium (ad Herod. V, 49), Santo-Crucium (Exam. crit, des hist. D'AL. p. 662), Ukertum (Geogr, I, 1, p. 70) et Clausenium nuper etiam Rheinganum (Gesch. der Erd- und Loenderabbildungen der Alten, Jena 1839, I, p. 109) et Forbiger. (Alt. Geogr. II, p. 58) censuerunt. Ib. Lin. 42. — ad insulanum quendam.] Ap. Athenaeum pro Καλλίμαχος γὰρ νησιώτῳ αὐτὸ ἀναγράφει, probabiliter cum Dindorfio scribendum est Νησιώτῳ, cujus nominis proprii exempla habes ap. Boeckh. C. Inscr. II, n. 1930, 2655, nec non ap. Plinium in H. N. XXXIV, 8, 9 (ex cod. Bamberg.) et Lucian. Rhet. praec. c. 9; quibus locis itidem nomen proprium viri docti addubitabant usque dum confirmaretur inscriptt. Atheniensibus, de quibus agitur in Kunstblatt 1836 N. 16; 1840, N. 17 et in Pauly's Realencycl. tom. II, p. 761 V. Kritio. Ib. not I. — Dele verba: Verum nescio etc... continebat.

P. XVI, by 31. — Fragmentum ex schol. Thucyd. petitum insere p. 26, post fr. 341.

XANTHUS.

P. XX, b, lin. 12. — Pro: fr. 19 lege: fr. 102, p. 262. Quae ibidem leguntur: atque huic historioe scribendoe auctorem fuisse (Ephorus: Ἡροδότῳ τὰς ἀφορμὰς δεδωκέναι), humanissimus censor, Creuzerus (in Wien, Jhrb. t. 106 , p. 38) parum accurate dicta esse censet, idque merito. Sed de industria ambiguo sermone usus sum, nescius quippe quo potissimum sensu verba Ephori accipienda sint. Ad graeca propius accedere licebat vertendo ansam dedisse, verum nihilo magis eo modo rem ipsam definiissem. Apponit Creuzerus verba Valckenarii De Aristobulo p. 65, ubi haec: «Ἀφορμὴν εἰληφότες et ἀφορμηθέντες hinc illinc dicebantur, qui sua partim aliis debebant, sive ex aliorum scriptis derivarant; quique praebuerant aliis materiam, cujus ope potuerint enitt ad sua scribenda, ἀφορμὰς δεδωκότες». Atque hoc sensu etiam Ephori verba de Xantho intelligenda esse Creuzerus cum Galeo et Larchero (ad Her. t. I, p. 381) censet, adeo ut materiam historiae Lydiae scribendae a Xantho Herodotus acceperit. Contra ipse Valckenarius ad Herodot. p. 300 negat historiae patrem Lydica sua e Xantho mutuatum esse. «Qua in re, Creuzerus ait (Hist. ant. fr. p. 143), si probabiliter disputare licet, hactenus incautius judicasse videtur criticus Batavus, quod nimium tribueret illi uni. loco Dionysii, in quo discedens a Xanthi sententia Herodotus Tyrrhenos Lydorum colonos facit. Potest enim fieri ut is in re quadam primaria diversa secutus sit, neque tamen in aliis rebus tradendis non ejusdem vestigia legerit. Namque lectitatum ab eo fuisse Xanthi scriptum vix dubitare licet cuiquam, qui meminerit, quod in Praefatione monuimus, eum in ipsis rebus Lydiis aliorum testimonia attigisse. Quidni igitur dicamus, si vere fuerunt illius Lydica, cadem in nonnullis ab ipso adhibita esse?» Verumenimvero tutius jam de re judicare licet, quae in meras fere conjecturus hucusque retrusa erat. Nacti enim sumus Nicolai, quem Xanthi sectatorem in rebus Lydiis esse nemo nescit, fragmenta luculentissima de rebus Candaulis Gygisque, quae ab Herodotea narratione tantopere discrepant, ut nihil inveniri possit dissimilius. Igitur e Xantho Herodotum materiam petiisse is demum contendere ausit, qui omnia haec Dionysii Scytobrachionis sive Pseudo-Xanthi figmenta dixerit. Sed vix quemquam fore puto, qui indolem narrationis vere Lydicas traditiones sapere non agnoverit, quas a vetusto Xanthi opere acceptas Dionysius interpolaverit, ornaverit, partim etiam mutaverit, minime vero de suo omnes effinxisse sit censendus. Num igitur dixcris Xanthi exemplum Herodotum exeitasse, ut ipse quoque historias scribendas susciperet; id vero ita eum fecisse, ut in minima illa operis sui parte, quae de rebus Lydorum est, diversas prorsus traditiones adoptaret, nulla habita ratione Xanthi Lydi? Haud tu probaveris, Immo non noverit unquam Xanthum Herodotus, ut etiamnunc cum Dahlmanno statuo; Ephorus vero fabellam narraverit qualem alii narrarunt de Thucydide Herodotum audiente, et de Hellanico qui Hecataeum apud Amyntam regem convenisse inepte fingitur. Nimirum priscis illis historicis idem prorsus accidit quod philosophis antiquissimis accidisse constat: quos singulos quum disciplinae et successionis yinculis inter se conjungere serior aetas temere allaboraret, factum est ut historia eorum magna vi mendaciorum sit adulterata. (Cf C. Fr. Hermann. Disput, De philosophorum ionicorum oetatibus, Goetting. 1849, p. 5 sq.) Ibidem. — Inter eos, qui Xanthi meminerunt, omisi Solinum c. 42 ed. Steph.: Ingenia Asiatica inclyta per gentes fuere ... historioe conditores Xanthus, Hecatoeus, Herodotus, cum quibus Ephorus et Theopompus.

HELLANICUS.

Pag. XXV a, lin. 3. — Quodsi Hellanicum non Ol. 74, 3, ut ex conjectura posui, sed Ol. 75, 1, ipso illo anno, quo ad Salaminem Graeci vicerunt, natum esse malueris, nihil refragor, neque ipse quidquam conjecturae meae tribuo. Simili modo Plutarchus De mal. Her. 39 Adimantum liberos Salaminiae victoriae causa appellasse dicit Nausidicen, Acrothinium, Alexibiam, Aristeum, notante Krügero in Leben des Thucyd. p. 28. Ibid. b, lin. 30. — Appendix Deucalioneoe fuisse videtur Asopis,] Prellerus partem Troicorum fuisse statuit, collato Apollodoro; idque verum esse puto.

P. XXVII a, 6-12. — Itaque quum etc. Haec deleas. Prae ceteris cum Hellailici opere genealogico conferri merentur Andronis Halicarnassensis Συγγένειαι, quod opus simili modo adomatum fuisse per est probabile. Vid. tom. II, p. 346. — Ibid. lin. 34 pro Callisthene lege Clisthene.

P. XXIX, b, 30. — Τὴν Χίου κτίσιν Prellerus partem Λεσβιακῶν fuisse censet. Res ambigua. — Ib. 36-38 dele verba: accedit ... verior sit.

P. XXX, b, 18. — Pro Aelii Severi lege Aelii Dii. De loco Damasci quem in nota laudavi, v. Lobeck. Aglaopham. p. 340.

P. XXX, a, 35. — Orphica theologia Hellanici, quam nonnulli Hieronymo nescio cui (de Rhodio peripatetico cogitare noli) tribuisse videntur, vel quam Hieronymus exscripserat, non referenda est inter spuria Hellanici nostri opera, sed ad alium Hellanicum pertinet, ad eum, puto, cujus filius et ipse de Orpheo scripsisse dicitur. Contra vero Hellanico historico illa affingebantur opera, quae sunt de Aegyptiis aliisque populis barbaris.

P. XXXI, a, 26. — Libyorum] I. Libyrum. — b, 38. edidit, ut ita dicam, Hieronymus] I. aliquis edidit, ut ita dicam.

P. XXXIV, a, not. lin. 12 ab ima. — Lege: pro ἐν ταῖς ἱστορίαις scribendum suspicatur ἐν ταῖς ἱερείαις.

ACUSILAUS.

Pag. XXXVII, b. De tabulis aeneis cf. Nitzsch. Hist. Hom. p. 73. — Ibid. ad testimonia adde Menand. Περὶ ἐπιδεικτ. in Rhett. gr. tom. IX, p. 144 Walz.: Οἱ μὲν ... καὶ τὰς γενεαλογίας μύθους εἶναί φασιν, οἷον, εἰ βούλει, ὅσα γε Ἀκουσίλεως καὶ Ἡσίοδος καὶ Ὀρφεὺς ἐν ταῖς Θεογονίαις εἰρήκασιν.

ANTIOCHUS.

Pag. XLV, not. 10 lin. ultim. pro et Phot. BibL lege: in Phot. Bibl. — Ceterum Antiochus, Μυθικῶν auctor, idem esse mihi videtur cum illo Antiocho, cujus Περὶ θεῶν opus laudat Plutarchus in Lucull. c. 28 (v. locum infragm. 8 Strabonis, tom. III, p. 492); unde colligas auctorem hunc Pompeii fere aetate vixisse.

PHILISTUS.

Pag. XLV. Vit. Philisti, lin. 1. Archimenidoe filius,] Sic Hemsterhusius scripsit ad Pollucem X, 42, p. 1191. At Pausanias V, 23 6 (sic lege pro X, 23) habet Ἀρχομενίδου. Veram nominis formam dederit Suidas I. I., apud quem Philistus est Ἀρχωνίδου υἱός.

Pag. XLV, b, lin. 4, ah ultima. — Pro: Ol. 98, 4, lege: Ol, 98, 3 sec. Diodorum XV, 7. — In seq. pag. XLVII, a, lin. 15, calami lapsu scriptum est Ol. 103, 1 pro Ol. 98, 3. Ceterum de Diodori narratione ita habet Arnoldtius (De Alhana, Gumbinncoe 1841, p. 14): «Diodori autem tota ea est narratio ut, etiamsi Philistum Leptinemque Ol. 98, 3 (386) et exterroinatos esse et revocatos scribit, res tamen omnis redeat ad conjecturam. Nam ille, posteaquam XV, 6 et 7 generatim atque universe de studiis poeticis locutus est, in quibus factum Ol. 97, 1 (392) per pacem Punicam otium Dionysius prior consumpserit, narrat deinde quam aegre tyrannus Philoxeni Platonisque reprehensionem tulerit, quoque furore etiam in proximos inter eosque in Leptinem fratrem et Philistum familiarem saevierit, ex quo carmina ejus Olympiae turpiter ceciderint. Sed quanquam Diodorus hunc casum sub Ol. 98, 3, accuratius persecutus est, Dionysii prioris ista ignominia, etiamsi suo loco (XIV, 109) a Diodoro diserte non esset praemonitum, anobis referri non posset nisi ad Ol. 98, 1 (388. V. Kayser. Hist. crit. tragg. gr. p. 263). Ac Plutarchus quidem pro irato percitoque tyranni animo ut certiorem ita probabiliorem affert Philisti Leptinisque relegationis causam. Sed quoniam ex Diodoro illud saltem colligendum videtur, Dionysii iram, quum Leptinis et Philisti collusio detegeretur, nondum defervisse: bibliothecae conditor, nisi forte is animi ardor per biennium tenuit, parum verisimili ratione viros illos non ante Ol. 98, 3 in exilium actos fecit. Nam qui Diodori mos est ut ad servandam narrationis perpetuitatem juxta ponat re nexa, temporibus discreta: Philistum Leptinemque quo anno in patriam reductos, eodem item exilio affectos videtur retulisse. Ac Leptinem quidem, ut qui recrudescente bello Punico Ol. 99, 2 in proelio ad Cronium commisso caderet (Diod. XV, 17; Aelian. V. H. XIII, 45; Plutarch. Mor. p. 738, B), revera circa illud teropus domum revocatum putem; de Philisti autem reditu ad Diodor. XV, 7 jam Wesselingius dubitavit. Nam Diodori testimonium contra Plutarchi et Corn. Nepotis auctoritates eo minus stabit, quo proclivior erat, levi praesertim scriptori, error, ut quos simul e civitate pulsos, eosdem simul esse in patriam reductos scriberet. Quocirca quam diu Leptines exulabat, Philistus habitasse una cum eo videtur, ut Diodorus ait, Thuriis: qua in urbe domus fuisse, quae hospitibus Syracusanis paterent, neutiquam est cur diffidamus (Schiller. De rebb. Thurionim p. 35). Posteaquam autem Leptines Syracusas rediit, Philistus relictus in exilio solus sedem ac domicilium subinde mutasse videtur. Nam praeter hospitium Hadrianum Plutarchus Epirum quoque memorat, De exil. c. 14, p. 637: Θουκυδίδης Ἀθηναῖος συνέγραψε τὸν πόλεμον τῶν Πελ. Καὶ Ἀθ. ἐν Θρᾴκῃ περὶ τὴν Σκαπτὴν ὕλην, Ξενοφῶν ἐν Σκιλλοῦντι τῆς Ἠλείας, Φίλιστος ἐν Ἠπείρῳ κτλ.»

P. XLII, a, not. 2. — Adde Marcellin. Vit. Thuc. § 27: Οἱ πολλοὶ τοῖς ἰδίοις πάθεσι συνέθεσαν τὰς ἱστορίας, ἥκιστα μελῆσαν αὐτοῖς τῆς ἀληθείας ... Τίμαιος δ᾿ ὁ Ταυρομενίτης Τιμολέοντα ὑπερεπῄνεσε τοῦ μετρίου, καθότι Ἀνδρόμαχον τὸν αὐτοῦ πατέρα οὐ κατέλυσε τῆς μοναρχίας, Φίλιστος δὲ τῷ νέῳ Διονυσίῳ τοῖς λόγοις πολεμεῖ (προσπολεμεῖ conj. Grauert; an κολακεύει?).

P. XLVII, b, lin. 19 ab ima. — Post: Cum Timonide facit etiam Tzetzes, adde: Eadem magis etiam exaggerat Timoeus ap. Plutarch. l. laudato.

P. XLVIII, b, lin. 16. — Dele verba: quos neque Diodorus XV, 94 in computum suum refert. Vide tom. II, p. 81 sq.

P. XLIX, a, lin. 24. — Pro: retractavit eam et ad finem perduxit, lege: eam ad finem perduxit.

P. XLIX, a, lin. 29. — Quod ei ridicule sane crimini vertit Dionysius Hal.] Succurrere Dionysio studet Krügerus in Dionys. Historiographicis p. 46. Etenim quae in Dionysio leguntur: Φίλιστος δὲ μιμητής ἐστι Θουκυδίδου ... Ἐζήλωκε δὲ πρῶτον μὲν τὸ τὴν ὑπόθεσιν ἀτελῆ καταλιπεῖν τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ τρόπον, ea ita mutanda esse censet, ut pro ἀτελῆ καταλιπεῖν legendum sit ἀφελῆ ἐκλέγειν, argumentum simplex sibi eligere, «Nam quum ineptum sit credere, inquit, historicum de industria opus suum non absolvisse, tum longe ineptius est, hanc primam ejus cum Thucydide similitudinis notam ponere, quum potius de argumenti, quod elegerit, natura dicendum fuisse videatur.» Equidem ejusmodi ineptias quae ab historiae ignorantia proficiscuntur, minime alienas esse a Dionysio, leviusculo sane historico, usu doctus dudum mihi persuasi.

TIMAEUS.

P. L, not. 3. — Dele verba: nisi forte Neanthes Cyzicenus et quae sequuntur.

Pag. LI b, lin. 36. — Libri tres De regibus Syriae, qnos Timaeo Suidas affingit, probabiliter referendi sunt ad Athenoeum, quem de iis scripsisse compertum habemus. Vide tom. III, p. 657.

Pag. LIV, not. I. — Adde: Anecd. Paris. I, p. 392, cod. 2610 fol. 31: Τίμαιος ὁ Ταυρομένιος γραοσυλλέκτρια ἐλέγετο διὰ τὸ τὰ τυχόντα ἀναγράφειν.

Pag. LVI, a, lin. 10ab ima. — Ad Agatharchidis testimonium adde: Vitruv. VIII, 4: Theophrastus, Timoeus, Posidonius, Hegesias, Herodotus, Aristides, Metrodorus, qui magna vigilantia et injinito studio locorum protprietates, aquarum virtutes, ab inclinatione coeli regionum qualitates, ita distributas esse scriptis declaraverunt.

Pag. LVI, b, not., lin. 4 ab ima. — Dele verba: ita tamen emendari potest etc. Nihil emendandum, quum omnia sana sint. Vide Fragm. Chonol. p. 124 sq., ubi de computu Timaei exposui.

EPHORUS.

P. LVII, b, et LVIII, a. — Quod ibi probare studuimus apud Suidam pro ἐννεακοστῆς τρίτης Ὀλ. legendum esse ἑκατοστῆς τρίτης, confirmatur loco Eudociae p. 230, ubi: ἐπὶ τῆς ργʹ Ὀλυμπ.

P. LVIII, b, lin. a. Pro mutuata lege mutuatum.

THEOPOMPUS.

P. LXV, b, not., lin. 8 ab ima. — Pro Θεογόνῳ Welckerus restitui voluit Θεοπόμπῳ. Potius corrigendum videtur Θεογένῃ. Vide tom. II, p. 12.

P. LXVII a, not. 2. — De his v. Welcker. Gr, Trag. p. 1070 sq.

P. LXVII, b, lin, 6 ab ima. — Pro: Isocratis discipuius lege: Metrodori Isocratici disc.

P. LXVIII, a. — In vita Theopompi fabulam non commemoravi quam narrat Josephus A. J. XII, 2, 13. Etenim Ptolemaeus rex cum Demetrio Phalereo confabulans mirari se ait qui fiat ut admirabiles istas leges Judaeorum neque historicus unquam neque poeta attigisset. Ὁ δὲ Δημήτριος μηδένα τολμῆσαι τῆς τῶν νόμων τούτων ἀναγραφῆς ἅψασθαι, διὰ τὸ θείαν αὐτὴν εἶναι καὶ σεμνὴν, ἔφασκε, καὶ ὅτι βλαβεῖεν ἤ ἤδη τινὲς τούτοις ἐπιχειρήσαντες ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, δηλῶν ὡς Θεόπομπος βουληθεὶς ἱστορῆσαί τι περὶ τούτων ἐταράχθη τὴν διάνοιαν πλείοσιν ἢ τριάκοντα ἡμέραις, καὶ παρὰ τὰς ἀνέσεις ἐξιλάσκετο τὸν Θεὸν, ἐντεῦθεν αὑτῷ γενέσθαι λὴν παραφροσύνην ὑπονοῶν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὄναρ εἶδεν, ὅτι τοῦτ᾿ αὐτῷ συμβαίη περιεργαζομένῳ τὰ θεῖα καὶ ταῦτ᾿ ἐκφέρειν ἐπὶ κοινοὺς ἀνθρώπους θελήσαντι· καὶ ἀποσχόμενος κατέστη τὴν διάνοιαν. Eadem narrant Euseb. P. Ev. VIII, p. 354; Cedren. p. 165 ed. Paris. et Anonym. in Chron. cod. Parisin. 854 in Cram. Anecd. Par. II, p. 272. — Denique inter historicos una cum Charace καὶ ἄλλοις ἀναρίθμοις Theopompum recenset Euagrius H. Eccl. V, 24.

Pag. LXVIII, a, not. 6. — De Theopompi Epitome Historiarum Herodoti quae scripsit Frommelius in Creuzeri Meletem. III, p. 136 sqq. sero nactus sum. Nihil auctor dubitat quin libellus ille sit genuinus foetus Theopompi Chii, in Suidae testimonio locisque duobus ubi laudatur Th. Ἐν Ἡρ. Ἐπιτομῇ bona fide acquiescens; nihil tamen attulit, quo res per se parum probabilis ad majorem veri speciem adduceretur. Nam quod Theopompus in historiis suis Hellenicis vel Philippicis interdum de rebus exponit quas Herodotus quoque vel tractavit vel attigit, id ne minimum quidem facit, ut Xenophontis jam aetate exstitisse virum oratorem nobis persuadeamus, qui excerpendo modici ambitus opere excerptisque in publicum edendis obscuram inferioris aevi sedulitatem aemulatus sit. Ceterum Epitomen istam non tam junioris alicujus Theopompi fuisse opellam, sed a seriore quodam grammatico sub Theopompi Chii nomine divenditam esse crediderim.

Pag. LXVIII, b, lin. 5. — Ipsa verba Anonymi, de cujus loco sermo est, adscribam. Anonym. Vit. Thuc. § 5, p. 201 in Βιογρ. Westermanni: Πέναυται δὲ τὸ τῆς συγγραφῆς ἐν τῇ ναυμαχίᾳ τῇ περὶ Κυνὸς σῆμα, τουτέστι περὶ τὸν Ἑλλήσποντον, ἔνθα δοκοῦσι καὶ νενικηκέναι Ἀθηαῖοι. Τὰ δὲ μετὰ ταῦτα ἑτέροις γράφειν κατέλιπε, Ξενοφῶντι καὶ Θεοπόμπῳ· εἰσὶ δ᾿ αἱ ἐφεξῆς μάχαι· οὔτε γὰρ τὴν δευτέραν ναυμαχίαν τὴν περὶ Κυνὸς σῆμα, ἣν Θεόπομπος εἶπεν, οὔτε τὴν περὶ Κύζικον, ἣν ἐνίκα Θρασύβουλος καὶ Θηραμένης καὶ Ἀλκιβιάδης, οὔτε τὴν ἐν Ἀργινούσαις ναυμαχίαν, ἔνθα νικῶσιν Ἀθηναῖοι Λακεδαιμονίους, οὔτε τὸ κεφάλαιον τῶν κακῶν τῶν Ἀττικῶν, τὴν ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς ναυμαχίαν, ὅπου καὶ τὰς ναῦς ἀπώλεσαν Ἀθηναῖοι καὶ τὰς ἑξῆς ἐλπίδας· καὶ γὰρ τὸ τεῖχος αὐτῶν καθῃρέθη καὶ ἡ τῶν λʹ τυραννὶς κατέστη καὶ πολλαῖς συμφοραῖς περιέπεσεν ἡ πόλις, ἃς ἠκρίβωσε Θεόπομπος. Conferri Westermannus jubet Sptlleri Quaest. De Xenophont. Hist. Gr. p. 22.

P. LXX, a, lin. 17 ab ima. — Pro quorum lege quarum.

PHYLARCHUS.

P. LXX, b, lin. 29. — Post vocem Plutarchus adde: De gloria Athen. c. 1 p. 423 ed. Didot.

DEMO.

Pag. LXXXIII. De Demone lin. 3, ad verba: Demone Sicyonio, philosopho Pythagorico, cui vindicanda nobis esse videntur, quoe apud schol. ad Lucian. Icaromen. 19 leguntur. — Erravit frater meus. Apud schol. Lucian. I. I. legitur allegorica interpretatio fabulae de Oto et Ephialte, ὡς ἱστορεῖ Δημῶ (sic). Quibus verbis neque Atthidis scriptor Δήμων laudatur, neque philosephus quem Ιamblichus V. Pyth. 36 inter Pythagoreos recenset, nisi forte virum cum femina confundi putaveris. Etenim schol. Luc. laudat Δημὼ femidam, quae my thos allegorice interpretata est, quamque de aliis fabulis laudat Eustathius ad Hom. P 1154, C, et schol. II. βʹ, 205, et ε’, 727.

FRAGMENTA

HECATAEUS.

Pag. 8, fr. 123. — Cf. Hellanici fr. 110.

P. II, fr. 160. — Haec Hecataeo Abderitae vindicavi in tom. II, p. 388, fr. 6 a.

P. 17, fr. 254. — Cf. Choeroboscus in Bekker. An. p. 1181: Ὁ Χνᾶς, τοῦ Χνᾶ· οὕτω γὰρ ἐλέγετο ὁ Ἀγήνωρ, ὅθεν καὶ ἡ Φοινίκη Ὀχνᾶ (Χνᾶ? Canaan.) λέγεταί, de quibus v. Buttmann. Mytholog. I, p. 233, citante Fr. Creuzero in Wiener. Jahrb. 1844, tom. CIV, p. 35. Ceterum nescio an aptius fr. 254 referatur ad Hecataeum Abderitam, quem istam regionem adiisse deque ea scripsisse constat.

P. 20, fr. 291. — Hoc quoque Hecataeo Abderitae tribui in tom. II, p. 389, fr. 10. Ibidem in annot. intet Abderitae ftagmenta posui locum Damascii, ubi de Aegyptiorum placito philosophico Hecataeus laudatur. Creuzerus eum ad Milesium Hecataeum refert I. I. itemque in Anzeigen d. Münchner Academ. 1848, Num. 110. Verum etiamsi placitum illud (τὸν ἥλιον εἶναι τὸν νοῦν τὸν νοερόν), quod Aegyptiis affingunt, ab Ionicis philosophis non alienum est, tamen ad Abderitam locum istum referri malui, quippe quem constat Περὶ τῆς Αἰγυπτίων φιλοσοφίας scripsisse, dum simile quid de Milesio compertum non habemus.

P. 25, fr. 333. — Cf. not. ad Characis fr. 48 in tom. III, p. 644.

P. 26, fr. 341. — Ibi addas schol. Thucyd. I, 3, quOd in Prolegg. p. XVI adscripsimus. Rem tractat Creuzerus in Briefe iiber Homer u, Hes. p. 218, et in Symbolik tom. IV, p. 186 ed. tert.; Welcker. Aesch. Tril. p. 20.

P. 28, fr. 357. — Haec plenius exhibet schol. codicis Veneti (ed. Cobet):.. γράφων οὕτως· «Ὁ δὲ Αἴγυπτος αὐτὸς μὲν οὐκ ἦλθεν εἰς Ἄργος. Παῖδας μὲν, ὡς μὲν Ἡσίοδος, ἐποίησε πεντήκοντα, ὡς λέγω δὲ (I. ὡς ἐγὼ δὲ λέγω), οὐδὲ εἰσίν.» Καὶ Διονύσιος ὁ κυκλογράφος ἐν τῷ πρώτῳ τὰ παραπλήσιά σησι. Λέγεται δέ τις κτλ. ut in editis. Novum hoc exemplum est, quod de crisi, quam vetustissimus historicus fabulis adhibuerit, nos doceat. Cf. fr. 332.

P. 29. — Post fragm. 361 insere haec: Schol. Sophocl. O.C. 1320: Ἔνιοι οὐ τὸν Ἀταλάντης φασὶ Παρθενοπαῖον στρατεῦσαι (sc. Ἐπὶ Θηβῶν), ἀλλὰ τὸν Ταλαοῦ, ὃν ἔνιοι διὰ τοῦ κ Καλαὸν προσαγορεύουσι, καθάπερ Ἀρίσταρχος ὁ Τεγεάτης καὶ Φιλοκλῆς ἱστοροῦσι, συγγραφέων δὲ Ἑκαταῖος ὁ Μιλήσιος. Cf. Apollod. I, 9, 13.

P. 30. — Post fr. 371 adde. Apollon. De pronom. p. 118 ed. Bekk.: Αἱ πληθυντικαὶ καὶ κοινολεκτοῦνται κατ᾿ εὐθεῖαν πρός τε Ἰώνων καὶ Ἀττικῶν, ἡμεῖς, ὑμεῖς, σφεῖς. Ἔστι πιστώσασθαι καὶ τὸ ἀδιαίρετον τῆς εὐθείας παρ᾿ Ἴωσιν ἐκ τῶν περὶ Δημόκριτον, Φερεκύδην, Ἑκαταῖον· τὸ γὰρ ἐν Εἰδωλοφανεῖ ὑμέες, αἰόλιον. — Praeterea memorasse liceat glossam Hesychii, quae vulgo sic habet: ὑπ᾿ αὐνήν· παρ᾿ Ἑκᾶταίῶ Φιλητᾶς. At codex: ὑπ᾿ αὐτνὴν, παρεκατέω φιλιτάς. Repohendum esse Φιλητᾶς pro Φιλιτάς, forma ap. Hesych. constanter obvia (uti Bachius Phil. carm. p. 77 ait), certum sit; reliqua quid sibi velint, nondum liquet.

CHARON.

P. 34, a. — Ante fragm. 8 addas haec, quae ex Ὥροις Λαμψακηνῶν sive ex libris Περὶ Λαμψακοῦ, quorum primam partem Κτίσεων nomine signatam reperisse alicubi Suidas videtur, deprompta fuerint: Phot, Lex.: Κύβηβος, ὁ κατεχόμενος τῇ μητρὶ τῶν θεῶν, θεοφόρητος. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τῇ πρώτῃ τὴν Ἀφροδίτήν ὑπὸ Φρυγῶν καὶ Λυδῶν Κυβήβην λέγεσθαι (sc. Φησίν). Cf. Steph. Thes. v. κυβήβειν. Idem ib.: Ὀστακός, οἱ δὲ ἀστακός· καράβου εἶδος· καὶ τὴν πόλιν τὴν Ἄστακον, Ὄστακον Ἴωνες. Παρ᾿ ὃ (κάρ ὦ cod.; ejicienda cens. Dobraeus) Χάρων· «Ὄστακος ἐκτίσθη ὑπὸ Χαλκηδονίων.» Mela I, 19, Strabo XII, p. 563 et Memnon. c. 21 Astacum Megarensium coloniam dicunt; quod quidem nihil morarer, quum Chalcedonii item essent Megarenses, nisi Eusebius Astacum 33 annis ante Chalcedonem esse conditam diceret. Sc. Astacum ait conditam Ol. 18, 2. 707; Chalcedonem Ol. 26, 3. 674. Memnon. c. 21 (tom. III. p. 536) Astaci origines refert ad Ol. 17, I. 712. Aliter de his statuisse debet Charon Lampsacenus; nisi forte ad tralaticium istud refugeris, non de primis conditoribus Charonent hoc loco dixisse censens, sed de iis, qui postmo, dum urbem bellis accisam denuo incolis frequen tasse videantur. — De ἀστακῷ ἢ ὀστακῷ cf. Athen. III, p. 105, B.

P. 35, b, fr. 12. — Post verba συγγενέσθαι αὐτῇ schol. Apoll. Rh. sic habet: ὑπέσχετο δοῦναι τοῦτο, φυλάξασθαι μέντοι γε ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν παρήγγειλεν· ἔσεσθαι δὲ μεταξὺ αὐτῷν ἄγγελον μέλισσαν etc., ut ap. Etym. M., nisi quod in fine habet: πηρωθῆναι αὐτόν.

P. 35, b, fr. 13. — Καὶ τὴν γῆν χώματι] lege 40. καὶ τὴν δρῦνχ. e cod. Vit. et Ciz. In fine pro ὡς καί φησι Ἀπολλώνιος lege ὥς φησι Ἀπ. Ceterum cum Sebastiano (ap. Müller. ad schol. Tzetz. p. 633) statuo Tzetzem Charonis narrationem (fr. 12), qualem habet schol. Apollonii cum alia confudisse, perperamque ab eo citari Charonem, cujus mentionem non aliunde nisi ex ipsis scholl. ad Apoll. arripuerit. Nec minus negligenter Tzetzes ipsum Apollonium citat; is enim narrat Parrhaebii patrem quercum, hamadryadis sedem, spretis nymphae precibus cecidisse, idque ob facinus iram nymphae expertum esse, Porro quae de Arcade, Jovis vel Apollinis filio, deque ejus ex Chrysopelia liberis Tz. habet, ea sumpsit ex Apollodoro I, 9, 1, ex quo pro Προσοπέλεια corrigendum est Χρυσοπέλεια. Quodsi quis miretur ejusmodi rerum confusionem, parum ille novit qualis Tzetzes vir sit.

XANTHUS.

Cum Xanthi fragmentis de rebus Lydorum omnino comparanda sunt quae de iisdem leguntur in Nicolai Damasceni fragm. 22-29, 62-65. 68, prae ceteris vero luculentissimum fr. 49 (tom. III, p. 380-386). Satis enim liquet Damascenum sua ex Nostro esse mutuatum.

P. 36, fr. 2 extr, scribendum est: καὶ αὐτὸς τοὺς Λυδοὺς ἐδίδαξε, καὶ τὰ μέλη διὰ τοῦτο Τορρήβια ἐκαλεῖτο. Vide not. ad Nicolai Dam. fr. 22, p. 370.

Pag. 37. fr. 5 a. — Schol. Venet. et Vatican. (ed. Cobet.) ad Eurip. Androm. 10, ubi Andromeda dicit: πόσιν μὲν Ἕκτορ᾿ ἐξ Ἀχιλλέως Θανόντ᾿ ἐσεῖδον, παῖδά θ᾿ ὃν τίκτω πόσει Ῥιφθέντα πύργων Ἀστυάνακτ᾿ ἀπ᾿ ὀρθίων. Ad haec schol.: Λυσανίας κατηγορεῖ Εὐριπίδου, κακῶς λέγων αὐτὸν ἐξειληφέναι τὸ παρ᾿ Ὁμήρῳ (II. Ω, 734) λεχθέν· ἤ τις Ἀχαιῶν ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου· οὐχ ὡς πάντως γενησόμενον (sic Cob.; γενόμενον Ven., γιγνόμενον Vat.), ἀλλ᾿ εἰκαζόμενόν ἐστιν ὑπ᾿ αὐτῆς, ὡς εἰ ἔλεγε κατακαυθήσεσθαι τὸν παῖδα ἤ τι ἄλλο. [Ξάν]θον δὲ τὸν Λυδιακὰ [συντάξαν]τά φασιν ὅτι Εὐριπίδῃ σύνηθες προσέχειν περὶ τοῖς Τρωικοῖς ......... τοῖς δὲ χρησιμωτέροις ...... φοις. Στησίχορον μέντοι ἱστορεῖν ὅτι τεθνήκοι, καὶ τὸν τὴν περσίδα συντεταχότα... ποιητὴν ὅτι καὶ ἀπὸ τοῦ τείχους ῥιφείη. Supplementa sunt Cobeti. Igitur dixit scholiasta Xanthum, Lydicorum auctorem, de rebus Troicis plerumque facere cum Euripide. Quid vero deinde auctor voluerit ob lacunas est ambiguum. Scribi ita potest:.. περὶ τῶν Τρωικῶν· οὐχ οὕτως δὲ τὴν ἱστορίαν παρὰ τοῖς ἄλλοις ἔχειν τοῖς γε χρησιμωτέροις ἱστοριογράφοις, vel similem in sententiam, ut dicat auctor: Xanthum quoque pro more suo ipsum Euripidem secutum narrare Astyanactem periisse; verum non ita se rem habere apud melioris notae scriptores; quamquam poetae Stesichorus et Arctinus (v. Cycli ep. fr. ad calcem Homeri p. 584 Didot.) eum periisse de turri dejectum finxissent (cf. schol. Hom. l. l.). Ita vero si statuamus, aut falsa tradidit scholiasta, aut Homericus ille Ἀστυάναξ ὁ καὶ Σκαμάνδριος, Hectoris et Andromaches filius, distinguendus est ab alio Scamandrio, Hectoris filio notho, uti fecit Anaxicrates in Ἀργολικοῖς ap. schol. Venet. in Androm. 224 (vid. tom. IV, p. 301), ipseque Euripides finxisse debet v. 224, ubi spurii Hectoris filii a poeta memorantur. Nimirum Strabo e Xantho (fr. 5) refert Scamandrium post Troica Phryges ex Europa in Asiam transduxisse. Porro ex Asia in Europam profectum Scamandrium dicit Xanthi sectator Nicolaus Damascenus fr. 29 (tom. III, p. 373). Sed ne spurium hunc Hectoris filium Xanthus dixerit illud videtur obstare, quod diserte apud Nicolaum appellatur ὁ Ἕκτορος καὶ Ἀνδρομάχης. Fieri tamen potest ut Andromaches mentio ab ipso Nicolao vel ejus excerptore addita sit. Et hoc fere crediderim. Sin minus, scholium ita foret refingendum, ut sensus sit: Xanthum dicunt, etsi plerumque de Troicis rebus Euripidem sequi soleat, in hac tamen re probatioribus se addixisse auctoribus. Ceterum quod Xanthum attinet Lydica sua ad Euripidis fabulas accommodantem, noli cogitare de vetusto historico, qui Herodoto τὰς ἀφορμὰς δεδωκέναι dicitur, sed istum intellige Pseudoxanthum, qualem Dionysius Scytobrachion efformavit. Denique Lysanias, qui ap. scholiastam citatur, magnopere vereor ne esse debeat Lysimachus, quem saepius in iisdem scholiis laudatum videmus, ut in sqq. ad Androm. v. 24 (Lys. fr. 13), 33(fr. 14), 888 (fr. 18) et in schol. Vat. ad Troad. 31, ubi Persis Arctini ex eo laudatur, sicuti nostro loco; quem si totum ad Lysaniam qui dicitur referendum esse concesseris, sequitur non posse intelligi Lysaniam Cyrenaeum, operis de poetis auctorem, quippe qui Eratosthenis praeceptor fuit (Suidas V. Ἐρατοσθ.), ideoque aetate longe superare debuit Pseudoxanthum sive Dionysium Scytobrachionero. Sponte igitur se offert Lysimachus.

P. 37, fr. 6. — Ξάνθος ... ὃς καὶ διὰ τοῦ ξ γράφει ἐν τόποις, Λοκοξίτας τούτους καλῶν.] Scribendum puto ἐντοπίως vel ἐντοπίῳ τύπῳ.

P. 38, fr. 9. — Cf. Anticlidis fr. 18 in Scriptt. Rerum Alex. M. p. 151. In versione dele verba: dicis causa coedis poenam sumentes. — In fragm. 10 post V. Suidas adde v, Ξάνθος. Cf. Nicolai Dam. fr. 49, p. 382, not. 29.

P. 38, fr. 11. — Pro μόψου corrige Μόξου. Cf. Nicolaus fr. 24, p. 374 not. — Deinde adde glossam Ηesychii: Ἀτταγάθη, Ἀθάρη, παρὰ τῷ Ξάνθῳ. «Primitus scriptum fucrit Ἀτταργάθη pro Ἀταργάτη vel Ἀταργάτις. V. Strabo XIV, p. 1085 sq. ed. Alm. Cf. Heyn. De sacerdot. Comanensi p. 108; Hisely. Hist. Cappadociae p. 98 et Symbolik u. Mythol. II, p. 349, 403 sqq. ed. tert.» Creuzer. in Wiener Jahrb. tom. 106, p. 41. Hesychius: Βουλεψίη· ἡ λέξις παρὰ Ξάνθῳ· λέγει δὲ τὰς Ἀμζόνας, ἐπειδὰν τέκωσιν ἄρρεν, ἐξορύσσειν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοχειρίᾳ. Creuzerus, cui hunc sicuti antecedentem locum debeo, conferri jubet Symbolik II, p. 573 sqq. et prae ceteris p. 672 ed. tertiae. Ibid. fr. 12. — Cf. Nicolai fr. 28, p. 372. Ibid. fr. 13. — Initio scribe: Parthenius Erot. c. 33: Περὶ Ἀσσάονος. Ἱστορεῖ Ξάνθος Λυδιακοῖς καὶ Νεάνθης βʹ καὶ Σιμμίας ὁ Ῥόδιος. Διαφόρως κτλ. Cf. Neanthis fr. 28, tom. III, p. 9. Subjunge schol. Eurip. Phoen. 159: Ξάνθος δὲ ὁ Λύδιος (sc. Τὴν Νιόβην φησὶ παῖδας ἔχειν) δέκα καὶ δέκα ἐκ Φιλόττου τοῦ Ἀσσυρίου, ὃς ᾤκει ἐν Σιπύλῳ· [ὃς ἀνῃρέθη ἐν κυνηγεσίῳ ὑπὸ ἄρκτου.] Postrema addit codex Florent., qui in antecc. omittit verba καὶ δέκα. Vulgata significat: δέκα ἄρρενας καὶ δέκα θηλείας. Nomen Φιλόττον ex Parthenio reposuit Valckenarius pro vg. Φιλοξένου. Idem deinde pro τοῦ Ἀσσυρίου ex eodem Parth. Scribendum proponit: θυ (I. e. θυγατέρα) οὖσαν Ἀσσάονος. De re v. Creuzer. Symbolik IV, p. 553, 781 sq. Post fr. 14 insere: Joann. Lydus De mensib. III, c. 14: Ὅτι δὲ τὸν ἐνιαυτὸν ὡς θεὸν ἐτίμησαν, δῆλον ἐξ αὐτῆς τῆς Λυδῶν βασιλίδος πόλεως. Σάρδιν γὰρ αὐτὴν καὶ Ξυάριν ὁ Ξάνθος καλεῖ· τὸ δὲ Σάρδιν ὄνομα εἴ τις κατὰ ἀριθμὸν ἀπολογίσεται, πέντε καὶ ἑξήκοντα καὶ τριακοσίας εὑρήσει συνάγων μονάδας· ὡς κἀντεῦθεν εἶναι δῆλον, πρὸς τιμὴν Ἡλίου, τοῦ τοσαύταις ἡμέραις τὸν ἐνιαυτὸν συνάγοντος, Σάρδιν ὀνομασθῆναι τὴν πόλιν. Νέον δὲ Σάρδιν τὸ νέον ἔτος ἔτι καὶ νῦν λέγεσθαι τῷ πλήθει συνομολογεῖται· εἰσὶ δὲ οἵ φασι τῇ Λυδῶν ἀρχαίᾳ φωνῇ τὸν ἐνιαυτὸν καλεῖσθαι Σάρδιν. «Eodem modo Nilus pro anno accipiebatur, computatis hujus nominis literis item efficientibus anni dierum numerum. Cf. Heliodor. Aethiop. IX, 22, p. 381 ed. Coray., quem locum tractat Creuzer. in Commentatt. Herodot. I, p. 184, nostri quoque facta mentione.» Roether. Cf. Creuzer. Symbolik II, p. 624, 632. Ibid. fr. 16. — Cf. Not. 38 ad Nicolai fr. 49, p. 383. Ibid. fr. 17. — Cf. Nicol. I. I. not. 55, p. 384.

Pag. 40, b. lin. 5 sqq. Vide not. 7 ad Nicolai fr. 62, pag. 396.

P. 43, fr. 27. — Scribe: Ξάνθος δὲ ὁ Λυδὸς περὶ τὴν ὀκτωκαιδεκάτην, ὡς δὲ Διονύσιος περὶ τὴν πεντεκαιδεκάτην, Θάσον ἐκτίσθαι. Ibid. post fragm. 27 inserendus locus Hephaestion. De metris p. 14 ed. Gaisf.: Προτάσσεται δὲ ἡμίφωνον ὑγροῦ.. καὶ τὸ σ τοῦ λ, κατὰ πάθος, ὡς ἐν τῷ μάσλης, καὶ σπανίως τοῦ ν, ὡς Πάσνης καὶ Μάσνης, ἃ δὴ ὀνόματα (sc.. ποταμῶν) παρὰ Ξάνθῳ εἰσὶν ἐν τοῖς Λυδιακοῖς. Eadem, omissa Xanthi mentione, grammat. Cod. Barocc. ap. Gaisford. Ad Hephaest., et Etym. M. p. 249, 18: Δάσληρα. Δεῖ γινώσκειν ὄτι τὸ Δάσληρα (ὄνομά ἐστι λίμνης) καὶ Βρυσμὸς (ἔστι δὲ ὄνομα βασιλέως) καὶ Πάσνης καὶ Μάσνης (ὀνόματα ποταμῶν) καὶ Ὀσροήνη (ὅπερ τινὲς Ὀρροΐνη λέγουσιν· ἔστι δὲ χώρα οὕτω καλουμένη ἐν συρίᾳ) τὸ σ ἐν συλλήψει ἔχει μετὰ τῶν ἐπιφερομένων. Συμφώνων. — Μάσνης nomen, uti inter fluvios, sic etiam inter antiquissimos Lydiae reges occurrit. Certe Μάσνεω formam codex Vat. habet ap. Dionys. I, 27, ubi ceteri Μάνεω, a Μάνης, quae usitata Graecis forma est. V. Steph. Thes. v. Μάνης. Pro Μάσνης alii dixisse videntur Μάσσης. Plutarch. Moral. p. 360, B: Φρύγες μέχρι νῦν τὰ λαμπρὰ καὶ θαυμαστὰ τῶν ἔργων μανικὰ καλοῦσι, διὰ τὸ μάνιν (Μάνην) τινὰ τῶν παλαιῶν βασιλέων ἀγαθὸν ἄνδρα καὶ δυνατὸν γενέσθαι, ὃν ἔνιοι Μάσσην (sic Dübnerus e codd. pro vg. Μάσδην, quae manu lenissima mutari possit in Μάσλην) καλοῦσι. Idem Plutarchus De mus. c. 7. p. 1033, D: Τὸν δὲ Μαρσύαν φασί τινες Μάσσην καλεῖσθαι. Hinc nescio an conjicere liceat Μάσνην fluvium eundem esse cum Marsya fluvio, sive ille sit qui prope Celaenas ex Aulucrene lacu oritur, sive ille qui juxta Harpasum fluv. e Caria in Maeandrum influit e regione Nasli urbis, quae hodie est (v. Forbiger, II, 341, 211). Mitto Marsyam Syriae fluv.

HELLANICUS.

Sturziana operum Hellanici distinctio fragmentorumque distributio secundum ea quae ipse in Prolegomenis disputavi atque Prellerus in egregio De Hellanici scriptis libello exposuit, hunc fere in modum mutanda est:

I. ΦΟΡΩΝΙΣ

βιβλ. βʹ. In libro primo auctor post antiquissimas Argolidis fabulas tractavit stirpem Agenoris; in altero Beli prosapiam. Liber I: Fr. 37 (Ἑλ. Ἐν Ἀργολικοῖς), Phoronei filii, Pelasgus, Iasus, Agenor. Divisum inter eos imperium. Pelasgus Arcadiam obtinet. Quare Prellerus ex eodem libro petita esse censet quae leguntur fr. 79 (Ἑλ. Ἐν τῷ Περὶ Ἀρκαδίας) de Cepheo Arcade, et fr. 60 de Maenalo monte. Quibus adde fr. 77 de Arcade autochthone. (Possis haec etiam ad Atlantidem referre). — Fr. I (ἐν Φορωνίδι), de Pelasgorum migratione in Italiam, ex Dionys. H. I, 28 1. — Fr. 29 (De Pelasgis in Thessalia). Larissa ab Acrisio condita, nomen habet a Pelasgi filia. Fr. 2 et 9 (Φορων. αʹ). Cadinus, Agenoris f.; Sparti. — Fr. 8. Thebarum κτίσις (Ἑλ. ἐν Βοιωτικοῖς). — «Eodem retuleris schol. Vatican. Eur. Rhes. 28: Ὁ δὲ Ἡσίοδος Εὐρώπης μέν φησιν αὐτὸν (sc. Τὸν Σαρπήδονα). Ὡς Ἑλλάνικος. Quamquam malim cogitare de Hellanico chorizopte.» Preller. — Liber II. Beli stirps. Herculis historia: Fr. 4 (ἐν δευτέρῳ [δεκάτῳ codd.] φορ.) Hercules Stephanephori pater ex una Thespiadum. — Fr. 3. (βʹ Φορ.) Archiam talitro necat. — Nemeaeum leonem debellat. Quo pertinet locus Stephani B. (v. Prolegg. p. XXXIII not.): Βεμβϊνα, κώμη τῆς Νεμέας. Ἑλλάνικος δὲ Βέμβινον καὶ πόλιν φησίν ... Πανύσις (fr. 1 ed. Dübner.) ἐν Ἡρακλείας πρώτῃ· «Δέρμα δὲ θήρειον Βεμβινήταο λέοντος κτλ.» Cf. Müller. Dor. II, p. 472. — Fr. 40, Hydra Lernaea. Iolaus. — Fr. 61. Stymphalides aves. — Fr. 98. Diomedis equae. Abderus. — Fr. 33. Amazones. — 97. Boves Geryonis. — Fr. 39. Hvlas. — Fr. 102. Herculis e Malide apud Omphalen serva filius Aceles, qui in Lycia urbem condit. — Fr. 90, de primo Hellanodicarum numero, peti potuit ex narratione de ludis Olymp. ab Hercule institutis. — Praeterea Phoronidi diserte adscribitur fr. 5 de Hesiodo Orphei postero; cui adde fr. 6 de Homero item ab Orpheo genus ducente. Mirum est hoc ex Phoronide afferri, quum de Homeridis in Atlantiade sermo fuisse dicatur. V. infra.

II. ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΙΑ

βιβλ. βʹ. Liber I: Fr. 15. (Δευκ. αʹ) Prometheus. Deucalion. Cf. Apollodor. I, 7, 2. — Fr. 16. Diluvium. Navigium ad Othryn in Thessalia appellit. Deucalion et Pyrrha in Cyno deinde habitant, ubi nata Protogenia. (Vulgo Deucalionem appulisse narrant ad Parnassum, quem Hellanicus fr. 94 ab heroe indigena nomen habere refert.) — Fr. 88. De priscorum hominum longaevitate. — Fr. 17. (Δευκ. αʹ) Erysichthon, Myrmidonis f. (ex Pisidice Aeoli f., Deucalionis neptide). — Porro ex Deucalionea prosapia civitatum plurimarum repetebantur origines. Memorantur Thessaliae urbes: Thegonium fr. 21 (Δευκ. Αʹ); Misgomenoe fr. 24 (Δ. αʹ); Phemioe fr. 25 (Δευκ. αʹ), ἀπὸ Φημίου τοῦ Ἄμπυκος (Ampyx vel Ampyces f. Peliae, Salmonei, Aeoli, Deucalionis). Ampyx pater est Mopsi (Pausan. V, 17, 10). A Mopso, opinor, genus duxerit Aspendus, qui fr. 20 (Δευκ. αʹ) Aspandum in Pamphylia condidisse dicitur. — Fr. 23 (Δ. αʹ) Laceria, Magnesiae urbs. — Fr. 22 (Δ. αʹ) Calliarus, ἀπὸ Καλλιάρου Oedodoci ct Laonomes f.; fr. 19 (Δ. αʹ) Alpones; fr. 106 Oeanthe, quae tres sunt Locridis urbes. — Fr. 18 (Δ. αʹ) Agathia in Phocide. — E Libeo secundo: Fr. 27 et 13 (Δ. βʹ), Boeotiae urbs Salmos vel Salmon, aliis Almpn vel Olmon (ἀπὸ Ὀλμοῦ τοῦ Σισύφου St. B. s. v.). — Fr. 26 (Δ. βʹ), Midaeum in Phrygia. — Ad Deucaliopiam pertinent etiam quae de tetrarchia Thessalica ἐκ τῶν Θετταλικῶν Ἑλ. citantur fr. 28; et probabiliter schol. in Aristid. Panath. p. 83 ed. Frommel.: Καὶ γὰρ Δωριεῖς ὄντες (οἱ Λακεδαιμόνιοι), Πελοποννήσιοι ὕστερον γεγόνασι, ὡς Ἑλλάνικος λέγει καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν. A Deucalionis progenis etiam Aetoliae civitates insigniores conditae esse dicuntur (v. Apollod. I, 7, 6). Quare Deucalioniam respexerit Strabo (fr. III) carpens Hellanicum quod Macyniam et Molycriam Aetoliae urbes, post Heraclidarum reditum demum conditas, ἐν ταῖς ἀρχαίαις recenseat; contra vero Olenum et Pylenen urbes, dudum ab Aetolis dirutas, ita mepioret, quasi steterint adhuc. — Ab urbium originibus revertamur ad fobulas nobiliores. De Pelioe et Nelei historia Hellanicus citatur in Epimer. Hom. ap. Cramer. An. I, p. 344: Ἑλλάνικος δέ· «Καὶ τὸν (τὸν μὲν?) Πελίαν ὠνομάζετο (ὠνόμαζεν? Ὠνόμαζον?), ἐπεὶ ἐπελιώθη αὐτῷ ἡ ὄψις λακτισθέντι ὑπὸ τοῦ ἵππου 2. — Fr. 64, de Neleo ex lolco in Messeniam migrante ibique Pylam condente. (Cf. fr. 10, genealogia a Deucalione ad Codrum; qui locus ex Atthide petitus est.) — Sequuntur Argonautica: Fr. 88, de Helles obitu. — Fr. 87, de aureo vellere. — Fr. 32, de origine Iasonis. — Fr. 35, de Aphetis (v. Apollodor. I, 9, 19). — Fr. 38, de Phineo Agenorida, Paphlagoniae rege 3. — Fr. 34, de Iasone apud Corinthios (cf. fr. 30, de Iasonis et Medeae filio Polyxeno. V. infra τὰ Περσικά). — Mentio Dactylorum Idaeorum ap. schol. Apoll. I, 1129 (v. Pherecyd. fr. 7) num ad Argonautica referenda sit, ut Prellerus putat, an ad Troica, parum liquet.

III. ΑΤΛΑΝΤΙΑΣ

ἐν βιβλ. βʹ. — Fr. 56 (Ἑλλ. Ἐν αʹ Ἀτλαντικῶν), Atlantides septem. Quarum natu maxima Alcyone, mater Aethusae (Apoll. III, 10, 1, 2), a qua stirpem Homeri et Hesiodi deducunt Charax (fr. 20, tom. III, p. 640) et Agon Hom. Adde Suidam v. Ἡσίοδος, qui Hesiodum et Homerum ἀπὸ τοῦ Ἄτλαντος κατάγεσθαι refert. Cum his cohaeret fr. 55: Ἑλλάνικος ἐν τῇ Ἀτλαντιάδι ἀπὸ τοῦ ποιητοῦ φησὶν ὠνομάσθαι τοὺς Ὁμηρίδας (cf. Welck. Cycl. p. 148). 4 Idem Hellanicus fr. 6 Hesiodum ab Orpheo (qui in stemmate Characis quintus est ab Aethusa) genus ducere dixisse fertur ἐν Φορωνίδι. Quo loco totum genealogiarum opus a prima ejus parte designari puto nomine Phoronidis, dum nostro loco accuratius ad suum titulum res narrata revocatur. — Ab Alcyone dcscendit etiam Amphion, maritus Niobes, de cujus liberis agitur in fr. 54 (ἐν τῇ Ἀτλαντιάδι). Eodem igitur pertinent, quae ex subsequente Thebarum historia memorantur fr. 12 et 11 de Oedipi filiis, deque bellis Thebanis. — Steropes Atlantidis filius fuit Oenomaus, pater Hippodamiae, de cujus e Pelope liberis est fragm, 42. — E Taygete genus ducit Tyndareus, maritus Λήδας τῆς Καλυδωνίας (fr. 86), quae mater est Helenae. Hanc a Theseo raptam esse narratur fr. 74; quanquam hoc fragmentum ita est comparatum, ut Atthidi potius sit vindicandum. Ceterum Helena ducit ad Trojanas fabulas. Transierit igitur genealogus ad Electram Atlantidem. Ejus e Jove liberi sint Dardanus, Iasion, Harmonia, de quibus agitur in fr. 58 et 129. Posteriore loco laudatur Ἑλλάνικος ἐν αʹ Τρωικῶν. Haec non diversa esse a libris duobus Atlantiadis, cujus libro primo jam ad Electrae stirpem auctor transierit, quam prae ceteris persecutus sit, statui in Prolegomenis. Prellerus Troica ab Atlantiade distinguit, nescio an recte, Utut est, pertinent huc: fr. 130 (αʹ Τρωικ.), de Batea, Dardani unore. Haec filia erat Teucri (Apollod. III, 12, 1, 5; Mnaseas ap. St. B. v. Δάρδανος; Arrian. ap. Eustath. ad Hom. p. 351, 30). Nepos Dardani fuit Tros, de cujus filiis adde locum in fragm. Omissum ap. schol. II. ο, 332, ubi ad verba Homeri: Τρωὸς δ᾿ αὖ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο, Ἶλός τ᾿ Ἀσσαρακός τε καὶ ἀντίθεος Γανυμήδης, scholiasta notat: Τρωὸς καὶ Καλλιρρόης τῆς Σκαμάνδρου, ὡς Ἑλλάνικος. Pergit poeta v. 236: Ἶλος δ᾿ αὖ τέκεθ᾿ υἱὸν ἀμύμονα Λαομέδοντα. Ad haec scholia duo Victoriana; quorum alterum: Ἐξ Εὐρυδίκης τῆς Ἀδράστου (sic etiam Apollodor.); alterum: Ἐκ Βατείας τῆς Τεύκρου, ὡς Ἑλλάνικος. At non potuit hoc Hellanicus dicere. Diversa scholiasta confundit. — Fr. 136 et 138, de Laodamante in Neptunum et Apollinem, deinde in Herculem ingrato; de Troja ab Hercule capto. — Fr. 137. 142. 140, de Priamo Strymûs filio, fratre Tithoni, cui Hemera peperit Memnonem. — Fr. 139, oraculum, quo Trojani a mari abstinere jubentur. — Haec omnia legebantur in libro priore; cui insertum vel adjectum fuerit caput, quod Ἀσωπίδος nomine indigitat Marcellinus (fr. 14). Praeclare hoc eruit Prellerus p. 19. «Apollodorus (III, 12, 6), ait, his (sc. rebus Troicis usque ad initia belli Trojani) narratis, transgreditur ad genus Aeaci atque Pelei, quam sectionem praefatur sic: Ὁ δὲ Ἀσωπὸς ποταμὸς Ὠκεανοῦ καὶ Τήθυος κτλ., unde colligas quid sibi velit ἡ Ἀσωπίς Hellanici, quam laudat Marcellinus in Vit. Thuc. § 4, p. 313 Poppo: Μαρτυρεῖ τούτοις καὶ Ἑλλάνικος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἀσωπίδι. Erat pars Troicorum, qua Aeaci prosapia recensebatur, adjunctis fabulis de Peleo, Thetide, Achille, Patroclo. Quo spectant quae leguntur ap. St. B. V. Θεστίδειον (fr. 100), ap. schol. II. μ, 1 (fr. 37) de Patrocli fuga ad Peleum (coll. Apollodor. III, 13, 8); apud schol. II. ο, 336 de matre Ajacis (Ὁμοίως τῷ ποιητῇ καὶ Ἑλλάνικος τὴν Ἐριώπην μητέρα Αἴαντός φησι). Restat locus apud Harpocrat. v. Κριθώτη (fr. 131)· μία πόλις τῶν ἐν Χερσονήσῳ, καθά φησιν Ἑλλάνικος ἐν αʹ Τρωικῶν, quae ex parte repetuntur a Marcell. I. I.: Μιλτιάδης, ὃς ᾤκισε Χερρόνησον· μαρτυρεῖ τούτοις καὶ Ἑλλάνικος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἀσωπίδι, coll. Suida v. Κριθώτη, πόλις τῶν ἐν Χερρονήσῳ, κατοικισθεῖσα ὑπὸ Ἀθηναίων τῶν μετὰ Μιλτιάδῃ ἐκεῖ παραγενομένων.» — E libro II: Fr. 132 (βʹ Τρ.), de Achille. — Fr. 31, de Cycno ab Achille interfecto. — F. 126 (βʹ Τρ.), de Corytho, Helenae amatore. — Fr. 125 memoratur Cabassus, Lyciae urbs (ex qua Oriundus erat Othryoncus, cui Cassandram Priamus desponderat. Hom. II. v, 363). — Fr. 146, de Penthesilea. — Fr. 135, de Apolline Dymbraeo {in cujus templo Achilles occisus). — Fr. 127 (Τρωικ.), de Trojae expugnatione, fugaque Aeneae; de Ascanio regnum Trojae recuperante; quam narrationem respicit Strabo XIII, p. 602 (fr. 145). De die quo Troja expugnata sit cf. fr. 144. 146 ex libro De Junonis sacerdotibus. — His adde nomina locorum: fr. 133 (βʹ Τρωικ.) Agamea, Troadis promontorium; fr. 124 Azeotae, gens Troadis (Ἑλλ. Ἐν τοῖς Περὶ Λυδίαν); fr. 128 (Τρωικ.), Phoetioe, Acarnaniae oppidum. Hujus meminerit Hellanicus in historia de Uljsse in patriam reduce. Troica etiam Straboni obversabantur (fr. 108), ubi dicit: Οὐδ᾿ Ἑλλάνικος Ὁμηρικὸς, Δουλίχιον τὴν Κεφαλληνίαν λέγων. — Ad reditum Menelai refero quae in fragmentis omissa leguntur ap. schol. Odvss. δ, 228: Ὁ Θῶνος βασιλεὺς ἦν τοῦ Κανώβου καὶ τοῦ Ἡρακλείου στόματος, ὃς πρὶν μὲν ἰδεῖν Ἑλένην ἐφιλοτιμεῖτο Μενέλαον· ἰδὼν δὲ αὐτὴν ἐπιχειρεῖ βιάζεσθαι. Ὃ γνοὺς Μενέλαος ἀναιρεῖ αὐτόν· ὅθεν ἡ πόλις Θῶνος ὠνόμασται, ὡς ἱστορεῖ Ἑλλάνικος. — Ad ea quae Agamemnonis reditum secuta sunt, pertinere, videtur fr. 82 de Orestis judicio, et fr. 43 de Electrae et Pyladis filiis Strophio et Medonte.

IV. ΑΤΘΙΣ

βιβλ. δʹ. — Liber I (usque ad tempus migrationis Ionicae): Fr. 77, Athenienses αὐτόχθονες. — Fr. 62, Ogyges. — Fr. 69 (αʹ Ἀτθ.), primum in Areopago judicium. — Fr. 65 (αʹ Ἀτθ.), Erichthonius Panathenaea instituit. — Fr. 66 (αʹ Ἀτθ.), Erechtheus Phorbantem occidit. — Fr. 73, Theseus Minotaurum occidit. — Fr. 76, idem Isthmia instituit; Amazonem rapit. — Fr. 84, Araazonum in Atticam expeditio. — Fr. 74, Theseus Helenam rapit. — Fr. 75, Acamas et Demophon Aethram repetentes. — (Fr. 82, de Oreste in Areopago judicium. Priora in Areopago judicia recensentur.) — Fortasse ex Atthide fluxit etiam fr. 64, de Neleo Pyli conditore. Certius huc pertinet fr. 10, de Codri majoribus inde ab Deucalione. — Fr. 63, Neleus, Codri f., Erythras in Ionia condit. — Fr. 95: Κάδμιοι, οἱ Πριηνεῖς, ὡς Ἑλλάνικος. Scilicet pars eorum, qui Prienen condiderunt, a Cadmeis Thebanis oriundi erant 5. — Fr. 67, Helotes post Helos captum a Lacedaemoniis servituti addicti, ὡς ... Ἑλλ. Ἐν τῇ πρώτῃ sc. Ἀτθίδος, ut puto. Nam, si recte numerus libri habet, ad sacerdotes Junonis locus hic referri non potest. Porro singulare de rebus Laconicis a Hellanico opus scriptum esse, ut Prellerus putat, nemo testatur, neque probabile est: nam quod Ephorus dicit Lycurgi omnino non meminisse Hellanicum, id fieri vix potuit, si data opera Lacedaemoniorum historiam tractasset. Contra vero Doriensium in Atticam invasio aptam praebebat occasionem, qua Eurystheus et Procles tamquam reipublicae Spartanae conditores commemorarentur (fr. 91). Et fortasse sec. Hellanicum jam Eurystheus Helos urbem cepit, quae vulgo a successoribus ejus Soo vel Agide expugnata esse dicitur. Quamquam etiam οἱ θῆτες Atheniensium vel alia res opportunitatem mentionis Helotum suppeditare poterant. — Liber II prae ceteris origines sacrorum et pagorum Atticorum gentiumque cum his conjunctarum exposuisse videtur. — Fr. 4 (βʹ Ἀτθ.), stephanephori heroum. — Fr. 79, Colaenus Dianae Colaenidis fanum condidit. — Fr. 70 (βʹ Ἀτθ.), hierophantarum genus. — Fr. 71, Munychia a Munycho rege nomen habet. — Fr. 68 (βʹ Ἀτθ.), Hippothoon tribus eponymus. — E Libro tertio nihil servatum. — Liber Quartus, a Medicis fortasse temporibus initio sumpto, usque ad finem belli Peloponnesiaci, vel certe usque ad annum 406 pertinebat. Huncce librum innuit Thucydides I, 97, ubi res inter Medica bella et bellum Pelop. Interjectas ab Hellanico recenseri ait βραχέως τε καὶ τοῖς χρόνοις οὐκ ἀκριβῶς. — Fr. 72 (βʹ Ἀτθ.), Πηγαί, τόπος ἐν Μεγάροις 6. — Fr. 78, Andocides stirpem ducit (matemo genere?) a Nausicaa et Telemacho, itemque (paterno genere?) a Mercurio 7. Stemmatis pars fuerit fr. 141, ubi Perseptolis, Nausicaae et Telemachi f., memoratur. Ceterum haec exposita fuisse puta ad an. 415, quo loco de Hermocopidis sermo erat. — Fr. 80, de servis, qui ad Arginusas (an. 406) cum Athen. pugnaverant, manumissis, et eodem civitatis jure, quo Plataeenses fruebantur, donatis. Haec narravit Hellanicus διεξιὼν τὰ ἐπὶ Ἀντιγένους (arch. Ol. 93, 2). Adde schol. Arist. Ran. 720: Τῷ προτέρῳ ἔτει ἐπὶ Ἀντιγένους Ἑλλάνικός (sic em. Bentleyus pro ἀλλὰ νικᾶ) φησι χρυσοῦν νόμισμα κοπῆναι· καὶ Φιλόχορος (fr. 120) ὁμοίως, τὸ ἐκ τῶν χρυσῶν Νικῶν.

ΛΕΣΒΙΑΚΑ

(Αἰολικά), βιβλ. β’. — De his audiamus Prellerum (p. 28): «Antiquissima Lesbi colonia Pelasgorum erat, qui Macare duce postquam e Graecia in Asiam trajecerant, quum alias ex vicinis Hellespento insulas tum Lesbum occupaverunt; V. Dionys. I, 18, quem verisimile est in his sequi Hellanicum. Ex Lesbo deinde in Chium insulam, Samum, Côn, Rhodum colonos missos esse perhibet Diodorus V, 81; quo referendum videtur fragmentum 112, ubi citatur Ἑλλ. ἐν τῷ Περὶ Χίου κτίσεως. Cf. fr. 113, quo loco narratur de colonis Lesbo puta navigantibus atque ad Tenedum et Lemnum appellentibus, ubi pars eorum manebat: Τούτοις (i. e. primis Lemni incolis, qui Sinties appellabantur propter fabricam armorum atque telorum πρὸς τὸ σίνεσθαι τοὺς πλησίον) συνῴκισαν ἑαυτοὺς ἀναμὶξ ὡς ἦλθον αὐτόθι καὶ κατέλιπον ναῦς πέντε, scilicet quum pcrgebant in insulam Chium. Si de Rhodi etiam atque Coi originibus proditum erat, adjunxeris quae de his exstant fr. 107 et 103. Sed alteram deinde coloniam Lesbus accepit post Troica, ubi ducibus Tisameno, Penthilo, aliis Aeoles primam illam insulam, deinde Aeolidem quae inde nominabatur petebant; de qua re Hellanicus laudalur fr. 114: Περὶ δὲ τῆς Ὀρέστου εἰς τὴν Αἰολίδα ἀποικίας Ἑλλ. Ἐν τῷ πρώτῳ Αἰολικῶν δεδήλωκεν, et ibid.: Τὰ δὲ περὶ τῆς ἀποικίας Λέσβου Ἑλλ. Ὁ Λέσβιος ἱστορεῖ ἐν αʹ Αἰολικῶν, unde patet Aeolica et Lesbica eo dem volumine exposita fuisse. Mirum quod narrabat Orestem ipsum pervenisse Lesbum, contra quam tradunt ceteri.» — Libro primo adscribitur fr. 117, de Lesbi loco, quem Μαλλόεις dicebant; fr. 118, de Tragasis in Troade; libro secundo fr. 119 et 120, de Νape, Lesbi loco. Adde fr. 121, de Metao opp. Lesbico; fr. 116 et 134, de Asso et Gargaris opp.; fr. 115, de Pitana, quam a Pelasgis subactam Erythraei in libertatem vindicarunt.

ΠΕΡΣΙΚΑ

βιβλ. βʹ. — Liber I (Assyriorum et Medorum historia): Fr. 160 et 159 (αʹ Περσ.), Perses, Persei f., Cephei ex Andromeda nepos, a Chaldaeis e Cephenia ejectus in Artaea (ἐς τὰ Ἀρταῖα) transit. — Fr. 163 et 169, de Atossa regina. — Fr. 158 (αʹ Περσ.), Sardanapalli duo. — Fr. 30. Pro Medo, Medeae et Aegei f., quem Medis (olim Ariis) nomen dedisse perhibent, Hellanicus habet Polyxenum, Medeae et lasonis f. — Fr. 168, Ariae et Ariorum mentio. — Liber II: Fr. 164, Cambyses frater Marphii et Memphidis. — Fr. 167, Daphernes (unus ex septem, qui Pseudosmerdin interfecerunt). — Fr. 166, Darii filii undecim 8. — Fr. 161 (βʹ Περσ.), Tyrediza in Thracia (ex hist. expeditionis Xerxis, ut ap. Herod. VII, 25). — Fr. 162 (βʹ Περσ.), Strepsa, Thraciae urbs. — Fr. 81, Naxii navibus sex contra Persas Graecis auxiliantur. — Adde fr. 165, ubi Ctesias Hellanicum notasse dicitur, quod ignorasset legem Persarum, ex qua cremare mortuos nefas est.

ΙΕΡΕΙΑΙ ἭΡΑΣ

βιβλ. γʹ. Liber I: Fr. 44 (Ἱερ. Αʹ), Sipylus urbs Phrygiae (ex Tantali historia). De fonte quodam ad Magnesiam prope Sipylum v. fr. 125. — Fr. 46 (Ἱερ. Αʹ), Cercyra Asopis, a qua insula vocitata, mater Phaeacis. — Fr. 45 (Ἱερ. αʹ), Macedo, Aeoli f., a quo Macedones. — Fr. 51 et 53, Alcyones sacerdotis (quae erat filia Stheneli sororque Eurysthei) anno vicesimo sexto, tertia generatione ante Troica, Siculi ex Italia in Sicaniam transeunt. [Quae ordinis chronologici causa hic interposui; Hellanicus de his in secundo libro dixisse fertur, eo haud dubie loco ubi de Graecorum coloniis in Siciliam deductis sermonem fecit.] — [Alcyonae succedit Admeta, filia Eurysthei. Syncellus p. 172: Ἀδμήτη, θυγάτηρ Εὐρυσθέως, ἐν Ἄργει ἑράτευσεν ἔτη ληʹ (I. νηʹ). Αἱ ἀπὸ ταύτης τὴν ἱερωσύνην διαδεξάμεναι Φαλίδες καλοῦνται.] — Fr. 47. (Ἱερ. αʹ), Nisaea in Megaride a Niso, Pandionis filio, conditur. — [Admetoe sacerdotis anno 58, qui postremus erat hujus sacerdotis, apotheosis Herculis, sec. Marm. Farnes., ubi: Ἤρας Ἀργείας ἱέρεια Ἀδμάτα, Εὐρυσθέως καὶ Ἀδμάτας τᾶς Ἀμφιδάμαντος ἔτη νηʹ] 9. — Liber II. F. 47 (Ἱερ. Βʹ), Minos Nisum capit, Pandionis f., et Megareum Onchestium. — Fr. 143 et 144, Callisto sacerdote, Thargelionis mensis die duodecimo Troja capta est, Demophontis regis Athen. anno primo. — Fr. 73, Aeneas ex Molossorum terra cum Ulysse in Italiam profectus Romam condit. — Fr. 49 (Ἱερ. βʹ) Chaeronea a Chaerone, Apollinis et Therûs f., conditur (Stemma: Hercules. Antiochus. Phylas. Thero. Chaeron. V. Pausan. I, 5, 2. II, 4, 3. IX, 40, 3), circa an. 60 post Troica 10. — Fr. 48 (Ἱερ. Βʹ), Phricium, mons Locridis, ejusque accolae Phricanes (ex narratione de Cyme Phriconide ab Aeolis condita, an. 60 p. Troica. V. Strabo p. 621). — Fr. 50 (Ἱερ. βʹ), Theocles Naxum in Sicilia condit, Ol. II, 1. 736 sec. Euseb. Hac occasione altius Siciliae historiam repetens, de Siculorum in Sicaniam adventu dixit. V. supra. — Fr. 104, Gela a Gelone, Aetnae f., nomen habet. Adde schol. Thucyd. VI, 4, 3 (p. 102 ed. Didot), ubi ad Thuc. verba ἀπὸ τοῦ Γέλα ποταμοῦ Tzetzae versus aliquot leguntur cum glossis, quibus Hellanici et Theopompi mentio flt: οὔτως Ἐπαφρόδιτος, ὡς λέγεις, γράφει· Γέλας δ᾿ ἐκλήθη τῷ πάχνην πολλὴν φέρει· κλῆσιν ἐπεῖ γὰρ ἡ πάχνη ταύτην φέρει. Ὁ Πρόξενος δὲ σύν τισιν ἄλλοις (σὺν Ἐλλανίκῳ gloss.) λέ[γει Γέλωνος ἀνδρὸς ἔκ τινος Γέλαν πόλιν. (Οὐτος ὁ Γέλων υἱὸς Αἴτνης καὶ Ὑμάρου gloss.) Ἐξ Ἀντιφήμου δ᾿ αὖ γέλωτός τις λέγει (ὁ Θεόπομπος glossa. At ap. Steph. v. Γέλα laudatur Ἀρισταίνετος. V. tom. IV, p. 319.) χρησμῷ μαθὼν γὰρ ὡς πόλιν μὲν ἐκκτίσαι [μέλλῃ κτί[σαι?] γελᾷ, δοκήσας τῶν ἀνελπίστων τόδε· κλῆσιν ὅθεν τέθεικε τῇ πόλει Γέλαν. — Liber III. Fr. 52, ubi ex Ἱερειῶν Ἥρας γʹ afferuntur verba: Ἀμβρακιωτῶν καὶ οἱ μετ᾿ αὐτῶν Χάονες καὶ Ἠπειρῶται, «ubi mihi non dubium, Prellcrus ait, quin sermo sit de bello inter Acarnanes et Ambraciotas gesto Ol. 87, 4. 429.» V. Thucyd. II, 80: Τοῦ δ᾿ αὐτοῦ θέρους οὐ πολλῷ ὕστερον τούτων Ἀμβρακιῶται καὶ Κάονες βουλόμενοι Ἀκαρνανίαν πᾶσαν καταστρέψασθαι κτλ... Ἐστρατεύσαντο δὲ μετὰ Χαόνων καὶ Θεσπρωτοὶ ἀβασίλευτοι κτλ.

ΚΑΡΝΕΟΝΙΚΑΙ

— Fr. 122 et 123, primus Carneis vicit Terpander, Midae regis aequalis 11 — Fr. 85, Arion Methymnaeus primus choros cyclicos instituit.

OPERA SPURIA

— Αἰγυπτιακά. Fr. 148 sive Prolegg. p. xxx. (Stoicorum) placitum de bonis, malis et ἀδιαφόροις. Haec ex ea operis parte, ubi de Aegyptiorum doctrina philosophica exposuit auctor 12. — Fr. 154, Osiris ap. Hellanicum ubique appellatur ὕσιρις, quod ἔοικεν ἀκηηκοέναι ὑπὸ τῶν ἱερέων λεγόμενον. — Fr. 152, Thebarum urbis spelunca. — Fr. 149, de Aegyptiorum supellectile. — Fr. 150, de festo et templo Tyndii urbis. — Fr. 155, vitis in Plinthine urbe inventa. — Fr. 153, Erembi ad Nili fontes. — Fr. 151, de Amasi rege. Ἡεἰς Ἄμμωνος ἀνάβασις (εἰ γνήσιον τὸ σύγγραμμα). — Fr. 157, de phoenice arbore. Περὶ ἐθνῶν (fr. 92). Ἐθνῶν ὀνομασίαι (fr. 93). Κτίσεις (fr. 109. 110). Νόμιμα Βαρβαρικά (ἐκ τῶν Ἡροδότου καὶ Δαμάστου συνηγμένα, fr. 173). — Fr. 173, de Zamolxi, Getis initia monstrante (ex Herodot. IV, 95). — Fr. 110, (PaeOnes) brytum ἐκ ῥιζῶν, sicuti Thraces potum ἐκ κριθῶν bibunt. — Fr. 92, Sindi et Maeotae Scythae. — Fr. 172, Scythae Alazones et Callipidae. — Fr. 170, Amadoci Scythae (Ἑλλ. Ἐν Σκυθικοῖς). — Fr. 171, Amorgium, apud Sacos campus (Ἑλλ. Ἐν Σκυθ.). — Fr. 109, Cercetaei, Moschi, Heniochi, Coraxi. — Fr 9 Nomadum in Libya supellex (ex Herodot. IV, 190). — (Fr. 96, Hyperboreorum victus, et justitia (Ἑλλ. Ἐν ἱστορίαις). — Praeterea fr. 147, Carpasia, Cypri urbs, a Pygmalione condita , meraoratur ex Hellanico ἐν Κυπριακοῖς, quae item pars operis fuerint in quo barbarorum terras, urbes, mores Pseudohellanicus perlustravit. Διὸς πολυπτυχία, fr. 174, scriptum, ut videtur, argumenti cosmogonici.

ADDENDA ET CORRIGENDA IN FRAGMENTIS HELLANICI

P. 45, fr. 3. ἐν ταῖς ἱστορίαις] ἐν ταῖς ἱερείαις scrib. Conjicit Preller. p. 17, not. Cf. Prolegg. p. XXVIII.

P. 45, fr. 4. — ἐν δεκάτῴ Φορωνίδος] lege: ἐν δευτέρῳ. Prolegg. p. XXVI. In nota ad hoc fragm. dele verba postrema: Quod verum videtur.

Pag. 49, fr. 30. — Haec uberius exscribenda erant. Medea, Pausanias ait, relicto Aegeo, Athenis fugit in Ariam: παραγενομένη δὲ ἐς τὴν λεγομένην τότε Ἀρίαν, τοῖς ἀνθρώποις ἔδωκε τὸ ὄνομα καλεῖσθαι Μήδους ἀπ᾿ αὐτῆς. Τὸν δὲ παῖδα, ὃν ἐπήγετο φεύγουσα ἐς τοὺς Ἀρίους, γενέσθαι λέγουσιν ἐξ Αἰγέως, ὄνομα δέ οἱ Μῆδον εἶναι· Ἑλλάνικος δὲ αὐτὸν Πολύξενον καλεῖ καὶ πατρὸς Ἰάσονός φησιν εἶναι.

P. 50, fr. 38. — Apollon, III, 178] lege: Apollon. II, 187.

P. 51, fr. 49. — Ita exhibendum erat: Χαιρώνεια, πόλις πρὸς τοῖς ὅροις Φωκίδος. Ἑκαταῖος ... Ἀριστοφάνης ἐν Βοιωτικῶν δευτέρῳ· «Λέγεται δ᾿ οἰκιστὴν γενέσθαι τοῦ πολίσματος Χαίρωνα. Τοῦτον δὲ κτλ.. Ἥρας.* Ἀθηναῖοι κτλ. Hellanicum laudavit Aristophanes Boeotus. Verba Ἀθηναῖοι κτλ. aut ejusdem Aristophanis sunt, aut alius scriptoris, cujus mentio excidit. Theopompi esse conjeceram in Prolegg. p. XXVIII.

P. 52, fr. 54. — Titulus esse debet: ἀτλαντιάς, non Ἀτλαντίς, monente Prellero.

P. 53, fr. 64. — Cf. cod. Harlej. in Crameri Anecd. Parisin. tom. III, p. 431: Νηλεὺς μαχεσάμενος κτλ... παρασχόντων. Ἱστορεῖ Ἑλλάνικος.

P. 54, fr. 66. — Quae antecedunt apud Harpocrat., ea vide in Andronis Halicamassensis Συγγενειῶν libro octavo, tom. II, p. 351 fr. 10. Ib. fr. 71. Cum Ulpiani loco cf. similem narrationem in Nicolai fr. 53 (Exc. De ins.), tom. III, p. 387; coll. Müllero in Min. p. 391.

P. 55, fr. 75. — Pro λάβωσιν e cod. Guelph. scribe λαβεῖν. Idem cod. Post v. δώροις, addit: καὶ μὴ ἐᾶσαι ταύτην ὑπὸ τούτων κατασκαφῆναι. Codex Venetus (ed. Cobet.) post v. δώροις addit: ἦσαν δὲ καὶ μετὰ Χαλκώδοντος ἐν Εὐβοίᾳ.

P. 56, fr. 80. — Post v. συμπολιτεύσασθαι αὐτοῖς adde: διεξιὼν τὰ ἐπὶ Ἀντιγένους (arch. Ol. 93, 2) τοῦ πρὸ Καλλίου, quae habet cod. Raven., omissa tamen vocula πρό.

P. 56, fr. 82. — Initio fragmenti Prellerus p. 24 scribendum conjecit:... οἱ Ἀθηναῖοι ἔφασαν τέλος (litem dijudicabant?), ἀμφοτέρων ἐπαινούντων. Οἱ δὲ Ἀθηναῖοι τὴν δίκην ἔστασαν ἐννέα γενεαῖς ὕστερον * Ἄρης κτλ. Vereor ne majus ulcus lateat, Quae vero deinceps sequuntur haud minus corrupta emendasse mihi videor in not. ad Nicolai fragm. 34, tom. III, p. 375. Ib. fr. 83. — γʹ Ἑλλ.] lege ηʹ Ἑλλ. V. Theopomp. fr. 15 a, p. 280.

P. 57, fr. 85. — V. Prolegg. p. XXIX. Pro Κραναῖκοῖς codex Venetus Καρναῖκοῖς, ad verum propius accedens.

P. 58, fr. 94. — Cf. Andron. fr. 2, tom. II, p. 349. — Ib. fr, 96 pro κρηφαγοῦντας 1. κρεοφαγοῦντας.

P. 59, fr. 104. — τοῦ Αἴτνης καὶ Ὑμάρου] Preller. p. 49 dedit τοῦ Αἴτνου τοῦ Ὑμάρου. Etenim in cod. Voss. et in Rhedig. est Αἴτνου, suprascriptο ης, et Salmasius in codd. Palatt. esse dicit τοῦ Αἴτνου τοῦ Ὑμάρου. Ceterum vulgata habetur etiam in schol. ad Thucyd. (Vide supra in Sacerdotibus Junon.). Ὑμάρου nescio an fuerit Ἱμέρου, ut Gelon Sit Aetnae nymphae et Himerae fluvii. Gelon noster diversus est a Gela illo Tenio, cujus Herodotus VI, 3 meminit. Ibid. fr. 108. — Cf. Andronis Hal. fr. 8, Cum fr. 110 cf. Hecataei fr. 123.

P. 60, fr. 118. — Pro ἐν Ἠπείρῳ leg. ἐν ἠπείρῳ in continente (sc. in Troade).

P. 60, fr. 114. — Antecedunt apud Tzetzem ad Lyc. 1324 haecce: Ἄλλοι δέ φασιν, ὅτι μετὰ τὴν ἀναίρεσιν Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας παρὰ τοῖς Ἀζᾶσιν Ἀρκάσιν ἐνιαυτὸς Ὀρέστης ἐνδιατρίψας, ὡς καὶ Εὐριπίδης φησὶν, χρησμὸν ἔλαβε στέλλεσθαι πρὸς ἀποικίαν· ὃς συνάξας ἐκ διαφόρων ἐθνῶν λαοὺς, οὓς ἐκάλεσεν Αἰολεῖς, διὰ τὸ ἐκ διαφόρων τόπων εἶναι, ἦλθεν εἰς Λέσβον. Αὐτὸς μὲν ταχὺ ἀποθανὼν πόλιν κτίσαι οὐκ ἠδυνήθη· ἀπόγονος δὲ τούτου καλούμενος Γρᾶς μετὰ ἑκατὸν ἔτη κυριεύσας τῆς Λέσβου, πόλιν ἔκτισε.

P. 61, fr, 124. — Cf. Hesych.: Ἀξιῶται, ἔθνος Τρωάδος.

P. 62, fr, 128. — Post v. Ἀκαρνανίας adde: ἀπὸ Φοιτίου, τοῦ Ἀλκμαίωνος, τοῦ Ἀμφιαράου.

P. 63, fr. 130. — Cf. Etym. M. v. Βάτεια. Apud St. B. v. Ἀρίσβη cod, Rhedig. pro Ἄτειαν habet ἄνοειαν. Ib. fr. 132. — ἐν τῇ Ἴδῃ ὅθεν καὶ ὁ Σκ.] Post V. Ἴδῃ excidit φησίν. Pro ὅθεν καὶ, ingeniose Prellerus: ὁ θεὸς ὗε, καὶ. Idem ubique formas ionicas refinxit. — Ibid. fr. 135. Cf. Bachmann. An. I, P. 467 21, ubi de eadem re Hellanicus laudatur.

P. 64, fr. 139. — In antecedd. scholiasta haec habet: Λακεδαιμόνιοι λοιμῷ (λιμῷ in codd. L. V.) κρατηθέντες ἐμαντεύοντο περὶ ἀπαλλαγῆς. Ὁ δὲ θεὸς αὐτοῖς ἔχρησεν ἐξιλάσκεσθαι τοὺς τεύκρων δαίμονας (codd. BLV: τοὺς ἐν Τροίᾳ Κρονίους δαίμονας, Χιμαιρέα τε καὶ Λύκον [Ἱμερτω καὶ Λ. Cod. V.)]· οὕτως δὲ πρότερον οἱ Ἰλιεῖς ἐκαλοῦντο. Μενέλαος οὖν ἀφικόμενος εἰς Ἴλιον, τὸ προσταχθὲν ἔπρασσεν· κἀκεῖθεν εἰς Δελφοὺς παρεγένετο περὶ παίδων γενέσεως χρησμὸν ληψόμενος. Συνείπετο δὲ αὐτῷ καὶ Ἀλέξανδρσος περὶ γυναικὸς μαντευόμενος. Γενομένων οὖν ἀμφοτέρων ἐπὶ τὸ μαντεῖον, λέγεται χρῆσαι τὴν Πυθίαν τάδε· Τίπτε δύω βασιλῆες, ὁ μὲν Τρώων, ὁ δ᾿ Ἀχαιῶν, οὐκέθ᾿ ὁμοφρονέοντες ἐμὸν δόμον εἰσανέβητε; ἤτοι ὁ μὲν πώλοιο γόνον διζήμενος εὑρεῖν, αὐτὰρ ὁ πῶλον ἑλεῖν. Τί νυ μήσεαι, ὦ μεγάλε Ζεῦ; Τοὺς δὲ μὴ νοήσαντας τὸ λόγιο χωρισθῆναι ... Ἑλλάνικος δὲ κτλ.

P. 65, fr. 144. — Versu sexto pro παρθένου εἰσελάασα scribendum: παρθένος, εἰσελ.

P. 66, fr. 148. — Vid. Prolegg. p. xxx.

P. 67, fr. 158. — Dele quae leguntur inde a verbis Εἰς τὸ αὐτό. (Ἄλλως. Ὁ δὲ Ἑλλάνικος in edit. Dübner.), a quibus novum scholium incipit. A codice Ravennate verba ὁ δὲ Ἑλλάνικος ... γεγονέναι, sicuti quae deinceps sequuntur, absunt. Quae antecedunt ap. schol. Arist., vide in Apollodor. fr. 69, tom. I, p. 440. Suidas v. Σαρδαβάπαλλος, qui de duobus Sardanapallis laudat Kaλλισθένη ἐν βʹ Περσικῶν, Callisthenis et Hellanici mentionem, quam apud auctores suos reperit, perperam miscuisse videtur. Laudabatur haud dubie de Sardanapallo Callisthenes libro II de Alexandro, et Hellanicus ἐν Περσκοῖς. V. Script. Rer. Alex. p. 7 et 21.

P. 67, fr. 160. — Pro (lege Χώχην) etc. scribe: (lege Κηφηνίην) ἔσχον. [Suppl. Ἀπὸ τούτου δὲ vel Ἀφ᾿ οὗ] οὐκέτι etc. Vid. not. Ad Nicolai Dam. fr. 13. Latine locus interpretandus hunc in modum: «Cepheo jam defuncto, e Babylone profecti Chatdoei Cephenes e sedibus suis expulerunt, ipsique Cepheniam occuparunt; quae regio ab hoc inde tempore non amplius Cephenia (sed Chaldaica) appellata est, neque Cephenes incolae, sed Chaldaei vocitati sunt.»

Pag. 68, fr. 165. — In latinis scribe: «Meminit Ctesias etiam viri (non constat cujusnam), qui patris cadaver contra legem cremaverit.»

Pag. 69, fr. 173, lin. 2. — Lege: Ἑλλάνικός τε, uti est in mss., quamquam τε mallem abesse.

PHERECYDES.

Pag. 70. — [Fr. 1 a.] Schol. Aristid. p. 313, 20 ed. Dindf.: Εὐεργετεῖν φησι τὸν Διόνυσον καὶ δοῦναι ἀνθρώποις. Δηλοῖ δὲ ὁ Φερεκύδης, καὶ μετ᾿ ἐκεῖνον Ἀντίοχος, λέγοντες καὶ διὰ τοῦτο κεκλῆσθαι Διόνυσον, ὡς ἐκ Διὸς ἐς νύσας ῥέοντα· νύσας γὰρ, φησὶν, ἐκάλουν τὰ δένδρα· εἶτ᾿ ἐπεξίασι φυσικώτερον τῷ λόγῳ λέγοντες Ἶσιν μετωνομάσθαι τὴν γῆν, ἀπὸ τῆς περὶ τὴν θέσιν τὴν κατὰ μέσον ἰσότητος, ταύτης δὲ ἀδελφὸν Ὄσιριν καθ᾿ Ἕλληνας καὶ (δὲ?) Διόνυσον τὸν ἐκ Διὸς εἰς γῆν ῥεόμενον Βρόντου παῖδα, τὸν ὧρον τὸν ἄρειον ἡδύκαρπον. Ταῦτα δὲ λέγουσι Ὠγύγου καὶ Θήβης, τῆς τούτου γυναικὸς, τῶν Ἀττικῶν αὐτοχθόνων, ἐλθόντων ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον, τά τε μυστήρια πρῶτον αὐτοῖς κατασκευάσασθαι τὰ περὶ τὴν Ἶσιν, καὶ θεοὺς οὕτως ὀνομάσαι τούτους μετὰ τὸ κτίσαι τὸν Ὤγυγον τὰς ἐκεῖ Θήβας τὴν πόλιν. Haec Antiochi (de quo cf. fr. 101) potius quam Pherecydis esse censeo.

Pag. 70), adde fragm. 2 a ex Cramer. Anecd. Paris. IV, p. 183, 21: Θριά Θρική (?)· Ἀρχίλοχος· καὶ ὅτι ἀπὸ Θριῶν τῶν Διὸς θυγατέρων διωνομάσθησαν, ὡς Φερεκύδης ἱστορεῖ, ἐπεὶ τρίαι εἰσὶν, οἷον τρισσαὶ κατὰ τὸν ἀριθμόν. Cf. Philochori fr. 196, p. 416.

Pag. 70, fragm. 2 b. — Schol. II. Ω, 343: Ταύτην (sc. Τὴν ῥάβδον, ᾗ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει) Ἀπόλλων αὐτῷ (sc. Ἑρμῇ) δέδωκεν, ὥς φησι Φερεκύδης.

P. 72, fr. 9. — φησὶ καὶ Ἄρατος] sic cod. Parisinus; sed schol. vulgata pro Ἄρατος habent Ἄραιθος; scribendum est Ἀρίαιθος. Vide Ariaethi fragm. 4, tom. IV, p. 319. Ibid. adde ad fragm. 16 schol. cod. Venet. ad Eurip. Androm. 18 (ed. Cobet.). Ait Andromache: Φθίας δὲ τῆσδε καὶ πόλεως Φαρσαλίας ξύγχορτα ναίω πεδί᾿, ἵν᾿ ἡ θαλασσία Πηλεῖ συνῴκει χωρὶς ἀνθρώπων Θέτις, φεύγουσ᾿ ὅμιλον· Θεσσαλὸς δέ μιν λεὼς Θετίδειον αὐδᾷ θεᾶς χάριν νυμφευμάτων. Ad haec schol.: Τοῦτο ἀπὸ ἱστορίας εἴληφεν· αὖθις (I. αὖθι vel αὐτόθι) γὰρ αὐτῇ συνῴκησε Πηλε]ς καὶ ἢ (καὶ ἐγέννησεν?) ἀχιλλέα· τὸ Θετίδειον διόπερ (Ι. Διόπερ τὸ Θετίδειον) ἐστὶ πόλις Θεσσαλίας, ὥς φησι Φερεκύδης καὶ Σουίδας (sc. Ἐν Θεσσαλικοῖς). De Thetidis urbe cf. Hellanici fr. 100. Urbem vero intellige fanum Thetidis cum aedificiis aliquot ad id pertinentibus. Meminerunt loci Strabo IX, p. 431, Polyb. XVIII, 3, 6. 4, 1. Cf. Dindorf. in Steph. Thes. v. Θετίδειον in Addendis. — Ceterum ap. Tzetz. Lyc. 175 (in fr. 16) scribe ἐπὶ τῶν ἵππων, οἰκεῖ, sic enim cod. Vit. et Ciz. Mülleri. —

P. 74, fr. 24 a. — Schol. Victor. Hom, II. v, 663: Φερεκύδης οὕτω γενεαλογεῖ· ἀπὸ Μελάμποδος Μαντίον, οὗ Κλεῖτον, οὗ Κοίρανον, οὗ Πολύιδον· εἶτα Πολύιδος, φησὶ, γαμεῖ Εὐρυδάμειαν τὴν Φυλέως τοῦ Αὐγέα· τῷ δὲ γίνονται Εὐχήνωρ καὶ Κλεῖτος, οἳ Θήβας εἷλον σὺν τοῖς ἐπιγόνοις· ἔπειτα εἰς Τροίαν ἔρχονται σὺν Ἀγαμέμνονι, καὶ θνήσκει Εὐχήνωρ ὑπ᾿ Ἀλεξάνδρου.

Pag. 75, b, lin. 21. — Apollonii schol. codex Parisinus pro ὑπὸ τοῦ ἑρκίου habet ὑπὸ τὸ ἑρκίον, quod praestat. De re v. Creuzer. Commentt. Herod. p. 236 sqq. (sive in Herodot. tom. III, p. 804 ed. Baehr.), Symbolik I, p. 80 ed. tert.

P. 77, fr. 27. — Eodem fonte, ex quo sua hausit schol. Odyss. λ, 265, usus est etiam schol. ad II. ξ, 323, adeo ut insingulis interdum verbis concinant. Ceterum alter schofliasta altero est modo brevior modo fusior. Quare adscribam verbaschol. Iliadis: Ἀλκμήνης τῆς Ἠλεκτρύονος τῆς Ἀναξοῦς τῆς Αγκαίου ἐράσθη Ἀμφιτρύων, ὃς ἀνελὼν Ἠλεκρύονα βοῶν ἀμφισβητήσεως χάριν ἐξ Ἄργουσἔφυγεν εἰς Θήβας· σὺν αὐτῷ δὲ καὶ Ἀλκμήνη. Ἡποδεχθέντες δὲ ἀσμένως ὑπὸ τῶν βασιλευόντων τῆς πόλεως Κρέοντος καὶ ἡνιόχης, τιμῆς ἐτύγχανον μεγίστης. Οὐ βουλομένης δὲ τῆς Ἀλκμήνης γαμηθῆναι, εἰ μὴ οἱ φονεῖς τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς ἀναιρεθῶσι Τηλεβόαι, κατηγωνίσατο αὐτοὺς Αμφιτρύων, προσλαβόμενος συμμάχος Βοιωτοὺς καὶ Λοκροὺς., ἔτι δὲ Φωκιῖς, ἐνιαυτὸν προσεδρεύσας. Ὡς δὲ ὑποστρέψας ἀπὸ τῆς στρατείας ἦγε τοὺς γάμους ἑαυτοῦ τε καὶ Ἀλκμήνης, τῇ αὐτῇ νυκτὶ ἐρασθεὶς αὐτῆς ὁ Ζεὺς καὶ εἰκασθεὶς Ἀμφιτρύωνι ἐμίγη καὶ υἱὸν ἐποίησεν· ὁμοίως δὲ καὶ Ἀμφιτρύων τῇ αὐτῇ νυκτί. Ἤδη δ᾿ ἐκείνης τὸν ἑπταμηνιαῖον χρόνον τῆς μίξεως ἐχούσης, γεννᾶται Ἡρακλῆς μὲν ἐκ Διὸς. Ἰφικλῆς δὲ ἐξ Ἀμφιτρύωνος. — Φασὶ Δία συγκοιμώμενον Ἀλκμήνῃ πείσαι τὸν Ἥλιον μὴ ἀνατεῖλαι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας· ὅθεν ἐπὶ τρεῖς νύκτας συγκοιμηθεὶς αὐτῇ ὁ Ζεὺς τὸν τριέσπερον Ἡρακλέα ἐποίησεν. Haec Veneti codd. Duo et schol. Didgmi quae vocantur. Addit cod. Vratislav. a. Heynium: Ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδει.

P. 78, fragm. 31. — Verbis scholiastae pramitte verba Homeri: ἄλοχον Σθενέλου Περσηιάδαο.

Pag. 81 a, lin. 4 (fr. 33). — Pro Ἴφιτος corrigendum est Εὔρυτος ex Herodoro ap. schol. Eurip. Hippolyt. 545 (V. not. ad Herodor. fr. 33, tom. II, p. 37). Quo facto, nihil est cur postrema verba fr. 33 a Pherecyde aliena esse putemus. Initio fragmenti verba μετὰ τὸν ἐγῶνα significant: post institutum certamen Olympicum. — Ibid. ad verba ἐν Θούλῃ τῆς Ἀρκαδίας nescio an admoveri debeat locus Stephani Byz.: Θύλη, πόλις Ἀρκασίας. Ibidem post fragm. 35 insere schol. Lucian. p. 139 ed. Jacobitz: Ἀπελιθώθησαν δὲ οὗτοι (Cercopes), ὡς Φερεκύδης φησί. Quo loco non est cur cum Jacobitzio Pherecratem comicum Pherecydi substituendum esse putemus.

Pag. 82 a, lin. 3 pro Κώμαρχος corrigendum esse censeo Κηέαρχος.

Pag. 82, fr. 36 a. — Schol. II. ψ, 296: Ἀκουσίλαος ἐν τρίτῳ Γενεαλογιῶν κύριον ἤκουσε τὸ Ἐχέπωλος, οὕτως· «Κλεωνύμου δ᾿ αγχίσης, τοῦ δὲ Ἐχέπωλος» . Καὶ Φερεκύδης ἐν τῷ τρίτῳ· «Κλεώνυμος δὲ ὁ Πέλοπος ᾤκει Κλεωναῖσι, καταστήσαντος Ἀτρέως Τοῦ δὲ γίνεται Ἀγχίσης, τοῦ δὲ Ἐχέπωλος.» Fragmento 36 sermo est de Hercule ad Cleonas Molionidas interficiente. Echepolus apud Homerum est Sicyoniorum princeps, cui Agamemnon remisit expeditionem, equo accepto strenuo.

P. 82, fr. 38 a. — Schol. Hom. II. κ, 266: Φερεκύδης δὲ Βοιωτὸν τὸν Ἀμύντοράφησιν. De Amyntore ab Hercule interfecto v. Aponodor. II, 7, 7.

P. 85, fr. 51, lin. 2. — Μενίππου] scrib. Μελανίππου, uti in nota diximus. Idque ipsi etiam codd. nohnulli habere videntur, quum ita ediderit Bekkerus, qui in schol. ad Homer. corrupta non solet corrigere. Ibid. insere fragm. 51 b: Schol. II. θ, 336: Ὁμοίως τῷ ποιητῇ καὶ Ἑλλάνικος τὴν Ἐριώπην μητέρα Αἴαντός φησι. Φερεκύδης δὲ ἐν εωʹ (ἐν εʹ?) καὶ Μνασέας ἐν ηʹ Ἀλκιμάχην.

Pag. 86, fragm. 52, lin. 1 pro matrem scribe novercam. — In fragm. 53 dele verba: Fragmenta etc... pertinere.

P. 87, fragm. 60, lin. 5: ἀσάνδαλος] Ut prisca dialectus restituatur, e codice Gotting. Revocanda est forma ἀσάμβαλος, monente Boeckhio in Expl. Pindar. p. 370. Ibid. cum fragm. 63 junge quae de Orpheo Homeri proavo leguntur in Hellanici fr. 6, p. 46, ubi Hellanico sociatur Pherecydes.

P. 89, fragm. 78. — Matthiaei conjectara minime nunc mihi probabilis esse videtur.

Pag. 60, fragm. 76, lin. Ultima, pro ἀνέστησε (quod Valckenarius dedit pro vg. ἀνέστη) e codd. Vatican. et Florent. scribendum ἀνίστη. Porro addenda erant quae in eodem schol. paullo post subjunguntur: Φερεκύδης ἐν τῇ ἱστορίᾳ (ἐν τῇ ηʹ cod. Vatican.) τοὺς ἐν Δελφοῖς θνήσκοντας αὐτὸν ἀναβιώσκειν.

Pag. 91, fr, 82. — Post vocem τὸ σῶμα adde: Ἀγρίου δὲ καὶ Δίας τῆς Πορθάονος αὐτόν φησιν (sc. Φερεκύδης).

Pag. 92, fragm. 87, lin. 2, deleta voce ἦν, lege: διαβὰς εἰς Ἀρκαδίαν (ἦν γὰρ ἁψιμαχία τις ἐκεῖ Ἀρκάσιν τε καὶ Βοιωτοῖς τοῖς αὐτοῦ πολίταις περὶ ὅρων γῆς), πλείστην κτλ. Verba in parenthesi posita ita exhibet codex Parisin. 2679 in Cramer. An. P. III, p. 10: ἦν γὰρ ἁψιμαχία τοῖς βεβρότων (τοῖς ἐκεῖ τῶν?) Βοιωτῶν πολίταις καὶ τοῖς Ἄρκάσι περὶ γῆς ὅρων. — Deinde post verba κράτιστος ἀνὴρ schol. Venet. Ita pergit: λόχον ποιήσας ἔσεισε (sic cod. Par.; ἔπεισε ap. Bekk.) τὴν πολλὴν τοῦ Ἀρηιθόου φάλαγγα, ἀνεῖλέ τε αὐτὸν καὶ ὑπολαβὼν τὴν λείαν, ἔτι καὶ πρὸς ἄμυναν [τὴν] παντευχίαν μετὰ καὶ τῆς κορύνης **.

Pag. 93, fr. 92. — Cf. Plutarch. De frat. am. c. 11, p. 483, C; Proverb. Plutarchi I, 74, p. 332 ed. Leutsch. Et Schn.; Libanius Ep. 389 extr.

P. 94, fr. 95 a. — Schol. II. τ, 53, ad verba poetae: ἦλθεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμένων ἕλκος ἔχων· καὶ γὰρ τὸν ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ οὔτα Κόων Ἀντηνορίδης χαλκήρεϊ δουρί]: Φερεκύδης Κύνωνά φησιν· ἄμεινον δὲ παρὰ τὴν συνεσιν· Ἀντήνορος γὰρ αὐτὸν λέγει.

Pag. 95, fragm. 98 a. — Schol. Venet. ad Eurip. Androm. 1217: Ὅτι μὲν ἐν Δελφοῖς ὁ Νεοπτόλεμος τέθαπται καὶ Φερεκύδης ἱστορεῖ· ὅτι δὲ νεκρὸς ἐλθὼν εἰς Φθίαν πάλιν εἰς Δελφοὺς ἐπέμφθη, διεψεύσθη, Ibid. fr. 99, lin. ult., adde: Corrupta haec emendatius et plenius exhibet schol. Venet. ad Eur. Hecub. 1 ed. Cobet, ubi sic: Φερεκύδης γράφει οὕτως· «Πρίαμος δὲ ὁ Λαομέδοντος γαμεῖ Ἑκάβην τὴν Δύμαντος, τοῦ Ἰονέως (I. Ἡιονέως) τοῦ Πρωέως ἢ Σαγγαρίου τοῦ ποταμοῦ, καὶ Νηίδος νύμφης Εὐαγόρας (Εὐνόης sch. II. π, 718).» Γλαυκίππην δ᾿ ἔνιοι τὴν Ξάνθου τῆς Ἑκάβης παρέδοσαν μητέρα. Adde schol.Victor. Ad II, π, 718, ubi Asius, frater Hecubae, filius esse dicitur Δύμαντος καὶ Εὐνόης νύμφης, ὡς Φερεκύδης, Ἀθηνίων δὲ Κισσέως καὶ Τηλεκλείας.

Pag. 95, fr. 101, lin. 1. — Pro: p. 163 lege p. 103. Lin. 9 lege κατενηνεγμένων ἐν τῇ τῶν γιγάντων. Verba corrupt: Λέγοι δ᾿ ἂν καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν Παλλαδίω, τοῦ τε καταλκόμενον (sic cod. B; καταλυόμενον cod. D. ap. Dindorf. p. 320) τὸν αὐτόχθονα καὶ τῶν περὶ αὐτεφυρῶν (περὶ αὐτῶν γεφυρῶν cod. B.) καλουμένων κτλ., ex parte recte sanavit O. Müller. scribendo κατ᾿ Ἀλαλκομενὸν, uti monui ad Phylarch, fr. 79 p. 357. Quas vero de sequentibus protulerunt Müllerus et Luchtius conjecturas, eae longius a traditis recedunt quam ut verisimiles sint. Ego restituendum puto καὶ τῶν παρὰ [vel ἐπὶ] τῶν γεφυρῶν καλουμένων, quo ducit cod. B. et solennis vocum περὶ et παρὰ confusio. Cf. Joann. Lydus De mens. I, 21: Διὰ τὸ ἐπὶ τῆς γεφύρας τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ ἱερατεύειν τῷ Παλλαδίῳ sc. Gephyraei vocantur. Aliud in ponte Palladium habuit Attica.

Pag. 96, fragm. 105 bb: — Schol. II. ω, 617: Φερεχύδης δὲ ἐν ηʹ· «Ἡ δὲ Νιόβη ὑπὸ τοῦ ἄχεος ἀναχωρεῖ εἰς Σίπυλον, καὶ ὁρᾷ τὴν πόλιν ἀνεστραμμένην καὶ Ταντάλῳ λίθον ἐπικρεμάμενον, ἀρᾶται δὲ τῷ Διὶ λίθος γενέσθαι. Ῥεῖ δὲ αὐτῆς δάκρυα, καὶ πρὸς ἄρκτον ὁρᾷ.» Nos cum Matthiaeo Niobes historiam ad librum decimum retulimus. Quod falsum esse locus hic coafguit, nisi pfo ἐν ηʹ scribendum est ἐν ιʹ; certe de Amphione Niobes marito sermo fuisse perhibetur ἐν τῇ δεκάτῃ (fr. 102 a).

Pag. 98, fragm. 112. — Cf. Stephan. Byz. v. Τέως: Ἐκλήθη δὲ ἀπὸ τῆς Ἀθάμαντος θυγατρὸς Ἀρᾶς. Σκοπουμένου γὰρ τοῦ Ἀθάμαντος ἔνθα ἱδρύσει τὸν ναὸν, ἀθύρουσα, οἷα δὴ παῖς, ἐκ λίθων οἰκίαν δειμαμένη ἔλεγεν, «ἕως σὺ χῶρον ἐσκόπεις, τέως ἐγὼ πόλιν σοι ἐδειμάμην.» Καὶ διὰ τοῦτο ἡ πόλις οὕτω ὠνομάσθη.

Pag. 99. — Fragmentis sedis incertae adde locum Strabon. X, p. 456: Οὔτ᾿ οὖν Δουλίχιον ἡ Κεφαλληνία (uti statuit Hellanicus fr. 108) καθ᾿ Ὅμηρον, οὔτε τῆς Κεφαλληνίας τὸ Δουλίχιον, ὡς Ἄνδρων φησί... οὐδὲ Παλεῖς Δουλίχιον ὑφ᾿ Ὁμήρου λέγονται, ὡς γράφει Φερεκύδης. — Apollon. De pronom. p. 82 Bekk.: Καὶ Φερεκύδης ἐν τῇ Θεολογίᾳ, καὶ ἔτι Δημόκριτος ἐν τοῖς Περὶ αστρονομίας καὶ ἔν τοῖς ὑπολειπομένοις συντάγμασι συνεχέστερον χρῶνται τῇ ἐμεῦ καὶ ἔτι τῇ ἐμέο. Alium Apollonii locum, quo Pherecydis mentio fit, v. in Addendis ad Hecataei fr. 371.

ANTIOCHUS.

P. 184, fr. 15. — Hoc fragmentum ei potius vindicandum est Antiocho, qui Τὰ κατὰ πόλιν μυθικά scripsit.

PHILISTUS.

P. 187, fr. 16. — Pro: non constate lege: v. ap. Aristot. Rhet. II., 20, 5; Horat. Ep. I, 10; Nicephor. Bas. Progymn. p. 424 ed Walz.

Pag. 189. — Post fr. 45 insere schol. Pindar. Ol. VI, 158, quem locum exscripsi in Timaei fr. 91, p. 215.

P. 190, fr. 46 ita emendandum esse censet doctissimus Piccolo: Δημοστθένην δὲ καὶ Νικίαν ἀποθανεῖν Τίμαιος οὔ φησιν ὑπὸ τῶν Συρακουσίων καταλευσθέντας (v. l. κελευσθέντας),.. ἀλλ᾿ Ἑρμοκράτους πέμψαντος, ἔτι τῆς ἐκκλησίας συνεστώσης, μαχαιρίδας, ἀφ᾿ ἑνὸς κελε;κυσματος (vgo:... συνεστῶσης, καὶ δι᾿ ἑνὸς τῶν φυλάκων κτλ.), τῶν φυλάκων παρέντων, αὐτοὺς δι᾿ ἑαυτῶν ἀποθανεῖν. Sintenis dedit:... συνεστώσης, μηδενὸς τῶν φυλάκων παρόντος, αὐτοὺς κτλ.

TIMAEUS.

Pag. 195, fr. 13,lin. 3. — Pro ἔβαλε, lege ἐνέβαλε. — Ib. p. 196 a. lin. 5, lege: ὧν ἐνέβαλε τότε κτλ... Ὕστερον δὲ ἀνελὼν κτλ... οὑτιο δὲ ἀνεχόμενοι κτλ. Cf Comes Natural. VII, p. 727.

Pag. 197, fr. 21. — Apud Syncellum lege Τίμαιος μὲν πρὸ ηʹ καὶ λʹ τῆς πρώτης Ὀλυμπιάδος cum Dindorfio.

Pag. 199 a, lin. Ult. fr. 29. — Dele: (scr. Ἐπιτιθέναι). — Deinde adde schol. ad Platon. Remp. p. 347, qui reliquis accuratius rem narrat: Οἱ γὰρ τὴν Σαρδὼ κατοικοῦντες, ὥς φησι Τίμαιος, ἐπειδὰν αὐτοῖς καταγηράσκωσιν οἱ γονεῖς καὶ νομίσωσιν ἱκανὸν βεβιωκέναι χρόνον, ἄγουσιν αὐτοὺς ἐπὶ τὸν τόπον, ἐν ᾧ μέλλουσι θάψαι, κἀκεῖ λάκκους ὀρύξαντες ἐπ᾿ ἄκρων χειλῶν τοὺς μέλλοντας ἀποθνήσκειν καθίζουσιν· ἔπειτα ἕκαστος αὐτῶν σχίζαν ἔχων τύπτει τὸν ἑαυτοῦ πατέρα καὶ εἰς τὸν λάκκους περιωθεῖ· τοὺς δὲ πρεσβύτας χαίροντας ἐπὶ τὸν θάνατον παραγίνεσθαι ὡς εὐδαίμονας καὶ μετὰ γέλωτος καὶ εὐθυμίας ἀπόλλυσθαι. Ἐπεὶ οὖν γελᾶν μὲν συνέβαινεν, οὐ πάνυ δὲ ὁ γέλως ἐπ᾿ ἀγαθῷ τινι ἐγίνετο, παρὰ τοῖς Ἕλλησι τὴν προκειμένην ῥηθῆναι παροιμίαν. Μulta de hoc proverbio congessit Leutsch. ad Zenob. V, 85.

Pag. 200, fr. 37. — Prae ceteris conferendus erat Appianus Illyr. c. 2: Πολυφήμῳ γὰρ τῷ Κύκλωπι καὶ Γαλατείᾳ Κελτὸν καὶ Ἰλλυριὸν καὶ Γάλαν παῖδας ὄντας, ἐξορμῆσαι (φασὶ) Σικελίας, καὶ ἄρξαι τῶν δι᾿ αὐτοὺς Κελτῶν, Ἰλλυριῶν καὶ Γαλατῶν λεγομένων. Cf. G. A. Scbmidt De fontibus veterum auctorum in enarremdis expeditionibus a Gallis in Macedoniam atque Groeciam susceptis (Berolini, 1834). Quo in libro auctor probare studet Diodorum, Trogum Pompeium sive Justinum et Pausaniam in exponendis Gallorum expeditionibus istis eodem esse usosfonte, hunc vero esse Timaeum, qui inlibris de Pyrrho Epirota res illas Galatarum per excursum narrasse videretur. Quod uti pernegari, sic affirmari nequit, quum certioribus argumentis probatio prorsus careat. Sic v. c. nihil obstat quin fons iste fuerit Menodotus Perinthius sive Samius, qui in Hellenicis suis tempora ista tractavit, et quem inter fontes Diodori fuisse certo scimus, qui denique quum ex altero De Samii templi donariis opere etiam tanquam periegeta notus sit, prae ceteris aptus esse videatur, cui Pausanias se addixerit. Droysenius Hellenism. I, p. 650, etiam de Demochare cogitari posse dicit. Nec minus Agatharchides in praesto est.

Pag. 202, fr. 48. — Verba καὶ τεσσαράκοντα exterminari vult Clintonus F. Η. II, p. 423 not.

Pag. 203, fr. 53. — De hoc computo Timaeiv. Prolegg. p. LVI.

Pag. 204, fr. 57 a. — Zenobius I, 31: Ἁρπαγὰ τὰ Κιννάρου. Ταύτης μὲν μέμνηται Καλλίμαχος ἐν Ἰάμβοις· Τίμαιος δὲ ἔφη ὅτι Κίνναρος ἐγένετο πορνοβοσκὸς Σελινούσιος. Πλουσιώτατος γοῦν ἐκ τῆς ἐργασίας γενόμενος, ζῶν μὲν ἐπηγγέλλετο τὴν οὐσίαν ἱερὰν τῇ Ἀφροδίτῃ καταλεῖψαι, τελευτῶν δὲ τὰ ὄντα προὔθηκεν εἰς ἁρπαγήν.» Proverbii originem Lobeckius Aglaoph. II, p. 1031 enucleare studet.» Leutch.

Pag. 207, fr. 64 extr. — Pro ἐπιπνὰς lege ἐπιπτάς. Deinde pro ἐκέλευσεν ἐᾶν censor Beckmanni Gotting. conj. Ἐκέλευσε νικᾶν, notante Westermanno in Paradoxogr. p. 61.

Pag. 211, fragm. 80 a. — Schol. Venet. ad Eurip. Hecub. 129 ed. Cobet.: Κοπίδας τε τὰς τῶν λόγων τέχνας (sc. Ἔλεγον) ἄλλοι τε καὶ Τίμαιος, [ὃς] οὕτως γράφει· «Ὥστε καὶ φαίνεσθαι μὴ τὸν Πυθαγόραν εὑρόμενον [τὰ] τῶν ἀληθινῶν κοπίδων, μηδὲ τὸν ὑφ᾿ Ἡρακλείτου κατηγορούμενον, ἀλλ᾿ αὐτὸν Ἡράκλειτον εἶναι τὸν ἀλαζονευόμενον.» Cf. Etym. M. p. 529, 27: Καὶ τὰς τῶν λόγων τέχνας κοπίδας ἔλεγον· «μὴ τὸν Πυθαγόραν εὕρομεν ὄντα (ὄντων cod. Havn.; I. εὑρόμενον τὰ τῶν) ἀληθινῶν κοπίδων. Post κοπίδων excidisse vox videtur.

Pag. 212, fr. 81. — V. not. ad Neanthis fr. 20, tom. III, p. 6.

Pag. 213, post fr. 87 vel alio quovis loco adde: Cicero De rep. III, 31: Urbs illa proeclara (Syracusae), quam ait Timoeus Groecarum maximam, omnium autem esse pulcherrimam, arx visenda, portus usque in sinus oppidis et ad urbis crepidines infusi, vioe latoe, porticus, templa, muri, nihilo magis efficiebant, Dionysio tenenie, ut esset illa res publica; nihil enim populi, et unius erat populus ipse. Deindememoro locum Aeliani, quem Timaeo vindicarunt viri docti. Aelianus V. H. IV, 7: Οὐκ ἦν ἄρα τοῖς κακοῖς οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος, ἐπειδὴ μηδὲ τότε ἀναπαύονται· ἀλλ᾿ ἢ παντελῶς ἀμοιροῦσι ταφῆς, ἢ καὶ, ἐὰν φθάσωσι ταφέντες, ὅμως καὶ ἐκ τῆς τελευταίας τιμῆς καὶ τοῦ κοινοῦ πάντων σωμάτων ὅρμου, καὶ ἐκεῖθεν ἐκπίπτουσι. Λακεδαιμόνιοι γοῦν Παυσανίαν μηδίσαντα, οὐ μόνον λιμῷ ἀπέκτειναν, ἀλλὰ γὰρ καὶ τὸν νεκρὸν ἐξέβαλον αὐτοῦ ἐκτὸς τῶν ὄρων, [ὡς?] φησὶν Ἐπιτιμίδης. «Crediderim cum Scheffero, Fabro, Kuhnio intelligi Timaeum , qui nomine Epitimaei ob continuas obtrectationes fuit appellatus, eoque nomine citatus etiam ab Athenaeo VI, 20. Facile autem ἐπιτιμαῖος potuit corrumpi in ἐπιτιμίδης, nisi quis malit credere, ut facit Kuhnius, consulto ita appellatum ab auctore ea forma, qua supra (III, 7) δυσμενίδας vocavit, qui erant proclives in malevolentiam h. e. δυσμενείας.» Perizonius. Ceterum haec longius petita esse videntur. Quodsi Timaeum Aelianus citavit, cur, quaeso, id fuisset voce ista utens, quae fidem imminueret rei, qua placitum suum auctor illustrandum esse ducit? Accedit quod nomen, quale est in codd., nihil offendit. Novimus certe e Diog. II, 86 Epitimidem philosophum Cyrenaeum, qui ipse forsan librum scripsit qualem Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς Aristippus Cyrenaeus scripsisse dicitur.

Pag. 215, fr. 91 a, lin. 4. — Dele illud: (leg. σθʹ); nam numerus, quem libri mss. praebent, etsi corruptissimus esse videatur, nihilominus bene habet. V. Fragm. chronol. p. 125.

Pag. 223, fr. 119 a. — Schol. Aeschin. p. 751 ed, Reisk.: Τίμαιος γὰρ ἐν τῇ ϛʹ (I. ἐν τῇ ιϛʹ) ἱστορεῖ γυναῖκά τινα, Ἱμεραίαν τὸ γένος, ἰδεῖν ὄναρ ἀνιοῦσαν σὑτὴν εἰς τὸν οὐρανὸν πρός τινος ἄγεσθαι θεασομένην τὰς τῶν θεῶν οἰκήσεις. Ἔνθα ἰδεῖν καὶ τὸν Δία καθεζόμενον ἐπὶ θρόνου, ὑφ᾿ οὗ ἐδέδετο πυρρός τις ἄνθρωπος καὶ μέγας ἁλύσει καὶ κλοιῷ. Ἐρέσθαι οὖν τὸν περιάγοντα ὅστις ἐστίν· αὐτὸν δὲ εἰπεῖν «ἀλάστωρ ἐστὶν τῆς Σικελίας καὶ Ἰταλίας· καὶ εἴπερ ἀφεθῇ, τὰς χώρας διαφθερεῖ.» Περιαναστᾶσαν δὲ χρόνοις ὑστέροις ὑπαντῆσαι τῷ Διονυσίῳ τῷ τυράννῳ μετὰ τῶν δορυφόρων, καὶ ἰδοῦσαν ἀνακραγῆναι ὡς οὗτος εἴη ὁ τότε δειχθείς· καὶ ἅμα ταῦτα λέγουσαν πεσεῖν εἰς τοὔδαφος ἐκλυθεῖσαν· μετὰ δὲ τρίμηνον οὐκ ἔτι ὀφθῆναι τὴν γυναῖκα μηδενὸς τοῦτο ἱστορήσαντος (?ἱστοσοστήσαντος apogr. Goens.). Cf. Valerius Max. I, 7, 6: Intra privatum autem habitum Dionysio Syracusano adhuc se continente, Himerae quoedam non obscuri generis femina inter quietem opinione sua coelum conscendit, atque ibidem, deorum omnium lustratis sedibus, animadvertit proevalentem virum flavi coloris, lentiginosi oris, ferreis catenis vinctum, Jovis solio pedibusque subjectum: interrogatoque juvene, quo considerandi coeli duce fuerat usa, quisnam esset, audiit illum Siciliae atque Italioe dirum esse fatum, solutumque vinculis, muitis urbibus exitio futurum. Quod somnium postero die sermone vulgavit. Postquam deinde Dionysium inimica Syracusarum libertati capitibusque insontium infesta fortuna coelesti custodia liberatum, velut fulmen aliquod, otio ac tranquillitati injecit, Himeroeorum moenia inter effusam ad officium et ad spectacuculum ejus turbam intrantem ut adspexit, hunc esse quem in quiete viderat, vociferata est, Id cognitum tyranno, curam tollendoe mulieris dedit. Suidas (et Phot.): Ἱερείας ἐνύπνιον. Ἄλλοι δέ φασι δεῖν μᾶλλον Ἱμεραίας ἐνύπνιον λέγεσθαι. Ἱμεραία δὲ γραῦς τις, ὥς φασιν, ὁρᾶν ἑαυτὴν ἐδόκει ἀναγομένην εἰς οὐρανούς· καὶ δῆτα ἐλθοῦσαν εἰς τὰ τοῦ Διὸς οἰκήματα θεάσασθαι ἄνδρα πυρρὸν, δεδεμένον ἁλύσει σιδηρᾷ ὑπὸ τὸν βασιλέως θρόνον· πυθομένην δὲ τίς εἴη, ὁ ἀλάστωρ, ἀκοῦσαι, τῆς Σικελίας. Τὸ μὲν ἐνύπνιον ἐν τούτῳ· ὕστερον δὲ χρόνοις ἰδοῦσα τυρανοῦτα τὸν Διονύσιον τό τε ὄναρ πολλοῖς διηγήσατο, καὶ αὐτὸν εἶναι τὸν τεθεαμένον ἀπήγγειλεν· ἣν ὀργισθεὶς ἀπέκτεινε Διονύσιος. Cf. Bekk. An. p. 266, Proverb. Coislin: 267 et Heraclides Pont. ap. Tertullian. p. 346 ed. Rigalt. (V. tom. II, p. 200, not. Eustath. in Hom. II. p. 1213, 6. Suidas v. Ἱμεραία.)

Pag. 224 a, lin. 4, ad fragm. 123 adde quae in antec. Marcellinus ait c. 25: Μὴ πειθώμεθα Τιμαίῳ λέγοντι ὡς φυγὼν (Θουκυδίδης) ᾤκησεν ἐν Ἰταλίᾳ. Cf. Krüger. Leben d. Thucyd. p. 51.

Pag. 225, fr. 129 a. — Plutarchus Dion. 35, postquam de morte Philisti Timonidis narrationem memoraverat (v. Timon. fr. 2, tom. II, p. 83, et Ephori fr. 152), pergit: Ἔτι δὲ μᾶλλον ἐφυβρίζων ὁ Τίμαιος ἐκ τοῦ σκέλους φησὶ τοῦ χωλοῦ τὰ παιδάρια τὸν νεκρὸν ἐφαψάμενα τοῦ Φιλίστου σύρειν διὰ τῆς πόλεως, χλευαζόμενον ὑπὸ τῶν Συρακουσίων πάντων, ὁρώντων τοῦ σκέλους ἑλκόμενον τὸν εἰπόντα, μὴ δεῖν ἐκ τυραννίδος φεύγειν Διονύσιον ἵππῳ ταχεῖ χρώμενον, ἀλλὰ τοῦ σκέλους ἑλκόμενον. Καίτοι τοῦτο Φίλιστος, ὡς ὑφ᾿ ἑτέρου λεχθὲν, οὐχ ὑφ᾿ αὑτοῦ, πρὸς Διονύσιον ἐξήγγελκεν. Cf. Prolegg. p. XLVI.

Pag. 225, fr. 133. — Plenius exhibendum erat hunc in modum: Διασύρας ὁ Πολύβιος τὸν Τίμαιον ἐν πολλοῖς, αὖθίς φησι· «Τίς ἂν ἔτι δοίη συγγνώμην τοῖς τοιούτοις ἁμαρτήμασιν, ἄλλως τε καὶ Τιμαίῳ τῷ προσφυομένῳ τοῖς ἄλλοις πρὸς τὰς τοιαύτας παρωνυχίας; ἐν αἷς Θεοπόμπου μὲν κατηγορεῖ κτλ.

P. 230 ad fr. 145. — Cramer. An, Paris. IV. p. 86: Ἀγαθοκλῆς. Οὗτος ἐγένετο τύραννος, καὶ, ὡς λέγει Τίμαιος, κατὰ τὴν πρώτην ἡλικίαν κοινὸς πόρνος, ἕτοιμος τοῖς ἀκρατεστάτοις.

EPHORUS.

Pag. 235, fr. 8. — Addenda erant quae sequuntur apud Theonem: καὶ περὶ τοῦ Ἀριστοδήμου, ὡς ἐτελεύτησε κεραυνόβλητος. Idem paullo post: Πλείω δὲ ἔχομεν παρὰ τῶν ἄλλων ἱστορικῶν λαβεῖν· παρὰ μὲν Ἐφόρου ἐκ τῆς πρώτης τὰ περὶ τὴν διαίρεσιν τῆς Πελοποννήσου κατὰ τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν κάθοδον.

Pag. 237, fr. 8. — Cf. Diodori fr. 4 in Exc. De insidiis. Ibid. fr. 18. — Cf. Nicolai Dam. fr. 35. Ibid. fr. 19. — De Strabonis verbis postremis in codd. misere mutilis vide nunc edit. Crameri p. 163. Ibid. fr. 20. — Cf. Nicolai fr. 39.

Pag. 242. — Ante fr. 31 insere schol. Aristid. p. 11, 17 ed. Dindorf.: Οἱ δὲ τὰς ἀποικίας καταλέγουσιν] Εἰς Ἔφορον ἀποτείνεται, ὃς περὶ τῆς Ἰωνικῆς ἀποικίας ἔγραψε.

Pag. 251 b, lin. 3 ab ima. — Pro σιδηρῶν Tyrwhitt. conj. ἀσιδήρων. Heraclides Pont. fr. 3 habet ξύλα.

Pag. 256, fr. 70. — Locum Etym. M. etiam exhibet schol. II. in cod. Parisin. 2556 ap. Cramer. Anecd. Paris. III, p. 119; ibi vero pro τοὔνομα Υἱὸν bene legitur τοὔνομα Ὓρ, et pro Ἔφορος ἐν τῇ Εὐρώπῃ habes Ἔφ. Ἐν τοῖς Εὑρήμασιν, qui libri tilulus rei narratae bene convenit. «Idem scholion videtur habere codex Neapolit. 159. V. Salvat. Cyrill. Catal. codd. gr. reg. Bibl. Borbon. p. 141.» Cramer. In hoc cod. Neap. legitur υἱὸν, sicuti ap. Etym. M., teste Salvat. l. l.

Pag. 264, fr. 109. — Apud Theonem in Progymn. pro vulgata ἐν τῇ ἑνδεκάτῃ τῶν ἱστοριῶν, marg. Vict. habet ἐν τῇ πέμπτῃ, notante Walzio in Rhett. Gr. I, p. 161. Apud Joann. Lydum fr. 108 leg. ἐν τῇ πρώτῃ. Nullus dubito quin haec de Nili incrementis fragmenta ad librum quintum, quem geographicum fuisse constat, ex marg. Vict. Auctoritate referenda sint. Contra vero fragmentum ex libro undecimo, ni fallor, desumptum praebent scholia in Aristid. p. 515, de Cimone: Γυναῖκα δὲ εἶχεν Ἰσοδίκην. Καλλίας δὲ, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, κατέβαλεν ὑπὲρ αὐτοῦ πεντήκοντα τάλαντα· κατέβαλε δὲ ἐπὶ τῷ πρὸς γάμον λαβεῖν τὴν Ἐλπινίκην ... Ἔφορος δὲ ἐν τῇ πρώτῃ (Ι. Ἐν τῇ ταʹ) φησὶν ἐκτῖσαι αὐτὸν τὰ πεντήκοντα τάλαντα, γήμαντα γυναῖκα πλουσίαν. Verba ὁ υἱὸς αὐτοῦ num scholiastae stupori debeantur, an corrupta sint, nescio. De Miltiade Ephorum libro X egisse constat. Probabiiis igitur nostra verborum ἐν τῇ πρώτῃ correctio.

Pag. 269 adde: (Fragm. 125 a.) Schol. Odyss. γ, 215: Ἐν τῇ ἑξακαιδεκάτῃ (sic) ἱστορεῖ Κλεοφόρος περὶ τοὺς θεοὺς, πολλάκις μεθίστησαν τοὺς βασιλεῖς μαντεῖα. Ibi Boeckhius (notante Buttmanno in Addend. p. 569) scrib. censet: ἱστορεῖ ὁ Ἔφορος περὶ τοῦδε, ὡς πολλάκις κτλ.

Pag. 270, fr. 28. — Ad locum Clementis adde: Bekker. Anecd. p. 782: Φοινίκεια δὲ τὰ γράμματα ἐλέγοντο, ὥς φησιν Ἔφορος ὁ Κυμαῖος καὶ Ἡρόδοτος, ἐπεὶ Φοίνικες εὗρον αὐτά. Ibid. p. 783: Τῶν στοιχείων εὑρετὴν ἄλλοι τε καὶ Ἔφορος ἐν δευτέρῳ κάδμον φασί. — Deinde in schol. Homer. Post παρέδωκεν Ἀθηναίοις lege: ἐπὶ ἄρχοντος Εὐκλήτου (I. Εὐπλείδου), ὥς φησιν Ἔφορος.

Pag. 274, fragm. 150 a. — Tertullian. De anima c. 46: Philippus Macedo, nondum pater, Olympiadis uxoris naturam obsignasse viderat annulo. Leo erat signum, Crediderat proeclusam genituram, opinor, quia leo semel pater est. Aristodemus vel Aristophon (deb. Aristander vates , v. Plutarch. Alex. c. 2) conjectans imo nihil vacuum ohsignari, filium et quidem maximi impetus portendi. Alexandrum qui sciunt, leonem annuli recognoscunt. Ephorus scribit. Retuli haec ad finem libri XXIX. Quodsi ad initium libri XXX referre malis, nihil refragor.

Pag. 274 post fragm. 152. — Insere qoae exscripsi tom. II, pag. 88 a, ex scholiis Venet. II. XIII, 301, ubi laudatur Demophili liber tricesimus.

Pag. 276, fr. 161. — De loco Harpocrationis v. not. ad Aristotelis fr. 177, tom. II, p. 159.

Pag. 277, b, fragm. 164. — In Syncelli loco, scribendum puto:.. οὗ Ἔφορος ἀνεψιὸν καὶ [αἰ] σύνχρονον Ὅμηρόν φησι. — Ceterum adde Chronic. Anonym. cod. Parisin. 854 in Crameri Anecd. Par. II, p. 227: οὗ (sc. Τοῦ Σαμουὴλ) τρισκαιδεκάτου ἔτους ἐνεστῶτος (I. e. sec. Euseb. Ann. Abrah. 913, a. C. 1103), γίνεται ἡ τῶν Ἡρακλειδῶν κάθοδος ἐν Πελοποννήσῳ, ληξάντων τῶν Πελοπιδῶν. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις καὶ Ὅμηρον τὸν ποιητὴν τὴν Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν ἐκθέσθαι. Οὐκ ἀγνοοῦμεν οὖν ὡς Ἔφορος καί τινες ἄλλοι τῶν συγγραφέων πολλαῖς γενεαῖς ὑστερεῖν αὐτόν φασιν· οὐδ᾿ ὡς ἔνιοι γεγράφασιν Ἡσιόδῳ τῷ ποιητῇ συνηκμακότα· οὐ μὴν Ἡμεῖς γε τούτοις συγκατατιθέμεθα, καθὼς Διόδωρος ἀποδείκνυσι τοῦτον πρὸ τῆς Ἡρακλειδῶν καθόδου τετελευκότα. Hieronymus in Chron.: Agrippa apud Latinos regnante (No 1102-1141=915-876 a.C), Homerus poeta in Groecia claruit, ut testatur Apollodorus grammaticus et Ephorus (Euphorbus vgo) historicus, ante urbem conditam CXXIV (I. CXXVI), et, ut Cornelius Nepos, ante Olympiadem primam annis C, Nihil in his adeo corruptum est; dissensus inde ortus, quod Cornelii et Ephori de condita Roma sententiae confunduntur. V. Fragm. Chron. p. 126 sq.

P. 277. Fragmentis Ephori subjice locum Hom. Epim. in Crameri An. Oxon. I, p. 340: Τὰ δὲ τῷ ο παραληγόμενα βαρύνεται μονογενῆ ὄντα· ὦτος, χλῶτος, Δῶτος, ὄνομα αὐλητοῦ, νῶτος· καὶ γὰρ τούτου ἡ χρῆσις· καὶ τὸ μὲν οὐδέτερον πολὺ, τὸ νῶτον, ἤδη δὲ καὶ τὸ ἀρσενικὸν ἱστορεῖται παρὰ Ξενομφῶντι καὶ ἐφόρῳ. V. Steph. Thes. v. νῶτον. Aliud fragmentum ex Eustathio ad Od. ζ’, 149, petitum dedimus in Prolegg. p. LXI, not.

THEOPOMPUS.

Pag. 278 ad fragm. 1. — Cf. Ηerodot. VIII, 126. Ex eadem epitome Herodoti, quae sub Theopompi nomine circumferebatur, fluxisse videntur haec: Suidas: ἔμπηρα, πεπηρωμένα. «Αἱ δὲ γυναῖκες ἔτικτον ἔμπηρα καὶ τέρατα· οἱ δὲ τῶν τετολμημένων σφίσι λήθην καταχέαντες ἧκον εἰς Δελφούς.» Eorundem particulam iterum Suidas affert v. λήθην. Contulit haec Wesselingius cum Herodoteis lib. I, 167. «Arbitror, inquit, ex Theopompi epitome Herodoti haec venisse. Falli possum opinione; sunt tamen ejusmodi, ut hinc propagata dejerares.» Suffragantur Valckenarius in Adoniazus. p. 260 et Frommel. in Creuzeri Melet. III, p. 138. — Ex eadem epitome Wesselingius ad Herod. VI , 75, fluxisse putat quae Suidas habet v. κατεχόρδησεν, ἀνεῖλεν, ἐξηνάριξεν· «Εἶτα τῶν φρενῶν ἐξέπλευσε, καὶ μανεὶς ἑαυτὸν μαχαίρᾳ κατεχόρδησε.» Wesselingium sequitur Frommel. Ι. Ι. p. 163, Parum probabilem hanc sententiam esse censet Bernhardyus ad Suid. «Probo Hemsterhusium, ait, qui haec retulit ad Aelianum in v. Ἐξέπλευσεν, ubi persimilis exstat dictio.» — Cum fragm. 2 et 3 cf. Herodot. I, 192 et IV, 95.

Pag. 280, fr. 16. — Cf. schol. Thuc. III, 29: Ἔμβατον, τὸ στενὸν τὸ μεταξὺ Κίου καὶ Ἐρυθρᾶς.

Pag. 281, ad fr. 23. — Conjecturam Wichersii Τάχος ἔπεμψε scribentis pro οἱ Θάσιοι ἔπεμψαν impugnat C. Volckmarius meus (De Xenophontis Ηellenicis Gotting. 1837, p. 11). «Excederet omnino, inquit, expeditio Agesilai Aegyptiaca Hellenicorum Theopompi finem, quae ad pugnam Cuidiam perducta erant.» Hoc quidem parum me movet, quum de Agesilai expeditione Aegyptiaca etiam in tertio Hellenicorum libro (fr. 11 ) sermo fuerit, adeo ut appareat, Theopompum de moribus Agesilai exponentem anticipando haec attulisse; quod idem fieri poterat nostro loco. Gravioris autem momenti est, quod deinde subjicit Volckmarius: «Tum vero, quum in antecedente libro Theopompus Lysandri mortcm (an. 395) retulisset, undecimo hoc Agesilai ex Asia reditum (394) narratum esse probabile est; id quod confirmatur Trallum mentione (fr. 25), cum quo Thraciae populo Agesilaus pugna conflixit in itinere illo (Plut. Ages. c. 16).» Unde hoc certe colligas, nihil esse apud Athenaeum mutandum, quum Thasi mentio non possit offendere. Quodsi quid erratum est, error ipsius fuerit Athenaei, qui ad Thasios retulerit, quod Theoporopus data occasione in Hellenicis de Aegyptiis dixerat, eo sc. loco, ubi de Agesilao ad Thasum morante agebatur. Quamquam nihil impedit quin eadem res et Thasiis et Aegyptiis acciderit.

Pag. 282 post fr. 25. — Hellenicorum fragmentis adde Schol. Venet. in Eurip. Androm. 1, ubi postquam e Dicaearcho Thebas Hypoplacias, e Philea Thebas Thessalicas auctor memoraverat, pergit: Θεύπομπος δὲ ἐν τοῖς Ἑλληνικοῖς καὶ περὶ τὴν Μυκάλην * ἅλας (I. Θήβας ἄλλας) εἶναί φησι· ταύτας δὲ Μιλησίους ἀλλάξασθαι πρὸς αὐτούς (αὑτούς?). Cf. steph. Byz. v. Θήβη· τρίτη θεσσαλίας τῆς Φθιώτιδος· τετάρτη ἐν Κιλικίᾳ Ὑποπλακίᾳ, πλησίον τῆς Τροίας... πέμπτη Ἰωνίας κατὰ Μιλητον. Thebes in Asia campum commemorat Xenophon Hellen. IV, 1, 41.

Pag. 283, fr. 30. — Pro τοῦ Κλεοδάτου lege τοῦ Κλεοδαίου.

Pag. 285, fr. 48. — Cum Stephani loco cf. fr. 173.

Pag. 286. — Post fr. 61 adde Polluc. X, 161: Σάγματα μὲν οὖν ὑποζυγίων κατὰ τοὺς πολλοὺς ἐν τῷ πέμπτῳ Φιλιππικῶν ἔστιν εὑρεῖν. Scribendum aut παρὰ θεοπόμπῳ ἐν τῷ π., aut κατὰ τοὺς πολλοὺς ἐν τῷ πέμπτῳ [τῶν Θεοπόμπου] Φιλιππικῶν, uti statuit Meinek. Frag. Com. IV, p. 440, monens nomen Theopompi quum haud raro in codicibus Θεόπεμπτος scribatur (v. c. ap. Diog. Laert. III, 40), post πέμπτῳ facile excidere potuisse.

Pag. 288 a, lin, 2. — Pro Ἀρίσταρχος καὶ Θεόπομπος Prellerus ad Polemon. p. 59 scribendum 7rofA7roc Prellerus ad Polemon. p. 69 scribendum esse conjecit, Ἀριστοτέλης καὶ Θεόφραστος; causam idoneam non perspicio.

Pag. 291, fr. 83. — Pro Πενειὸς I. Πηνειός.

Pag. 292. — Fragmentis libri noni addenda sunt, quae de Alexandro Pheraeo in mare demerso leguntur apud schol. II. ω, 428, siquidem haec ad nostrum historicum, non vero ad grammaticum sive mythologum cum Welckero referenda esse putaveris. Vide locum in Theopompi fr. 339, p. 332. Sane quidcm ego quoque nunc dubito, num Chius historicus ista de morte Pheraeonmi tyranni tradiderit, quum Xenophon Hellen. VI, 4, 36, nonnisi ebrium interfectum esse tradat, et Diodorus quoque καταπόντωσιν illam ignorasse videatur, XVI, 14, 1 (Ἀλέξανδρος ὁ Φερῶν τύραννος ὑπὸ τῆς ἰδίας γυναικὸς Θήβης καὶ τῶν ταύτης ἀδελφῶν Λυκόφρονος καὶ Τισιφόνου ἐδολοφονεύθη). Ceterum ad Theben uxorem tyranni referenda puto ea, ἃ γέγραφε περὶ τῆς Θήβης Θεόπομπος (fr. 294), quaeque inter illustria narrationum exempla memorat Plutarchus; ac, nisi fallor, Conon c. 50 (p. 150 ed. Westerm.) suam de Thebe narrationem e Theopompo mutuatus est. — In scholio Homeri quum Alexander praecipuo cultu Bacchum prosecutus esse dicatur, Cratini fabulam Διονυσαλέξανδρον ad Pheraeum istum tyrannum spectare acute conjecit Meineke Hist. crit. Com. p. 413.

Pag. 293, ad fr. 94. — Cf. Heraclides fr. 1, § 8, tom. II , p. 209.

Pag. 296, ad fr. 111. — Cf. Boeckh. Manctho p. 366.

Pag. 295, fragm. 109 a. — Strabo VIII, p. 374 extr.: Μεταξῦ δὲ Τροιζῆνος καὶ Ἐπιδαύρου χωρίον ἦν ἐρυμνὸν Μέθανα καὶ χερρόνησος ὁμώνυμος τούτῳ· παρὰ Θουκυδίδῃ δὲ ἔν τισιν ἀντιγράφοις Μεθώνη φέρεται ὁμωνύμως τῇ Μακεδονικῇ, ἐν ᾗ Φίλιππος ἐξεκόπη τὸν ὀφθαλμὸν πολιορκῶν· διόπερ οἴεταί τινας ἐξαπατηθέντας ὁ Σκήψιος Δημήτριος τὴν ἐν τῇ Τροιζῆναι Μεθώνην ὑπονοεῖν, καθ᾿ ἧς ἀράσασθαι λέγεται τοὺς ὑπ᾿ Ἀγαμέμνονος ναυτολόγους, μηδέποτε παύσασθαι τειχοδομεῖν, οὐ τούτων, ἀλλὰ τῶν Μακεδόνων ἀνανευσάντων, ὥς φησι Θεόπομπος· τούτους δ᾿ οὐκ εἰκὸς, ἐγγὺς ὄντας, ἀπειθῆσαι. Haec eo loco protulit Th., quo de Methone a Philippo obsessa sermo erat. Ol. 106, 4. Cf. Diodor, XVI, 34.

Pag. 297. Fragm. 119 a. — Lexici rhet. fragm. ad calcem Photii Lex. p. 675, 2 ed. Dobr., sive p. 29 ap. Maurit. Meier., qui separatim hoc fraginentum edidit Halae 1843: Ἄγγαροι δὲ οἱ πρεσβευταί (sc. apud Persas vocantur). Θεόπομπος ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ οὕτως· «Κατέπεμψε πρέσβεις, οὓς ἐκεῖνοι ἀγγάρους καλοῦσιν.» Εἰρηναῖοι δὲ ἐν τῷ ὑπομνήματι τῷ εἰς Ἡρόδοτόν φησι καλεῖσθαι τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματηφόρους, ἀγγάρους· ὅθεν καὶ τὸ εἰς βασιλικὰς ἀπάγειν τι χρείας ἀγγαρεύειν λέγομεν· καὶ τὸν ἀγγελιαφόρον, ἄγγαρον· καὶ ἀγγάριον ἐντεῦθεν· καὶ τὸ ὑπηρετεῖν, ἀγγαρεύεν. «Decimus tertius Philippicorum Theopompi liber quum bella a Persis tum sub Artaxerxe Memnone contra Acorin tum sub Artaxerxe Ocho contra Tachum gesta comprehenderit, profecto non hic deerat opportunitas de angaris dicendi.» Meier. Quae antecedunt vide in Nymphidis fragm. 12, tom. III, p. 14.

Pag. 298, ad fr. 120. — Decimo tertio vel alio libro, in quibus de rebus in Aegypto gestis sermo erat, de Nili incrementis eorumque causis Theoporapus egisse videtur. Nam de his Theopompum una cum Ephoro laudat Diodorus I. 39 (v. Ephor. fr. 108, p. 164) et Plutarch. De plac. philos. IV, 1.

Pag. 297. — Apud schol. Aristoph. Avv. 363 de Cilliconte qui Syrum patriam Samiis prodiderit, laudatur Θεόφραστος ἐν τῷ ιγʹ τῶν ἱστοριῶν. Reponendum esse Theophrasti loco Theopompum recte procul dubio censet Prellerus ad Polemon. p. 59. Locum hunc, quem exscripsimus in Maeandrii fragm. 1, tom. II, p. 334, insere post fragm. 122.

Pag. 302, fr. 140 a. — Scymnus Chius v. 369: Εἰτ᾿ ἔστιν Ἀδριανὴ θάλαττα λεγομένη. Θεόπομπος ἀναγράφει δὲ ταύτης τὴν θέσιν, ὡς δὴ συνισθμίζουσα πρὸς τὴν Ποντικὴν νήσους ἔχει ταῖς Κυκλασιν ἐμφερεστάτας, τούτων δὲ τὰς μὲν λεγομένας Ἀψυρτίδας Ἠλεκτρίδας τε, τὰς δὲ καὶ Λιβυρνίδας. Τὸν κόλπον ἰστοροῦσι τὸν Ἀδριατικὸν τῶν βαρβάρων πλῆθός τι περιοικεῖν κύκλῳ ἑκατὸν σχεδὸν μυριάσι πεντήκοντά τε χώραν ἀρίστην νεμομένων καὶ καρπίμην· διδυμητοκεῖν γάρ φασι καὶ τὰ θρέμματα. Ἀὴρ διαλλάττων δὲ παρὰ τὸν Ποντικὸν ἐστὶν ὑπὲρ αὐτοὺς, καίπερ ὄντας πλησίον· οὐ γὰρ νιφετώδης οὐδ᾿ ἄγαν ἐψυγμένος, ὑγρὸς δὲ παντάπασι διὰ τέλους μένει, ὀξὺς ταραχώδης ὤν τε πρὸς τὰς μεταβολὰς, μάλιστα τοῦ θέρους δὲ, πρηστήρων τε καὶ βολὰς κεραυνῶν τούς τε λεγομένους ἐκεῖ τυφῶνας. Ἐνετῶν δ᾿ εἰσὶ πεντήκοντά που πόλεις ἐν αὐτῷ κείμεναι πρὸς τῷ μυχῷ, οὓς δὴ μετελθεῖν φασιν ἐκ τῆς Παφλαγόνων χώρας κατοικῆσαί τε περὶ τὸν Ἀδρίαν. Pro Θεόπομπος codex Parisinus habet θεόπεμπτος. Plura exscripsi quam diserte Theopompo tribuuntur. Nimirum totum hunc locum ex eodem fluxisse auctore arguit quae in posteriore parte continuatur Adriaticae et Ponticae regionis comparatio, porro Theop. fr. 142 de agrorum ad Adriat. mare fertilitate; denique rem conficiunt Scymni verba καίπερ ὄντας πλησίον; nam Theopompi opinionem, mare ad Pontum Euximim adeo vicinum esse mari Adriatico ut ex monte quodam utrumque possit conspici, notat Strabo in Theop. fr. 140.

Pag. 306, ad fragm. 167. — Cf. Meier. De bonis damnat. p. 108 sqq. Ibid. fragm. 169, lin. 9. — Lege: Ἀρχῖνος ὁ Ἀθηναῖος, et paullo post: ἔτεσι πρὸ τοῦ Εὐκλείδου κδ᾿ ἐπὶ Εὐκλέους.

Pag. 307, fr. 173. — Pro Ζειρενία leg. Ζειρινία.

Pag. 309. — Silubet, addas post fragm. 184 locum Natalis Com. VII, 12, ubi de Gorgonibus lautur Nymphodorus libro tertio Histonarum et Theopompus libro XXVII (V. Nymphod. fr. 22, tom. II, p. 381).

Pag. 311. — Cum fr. 194 cf. Ephori fr. 58, p. 248. Ibid. fragm. 200 a. — Aelius Promotus Ms. ap. Schneider. ad Nicandr. Alex. pag. 623: Τὸ ἀκόνιτον φύεται μὲν ἐν Ἀκόναις· λόφος δέ ἐστιν ἐν Ἡρακλείᾳ οὕτω καλούμενος Ἀκόναι, ὡς ἱστορεῖ θεόπομπος καὶ Εὐφορίων ἐν Ξενίῳ (fr. 28 Meinek.). Cf. Steph. Thesaur. v. ἀκόνιτον.

Pag. 312. — Ad fragmenta libri 39 adde quod apud schol. Thuc. VI, 4, 3, Theopompus inter auctores laudatur qui de Gela urbe ab Antiphemo ex jussu oraculi condita dixerint. Quod fieri potuit in excursu isto peramplo de rebus Dionysii senioris, qui Geloorum res ordinavit an. 406 (Diodor. XIII, 93, I). Scholium illud vide in Addendis ad Hellanicum.

Pag. 321, fragm. 249 a. — Steph. B: Μελινομφάγοι, ἔθνος Θρᾴκης. Ξενοφῶν ἐν Ἀναβάσεως ἑβδόμῳ (7, 5, 7) καὶ Θεόπομπος ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ ἐννάτῳ.

Pag. 321. — Cum fragm. 252 cf. Heraclidis Pont. fr. 5, tom. II, p. 212.

Pag. 323, fr, 264, lin. 3. — Lege: ὅσον τετταράκοντα σταδίους, διορίζειν δὲ τοὺς Ἀμβρυσέας κτλ.; mox lin. 7. leg.: [Ἁδυλίου ὄ]ρους; sicuti paullo post pro τὸ δὲ Δαύλιον leg. τὸ δὲ Ἁδύλιον, coll. Plinio H. N. IV, 12, 7. V. Strab. edit. Crameri. tom. II, p. 283. Alteram lacunam Müllerus Min. p. 35 explendam censet hunc in modum: ἀπολειπόντων [τῶν ἀντικρὺ ὀ]ρίων.

Pag. 325, fr. 278. — Cf. Clitarchi fr. 21 in Scriptt. rerum Alexandr. p. 83. — In titulo sequentis fragmenti 279 I. διατριβή pro διατριβῆς.

Pag. 326, fr. 282. — Ap. schol. Aristoph. pro Θεόπομπος post Ruhnkenium Dindorfius recte restituit Θεόφραστος, collato Porphyrio De abst. II, 21, ubi eadem Theophrasto vindicantur.

Pag. 327. — Ad fr. 288 adde: Quae lectio commendatur etiam loco Pseudo-Aristotelis Mirab. auscult. c. 131, ubi: ἐν δὲ Κύκλωψι (sic) τοῖς Θρᾳξὶ κρηνίδιόν ἐστιν ὕδωρ ἔχον, ὃ τῇ μὲν ὄψει καθαρὸν καὶ διαφανὲς καὶ τοῖς ἄλλοις ὅμοιον, ὅταν δὲ πίῃ τι ζῶον ἐξ αὐτοῦ, παραχρῆμα διαφθείρεται.

Pag. 328, fr. 295 not. — Quae Wichersius e Theopompo deprompta suspicatur, petita sunt ex Ione Chio. Cf. Ionis fr. 13, tom. II, p. 50.

Pag. 329. — Post fr. 297 adde Plutarch. De Pyth. orac. p. 403, E., quem locum habes in Philochori fr. 195, p. 416.

Pag. 329, fr. 299 ad comicum Theopompum pertinet. V. Prolegg. p. LXV not.

Pag. 329, fr. 303 a. — Steph. Byz.: Ἁδράνη, πόλις Θρᾳκικὴ, ἣ μικρὸν ὑπὲρ τῆς Βερενίκης κεῖται, ὡς Θεόπομπος. Πολύβιος δὲ διὰ τοῦ ηʹ τὴν μέσην λέγει ἐν τρισκαιδεκάτῃ, Ἀδρήνη. De Adrane Thraciae urbe non constat; neque video quomodo Theopompus urbis alicujus Berenices mentionem facere potuerit. Locus haud dubie corruptus.

Pag. 330. — Post fr. 325 insere: Photius v. Τετύχηκε: Τὸ μέντοι γεγράφηκεν παρὰ Θεοπόμπῳ καὶ ἑτέροις βάρβαρον. «Historicum enim περὶ τὰς λέξεις ῥᾴθυμον fuisse praeter alios monuit etiam Dio Chrysostom. Or. XVIII, p. 479 R. Non dissimulandum tamen etiam Theopompi comici orationem habere non adeo rara labentis Atticismi indicia.» Meinek, Hist. crit. Com. p. 243.

PHYLARCHUS.

Pag. 336, fr. 10. Eadem ex Athenaeo praeter Eustathium narrat Aelianus V. II. III, 14. Cf. Damonis fragm. tom. IV, p. 377, et quem ibi laudavimus Droysenium in Hellen, II, p. 285. Cf. idem Droysenius I. I. p. 295 ad fr. 8; 285 ad fr. 10; 288 ad fr. 11; 296 ad fr. 13; 341 ad fr. 23; 356 ad fr. 30; 425 ad fr. 31 (coll. Porphyrii fr. in tom. IV, p. 709 not.); 423 ad fr. 32; 237 ad fr. 40 a; 189 sqq. ad fr. 48.

Pag. 355, fr. 71. — Pro Φύλαρχος procul dubio legendum est Κλείταρχος. Vide not. ad Duridis fr. 10, tom. II, p. 472.

Pag. 357, fr. 79. — Cf. Joann. Lydus De mens. I, 21, p. 119 ed. Roeth.: Ὅτι ποντίφικες οἱ ἀρχιερεῖς παρὰ Ῥωμαίοις ἐλέγοντο, καθάπερ ἐν Ἀθήναις τὸ πάλαι γεφυραῖοι πάντες οἱ περὶ τὰ πάτρια ἱερὰ ἐξηγηταὶ καὶ ἀρχιερεῖς ὠνομάζοντο, διὰ τὸ ἐπὶ τῆς γεφύρας τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ ἱερατεύειν τῷ Παλλαδίῳ. V, Creuzer. Symb, II, p. 816; O. Müller. Min. p. 118.

CLIDEMUS.

Pag. 365 (Fragm. 30 a). — Plinius H. N. IV, sect. 21: (Euboea) antea vocitata est,... ut Callidemus (leg. vid. Clidemus), Chalcis, oere ibi primum reperto.

ANDROTIO.

Pag. 371. — Ante fragment. 1 pone haec: Fragm. Lexici rhet. p. 671 , 16 ad calcem Photii, p. 20 ed. M. Meier.: Κήρυκες, ** ὡς Ἀνδροτίων ἐν πρώτῃ Ἀτθίδος, Κέκροπος γενέσθαι τρεῖς θυγατέρας, Ἄγραυλον, Ἄρσην καὶ Πανδρόσην, ἀφ᾿ ἧς ἐγένετο Κῆρυξ, Ἑρμῇ συγγενομένης. «Delendum videtur ὡς et rescribendum Ἔρσην καὶ Πάνδροσον Ceryci Eumolpidarum quidem vanitas Eumolpum patrem fingebat, ipsa Praeconum gens in patre Cerycis Mercurio sibi magis placebat, differebat autem in matre, quam etsi omnes unam ex Cecropis filiabus jactabant, alii tamen Aglaurum, alii Pandrosum ferebant; illos Pausanias I, 38, 3 secutus est, hos et Pollux VIII, 103.et hic grammaticus. Qui quum doceat Ceryca ab Androtione filium perhiberi Mercurii, satis probat Androtionis (fr. 34) non esse, quod in schol. Soph. O. C. 1046 (1108) tradatur, Ceryca filium fuisse Eumolpi, sed illic pro Ἀνδροτίων cum codice et Triclinio rescribi oportere Ἄνδρων.» Meier. Cf. Andronis fr. 11, tom II, p. 351.

Pag. 376, fragm. 44 a. — Schol. Aristid. III, p. 485 ed. Df. ad verba ἐπὶ μὲν Σάμῳ δέκατος αὐτὸς στρατηγῶν sc. Περικλῆς]: Τῶν δέκα στρατηγῶν τῶν ἐν Σάμῳ τὰ ὀνόματα κατ᾿ Ἀνδροτίωνα· Σωκράτης Ἀναγοράσιος, Σοφοκλῆς ἐκ Κολωνοῦ ὁ ποιητὴς, Ἀνδοκίδης Κυδαθηναιεὺς, Κρέων Σκαμβωνίδης, Περικλῆς Χολαργεὺς, Γλαύκων ἐκ Κεραμέων, Καλλίστρατος Ἀχαρνεὺς, Ξενοφῶν μελιτεύς. Duo nomina excidisse videntur. De fide quam in hoc recens.. praestiterit Androtion, vehementer dubitat F. Ritter. in Welck. u, Ritschl's Rhein Mus. Bd. II, p. 183, 1843: Vorgebliche Strategie des Sophocles gegen Samos.

Pag. 376, fr. 49 a. — Schol. Aristid. p. 85 Frommel. Τριακόσιοι ἦσαν οἱ φυγάδες, ὡς Ἀνδροτίων φησιν.

DEMO.

Pag. 379, ad fr, 5. — Fort. Demonis mentio latet apud Etym. M. v. γλαὺξ, πετηνὸν νυκτερινὸν ὃ καὶ τῆ Ἀθηνᾷ προσανατίθεται ... ἐν νυκτὶ ὁρᾶν δυνάμενον· Δημονικος (sic) δὲ ἱστοεῖ, ὅτι μόνον τῶν γαμψωνύχων καὶ σαρκοφάγων μὴ τυφλὰ τίκτει· ὅτι πολὺ πυρῶδες καὶ θερμὸν περὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχει, ὃ σφοδρῶς ὀξὺ καὶ τμητικὸν ὑπάρχον διαιρεῖ καὶ ἀναμίγνυσι τὴν ὅρασιν· διὸ καὶ ἐν ταῖς σκοτομήνησι ὁρᾷ διὰ τὸ πυρῶδες τῶν ὄψεων. De proverbio γλαὺξ εἰς Ἀθήνας, quod Demo Ι. Ι. explicat, v. quae laudat De Leutsch. ad Zenob. III, 6. Apud Etym. M. si de Phanodemo cogitare liceret, possis scribere: Φανόδημος Ἴκιος, sc. ex Ico ins. Ph. oriundus.

Pag. 382, fr. 18. — Eadem etiam leguntur in schol. ad II. β. 233, ubi item Ἀριστοτέλης laudatur pro Ἀριστείδης.

PHILOCHORUS.

Pag. 384 a, lin. 24 pro filio I. filia.

Pag. 388, ad fr. 88. — Eadem etiam schol. Aristid. p. 54, 18, ed. Dindf. sic habet: Φιλόχορος δὲ ἱστορεῖ ὅτι ἡ ναῦς ἔνθα ἦν ὁ Τριπτόλεμος, διὰ τοῦτο ἐνομίσθη ὑπόπτερος, ἐπειδὴ ἐξ οὐρίας ἐφέρετο. Cf. Joannis Antioch. fr. 2, § 4.

Pag. 389, ad fr. 35. — De hoc loco v. Curtius in Delphic. inscript. p. 5 (Berolin. 1843).

Pag. 390, fr. 39. — Eadem Joan. Antioch. fr. 4.

Pag. 393, fr. 55. — Hunc locum e codd. Cramerus sic restituit: ὤστε ἢ ταῦτα ἠκύρωται τὰ ἐλεγεῖα, ἢ Φιλοχόρῳ ἀπιστητέον τῷ φήσαντι Ἀθηναῖον τε καὶ Ἀφιδναῖον, καὶ Καλλισθένει καὶ ἄλλοις πλείοσι τοῖς εἰποῦσι ἐξ Ἀθηνῶν ἀφικέσθαι, κτλ.

Pag. 394, fr. 65. — Cf. Aristotelis fr. 13.

Pag. 395, fr. 68. — Lege: Bekker. An. p. 345: Ἀδύνατοι κτλ. Cf. Aristotelis fr. 60.

Pag. 396, fr. 78 b. — Tractavit hunc locum Mauritius Meierus tum prooemio quod indici schol. Halens. an. 1836. 37 praemisit, tum commentatione De ostracismo. Neutra commentatione uti licuit. Cetcrum quae emendanda sint indicavit Meierus in Fragm. Lexici rhetorici (Halae 1843) p. 29. Etenim pro προχειροτονεῖ et ὅτε δὲ δοκεῖ, scribit προὐχειροτόνει et ὅτε δ᾿ ἐδόκει; deindc pro ὅτε πλεῖστα leg. ὅτῳ πλεῖστα, pro ἐντὸς πέρα τοῦ Εὐβοίας, ἐντὸς Γεραίστου τοῦ Εὐβ., quod in latinis expressum est; pro διὰ ἐξοστρακισθῆναι conj. δι᾿ Ἀλκιβιάδου ἐξωστρακίσθη vel δοκεῖ ἐξοστρακισθῆναι. In ultimis συνεκβάλοι legit pro συνεκβάλῃ.

Pag. 402, fr. 110, lin. penult. — Lege: φησὶ οὐ περικοπῆναι. Ibid., fr. 114. — Ad verba ὅτι κάθοδος ἐδόθη τοῖς φεύγουσιν ex antecc. subaudiendum est: μετὰ τὴν ἧτταν τὴν ἐν Σικελίᾳ. Ceterum v. not. ad Cratippi fragm. tom. II, p. 77. Krüger. Leben des Thucyd, p. 52 sq. — Quod fragmento 115 praefigitur Olymp. XCII, 1, id praefigendum erat fragm. 114.

Pag. 404, fragm. 125 a. — Argumentum in Andocidis orat. De pace (p. 77 ed. Didot.): Τοῦ Ἑλληνικοῦ μηκυνομένου πολέμου, καὶ πολλὰ μὲν Ἀθηναίων κακὰ, πολλὰ δὲ Λακεδαιμονίων ὑπομεινάντων καὶ τῶν ἑκατέρων συμμάχων, Ἀθηναϊοι πρέσβεις ἀπέστειλαν πρὸς Λακεδαιμονίους αὐτοκράτορας, ὧν ἐστὶ καὶ Ἀνδοκίδης. Τινῶν δὲ προταθέντων παρὰ Λακεδαιμονίων, καὶ ἀποστειλάντων κἀκείνων ἰδίους πρέσβεις, ἔδοξεν ὥστε εἴσω τεσσαράκοντα ἡμερῶν ἐπιβουλεύσασθαι τὸν δῆμον περὶ τῆς εἰρήνης. Καὶ ἐπὶ τούτοις Ἀνδοκίδης συμβουλεύει τοῖς Ἀθηναίοις καταδέξασθαι τὴν εἰρήνην... Φιλόχορος μὲν οὖν λέγει καὶ ἐλθεῖν τοὺς πρέσ(??)εις ἐκ Λακεδαιμονίας, καὶ ἀπράκτους ἀνελθεῖν μὴ πείσαντος τοῦ Ἀνδοκίδου.

Pag. 405, fr. 103 by lin. 2. — Delendum vide καὶ ante ἀπό τινος. Deinde pro Ἀμοριάδα bis scribendum est Ἀμμωνιάδα. Vide not. ad Aristot. fr. 49 tom. II, p. 121. — «Philochorum libro sexto de sacris navibus egisse apparet etiam ex Harpoer. v. ἱερὰ τριήρης (Phil. fr. 130 a); quum vero sextus liber Philochori Boeckhio judice pertinuerit ad Ol. cxv, 2, res autem Demetrii et Antigoni octavo demum libro enarratae sint: sexto libro non poterat ille nisi quasi praeteriens et per additae Ammonidis opportunitatem accessionem Demetriadis et Antigonidis commemorare.» MEIER. ad h. 1. p. 31.

Pag. 407, ad fr. 141 b. — De hoc loco ita Meierus in Fragmento Lex. Rhetor. p. 25: «Philochorum libro VII de νομοφυλάκων magistratu disseruisse constitit jam ex Harpocratione; qui quum illud unum tradat, Philochorum illo loco et alia quoedam de iis scripsisse καὶ ὅτι οὗτοι τὰς ἀρχὰς ἐπηνάγκαζον τοῖς νόμοις χρῆσθαι, nunc ex hoc grammatico insuper nonnulla certe ex illis aliis quibusdam accipimus, quorum etsi pleraque jam ex Polluce VIII, 94 et ex Suid. v. οἱ νομοφύλακες noveramus, non tamen ita noveramus, ut hausta sciremus ex Phiiochoro. Duo autem hic habet, quae a reliquis omnibus plane absunt, quorum unum est, quod nomothetas numero dicit septenario fuisse, alterum in eo continetur, quod eo tempore illos institutos esse scribit, quum Ephialtes sola capitalia reliquerit Arcopago. Verum prius non dubito quin corruptum sit; neque enim septem si fuissent nomophylaces, potuissent cum sex thesmothetis confundi, id quod tamen factum ab nonnullis est (ἔδοξέ τισι τοὺς αὐτοὺς εἶναι τοῖς θεσμοθέταις, ἀλλ᾿ οὐκ ἔστιν οὕτως), atque ad eam opinionem refellendam omnis haec glossa pertinet; itaque pro ἑπτὰ sive ζʹ rescribendum est ἓξ sive ϛʹ. — Alterum vero ante hos XII annos a Boeckhio in commentatione de consilio Atthidis Philochoreae p. 27 in dubitationem vocatum est; qui quum visus sibi esset comprobasse, ab Demetrio demum Phalerens uti gynaeconomos ita nomophylaces introductos esse, verba καὶ κατέστησαν ... τὰ ὑπὲρ τοῦ σώματος tantum aberat ut Philochori esse concederet, ut pro nugis indocti grammatici nescio cujus haberet. Verum Boeckhii argumentis satis jam ab Schoemanno (Antiqq. jur. publ. p. 299) refutatis, illud tenere licet, nomophylaces primum esse institutos, quum Ephialtes Areopago una capitalia judicia reliquisset, reliquam detraxisset potestatem. Ephialtes utrum, ut Areopagi auctoritatem suis rogationibus fregit, ita ipse de instituendis nomophylacibus ad populum tulerit, an hoc ab alio oratore latum ad plebem sit, ignoramus quidem, est tamen prius illud aliquanto probabilius. Institutis vero nomophylacibus ea muneris Areopagitici pars commissa est, quae in generali legum curatione constabat; restituta autem sub Euclide antiqua senatus Areopagitici potestate nomophylaces aut aboliti aut legum illa curatione carere jussi sunt. Haec enim si minus per Demetrium Phalerensem, certe aetate demum Demetrii iis reddita atque ita aucta esse videtur, ut in concione atque in senatu juxta proedros sederent, prohibituri quominus populus senatusve in suffragia mitteretur, si qua rogotio non e republica esse videretur. Hinc factum est ut memoria nomophylacum apud antiquiores oratores non exstet, reperiatur demum apud Dinarchum. Verum reprehensus hic locus etiam eo nomine est, quod τὰ ὑπὲρ τοῦ σώματος non recte sint dicta, quae φονικὰ fuerint dicenda; ea vero reprehensio ut esset justa, nihil amplius efficeret, quam grammaticum eum, qui illa e Philochoro, excerpsisset, falsum in verbis esse; verba igitur probaret non esse Philochori; at ne sententiam quidem Philochori esse, id vero nullo modo efficeret. Nunc autem nihil est quod nos cogat, ut τὰ ὑπὲρ τοῦ σώματος alia accipiamus potestate aut omnino alio sensu intelligamus quam forensi et legitimo capitalium rerum; immo quod non dixit τὰ φονικὰ, sed τὰ ὑπὲρ τοῦ σώματος, hinc colligere debemus non tantum de caede judicia, sed etiam ἀσεβείας crimina, quae capitalia erant, Areopago judicanda ab Ephialte esse relicta. Satis hac dere; dicendum enim nunc est iis de rebus, quarum memoria exstat apud Pollucem quoque et accuratior etiam apud Suidam; earum pars etiam apud Harpocrationem et qui hujus thesauros in compendium redegit, Suidam et Photium, pars in Lexic. Seg. p. 283, 16 reperitur. Jam vero in primo illo οἱ μὲν γὰρ ἄρχοντες ἀνέβαινον εἰς Ἄρειον πάγον ἐστεφανωμένοι, οἱ δὲ νομοφύλακες στροφίαχαλκᾶ ἄγοντες, id satis apparet scribendum esse στροφίαλευκὰἔχοντες; nam et Pollux scribit: νομοφύλακες μὲν ἐστεφάνωνται στροφίῳ λευκῷ, et Suidas dicit: στροφίοις λευκοῖς ἐχρῶντο; neque minus certum est tum pro ἄρχοντες potius dicendum fuisse θεσμοθέται, quod etiam Suidas habet, tum ad ἐστεφανωμένοι desiderari aut μυρρίνῃ sive μυρρίνης στεφάνῳ (cf. Pollux VIII, 86 c. n. intprr.), aut κατὰ τὰ πάτρια, quod est apud. Suidam. — In altero emcndandum est ex eodem Suida: καὶ ἐν ταῖς θέαις (θεαῖς cod.) ἐναντίον [τῶν ἐννέα] ἀρχόντων ἐκαθέζοντο· sitne indidem addendum etiam ἐπὶ θρόνων, haud definiam. — Quod vero ad tertium attinet, καὶ τὴν πομπὴν ἔπεμπον τῇ Παλλάδι, id habet sane etiam Pollux, τὴν δὲ πομπὴν πέμπουσι τῇ θεῷ, se utroque accuratior est Suidas: καὶ τῇ Παλλάδι τὴν πομπὴν ἐκόσμουν, ὅτε κομίζοιτο τὸ ξόανον ἐπὶ τὴν θάλασσαν· nam hinc apparere videtnr non pompam panathenaeorum, sed aliam nescio sane quam ab nomophylacibus adomatam esse, qua Poliadis simulacrum ad mare deferri solitum sit. — Reliquum est ut dicatur de eo quod novissimum legitur: καὶ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ ἐν τῇ βουλῇ μετὰ τῶν προέδρων ἐκάθηντο κωλύοντες τὰ ἀσύμφορα τῇ πόλει πράττειν. Hic enim grammaticus unus est, qui cum Lex, Seguer, 283, 16 etiam in senatu cum proedris sedisse nomophylacas scribit; nam Pollux et Suidas de senatu tacent, et solam concionem commemorant; in verbis vero Pollucis, τοῖς δὲ προέδροις ἐν ἐκκλησίαις συγκαθίζουσιν ἔνια διακωλύοντες ἐπιχειροτονεῖν ὅσα μὴ συμφέρει, tollendum videtur ineptum illud ἔνια. Suidae autem narratio: καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις ἐκάθηντο μετὰ τῶν προέδρων κωλύοντες ψηφίζειν, εἴ τι παράνομον αὐτοῖς εἶναι δόξειε καὶ ἀσύμφορον τῇ πόλει, ceteroquin diligentior reliquis, unum tamen habet quod displiceat, ψηφίζειν, cujus loco restituendum est e Lex, Seguer. Ἐπιψηφίζειν. Quae hactenus disputavimus, satis demonstrant ipsam Philochori orationem in nulla ex tribus trium grammaticorum glossis fideliter redditam esse, eamque sic demum restitui aliquo modo posse, ubi collalis illis inter se quid in unaquaque earum vevum sit elicueris.»

Pag. 410, fragm. 155 b. — De hoc loco v. notam ad Demetrii Phal. fr. 10, tom. II, p. 364.

Pag. 410, fr. 155 c. — Schol. Aristoph. Pac. 145: Τῷ ὄντι γὰρ ἔστιν ἐν τῇ Ἀττικῇ κώμη λεγομένη οὕτως, Κανθάρου λιμὴν, οὐχὶ Κάνθαρος, ὡς Φιλόχορος ἱστορεῖ, ἀπὸ ἥρωος ἐπιχωρίου τινός.

Pag. 411, fr. 158. — Hunc locum tractavit Meier. De theoriis p. x (in libello quo universitati Goettingensi secularia gratulata est universitas Halensis) et Bergk. in Rel. com. Att. p. 39, qui O. Mülleri emendationem ut suam profert. Illo uti non dabatur.

Pag. 411, fr. 162. — Cum hoc fr. junge fragm. 194, p. 416.

Pag. 412, fragm. 164 a. — Bekker. Anecd. p. 239: Δειπνοφόρος ἑορτῆς ὄνομα. Δειπνοφορία γάρ ἐστι τὸ φέρειν δεῖπνα ταῖς Κέκροπος θυγατράσιν Ἕρσῃ καὶ Πανδρόσῳ καὶ Ἀγραύλῳ. Ἐφέρετο δὲ πολυτελῶς κατά τινα μυστικὸν λόγον. Καὶ τοῦτο ἐποίουν οἱ πολλοί· φιλοτιμίας γὰρ εἴχετο. Φιλόχορος δέ φησι τὰς μητέρας τῶν δὶς ἑπτὰ παίδων, τῶν κατακλεισθέντων ἵνα πεμφθῶσιν τῷ Μινοταύρῳ, πέμπειν καθ᾿ ἡμέραν αὐτοῖς δεῖπνον καὶ φοιτᾶν πρὸς αὐτοὺς, καὶ μετὰ τὴν ὑποστροφὴν ὥσπερ εὐχὴν ἀποδιδόντας ἐν τῇ ἑορτῇ ἄγειν τοὺς παῖδας τὰ δεῖπνα, καλουμένους δειπνοφόρους. Cf. Hyperides ap. Harpoer. v. δειπνοφόρος. Ceterum haec fluxerint ex Atthidis libro secundo, jungique possint fr. 44, p. 391.

Pag. 412, fragm. 169 a. b.c. — Schol. Venet. ad Eurip. Androm. 446: ὦ πᾶσιν ἀνθρώποισιν ἔχθιστοι βροτῶν]Ταῦτα ἐπὶ τῷ Ἀνδρομάχης προσχήματί φησιν Εὐριπίδης, λοιδορούμενος τοῖς Σπαρτιάταις διὰ τὸν ἐνεστῶτα πόλεμον· καὶ γὰρ δὴ καὶ παρεσπονδήκεσαν εἰς Ἀθηναίους, κατάπερ οἱ περὶ τὸν Φιλόχορον ἀναγράφουσιν. Εἰλικρινῶς δὲ τοὺς τοῦ δράματος χρονους οὐκ ἔστι λαβεῖν. Schol. Eurip. Marcian. ad Hec. 1: Τὴν δὲ Ἑκάβην Δύμαντος, οἱ πολλοὶ δὲ Κισσέως. Ἔνιοι δὲ γράφουσιν· Ἑκάβης παῖς γεγὼς τῆς Κισσέως, καὶ στοχάζονται ἀπὸ γένους τινὸς τῆς Φρυγίας ἢ κώμης οὕτως αὐτὴν προσαγορεύεσθαι, ὡς καὶ Φιλόχορος ἐν τῇ πρὸς Ἀσκληπιάδην ἐπιστολῇ. Ib. aliud scholion: Ἑκάβης παῖς γεγὼς τῆς Κισσέως]Τὰ περὶ τὴν Ἑκάβην διαφόρως ἱστορεῖται. Φιλόχορος μὲν γὰρ ἐν τῷ Περὶ τραγῳδιῶν Χοιρίλην αὐτήν φησι καλεῖσθαι. Ἴσως δὲ διὰ τὸ πολύπαιδα γεγενῆσθαι· ἡ γὰρ χοῖρος πολλὰ τίκτει, καὶ ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς οἱ χοῖροι ἑκάβαι προσαγορεύονται. Οἱ δὲ λοιποὶ πάντες κυρίῳ αὐτὴν ὀνόματι προσηγόρευσαν. Asclepiadem intellige Tragilensem, Τραγῳδουμένων auctorem. Scriptio Περὶ τραγωδιῶν non diversa fuerit ab Epistola ad Asclepiadem. Item quaeras num liber Περὶ Εὐριπίδου (fr. 165) ab illo De tragoediis sit distinguendus. Kegaverim.

Pag. 413, ad fragm. 172. — Cramer. Anecd. Oxon. II, p. 448: Θυηλαί. Φιλόχορος γῆς παῖδας εἶναι θυηλὰς ἃς πρῶτον θύουσι· θυοσκόοι δὲ, οἱ ἀπὸ τῶν θυομένων διὰ τοῦ πυρὸς μαντευόμενοι· ἱερεῖς δὲ τοὺς ἀ(??) τῶν ἱερῶν σπλάγχνων μαντευομένους. Κυρίως μέντοι θυηλὰς τοὺς θυλάκους εἰς οὓς τὰ θυμιάματα ἐμβάλεται.

Pag. 414, fr. 180. — Cf. Demagorae fr. 3, et Hegesandri fr. 46, tom. IV, p. 378 et 422.

Pag. 415, fr. 186. — Hic locus Philostephano vindicandus est. V. Philost. fr. 9 a, tom. III, p. 30.

Pag. 415, fr. 188. — Titulus Περὶ εὑρεμάτων delendus; probabiliter verbis Φιλ. Ἐν τῇ ιθ᾿ indicatur liber nonus (θʹ) Atthidis, in quo de rebus sacris sermonem fuisse fragmenta docent. Cetemm si constaret Philochorum praeter Ἐπιγράμματα Ἀττικά (v. Prolegg. p. LXXXIX) etiam Thebaicas et aliarum civitatum inscriptiones collegisse, ad tale potius opus pertinere crediderim fragmentum, quod plenius jam exhibere licet e cod. Paris. 2766 in Cram. Anecd. Par. III, p. 289: Ὁ δὲ Φιλόχορος ὑπ᾿ Ἀπόλλωνός φησιν αὐτὸν (sc. Τὸν Λίνον) ἀναιρεθῆναι, ὅτι τὸ λίνον καταλύσας πρῶτος χορδαῖς ἐχρήσατο εἰς τὰ ὄργανα. Φησὶν δὲ αὐτὸν ἐν Θήδαις ταφῆναι καὶ τιμᾶσθαι ὑπὸ ποιητῶν θρηνώδεσιν ἀπαρχαῖς. Ἐπιγραφή ἐστιν ἐν Θήβαις· Ὦ Λίνε, πᾶσι θεοῖσι τετιμένε· σοὶ γὰρ ἔδωπαν ἀθάνατοι πρώτῳ μέλος ἀνθρώποισιν ἀεῖσαι ἐν ποδὶ δεξιτερῷ· Μοῦσαι δέ σε θρήνεον αὐταὶ μυρόμεναι μολπῇσιν, ἐπεὶ λίπες ἡλίου αὐτγὰς.

Pag. 415, ad fr. 19. — Schol. Rom. ad Eurip. Alcest. 983: Πρῶτος Ὀρφεὺς μυστήρια θεῶν παραδέδωκεν, ὅθεν καὶ θρησκεία τὸ μυστήριον καλεῖται ἀπὸ τοῦ Θρακὸς Ὀρφέως. Καὶ ἄλλως· Καὶ ποιήτης καὶ μάντις ἦν ὁ Ὀρφεύς. Φιλόχορος ἐν πρώτῳ Περὶ μαντικῆς ἐκτίθησιν αὐτοῦ ποιήματα ἔχοντα οὕτως· οὔτοι ἀριστερός εὶμι θεοπροπίας ἀποειπεῖν, ἀλλὰ μοι ἐν στήθεσσιν ἀληθεύουσι μέλαινα (μέριμναι? [Cobet; μέλαιναι?). Ὁ δὲ φυσικὸς Ἡράκλειτος (sic Cob.; Ἡρακλείδης cod.) εἶναι ὄντως φησὶ σανίδας τινὰς Ὀρφέως, γράφων οὕτως· «Τὸ δὲ τοῦ Διονύσου κατεσκεύασται ἐπὶ τῆς Θρᾴκης, ἐπὶ τοῦ τοῦ καλουμένου Αἵμου, ὅπου δή τινας ἐν σανίσιν ἀναγραφὰς εἶναί φασιν [ἃς ἔγραψεν Ὀρφεύς vel tale quid excidit. Cob.]

Pag. 416, fr. 196. — Cf. Lex, rhet. in Bekk. An. p. 265, 13. Etym. M. p. 455, 49 et Pherecyd. fr. 2 a in Addendis.

ISTER.

Pag. 424, fr. 49 not. scribe: Cf. Pherecyd. fr. 36.

Pag. 426, fr. 52: — Μητροπόλεως] Libri omnes μεσοπόλεως, praeter unum, qui lacunam habet.

APOLLODORUS.

Pag. 428, fr. 4 ita exhibendum erat: Ἡ δρῦς ἱερὰ τῆς Ῥέας, ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τρίτῳ Περὶ θεῶν. Δρυΐνοις δὲ αὐτούς φησι στέφεσθαι διὰ τὸ μεμερίσθαι τῇ θεῷ τὸ δένδρον τοῦτο, διὰ τὸ καὶ πρὸς στέγας καὶ πρὸς τροφὴν πρῶτον χρησιμεῦσαι.

Pag. 431, fragm, 13 a. — Joh. Lyd. De mens. IV, 27 p. 286, ed. Roeth.: Οὐδὲ γὰρ ἄν τις εὕτροι κυρίαν θεοῦ (Martis) προσηγορίαν, κατὰ τὸν Ἀπολλόδωρον, ἀλλ᾿ οὐδὲ φύσεως γνώριμα, ἐπεὶ νῦν μὲν ἄρρενας, νῦν δὲ θηλείας τὰς ἰδέας εἰσάγουσιν οἱ φιλοσοφοῦντες· ἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων ὀνομασίας αὐταῖς ἔθεντο, ἄρρενας μὲν θεοὺς τὰς δημιουργικὰς δυνάμεις, θηλείας δὲ τὰς ζωογόνους εἰσάγοντες.

Pag. 431, fr. 19. — Plutarch. Qu. conv. V, 3, 1, p. 676, A: Οὐ μὴν ἀλλὰ κατ᾿ ἰδίαν τῷ Ποσειδῶνι φαίη τις ἂν τὴν πίτυν προσήκειν, οὐχ ὡς Ἀπολλόδωρος οἴεται, παράλιον φυτὸν οὖσαν, οὐδὲ ὅτι φιλήνεμός ἐστιν, ὥσπερ ἡ θάλασσα (καὶ γὰρ τοῦτό τινες λέγουσιν), ἀλλὰ διὰ τῆς ναυπηγίας μάλιστα.

Pag. 435, fr. 44 a. — Schol. Venet. in Eurip. Hec. 462: Τᾶς καλλιδίφρου Ἀθαναίας] Οὐ μόνον γὰρ παρθένοι ὕφαινον, ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τῇ Περὶ θεῶν αὐλῆς (?), ἀλλὰ καὶ τέλειαι γυναῖκες, ὡς Φερεκράτης ἐν Δουλοδιδασκάλῳ. «Αὐλῆς fortasse delendum» Cobet. Latebit libri numerus.

Pag. 435, fr. 44 b. — Servius ad Virg. Georg. I, 16 (p. 174 ed. Lion.), de Pane: Apollodorus sine parentibus eum sinit, quoniam universum, i. e. τὸ πᾶν, huic deo sit attributum. Cornua, quoe solis lunoeque designantur; pellis maculis distincta, quoe variam designat imaginem siderum. Inferior pars hirsuta, ut situs terroe, Cum fistula est, quoniam flatus ventorum oriuntur. Metus vero ad repentinas fugas Panicus, pro subitaria aeris commotione.

Pag. 437, fr. 58 a. — Steph. B.: Ζάκανθα, πόλις Ἰβηρίας, ἣν εἷλεν Ἀννίβας, ὡς Ἀπολλόδωρος ἐν Χρονικῶν τρίτῃ. Idem: Μέσμα, πόλις Ἰταλίας. Ἀπ. Ἐν τρίτῳ Χρονικῶν.

Pag. 440, fr. 70. — Laterculum regum Aeg. nunc vide in fragm. Manethonis, tom. II. Ceterum neque Eratosthenis neque Apollodori haec, sed Christiani hominis foetum esse, quam auctor claris superioris aevi chronologis affinxit, mihi persuasum est.

Pag. 443, fr. 74 not. 1, lege Cratetis. Eadem Tzetzes de Homeri aetate ex Apollodoro repetit Chil. XIII, 647. Adde Vit. Hom. ed. Iriart. p. 233, ubi: Ἐρατοσθένης δὲ μετὰ ρʹ τῆς τῶν Ἰώνων ἀποικίας. Ἀπολλόδωρος δὲ μετὰ πʹ (sc. Ὅμηρον γεγονέναι φησίν). Tzetzes in Exeg. Iliad. p. 18, 15, et p. 21, 27: Ὁ Ἀπολλόδωρός τε καὶ ὁ Ἀγυρῖνος Διόδωρος ... παραδιδόασι μαθητὴν Προναπίδου γενέσθαι (τὸν Ὅμηρον). — Ad Chronica Apollodori refer etiam fr. 180.

Pag. 446, fr. 81 a. — Quinctilian. XI, 2, 16, de Simonide Dioscurorum ope servato. V. fragment. 7 Apollae Pontici, tom. IV, p. 307.

Pag. 447, fr. 89 a. — Schol. Platon. p. 331: Aristophanes com. tres filios habuit, horum tertium Ἀπολλόδωρος μὲν Νικόστρατον καλεῖ, οἱ δὲ περὶ Δικαίαρχον Φιλέταιρον. Plenius locum exscripsimus in Dicaearch. fr. 41, tom. II, p. 248.

Pag. 45o, fr. 109 a. — Steph. Byz.: Αὐσχῖται, ἔθνος Λιβύης ὑπὲρ Βάρκης. Ἀπολλόδωρος δευτέρᾳ Περιηγήσεως καὶ Ἡρόδοτος ἐν τετάρτῃ (c. 180).

Pag. 450, fr. 115. — Pro καὶ Νούμιδες legendum videtur καὶ Νουβάδες.

Pag. 457, fr. 164 a. — St. Byz.: Κορώνη, πόλις Μεσσήνης, ὡς Ἀπολλόδωρος ἑβδόμῳ τοῦ Καταλόγου.

Pag. 459, fr. 175 a. — Bekker. An. p. 783, 6: Πυθόδωρος ἐν τῷ Περὶ στοιχείων καὶ Φίλλις ὁ Δήλιος ἐν τῷ Περὶ χρόνων πρὸ Κάδμου Δαναὸν μετακομίσαι αὐτά (sc. Τὰ γράμματα) φασιν. Ἐπιμαρτυροῦσι τούτοις καὶ οἱ Μιλησιακοὶ συγγραφεῖς Ἀναξίμανδρος καὶ Διονύσιος καὶ Ἑκαταῖος, οὓς καὶ Ἀπολλόδωρος ἐν Νεῶν καταλόγῳ παρατίθεται. Fr. 175 b. — Cramer. An. I, p. 79, 6: Ἄλος (II. Β, 682), πόλις Θεσσαλίας. Ἀπολλόδωρος δὲ ἀρσενικῶς λέγεσθαι τὴν πόλιν.

Pag. 465, fr. 211. — Eadem in Bekk. An. p. 374, 24. Adde Bekk. An. p. 94, 5: Ἐργοδοτῶν, ὡς κἀν τῇ συνηθείᾳ. Ἀπολλόδωρος. Id. p. 471, 19: Ἄφλαστα, τὰ ἀκροστόλια. Ἀπολλόδωρος.

Pag. 467. — Post fr. 237 adde: Herodian. Περὶ μον. Λέξ. p. 40, 21: Κριτής. Οὐδὲν εἰς της λῆγον δισύλλαβον ἀρσενικὸν ὀξύνεσθαι θέλει, ἀλλὰ μόνον τὸ κριτής· τὸ γὰρ ληϊστὴς τρισύλλαβόν ἐστι· διὸ ἔχει προκείμενον τὸ ι· τὸ δὲ ψαλτὴς Ἀττικόν ἐστι ὀξυνόμενον, ὡς ἱστορεῖ Ἀπολλόδωρος. Apollon. Gramm. De pronom. p. 4. ed. Bekk.: Καὶ Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος καὶ ὁ Θρᾲξ Διονύσιος καὶ ἄρθρα δεικτικὰ τὰς ἀντωνυμίας ἐκάλεσαν. Cramer. Anecd. Oxon. II, p. 446: Θεός, ἀπὸ τοῦ θεῖν· τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ αἴτιον εἶναι τοῦ θεᾶσθαι διὰ τὴν αὐγὴν τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης. Idem An. Ox. I, p. 48, 18 (Epimer. Hom.): Ἀνέμοιο (II. Z, 346)· ὄνομα προσηγορικὸν ἀπὸ ῥήματος. Ἀπολλόδωρος παρὰ τὸ ἀνύειν· ὁ δὲ ποιητὴς παρὰ τὸ ἀεῖν. Idem ib. I, p. 420, 8: Ὑπόδρα (II. Α, 143) ἐπίρρημα πόθεν γίνεται; Ὁ μὲν Ἀπολλόδωρος δύο λέγει παραγωγὰς, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς μίαν ἀπὸ παρακειμένου οὕτως· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμα, καὶ ἀπὸ τοῦ σιγῶ σίγα, οὕτως καὶ ἐκ τοῦ ὁρῶ ὅρα, καὶ μετὰ τῆς ὑπό ὑπόρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ὑπόδρα, τὸ ὑφορᾶσθαι. Καὶ ἄλλως. Ἔστι δρῶ, καὶ σημαίνει τὸ βλέπων, ἐξ οὗ καὶ δράσις καὶ δρᾶμα· ἐκ τοῦ οὖν δρῶ γίνεται δρᾶ, καὶ μετὰ τῆς ὑπό ὑπόδρα, τὸ ὑποβλέπειν, καὶ δραπέτης. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι ἐκ τοῦ ὑποδρὰξ γίνεται κτλ. Idem ib. I, p. 66, 30: Ἀπὸ τῆς ἀμφί προθέσεως τὸ ἀμφίς ἐπίρρημα ταύτης παραλαμβάνεται· «Οἴπερ νέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες (II. ο, 225)» . Οὐδεμία γὰρ πρόθεσις πλεονάζει τὸ σ. Τὸ δὲ ε, οἷον ἀμφί ἑ, ἀντωνομία νῦν ἀρσενικὴ ὀρθοτονουμένη, νῦν μεταλαμβανομένη εἰς σύνθετον· Ἀπολλόδωρος δὲ ψιλοῖ τὸ ἕ.

Pag. 468, fr. 241. — Eadem Suidas s. v. Dele notam: In antecedentibus etc. Etenim Suidas quoque, sicuti Athenaeus, et Antiphanis et Apollodori meminit.

Pag. 468, fr. 242 a. — Athenaeus XIV, p. 636, F: Ἀπολλόδωρος δ᾿ ἐν τῇ πρὸς τὴν Ἀριστοκλέους ἐπιστολὴν ἀντιγραφῆ, «ὃ νῦν, φησὶν, ἡμεῖς λέγομεν ψαλτήριον, τοῦτ᾿ εἶναι μάγαδιν· ὁ δὲ κλεψίαμβος κληθεὶς, ἔτι δὲ ὁ τρίγωνος καὶ ὁ ἔλυμος καὶ τὸ ἐννεάχορδον ἀμαυρότερα τῇ χρείᾳ καθέστηκε». Aristoclem intdlige eum qui De choris et de musica scripsit.

Pag. 469, b. — Quaeritur cujusnam Apollodori sint haecce: Festus De verb. sign. p. 224 Lindem.: Apollodorus in Euxenide ait Aenea et Lavinia natos Mayllum Multum Rhomumque, atque ab Rhomo urbi tractum nomen. Plutarch. Qu. Gr. 42, p. 301, C: Ἀπὸ τίνος ἐρρέθη τὸ παροιμιῶδες «αὕτα κυρία»; Δίνων ὁ Ταραντῖνος, στρατηγῶν, ἀνὴρ δ᾿ ὢν ἀγαθὸς ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἀποχειροτονησάντων αὐτοῦ τινα γνώμην τῶν πολιτῶν, ὡς ὁ κῆρυξ ἀνεῖπε τὴν νικῶσαν, αὐτὸς ἀνατείνας τὴν δεξιάν, «Ἅδε, εἶπε, κρείσσων.» Οὕτω γὰρ ὁ Θεόφραστος ἱστόρηκε· προσιστόρηκε δὲ καὶ ὁ Ἀπολλόδωρος ἐν Ῥυτίνῳ (?), τοῦ κήρυκος «αὗται πλείους» εἰπόντος, ἀλλ᾿ αὗται, φάναι, βελτίους· καὶ ἐπικυρῶσαι τὴν τῶν ἐλαττόνων χειροτονίαν. Utrumque locum Meursius et Fabricius ad comicum Apollodorum retulerunt, refragante Meinekio in Hist. crit. com. p. 463. — Ceterum fragmenta Apollodori, grammatica maxime, augeri adhuc posse confido; ego hunc in finem post Heynium veteres auctores excutere nolui; quae ultro se mihi obtulerunt, enotasse satis habui.

(1) De hoc Dionysii loco Prellerus p. 16: «Vides, ait, Hellanicum opponere Hellenes, h. e. genus Deucalionis, et Pelasgos, h. e. genus Phoronei; nam Deucalion cum Helieuibus suis Pelasgos ex Thessalia ejecit, quod narratur apud Dionys. A. R. I, 17, quae maximam partem ex eodem Hellanico fluxisse videntur: Πρῶτον μὲν γὰρ περὶ τό καλούμενον νῦν Ἀχαῖκὸν Ἄργος ᾤκησαν (Pelasgi) αὐτόχθονες ὄντες, τὴν δὲ ἐπωνυμίαν ἔλαβον ἀπὸ τοῦ Πελασγοῦ βασιλέως. Ἦν δὲ ὁ Πελασγὸς ἐκ Διὸς καὶ τῆς Νιόβης τῆς Φορωνέως, ᾗ πρώτῃ γυναικὶ θνητῇ μίσγεται ὁ Ζεὺς κτλ. Deinde narratur de Pelasgorum sedibus in Thessalia, deque dispersione eorum, qua alii in Cretam delati sint, alii in Cycladas insulas, alii Hestiaeotin propter Olympum et Ossam tenuerint, alii in Boeotiam, Pliocidem, Euboeam transmigraverint, alii denique in Asiae oram, quae Hellesponto propinqua est, vicinasque insulas et Lesbum primam cum Aeolibus mixti coloniam duxerint. Quibus narratis sic pergitur: Τὸ δὲ πλεῖον αὐτοῖς μέρος διὰ τῆς μεσογείου τραπόμενοι πρὸς τοὺς ἐν Δωδώνῃ κατοικοῦντας σφῶν συγγενεῖς κτλ., quibuscum arctissime cohaerent quae modo laudata sunt de profectione in Italiam. Sed ita in universum adumbratis originibus earum regionum, quae a Pelasgis antiquitus incolebantur, singularum fabulam secutam esse suspicor.» (2) Preller. I. I. p. 9 scribit: καὶ Πελίαν ὠνόμαζεν αὐτόν. Sehneidewin. Conject. crit. p. 99 (a Prellero p. 14 citatus) καὶ τὸν Π. ὠνόμαζον, adeo ut τόν sit ionice dictum pro τοῦτον. Nescio an μὲν post τὸν supp1eνdum sit, adeo ut in media enuntiatione excerptor substiterit, pergendumque fuisset: τὸν δὲ Νηλέα ἐκάλεσεν etc. Cf. Apollodor. I, 9, 8: Ὁ δὲ ὑποφορβὸς ἀμφοτέρους τοὺς παῖδας ἀνελόμενος ἔθρεψε, καὶ τὸν μὲν πελιωθέντα Πελίαν ἐκάλεσε, τὸν δὲ ἕτερον Νηλέα Schol. II. κ. 334: Τυρὼ γὰρ ἡ Σαλμωνέως γεννήσασα δύο παῖδας ἐκ Ποσειδῶνος, παρὰ τοῖς Ἐνιπέως τοῦ ποταμοῦ ῥείθροις κατέλιπε. Τὸν μὲν οὖν ἕτερον κύων, ἀφαιρεθέντων αὐτῆς τῶν πόνων (I. γόνων; τέκνων Did.), παρέχουσα θηλὴν ἔθρεψε· τὸν δὲ ἕτερον ἵππος κατὰ τὸ μέτωπον ἐπάτησεν. Ἐπελθόντες οὖν οἱ ἱπποφορβοὶ ἀνελόμενοί τε τὰ παιδία ἔτρεφον, καὶ ὠνόμασαν τὸν μὲν, ἐπεὶ ἐκ συνδρομῆς αἵματος ἐπελιώθη, Πελίαν, τὸν δ᾿ ἕτερον, ἐπεὶ κύων κατηλέησεν, Νηλέα. Quae probabiliter ex Hellanico derivata. (3) Hoc fragmentum ad Persica refert Prellenis p. 32. Si genealogiam spectes, ad Phoronidem revocare possis. (4) Aliter Prellcrus p. 18: «Apollodorus, ait, nominato Mercurio, Majae Atlantidis filio, fabulam Mercurii illustrat ex hymno Homeri; quod si ab Hellanico quoque similiter factum esse statuas, idoneum locum nactus eris, ubi de Homeridarum gente disputari potuit.» (5) «Qms Cadmeos ex Gephyraeis fuisse suspicor, qui relicta Boeotia in Atticain olim se transtulerant. V. Demeter u. Persephone p. 392 sqq.» Preller. (6) «Pegarum, portus Megarici, frequens mentio fiebat in iliis expeditionibus, quibus Pericles juvenis praefectus erat; inde enim et ad Peloponnesum circumnavigandam profectus est et in expeditione adversus Sicyonios. V. Thuc. I, 103. 107. 111. 115. IV, 21; Plutarcb. Perici. 1.» Preller. p. 27. (7) «Erat Andocides ex Cerycibus, qui a Mercario derivabantur; quem quod simul repetebat a Telemacho, id videtur proprium familiae Andocideae stemma fuisse.» Preller. (8) Fragmenta 164, 167 et 166 petita sunt ex schol. Aesch. Pers. v. 775, 778, 779. Veri simillimum est, quod Prellerus monet, ex codem fonte fluxisse quae ap. eundem schol. ad V. 771 leguntur de ratione qua ad regnum Darius pervencrit. «Quae narratio, Prellerus p. 33 ait, discrepat ab illa quae legitur apud Herodotum et Clesiam, habetque eam formam, ut fando magis quam certa cognitionis fide ad auctorem pervenisse eam, neque post Herodotum atque Ctesiam ad illum modum fingi potuisse affirmes. Cambysem dicit in Aegyptum proficisceutem duobus magis administrationem regni mandasse, consilio simul ex nobilibus ad regnum participandum formato; certe tale quid subesse videtur illis, ἐπειδή οἱ Πέρσαι πάντα τῇ βουλῇ διεπράττοντο, idemque consilium habes apud Aeschylum in Persis. Magos illos appellat Artaphernem et Darium, quae nomina ne confusione orta putemus, facit quod additur, hunc Darium alium fuisse atque eum qui regnum postea adeptus sit; unde patet auctorem de veris nominibus nondum compertum habuisse. Magos illos post mortem Cambysis ab ceteris de regno dejectos esse. Jam plurimos regnum ultro detrectasse; sibi magis placere ad suum arbitrium vivere. Artaphernem vero, vel potius Daphernem quem Hellanicus appellabat, atque Darium certamen equestre iniisse, pacto ut cujus equus, ubi ad metam ventum esset, primum hinniret, ei regnum obtingeret. Jam Dario cum equisone suo callide convenisse ut tunicam ad genitalia equae feminae affricaret, eamque fatali illo momento ad nares equi admoveret. Ita factum esse ut Darius regno potiretur. Aliis aliter rem narrari.» (9) Operae pretium est dispicere, num de ratione chronologica celeberrimi hujus sacerdotum catalogi probabiliter allquid statui queat. — Pertinuisse librum primum usque ad annum postremum Admetae, quo ad divos Hercules abiit, secundum vero librum initium fecisse a Phalidibus sacerdotibus, tam est rei consentaneum, ut pro certo ponere haud dubites. Porro liquet finem libri primi atque initium libri secundi in iis versari temporibus, quibus apud Atticos regnavit Aegeus: nam Nisaeam a Niso Aegei fratre conditam Hellantcus primo libro, eundem vero Nisum a Minoe occisum esse jam notavit libro secundo, In isto autem bello Minos post capta Megara etiam Atbenienses eo adegit, ut notum illud tributum bumanum solverent. Quod quum nono anno post ex pacto renovandum esset, tum Theseus quoque in Cretam missus est (Diodor. IV, 61, 4, coll. Apollod. III, 15), qui necato Minotauro, in Atticam revertens velo atro mortem attulit Aegeo pareuti. Hinc igitur colligimus bellum Minois ponendum esse novem vel decem annis ante necem Aegei. Hujus vero successores Theseus et deinde Menestheus in chronol. Att. regnant annis 53 (v. Euseb.). Demophontis autero anno primo capta est Troja, teste Hellanico. Itaque ab Ilii excidio usque ad bellum Minois anni fere sunt 63. Qui quidem numerus annorum quum cyclum involvat, ideoque aptissimus sit ad disterminandas epochas nobiliores: vix erraverim si Sacerdotum libri secundi vel Phalidum initium cum anno 63 ante Troj. excidium componendum esse statuam. Quodsi Clemens in Strom. I, p. l39 Sylb. dicit: Ἐντεῦτθεν (sc. Ἀπὸ τῆς Ἡρακλέους ἀποθεώσεως) ἐπὶ τὴν Κάστορος καὶ Πολυδεύκους ἀποθέωσιν, ἔτη πεντήκοντα τρία. Ἐνταῦθά που καὶ ἡ Ἰλίου κατάληψις· id ipsum ad postrum coroputum facile licet revocare. Videlicet anni isti 53 non ad annum excidii sed ad initium belli Trojani numerandi erant. Qua quidem terminorum confusione nihil frequentius est. — Jam videamus de Hypermnestra sive de prima sacerdote Danaide. Eusebius Arm. sacerdotium ejus memorat ad an. Abraham. 582 (i. e. 1634 a. Chr.), qui in Canone Euseb. est Danai annus 39: Apud Argos sacerdotio functa est Danai filia (Ἐν Ἄργει ἰεράτευσεν Ὑπερμνήστρα Δαναοῦ, Syncell. p. 125, B). Hieronymus (ed. Amstel. an. 1651) idem notat ad an. Abr. 851 sive 1635 a. Chr. Ab hoc autem initio usque ad Trojae ex cidium (1636-1184 inclus.; vel, si mavis: 1634-1183) anni labuntur 252, sive 4 X 63: adeo ut sacerdotum anni inde ab Hypermnestra usque ad finem Admetae sint 189 sive 3 X 63. Auctor vero ex quo Hypermnestrae epocham Eusebius apposuit, aperte ita regum Argivorum tempora adornaverat, ut Hypermnestrae sacerdotii initium etiam Danai regis esset annus primus. Nam pulsis Inachidis quuro novus rerum ordo Danai imperio induceretur, nemo erit qui Eusebii Canoni innitens contenderit sacerdottum Junonis nihilominus etiam sub Danai regno per 39 annos penes Inachidas fuisse, vel totidem annis Junonem sacerdotibus caruisse. Igitur auctor Eusebii inde a Danao usqne ad excidium Trojanum computavit annos 252, eosque procul dubio ita distribuit ut Danaidis regibus annos 126, totidemque successoribus eorum assignaret. Nam quum Eusebius lib. I, p. 131, laterculum exhibeat, in quo a Danaidarum fine usque ad Trojae excidium numerantur anni 126 (modo Eurystheo pro 45 annis tribuas annos 43, uti est in Canone), facili conjectura est haec ex ipso illo chronologo fluxisse, ex quo in Canone notatur saperdotium Hypermnestrs. — Restat Io Callithyia, quae prima erat ex Inachidarum gente sacerdos. De hac Hieropymus ad an. Abr. 376 sive 1640 a. C., qui Hieronymo est primus Criasi regis, ita habet: In Argis prima sacerdotio functa est Callithyia Piranthifilia, (In Eusebio Armenio haec omissa sunt.) Secundum haec inter Callithyiam et Hypermnestram intercedunt anni 206 (1640-1434). Nos vere jure quodam postulamus ut hoc quoque spatium, sicuti posteriora, certo quodam cyclorum numero determinatum fuerit, adeo ut pro annis 205 exputentur aut anni 189 (= 206-17) aut 252 (= 206+46). Ac revera Eusebii auctorem Inachidis sacerdotibus tribuisse annos 252, adeo ut Inachidae et Danaidae et Persidae usque ad Phalides sacerdotia gesserint per annos 441 (252+189) sive per annos 7X63 sive per unum cyclum maximum, haud difficile est deroonstratu: modo teneas quae de diversis rationibus, quibus Argivorum tempora chronologi adornaverint, id fragm. Chron, exposui. Paucis dicam quae ad nostram rem proxime pertinent. Nimiruro duo maxime computi antiquiores distinguendi sunt hunc in modum: Comp. A. Comp. B. Inachidae an. 441 567 378 567 Danaidae 126 189 Persidae et Pelopidae usque ad exc. Troj. 126 126 A Tr. Exc. Ad reditum Heraclidarum 63 63 756 756 His respOndent alteri duo computi recentiores, in quibus pro 63 annis usque ad red. Her. numerantur anni 80, sive 63+17, deinde vero vel Inachidis vel Danaidis detrahuntur anni 17, adeo ut summa annorum haud mutetur: Comp. A. Comp. B. Inachidae . 424 (441-17) 378 Danaidae 126 162(189-17) Persidae etc. 126 126 A Troj. ad red. H. 80 (63+17) 80 (63+17) 756 756 Ex his computus B est in Canone Eusebii, qui Danaidia tribuit annos 162. Computus A vindicandus auctori ex quo Hypermnestae epocham Eusebius enotavit. Hunc enim in Danaidarum et Persidarum etc. temporibus eyclos veteres non mutasse supra vidimus. Igitur inachidis pro 441 annis dederit annos 424, quae annorum summa computum B superat annis 46 (424-378). Illos ipsos vero annos 46 si Eusebii annis 206 addideris, intervallum inter Callithyiae et Hypermnestras sacerdotta nanciscimur annoruro 252, uti res postulat. Recte igttur Eusebius Callithyiam adscripserit ad primum annum Criasi regis, quatenus ad hunc etiam in auctore suo eam positam reperire potuit; sed quum aliam chronologiam ipse, aliam ille de Inachidis sequeretur, non potuit simul etiam temporum intervalla observare. Quodsi vero hoc potius duxisset, multo etiam absurdius egisset. Nam ponenda tum Callithyiae epocha erat in N. 330, adeo ut sacerdos illa creata esset 46 annis ante obitum Argi, qui avus erat Callithyiae. — Sed haec hactenus. Satis enim patet, opinor, sacerdotum istum laterculum secundum easdem leges adornatum fuisse, quas reliqua chronologia sequitur. — Praeterea superstetem habemus seriem sacerdotum Neptuni Halicarnassensium; quod quum sui generis unicum sit monumentum, apponere liceat: Marmor Halicarnassense in Boeckh. C. Inscr. II, p. 449, No. 2655: [ * ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ, εἰπόντος (vel γραμματεύοντος vel simile) τοῦ δεῖνος τοῦ Ἀ]ριστοκλέους· μεταγράψαι [ἐκ τῆς ἀρχαίας στή[λης τῆς παρεστώσης τοῖς ἀγά[λμασι τοῖς τ]οῦ ποσειδῶνος τοῦ Ἰσθμίου τοὺς γεγ[ενημένους]ἀπὸ τῆς κτίσεως κατὰ γένος ἱερεῖς τοῦ Πο[σειδῶ[νος τοῦ καθιδρυθέντος ὑπὸ τῶν τὴν ἀποικ[ίαν ἐκ] Τροιζῆνος ἀγαγόντων Ποσειδῶνι καὶ Ἀπόλλ[ωνι.] Εἰσὶν δὲ ὲν αὐτῇ ἱερεῖς τοῦ Ποσειδῶνος οἴδε· 1. Τελαμὼν Ποσειδῶνος. Ἕτη. Ιβʹ 12 2. Ἀντίδιος Τελαμῶνας. κζʹ 3. Ὑπέρης Τελαμῶνος. θʹ 4. Ἁλκυονεὺς Τελαμῶνος. ιβʹ 5. Τελαμὼν Ἀντιδίου. κβʹ 6. Ὑριεὺς Ἀντιδίου. ηʹ 7. Ἄνθας Ἀλκυονέως. ιθʹ 8. Νησιώτης Ὑριέως. κθʹ 9. Ἴππαρχος Αἰθαλέως. ζʹ 10. Ἁλκυο]νεὺς Ἄνθα. ιζʹ 11. Ποθύκριτος Νησιώτου 12. Φυ]λεὺς Ἱππάρχου. ιθʹ 13. Ἄν]δρων Φυλέως. κεʹ 14. ** ηφοσ Ἰέρωνος. ιδʹ 15. Ποσε]ιδώνιος Ἀριστέα. καʹ 16. ἀνδροσθένης Ἄνδρωνος. κγʹ 17. Ἴππαρχος Φυλέως. δʹ 18. Δημήτριος Διοσκουρίδου. θʹ 19. Φίλιστος Δημητρίου. ιζʹ 20. Ε]ὔανδρος Ἄνδρωνος. κβʹ 21. Δ]ημόφιλος Θεοδώρου. ζʹ 22. ...κράτης Κρατίνου. ισʹ 23. [Ἀνδροσθένη]ς Π[ο]λ[είτα]? λʹ 24. Ἀθήνιππος Ἀνδροσθἐνους. νʹ 25. Πολείτης Ἀνδροσθένους. εʹ 26. Εὐαίων Πολείτου. κηʹ 27. Πολείτης Εὐαίωνοςς, καθ᾿ ὑ(οθεσίαν) Ἀπολλωνίδου. κζʹ «Halicarnassiu hic catalogus quo tempore transcriptus ex prisca tabula est, obsoleverat ibi jam dorica dialertus: itaque illud vix uno vel altero ante Christianam epocham leculo factum esse videtur: prisca vero illa tabula fortasse non multo ante eum scribi coepta erat, qui ultimo loco exaratus est. Qua de re utut judicabis, non erit quisqnam, qui fabulosa nomina initio catalogi collocata tum, quum illi heroes vixisse dicuntur, inscripta esse credat, sed plurimi, opinor, concedent, primam certe nominum partem omnino fictam a posterioribus sacerdotibus esse.» Haec Boeckhius, qui deinceps fusius exponit Halicarnassensem sec. Herodotum, Strabonem, alios nonnisi post reditum Heraclidarum condi a Doriensibus (sub Antha duce) potuisse. Verum Dorienses in hac plaga colonos majorem sibi auctoritatem et jus antiquius vindicare conatos esse fingenda vetustiore borum locorum possessione, idque aliis exemplis comprobari. Antham vero illum, quem historici tamquam conditorem urbis memorant, in nostra tabul asse eum qui septimo recensetur loco. — Sed de his ipsum adeas Boeckhium suela doctrinae ubertate haec eluddantem. Ego quidem crediderim totam hanc tatulam compositam esse post alteram, sequentes sacerdotes exhibentem, qui re vera suo quisque tempore inscripti erant. Simulatum nostrum antiquitatis monumentum, quo series retro continuatur, annos recenset 504. Unus sane in lapide numerus corruptus est, nam nomini vicesimo sexto adscribuntur anni KN; quod nihili est; sed patet operarium exarare debuisse KH, monente Boeckhio. Jam vero anni 504 cyclos octo exhibent. Igitur in hoc quoque laterculo tempus ἄγραφον priscae memoriae usque ad certuro quoddam παράπηγμα cyclis quibusdam includi videmns. — Ab Anthea ad Telamonem Neptuni f. sunt anni 90; totidem vero inde ab Hellanici fere aetate permulti numerarunt ab reditu Heraclidarum usque ad expeditionem Trojanam; ut suspicere cum hap ipsa fabulosas istas Halicarnassi origines ex mente ejus, qui laterculum confecit, jungendas esse. Jam prouti ab epocha Trojana anni 1280 vel 1217 vel ll93 etc. proficisceris, laterculus desinit in an. 776 vel 713 vel 689 etc. a. C. (10) «Müllerus Orchom, p. 148 Chaeroneam arbitratur a Minyis conditam esse; sed traditur illa regio antiquitus Arne vocata esse ( Pausan. IX, 40, 3), unde mihi verisimilius Boeotos ejus fuisse colonos, quorum migratio cadit in an. 60 p. Troica.» Preller. (11) Τοὺς ἐμμέτρους Καρνεονίκας, qui 1. 1. citantur juxta prosarios, Prellerus foetum esse putat serioris cujusdam grammatici. (12) Similiter Hecataeus Abderita Aegyptiacis suis caput vel librum περὶ τῆς Αἰγυπτίων φιλοσοφίας praemisit, itemque Stoicorum placitum aliquod (τὸν ἥλιον εἶναι τὸν νοῦν τὸν νοητόν) Aegyptiis attribuit.

DFHG Project  Creative Commons License