Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

DFHG Digger

Where work_section="ΑΘΗΝΑΙΩΝ"

Volumen secundum

LIBER TERTIUS

ARISTOTELES EJUSQUE DISCIPULI. ARISTOTELES STAGIRITA. [CALLISTHENES OLYNTHIUS.] [THEOPHRASTUS ERESIUS.] HERACLIDES PONTICUS. DICAEARCHUS MESSENIUS. ARISTOXENUS TARENTINUS. PHANIAS ERESIUS. CLEARCHUS SOLENSIS. CLYTUS MILESIUS. LEO BYZANTIUS. [SCRIPTORES RERUM ALEXANDRI AETATE SUPPARES QUORUM FRAGMENTA ARRIANI ANABASI SUBJUNXIMUS.] [CALLISTHENES. ANAXIMENES. MARSYAS. ONESICRITUS. NEARCHUS. ANDROSTHENES. CLITARCHUS. PTOLEMAEUS. ARISTOBULUS. CHARES. EUMENES. DIODOTUS. EPHIPPUS. MEDIUS. CYRSILUS. BAETON. DIOGNETUS. AMYNTAS. ARCHELAUS.]
102

ARISTOTELES

Scripta Aristotelis, quibus argumenta historica tractantur: 1. Πολιτεῖαι. Fr. 1-241. 2. Νόμιμα βαρβαρικά. Fr. 242-253. Ῥωμαίων νόμιμα. Fr. 242-245. Τυρρηνῶν νόμιμα. Fr. 246. 3. Δικαιώματα πόλεων βʹ. Fr. 254, 255. [Περὶ τῶν Σόλωνος ἀξόνων εʹ. Anonym. Menagii.] Cf. fr. 12. 4. Ἀλέξανδρος ἢ ὑπὲρ ἀποικιῶν. Diog. L. V, 22. Anonym. Menag. Nihil superstes (*) . 5. [Εὑρήματα.] Fr. 256-260. 6. Ὀλυμπιονῖκαι. Fr. 261-264. 7. Πυθιονῖκαι. Fr. 265. 8. Νῖκαι Διονυσιακαί. Fr. 266. 9. Διδασκαλίαι. Fr. 267-272. 10. Περὶ ποιητῶν βιβλ. γʹ. Fr. 573-280. 11. Παροιμίαι, βιβλ. αʹ. Fr. 281. 12. [Πέπλος]. Fr. 282-288. ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ. TESTIMONIA. Diogen. L. V, 27 in Aristelis scriptorum catalogo: Πολιτεῖαι πόλεων δυοῖν δεούσαιν ἑξήκοντα καὶ ἑκατὸν, καὶ ἰδίᾳ δημοκρατικαὶ, ὀλιγαρχικαὶ, ἀριστοκρατικαὶ καὶ τυραννικαί. Anonymus Menagii (p. 404 in Βιογρ. Westermanni) inter scripta Ar. recenset: Πολιτείας πόλεων ἰδιωτικῶν (ἰδίως τυραννικῶν conj. Fabricius) καὶ δημοκρατικῶν καὶ ὀλιγαρχικῶν ρνή. [Ammonii s. Philoponi] Vit. Arist. p. 401 in Βιογρ. Westerm.: Ἀμέλει καὶ συνώδευσεν αὐτῷ (Ἀριστοτέλης Ἀλεξάνδροῳ) μέχρι καὶ ἔσω τῶν Βραχμάνων, ἔνθ ̓ ἔστησε (sic) τὰς σνέ πολιτείας. Ejusdem Vitae Interpret. Latina ed. Nunnesius p. 14 (Helmstadii 1664. 4): Juoene autem eaistente Alexandro et militante contra Persas, eundo cum eo nec tum abstinuit philosophari Aristoteles; tunc enim composuit historiam ducentarum et quinquaginta politiarum. Herbelot. In Bibliotheque Orientale p. 971: KETAB SIASSAT ALMODEN, titre du livere des republiques d'Aristote traduit en arabe, daus lequel, suivant Hagi-Khalfah, il fait mention de cent quatre-vingt onze villes ou republiques differentes et de leur etat democratique. Cicero De Fin. V, II: Ab Aristotele omnium fere civitatum non Groecioe solum, sed etiam barbarioe mores, instituta, disciplinas, a Theophrasto etiam leges cognonimus. Jam quod numerum Politiarum attinet, ut nunc se res habet, acquiescendum est in testimonio Diogenis et Anonymi Menagii. In Vita Ammonii. et Nunnesii numerus 255 vel 250 corruptus esse videtur ex 155 vel 150. Quid de Arabis numero 191 statuendum sit, in medio relinquamus. Fortasse eo comprehenduntur populi, quorum instituta in Νομίμοις Βαρβαρικοῖς auctor recensuerat. Ceterum quum Simplicius in Prolegg. Ad Categg. (*) ita mentionem Πολιτειῶν injiciat, ut inter genuinas et spurias distinguendum sit, vel hinc patet ilios alium Politiarum numerum laudare potuisse. — In fragmentis nostris recensuimus Politias nonaginta quinque. Inter eas expressis verbis citantur quadraginta quinque; ex argumentis fragmettorum, quibus libri nontitia non additur, eruimus alias Politias sedecim; denique inter civitates, octoginta fere numero, quae in Politicorum libris commemorantur, triginta quattuor occurrunt, quarum in fragmentis nostris nulla fit mentio, quum tamen omitti inter Πολιτείας vix potuerint, immo Πολιτειῶν opus quasi promptuarium eorum omnium, quibus praecepta in Politicis lilustrantur, fuisse sit censendum. Ecce nomina civitatum atque ordinem quo in fragmentis nostris se excipiunt. Scilicet quum ipsius Aristotelis adornatio
103
nos lateat, misso omni artificio, ita fecimus, ut praemissis Atheniensium et Lacedaemoniorum et Cretesiunr civitatibus nobilissimis, reliquas subjungeremus more periegetarum. Eas Politias, quae non expresse landantur, sed a nobis ex argumentis fragmentorum constitutae sunt, parentheseos signis (), eas autem, quarum mentio ex Aristotelis Politicorum opere petita est, uncis [] inclusimus. 1. Ἀθηναίων. fr. 1-74. 2. Λακεδαιμονίων. fr. 75-88. 3. [Κρητῶν.] fr. 88a. PELOPONNESUS. 4. Τεγεκτῶν. fr. 89-90. 5. [Μαντινείων.] fr. 90a. 6. [Ἡραιέων.] fr. 90b. 7. Κοινὴ Ἀρκάδων πολιτεία. fr. 91. 8. Ἠλείων. fr. 92. 93. 9. Τροιζηνίων. fr. 94. 95. 10. (Ἐπιδαυρίων.) fr. 97. 11. (Ἀσιναίων.) fr. 98. 12. Ἀργείων. fr. 99. 13. Αἰγινητῶν. fr. 100. 14. Ἀχαιῶν. 15. Σικυωνίων. fr. 101. 16. Πελληναίων. fr. 102. 17. [Κορινθίων.] fr. 102a. EUBOeA. HELLAS. 18. Μεγαρέων. fr. 103. 104. 19. (Χαλκιδέων.) fr. 105-108. 20. [Ἐρετριέων.] fr. 109. 21. [Ἑστιαιέων.] fr. 109b. 22. [Ὠρειτῶν.] fr. 109b. 23. (Θηβαίων.) fr. 110-114. 24. Ὀρχομενίων. fr. 115-116. 25. (Ὠρωπίων.) fr. 117. 26. Ὀπουντίων. fr. 118-123. 27. Φωκέων. fr. 124-126. 28. Αἰτωλῶν. fr. 127. 29. Ἀκαρνάνων. fr. 128. 30. Λευκαβίων. fr. 128. 31. Ἰθακησίων. fr. 129-133. EPIRUS. CORCYRA. 32. Ἠπειρωτῶν. fr. 134. 33. Ἀμβρακιωτῶν. fr. 135. 136. 34. [Μολοσσῶν.] fr. 137. 35. Κορκυραίων. fr. 138. 36. [Ἐπιδαμνίων.] fr. 140. 37. [Ἀπολλωνιατῶν.] fr. 141. THESSALIA. MACEDONIA. THRACIA. 38. Μηλιέων. fr. 142. 143. 39. Κοινὴ Θεσσαλῶν πολιτεία. fr. 145-148. 40. [Λαρισσαίων.] fr. 149-51. 41. [Φαρσαλίων.] fr. 152. 42. Βοττιείων. fr. 157. 43. [Ἀφυταίω.] fr. 158. 44. [Χαλκιξων.] fr. 159. 45. [Ἀμφιπολιτῶν.] fr. 160. 46. [Βυζαντίων.] fr. 162. 47. [Ἀπολλωνιατῶν ἐν Πάντῳ.] fr. 163. 48. [Ἰστριέων.] fr. 163. INSULAe MARIS AeGAeI. 49. Δηλίων. fr. 164-166. 50. Κυδνίων. fr. 167. 51. (Τηνίων.) fr. 167a. 52. (Μηλίων.) fr. 167b. 53. [Θηραίων.] fr. 141. 54. Ναξίων. fr. 168. 55. Παρίων. 56. Τενεδίων. fr. 169. 170. 57. Σαμοθρᾴκων. fr. 171. 58. [Μυτιληναίων.] fr. 172. 59. [Ἀντισσαίων.] fr. 173. 60. [Χίων.] fr. 174. 61. Σαμίων. fr. 175-183. 62. [Κώων.] fr. 184. 63. [Ῥοδίων.] fr. 185. ASIA. 64.(Σινωπέων) fr. 186. 65. Κιανῶν. fr. 187. 66. [Ἡρακλεωτῶν.] fr. 188. 67. [Ἀρυδηνῶν.] fr. 189. 68. (Ἀντανδρίων) fr. 190. 69. Ἀδραμυττηνῶν fr. 191. 70. Κυμαίων. fr. 192-194. 71. [Ἐρυθραίων.] fr. 195. 72. [Κλαζομενίων] fr. 196. 73. Κολοφωνίων. fr. 197. 74. [Μαγνήτων.] fr. 198a. 75. Μιλησίων. fr. 199-201. 76. (Ἰασέων.) fr. 201a. 77. [Κνιδίων.] fr. 202. 78. Λυκίων. 79. Κυπρίων. fr. 203-205. AFRICA. 80. Κυρηναίων. fr. 206-208. 81. [Καρχηδονίων.] fr. 209. 210. SICILIA. 82. Ἀκραγαντίνων. fr. 211-215. 83. Ἱμεραίων. 84. Γελῴων. fr. 216. 85. Συρακουσίων. fr. 218-224.
104
86. [Λεοντίνων.] fr. 225. 87. [Καταναίων.] fr. 226. 88. [Ζαγκλαίων.] fr. 227. ITALIA. 89. (Ῥηγίνων.) fr. 228. 90. (Λοκρῶν.) fr. 229-231. 91. Ταραντίνων. fr. 232-233. 92. (Κροτωνιατῶν.) fr. 233a. 93. (Σιριτῶν.) fr. 234. 94. (Συβαριτῶν καὶ Θουρίων.) fr. 235-237. GALLIA. 95. Μασσαλιωτῶν. fr. 238-241. Post haec alia nonnulla apponam, quae ad rationem qua adornatum opus Aristotelicum fuerit, referenda esse videri possint. Ac primum quidem ap. Photium (fr. 132) landatur Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἰθακησίων πολιτείᾳ μβʹ. Igitur haec si recte habeht (*) , Ithacensium respublica erat quadragesima secunda vel totius operis, vel certe ejus seriei, quam Photius ob oculos habebat. — Deinde vero Iiarpocratio v. Μύριοι ἐν Μεγάλῃ πόλει (fr. 91) dicit: Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ κοινῇ Ἀρκάδων πολιτείᾳ ἀρχόμενος τοῦ βιβλίου. Quae aut ita sunt intelligenda, ut initio certi cujusdam Πολιτειῶν libri de confoederatae Arcadiae constitutione auctor dixerit, aut statuendum est βιβλίον illud nihil nisi τὴν κοινὴν Ἀρκάδων πολιτείαν continuisse. Νeque hoc adeo veri dissimile est. Nam similiter Cicero de Dicaearchi politiis loquens (Ep. ad. Att. II, 2) dicit: Πελληναίων in manibus tenebam,... Κορινθίων καὶ Ἀθηναίων puto me Romoe habere. Ac quum omnino constet scripta veterum in minuta volumina dispesci solita esse, tanto facilius id fieri poterat in iis operibus, ubi sicuti in nostro singulae partes arctiore vinculo conjunctae inter se non erant. Simulque inde liquet quam facile genuinis addi spuria potuerint. Ceterum sec. Diogenem Laertium l, l. Aristoteles politias suas ita distribuerat, ut ex ordine seor. sum diceret de democraticis, de oligarchicis, de aristocraticis, etc. Jam vero quum pleraeque civitates aliis temporibus aliam reipublicae formam habuerint, num putemus Aristotelem ejusdem civitatis historiam ita discerpsisse, ut aliam ejus partem alio libro tractaret? Nemo ullus, puto, tale quid sibi persuaserit. Nam uti cadit hoc in theoreticum opus Politicorum, sic ab historica nostra πραγματείᾳ prorsus est alienum, adeo ut suspicio nascatur, an non Politica cum Politiis Diogenes confuderit. Sin veri quid Laertii testimoni subest, ita egerit Aristoteles, ut historiam quidem cujusvis civitatis universam omnesque quas quaeque subierit reipublicae formas eodem recenseret loco, totam politiam vero democraticarum vel aristocraticarum classi vindicaret, prouti vel haec vel illa reipublicae forma praevaleret. Quae quidem ordinatio ut plurimum concidebat cum ea distributione quam stirpes atque gentes Graecorum suppeditabant. Plura ex his v. in praef. ad Heraclidem. Jam quomodo in singulis civitabus Aristoteles rem tractaverit, id fingere ratione summo philosopho digna, quam ex reliquiis demonstrare focilius est. Neque enim ullum majoris ambitus fraginentum transnatavit, sed minutissima tantum frustula grammaticorum maxime et lexicographorum diligentia nobis servata sunt. Quorum ex comparatione hoc tamen colligas, initium auctorem in singulis rebuspublicis fecisse ab exponendis civitatum initiis, populi originibus, fabulisque quae cum his conjunctae erant Cujusmodi argumentis bona pars fragmentorum absumitur. Indole autem ab narrationibus logographorum atque Κτίσεων scriptorum nihil differunt. Eaudem plane fabulae illae prae se ferunt simplicitatem atque antiqui aevi cruditatem; nullo criseos fuco, qualem Ephorus, alii iis adhibuerunt, adulteratae sunt. Non excludunt haec acre atque perspicax de iis rebus judicium; at indicia ejus in reliquiis nostris non occnrrunt. Ceterum si genuinis politiis mixtae sunt spuriae, quod sane nihil mirarer, vestigia earum in iis maxime politiis agnoverim, in quibus de mythicis rebus longus sermo fuisse videtur. Igitur ab civitatum initiis et terrae, soli, stirpis varietate repetendis profectus Aristoteles historiam earum exposuisse eatenus videtur, quatenus cum reipublicae constitutione ejusque mutationibus conjuncta erat. Quae quidem pars pro gravitate sua quasi cardo totius operis esse debuit. At reliquiae nostrae de his sunt tenuissimae; adeo ut plurima quae eo spectent, e Politicoeum opere advocanda sint. Ceterum quanta diligentia et ἀκριβείᾳ auctor versatus sit in recensendis rerumpublicarum institutis, magistratibus, oeconomia et disciplina publica, re militari, commerciis, mensuris, nummis, et quae huc alia pertinent, ex fragmentis reipubl. Atheniensium et Lacedaemoniorum (quibus prae ceteris adde fr. 99. 101. 116. 207, 212. 228. 232) intelligere adhuc licet. Haud minore cura mores vitae privatae persecutus fuerit. Notanda denique proverbiorum ex historia vel ex moribus institutisve explicandorum frequentia (fr. 110. 139. 143. 167a. 168. 170. 176. 181. 193).
105

ARISTOTELIS FRAGMENTA

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΘΗΝΑΙΩΝ
EPITOME: Ion, Apollo πατρῷος, fr. I; Theseus, fr. 2; Φυλαί, φρατρίαι, γένη, γεννῆται, fr. 3, 4. — DRACO. Judicia φονικά: ἐφέται, δικαστήριον ἐπὶ Παλλαδίῳ, fr. 5 et β; ἐπὶ Δελφινίῳ, fr. 7. — SOLON: ναυκραρίαι, fr. 8; τὰ τέσσαρα τιμήματα, fr. 9. 10; κύρβεις, ἄξονες, fr. II; τοῦ πρώτου ἄξονος lex de στήσει γυναικῶν καὶ ὀρφανῶν, fr. 12; ὅραος πρὸς τῷ λίθῳ, quem senatus et thesmothetae jurarunt Soloni, fr. 13; cineres Solonis ad Salaminem dispersi, fr. 14. — PISISTRATUS, fr. 15; Alemaeonidae contra Pisistratidas belligerantes, fr. 16; Pisistratidae oraculi et Lacedaemoniorum opera pulsi, fr. 17. — CLISTHENES: demarchos instituit, fr. 18 (unico hoc loco diserta Clisthenis mentio fit). Forma et instituta democratioe qualis erat inde a Clisthene. — DE CIVIBUS: Quonam aetatis anno juvenes in album relati civibusque ascripti sint; περίπολοι, fr. 19, 20. (De militiae temporibus v. fr. 59.) Inde a quonam aetatis anno χορηγεῖν licuerit, fr. 21; (de ἀδυνάτοις ν. fr. 60, de ἀρφανοῖς ν. fr. 12). — DE SENATU: πρόεδροι, fr. 22; ἐπιστάτης, fr. 23; γραμματεύς, fr. 24; ἀντιγραφεύς, fr. 25. — DE ARCHONTIBUS, COMITIIS, JUDICUS: archontum πάρεδροι, fr. 26; ἄρχων (ἐπώνυμος); lites ad eum pertinentes εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν (fr. 27), εἰς δατητῶν αἵρεσιν (fr. 27a). Βασιλεύς, ejus munera, causaeque ad jurisdictionem ejus pertinentes, fr. 27b. Πολεμάρχου munera et jurisdictio, fr. 28. Θεσμοθετῶν ἀνάκρισις, eorumque munera et jurisdictio, fr. 29, 30, 31. — Κυρία ἐκκλησία, fr. 32, 33. — Helioea: δικαστήρια, σύμβολα judicum, fr. 34; διαμεμετρημένη ἡμέρα, fr. 35; ψῆροι, fr. 36; ἴσαι ψῆφοι, fr. 37; κῆμος, fr. 38. — Alia judicia: διαιτηταί, fr. 39; ἐχῖνος fr. 40; κατὰ δήμους δικασταί, fr. 41. — DE DISCIPLINA ET OeCONOMIA PUBLICA: ἐπιμεληταὶ ἐμπορίου, fr. 42; ἀγορανόμοι, fr. 43; σιτοφύλακες, fr. 44; μετρονόμοι, fr. 45; ἀστυνόμοι, fr. 46; ἑταῖραι, fr. 47; ἱεροποιοί, fr. 47a. — Ταμίαι χρημάτων καὶ ἱερῶν τριηρῶν, fr. 48, 49; ἀποδέκται, fr. 50; πωληταί, fr. 51; εὐθῦναι καὶ λογισταί, fr. 52, 53, 54; συνήγοροι λογιστῶν, fr. 55. — DE RE MILITARI: ἵππαρχος, fr. 56; φύλαρχοι, fr. 57; στρατηγοί, fr. 58; στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις, fr. 59; ἀδύνατοι, fr. 60. Historia rei publicoe inde a Clisthenis temporibus: Themistocles, fr. 61; Ἑλλανοταμίαι, fr. 62; soci Atheniensium ἀπὸ συμβόλων δικαζόμενοι, fr. 63; Cimon, fr. 64; Pericles, fr. 65, 66; Ephialtes, fr. 67, merces judicialis, demagogi, fr. 68; Callicrates, fr. 69; Nicias, Thucydides Melesii f., Theramenes, fr. 70; Cleon, fr. 70 a; Cleophon, fr. 71; Anytus, fr. 72; quadringenti viri, fr. 73; triginta viri, Dracontides, fr. 74.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

1.

p. 105
Harpocration:Ἀπόλλων πατρῷος Πύθιος... Τὸν δὲ Ἀπόλλωνα κοινῶς πατρῷον τιμῶσιν Ἀθηναῖοι ἀπὸ Ἴωνος· τούτου γὰρ οἰκίσαντος τὴν Ἀττικὴν, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, τοὺς Ἀθηναίους Ἴωνας κληθῆναι καὶ Ἀπόλλω πατρῷον αὐτοῖς ὀνομασθῆναι. Apollinem patricium omnes Athenienses colunt inde ab lonis temporibus. Hoc enim Atticam incolis frequentante, uti Aristoteles tradit, athenienses Iones dicti sunt atque Apollo patricius ipsis nuncupatus est.Ἀπόλλω] Ἀπόλλων cod. A, Ἀπόλλωνα cod. B. Bekkeri. Dere vide Demosthen. De coron. p. 274; Aristides tom. I p. 181 ed. Ddf. Ibique schol.; Mûller. Dor. I, p. 239; C. Hermann. Griech. Staatsalterthümer § 96, 8; 100, 5; Schoemann. Antiquitates juris publici p. 163; 209, et reliquos apud Hermannum et Schoemannum laudatos. Etiam in sequentibus de rep. Athen. Fragmentis ad Hermanni Schoemanique thesauros relegasse lectorem satis habebo.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

2.

p. 105
Plutarchus Thes. c. 25, 1:Ἔτι δὲ μᾶλλον αὐξῆσαι τὴν πόλιν βουλόμενος ἐκάλει πάντας ἐπὶ τοῖς ἴσοις, καὶ τὸ, Δεῦρ ̓ ἴτε πάντες λεῴ, κήρυγμα Θησέως γενέσθαι φασὶ πανδημίαν τινὰ καθιστάντος. Οὐ μὴν ἄτακτον οὐδὲ μεμιγμένην περιεῖδεν ὑπὸ πλήθους ἐπιχυθέντος ἀκρίτου γενομένην τὴν δημοκρατίαν· ἀλλὰ πρῶτος ἀποκρίνας χωρὶς εὐπατρίδας καὶ γεωμόρους καὶ δημιουργοὺς, εὐπατρίδαις δὲ γινώσκειν τὰ θεῖα, καὶ παρέχειν ἄρχοντας ἀποδοὺς, καὶ νόμων διδασκάλους εἶναι, καὶ ὁσίων καὶ ἱερῶν ἐξηγητὰς τοῖς ἄλλοις πολίταις, ὥσπερ εἰς ἴσον κατέστησε, δόξῃ μὲν εὐπατριδῶν, χρείᾳ δὲ γεωμόρων, πλήθει δὲ τῶν δημιουργῶν ὑπερέχειν δοκούντων. Ὅτι δὲ πρῶτος ἀπέκλινε πρὸς τὸν ὄχλον, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, καὶ ἀφῆκε τὸ μοναρχεῖν, ἔοικε μαρτυρεῖν καὶ Ὅμηρος ἐν νεῶν καταλόγῳ μόνους Ἀθηναίους δῆμον προσαγορεύσας. Ut magis adhuc civitatem Theseus amplificaret, invitavit omnes pari proposito jure: et edictum, Huc pergite omnes populi, Thesei autumant fuisse, concilium quoddam populorum constituentis commune. Non permisit tamen, ut respublica popularis, ab affluente et indiscreta colluvie incondita evaderet et confusa, sed primus discrevit seorsum patricios, agricolas et opifices. Atque quum patriciis jus concessisset res divinas congnoscendi, magistratus ex suo ordine creandi, et ut leges docerent, sacra et caerimonias reliquis clvibus interpretarentur, quasi ad aequabilitatem constituit rempublicam, quod dignitate patricii, utilitate agricolae, artifices numero viderentur praeceller. Nam eum primum fuisse in plebem, ut auctor est Aristoteles, propensum et dominatum deposuisse, testari Homerum quoque in Navium Catalogo (v. 547) apparet, qui solos Athenienses populum vocat.V. Hermann. § 97; Schoemann. l. l. p. 164 sq., et De comitiis init. Cf. Heraclides Pont. Fr I, I. De avo Thesei Pittheo v. fr. 96. Photius Lex. p. 192, 13 v. Κυσολάκων : Μελαίνῃ (Ἑλένῃ correx. Ruhnken. In Auct. Ad Hesych.) γὰρ Θησεὺς οὕτως (sc. tanquam παιδικοῖς) ἐχρήσατο, ὡς Ἀριστοτέλης. Verum ibi ex Hesychio v. Κυσολάκων pro Ἀριστοτέλης reponendum Ἀρίσταρχος, menente Ruhnkenio l. l. — Codri Aristoteles verbo meminit in Pol. V, 8, 4, ubi ait: Ad regiam dignitatem evecti sunt οἱ μὲν κατὰ πόλεμον κωλύσαντες δουλεύειν, ὥσπερ Κόδρος.
106ARISTOTELIS FRAGMENTA

3.

p. 106
Schol. In Platon. Axioch. p. 465 Bekk:Ἀριστοτέλης φησὶ, τοῦ ὅλου πλήθους διῃρημένου Ἀθήνησιν εἴς τε τοὺς γεωργοὺς καὶ τοὺς δημιουργοὺς, φυλὰς αὐτῶν εἶναι τέσσαρας, τῶν δὲ φυλῶν ἑκάστης μοίρας εἶναι τρεῖς, ἃς τριττύας τε καλοῦσι καὶ φρατρίας, ἑκάστης δὲ τούτων τριάκοντα εἶναι γένη, τὸ δὲ γένος ἐκ τριάκοντα ἕκαστον ἀνδρῶν συνεστάναι. Τούτους δὴ τοὺς εἰς τὰ γένη τεταγμένους γεννήτας καλοῦσιν. Aristoteles dicit, universam populi multitudinem in Attica in rusticos et operarios divisam esse; tribus eorum esse quattuor (Geleontes, Hopletes, Argadenses, Aegicorenses); tribuum singularum ternas esse partes, quas Trittyes sive Phratrias appellent, phratriae uniuscujusque gentes esse tricenas; singulas gentes virorum (patrumfamilias) esse tricenorum; eos autem qui ad unam eandemque gentem pertineant, appellari γεννήτας.Εἴς τε τοὺς γεωργοὺς καὶ τοὺς δημ.] Num in his vere Aristotelica scholiasta dederit necne, difficile est dijudicatu. Putari enim possit memorasse Aristotelem potius tres populi ordines Eupatridarum, Geomororum et Demiurgorum, de quibus Plutarch. Thes. c. 25 (fr. 2), et Pollux VIII, III: Τρία δὲ ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, Εὐπατρίδαι, Γεωμόροι, Δημιουργοί. V. Schoemann. De comitt. Athen. p. IV; Ilgen. De trib. Ath. p. 62; Hermann. l. l. § 98, 8, cui recte se habere verba scholiastae videntur; Schoemann. Antiqq. p. 166 sqq. De ceteris conf. Pollux VIII, 111: Ὅτε μέντοι τέτταρες ἦσαν αἱ φυλαὶ, εἰς τρία μέρη ἑκάστη διῄρητο, καὶ τὸ μέρος τοῦτο ἐκαλεῖτο τριττὺς καὶ ἔθνος καὶ φρατρία· ἑκάστου δὲ ἔθνους γένη τριάκοντα ἐξ ἀνδρῶν τοσούτων, ἃ ἐκαλεῖτο τριακάδες (ν Schoemann. Ant. p. 209). Καὶ οἱ μετέχοντες τοῦ γένους, γεννῆται καὶ ὁμογάλακτες, γένει γὲν οὐ προσήκοντες, ἐκ δὲ τῆς συνόδου οὕτω προσαγορευόμενοι. Τρία δὲ ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, εὐπατρίδαι, γεωμόροι, δημιουργοί. Harpocration: Γεννῆται οἱ τοῦ αὐτοῦ γένους κοινωνοῦντες· διῃρημένων γὰρ ἁπάντων τῶν πολιτῶν κατὰ μέρη, τὰ μὲν πρῶτα καὶ μέγιστα μέρη ἐκαλοῦντο φυλαὶ, ἑκάστη δὲ φυλὴ τριχῇ διῄρητο, καὶ ἐκαλεῖτο ἕκαστον μέρος τούτων τριτεὺς καὶ φρατρία, πάλιν δὲ τῶν φρατριῶν ἑκάστη διῄρητο εἰς γένη λʹ, ἐξ ὧν αἱ ἱερωσύναι αἱ ἑκάστοις προσήκουσαι ἐκληροῦντο. Ἔστι δὲ παρὰ πολλοῖς τῶν ῥητόρων τοὔνομα. Ὡς καὶ Δημοσθένης ἐν τῇ πρὸς Εὐβουλίδην ἐφέσει (§ 67). Ἰσαῖος δ ̓ ἐν τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου κλήρου (§ 13, 15. 17) τοὺς συγγενεῖς γεννήτας ὠνόμασεν· οὐχ οἱ συγγενεῖς μέντοι ἁπλῶς καὶ οἰ ἐξ αἵματος γεννῆταί τε καὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένους ἐκαλοῦντο, ἀλλ ̓ οἱ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὰ καλούμενα γένη κατανεμηθέντες. Φιλόχορος δὲ ἐν τῇ δ' (fr. 91) φησὶ πρότερον ὁμογάλακτας ὀνομάζεσθαι οὕς νῦν γεννήτας καλοῦσιν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

4.

p. 106
Harpocration:Τριττύς ἐστι τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς· αὕτη γὰρ διῄρηται εἰς τρία μέρη, τριττῦς καὶ ἔθνη καὶ φρατρίας, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθη. Ναίων πολιτείᾳ. Trittys tribus tertia pars est; nam tribus in tres dividitur partes, quas trittys sive gentes sive phratrias dicunt, uti tradit Aristoteles in Athen. Rep.Eadem Photius. [Aristot. Pol. II, 9, 9: Δράκοντος δὲ νόμοι μέν εἰσι, πολιτείᾳ δ ̓ ὑπαρχούσῃ τοὺς νόμους ἔθηκεν· ἵδιον δ ̓ ἐν τοῖς νόμοις οὐδέν ἐστιν ὅ τι καὶ μνείας ἄξιον πλὴν ἡ χαλεπότης διὰ τὸ τῆς ζημίας μέγεθος. Ceterum hunc locum spurium esse recte censet Goettlingius.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

5.

p. 106
Idem:Ἐπὶ Παλλαδίῳ. Δικαστήριον ἐστιν οὕτω καλούμενον, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ἐν δικάζουσιν ἀκουσίου φόνου καὶ βουλεύσεως οἱ ἐφέται. Ἔσχε δὲ καὶ τὸ δικαστήριον τὴν τοῦ Παλλαδίου ἐπωνυμίαν, καὶ οἱ δικασταὶ τὴν τῶν ἐφετῶν ἐντεῦθεν. Ἀγαμέμνονος μετὰ τῶν Ἀργείων σὺν τῷ Παλλαδίῳ προενεχθέντος Ἀθήναις ἐξ Ἰλίου, Δημοφῶν ἁρπάζει τὸ Παλλάδιον, καὶ πολλοὺς τῶν διωκόντων ἀναιρεῖ. Ἀγαμέμνων δὲ δυσχεράνας δίκην τὸν ἁρπάσαντα ἀπαιτεῖ, καὶ συνίσταται τὸ δικαστήριον (sic libri duo; cett. Κριτήριον) ἐπὶ πεντήκοντα μὲν Ἀθηναίων, πεντήκοντα δὲ Ἀργείων, οὓς ἐφέτας ἐκάλεσαν παρὰ τὸ ἀμφοτέρωθεν (plurimi libri ἀμφοτέρων, Suidas παρ ̓ ἀμφοτέρων) ἐφεθῆναι αὐτοῖς τὰ τῆς κρίσεως. Ad Palladium. Judicium est sic vocatum, uti etiam Aristoteles in Athem. Rep? Tradit, in quo de caede inconsulto commissa et de insidiis vitae alterius structis Ephetae judicant. Tribunal vero Palladii, judices autem ephetarum nomen nacti sunt hanc ob causam: nimirum quum Aganemno et Argivi Troja redeuntes cum Palladio Athenas appulissent, Demophon Palladium rapuit, et multos insequenitium occidit. Propterea indignatus Agamemno puniri raptorem postulat. Ac constituitur judicium ex quinquaginta Atheniensibus totidemque Argivis; quos judices Ephetas ab ἐφεθῆναι voce nominarunt, uqod ab utraque litigantium parte judicium iis permissum est.Qiae de origine nominum afferuntur, non ex Aristotele, sed e Clitodemo hausta esse videntur, quum hunc testem laudet suidas v. Ἐπὶ Παλλαδίῳ eadem iisdem fere verbis afferens. Vide not. Ad Clitodemi fr. 12. Cf. Phanodemi 12, Pollux VIII, 118. De re v. Hermann. l. l. § 104; O. Müller. Eumenid. P. 155; Schoemann. Antiq. p. 290.
107ARISTOTELIS FRAGMENTA

6.

p. 107
Idem:Βουλεύσεως ἐγκλήματος ὄνομα ἐπὶ δυοῖν ταττόμενον πραγμάτων· τὸ μὲν γάρ ἐστιν ὅταν ἐξ ἐπιβουλῆς τίς τινι κατασκευάσῃ θάνατον, ἐάν τε ἀποθάνῃ ἐπιβουλευθεὶς ἐάν τε μή· δ ̓ ἕτερον ὅταν τις ἐγγεγραμμένος ὡς ὀφείλων τῷ δημοσίῳ δικάζηταί τινι ὡς οὐ δικαίως αὐτὸν ἐγγεγραφότι. Τοῦ μὲν οὖν προτέρου μάρτυς Ἰσαῖος ἐν τῷ πρὸς Εὐκλείδην, ἐπὶ Παλλαδίῳ λέγων εἶναι τὰς δίκας, Δείναρχος δὲ ἐν τῷ κατὰ Πιστίου ἐν Ἀρείῳ πάγῳ. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ τῷ Ἰσαίῳ συμφωνεῖ. Βουλεύσεως. Est nomen actionis, quae duobus in criminibus locum habebat. Unum est, quum quis vitae alicujus insidiatus esset, sive moreretur is qui insidiis appetitus erat, sive non; alterum est, quum qui in tabulis publicis aerarii debitor esset inscriptus, actionem contra aliquem institueret, contendens nomen suum in tabulis injuste ab eo inscriptum esse. De priore criminum, ut Isaeus in oratione contra Euclidem testatur, ad Palladium judicabatur; contra Dinarchus in oratione adversus Pistiam in Areopago dicit. Isaeo assentitur Aristoteles in Rep. Atheniensium.Harpocrationem exscripsit suidas. v. Cf. Lexic. Rhetor. In Bekk. An. p. 220.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

7.

p. 107
Idem:Ἐπὶ Δελφινίῳ. Δικαστήριόν ἐστιν οὕτω καλούμενον Ἀθήνησι. Δικάζονται δὲ ἐνταῦθα οἱ ὁμολογοῦντες μὲν ἀπεκτονέναι, δικαίως δὲ πεποιηκέναι τοῦτο λέγοντες, ὡς Δημοσθένης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀριστοκράτους (§. 74) δηλοῖ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Ad Delphinium. Athenis erat hoc nomine forum judiciarium, in quo causam dicebant, qui caedem commisisse faterentur, sed jure id fecisse se contenderent, uti testatur Demosthenes oratione contra Aristocratem, et Aristoteles Rep. Athen.Cf. id. v. Δελφίνιον; Pausan. I, 28; Pollux VIII, 119; Bekker. Anecd. I, p. 255; Hermann. §104, 15; Müller. Eumenid. p. 151 sqq. [Arist. Pol. IV, 13, 2: Τέταρτον δὲ (φονικοῦ εἶδος), ὅσα τοῖς φεύγουσι φόνου ἐπὶ καθόδῳ ἐπιφέρεται, οἷον Ἀθήνησι λέγεται καὶ τὸ ἐν Φρεαττοῖ δικαστήριον.] [Arist. Pol. IV, 9, 10: Optimos legislatores esse ait τῶν μέσων πολιτῶν· Σόλων τε γὰρ ἦν ἐν τούτων (δηλοῖ δ ̓ ἐκ τῆς ποιήσεως), etc.] [Id. Pol. II, 9, 2: Σόλωνα δ ̓ ἔνιοι μὲν οἴονται νομοθέτην γενέσθαι σπουδαῖον· ὀλιγαρχίαν τε γὰρ δῆμον παῦσαι, καὶ δημοκρατίαν καταστῆσαι τὴν πάτριον, μίξαντα καλῶς τὴν πολιτείαν. Εἶναι γὰρ τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν ὀλιγαρχικὸν, τὸ δὲ τὰς ἀρχὰς αἱρετὰς ἀριστοκρατικὸν, τὰ δὲ δικαστήρια δημοτικόν. ρετὰς ἀριστοκρατικὸν, τὰ δὲ δικαστήρια δημοτικόν. Ἔοικε δὲ Σόλων ἐκεῖνα μὲν ὑπάρχοντα πρότερον οὐ καταλῦσαι, τήν τε βουλὴν καὶ τὴν τῶν ἀρχῶν αἵρεσιν, τὸν δὲ δῆμον καταστῆσαι, τὰ δικαστήρια ποιήσας ἐκ πάντων. Διὸ καὶ μέμφονταί τινες αὐτῷ· λῦσαι γὰρ θάτερον, κύριον ποιήσαντα τὸ δικαστήριον πάντων, κληρωτὸν ὄν· ἐπεὶ γὰρ τοῦτ ̓ ἴσχυεν, ὥσπερ τυράννῳ τῷ δήμῳ χαριζόμενοι τὴν πολιτείαν εἰς τὴν νῦν δημοκρατίαν κατέστησαν. Καὶ τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν Ἐφιάλτης ἐκόλουσε καὶ Περικλῆς, τὰ δὲ δικαστήρια μισθοφόρα κατέστησε Περικλῆς, καὶ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἕκαστος τῶν δημαγωγῶν προήγαγεν αὔξων εἰς τὴν νῦν δημοκρατίαν. Φαίνεται δ ̓ οὐ κατὰ τὴν Σόλωνος γενέσθαι τοῦτο προαίρεσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ συμπτώματος· τῆς ναυαρχίας γὰρ ἐν τοῖς Μηδικοῖς ὁ δῆμος αἴτοις γενόμενος ἐφρονηματίσθη, καὶ δημαγωγοὺς ἔλαβε φαύλους, ἀντιπολιτευομένων τῶν ἐπιεικῶν, ἐπεὶ Σόλων γε ἔοικε τὴν ἀναγκαιοτάτην ἀποδιδόναι τῷ δήμῳ δύναμιν, τὸ τὰς ἀρχὰς αἱρεῖσθαι καὶ εὐθύνειν· μηδὲ γὰρ τούτου κύριος ὤν ὁ δῆμος δοῦλος ἂν εἴη καὶ πολέμιος. Τὰς δὲ ἀρχὰς ἐκ τῶν γνωρίμων καὶ τῶν εὐπόρων κατέστησε πασας, ἐκ τῶν πεντακοσιομεδίμνων καὶ ζευγιτῶν καὶ τρίτου τέλους τῆς καλουμενης ἱππάδος· τὸ δὲ τέταρτον θητικὸν, οἶς οὐδεμιᾶς ἀρχῆς μετῆν.]
108ARISTOTELIS FRAGMENTA

8.

p. 108
Photius Lex.:Ναυρκραρία· τὸ πρότερον οὕτως ἐκάλουν, ναυκραρία καὶ ναύκραρος· ναυκραρία μὲν ὁποῖόν τι συμμορία καὶ δῆμος, ναύκραρος δὲ ὁποῖόν τι δήμαρχος, Σόλωνος οὕτως ὀνομάσαντος, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης φησὶ, καὶ ἐν τοῖς νόμοις δὲ ἄν τις ναυκραρίας ἀμφισβητῇ καὶ τοὺς ναυκράρους τοὺς κατὰ ναυκραρίαν· ὕστερον δὲ ἀπὸ Κλεισθένους δῆμοί δἰσι, καὶ δήμαρχοι ἐκλήθησαν. Ἐκ τῆς Ἀριστοτέλους πολιτείας, ὅν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν Σόλων, φυλαὶ δὲ ἦσαν τέσσαρες, καθάπερ πρότερον, καὶ φυλοβασιλεῖς τέσσαρες· ἐκ δὲ τῆς φυλῆς ἑκάστης ἦσαν νενεμημέναι τριττύες μὲν τρεῖς, ναυκραρίαι δὲ δώδεκα καθ ̓ ἑκάστην. Κλείδημος ἐν τῇ τρίτῃ φησὶν ὅτι Κλεισθένους δέκα φυλὰς ποιήσαντος ἀντὶ τῶν τεσσάρων, συνέβη καὶ ἐς πεντήκοντα μέρη διαταχθῆναι αὐτάς. Ταῦτα δὲ (διαταγῆναι. αὐτοὺς δὲ cod.) ἐκάλουν ναυκραρίας, ὥσπερ νῦν εἰς τὰ ἑκατὸν μέρη διαιρεθέντα καλοῦσι συμμορίας. Antea (ante Clisthenis tempora) dicebant: naucraria et naucrarus (pro : demus et demarchus). Naucraria enim est idem fere quod symmoria et demus, naucrarus idem fere quod demarchus, Solone sic nominante, uti Aristoteles dicit; in legibus quoque naucrarias et naucraros singularum naucrariarum memoratos invenias. Postea vero inde a Clisthene naucrariae vocantur demi, et nauclari demarchi. Ex ratione qua Solon rempublicam adornaverat, tribus erant quattuor, sicuti antea; itemque tribuum reges item quattuor; singularum vero tribuum ternae erant trittyes et naucrariae duodenae. Postea, ubi Clisthnes (teste Clidemo libro tertio) decem tribus prioribus istis quattuor substituisset, simul etiam in quinquaginta divisae sunt partes, quas naucrarias appellabant, ut partes centum, in quas nunc dividuntur, symmorias vocant.Locus mancus. Verba καὶ ἐν τοῖς νομοις ... νουκραρίαν sensum non fundunt. Siebelis ad Clitodem. p. 37 interpretatur sic: Solon dixerat ναυκραρίας et ναυκράρους, quanquam dubitari possit an hoc in legibus fecerit. Id vero vel sententiae causa ferri nequit. Fortasse fuit: Καὶ ἐν τοῖς νόμοις λέλεκται· ἐάν τις ναυκραρίας κτλ. **. adeo ut ipsa legis cujusdam Soloneae verba citentur. In sequentibus nomen Aristotelis temere repetitum esse censeo. Scripserim ita: ἐκ τῆς πολιτείας ὃν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν ὁ Σόλων, φυλαὶ μὲν ἦσαν τέσσαρες, vulgata interpretanda foret: Ex Ar. Rep. Athen., quo loco rationem exponit qua Solon remp. adernaverit(affero hoec): etc. Cf. Pollux VIII, 108: Οὗτοι (sc. δήμαρχοι) οἱ κατὰ δήμους ἄρχοντες· ἐκαλοῦντο τέως ναύκραροι, ὅτε καὶ οἱ δῆμοι ναυκραρίαι. Ναυκραρία δ ̓ ἦν τέως φυλἦς δυοκαιδέκατον μέρος. Καὶ δυώδεκα ναυκραρίαι ἦσαν, τέσσαρες κατὰ τριττὺν ἑκάστην. Τὰς δ ̓ εἰσφορὰς τὰς κατὰ δήμους διεχειροτόνουν οὗτοι, καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν ἀναλώματα. Ναυκραρία δὲ ἑκάστη δύο ἱππέας παρεῖχε, καὶ ναῦν μίαν, ἀφ ̓ ἧς ἴσως ὠνόμασται. Ceterum de demarchis cf. infra fr. 18.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

9.

p. 108
Harpocration v. Ἱππάς:Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου κλήρου· Ἀπεγράψατο μὲν τίμημα μικρὸν ὡς ἱππάδα τελῶν. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶν ὅτι Σόλων εἰς δ ̓ διεἵλε τέλη τὸ πᾶν πλῆθος τῶν Ἀθηναίων, πεντακοσιομεδίμνους καὶ ἱππέας καὶ ζευγίτας καὶ θῆτα. [τῶν οὖν ἱππέων αἱ ἱππάδες.] Solon omnem Atheniensium populum in quattuor classes e censu descriptas divisit, in Pentacosiomedimnos, Equites, Zeugitas et Thetes.Postrema unus habet cod. D. et Photius s. v., ubi simul alteram legis glossam e nostra male intellecta ortam, secundum quam Solon quinque classes fecisset, quarum postrema ἱππὰς ἐκαλεῖτο. Denoce ἱππάς, census equestris, cf. Isaeus p. 67, 23; Plutarch. Solon. c. 18.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

10.

p. 108
Harpocration v. Θῆτες καὶ θητικόν:Εἰς τέσσαρα διῃρημένης παρ ̓ Ἀθηναίοις τῆς πολιτείας οἱ ἀπορώτατοι ἐλέγοντο θῆτες καὶ θητικὸν τελεῖν. Οὗτοι δὲ οὐδεμιᾶς μετεῖχον ἀρχῆς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης δηλοῖ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ· ὅτι δὲ οὐκ ἐστρατεύοντο, εἴρηκε καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δαιταλεῦσιν. Republica apud Athenienses, in quattuor classes divisa, tenuissimi θῆτες (mercenarii, opifices) et θητικὸν τελεῖν (mercenariorum vel opificum classi accenseri) dicebantur. His magistratu fungi non liccebat, ut Aristoteles declarat in Rep. Athen; nec militabant, ut Aristophanes quoque in Daetalensibus iat.Cf. Photius et suidas s. v. Aristot. Pol. Π, 10, 3. Pollux VIII, 129 sq.: Τιμήματα δ ̓ ἦν τέτταρα· πεντακοσιομεδίμνων, ἱππέων, ζευγιτῶν, θητικῶν. Οἱ μὲν [πεντακοσιομέδιμνοι] ἐκ τοῦ πεντακοσίων μεδίμνων μέτρα ὑγρὰ καὶ ξηρὰ ποιεῖν κληθέντες· ἀνήλισκον δ ̓ εἰς τὸ δημόσιον τάλαντον· οἱ δὲ τὴν ἱππάδα τελοῦντες ἐκ μὲν τοῦ δύνασθαι τρέφειν ἵππους κεκλῆσθαι δοκοῦσιν· ἐποίουν δὲ μέτρα τριακόσια, ἀνήλισκον δὲ ἡμιτάλαντον· οἱ δὲ τὸ ζευγίσιον τελοῦντες ἀπὸ διακοσίων μέτρων κατελέγοντο, ἀνήλισκον δὲ μνᾶς δέκα· οἱ δὲ τὸ θητικόν, οὐδεμίαν ἀρχὴν ἦρχον, οὐδὲ ἀνήλισκον οὐδέν. Plutarch. Solon. c. 18; Boeckh. Staatshaush. II, p. 30; Hermann. § 108; Schoemann. p. 174.
109ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Plutarch. Solon. C. 25:Ἰσχὺν δὲ τοῖς νόμοις πᾶσιν εἰς ἑκατὸν ἐνιαυτοὺς ἔδωκε· καὶ κατεγράφησαν εἰς ξυλίνους ἄξονας ἐν πλαισίοις περιέχουσι στρεφομένους· ὧν ἔτι καθ ̓ ἡμᾶς ἐν Πρυτανείῳ λείψανα μικρὰ διεσώζετο· καὶ προσηγορεύθησαν, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, κύρβεις... Ἔνιοι δέ φασιν ἰδίως, ἐν οἷς ἱερὰ καὶ θυσίαι περιέχονται κύρβεις, ἄξονας δὲ τοὺς ἄλλους ὠνομάσθαι. Legibus suis omnibus Solon auctoritatem in centum esse annos voluit, suntque inscriptae ligneis tabulis, qui ἄξονες dicti, quadrangulis ligneis inserti convertuntur, eorumque etiamnum reliquiae quaedam in Prytaneo asservantur. Aristoteles κύρβεις cognominatos esse auctor est ... Nonnnulli seorsum cyrbes vocatos dicunt, quibus continebantur leges sacrorum et sacrificiorum, ceteras axones fuisse appellates.Eadem habes in Scholio Aldin. Ad Arist. Nub. 478 a Musuro composito. Quae sequuntur ap. Plutarchum, ex eodem Aristotele petita, vide fr. 13.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Schol. Aristophan. Av. 1354:Κύρβεις, χαλκαῖ σανίδες ἔνθα τοὺς νόμους γράφουσι. Κατὰ δὲ ἐνίους, ἄξονες τρίγωνοι, ἐν οἷς ἦσαν οἱ τῶν πόλεων νόμοι γεγραμμένοι καὶ αἱ δημοσίαι ἱεροποιίαι, (καθάπερ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶ καὶ Ἀπολλόδωρος· κύρβεις δὲ ἤτοι παρὰ τὸ κεκορυφῶσθαι εἰς ὕψος ἀνατεταμένον ἀπὸ τῶν Κορυβάντων· ἐκείνων γὰρ εὕρημα, ὥς φησι Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ εὐσεβείας.) Cyrbes erant tabulae aeneae, quibus leges inscripserunt. Secundum nonnullos erant axes trianguli, in quibus scriptae erant leges civiles et quae ad procurationem sacrorum publicorum pertinent (sicuti etiam Aristoteles in Atheniensium rep. Et Apollodorus tradunt).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Harpocratio v. Κύρβεις:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησίν· Ἀναγράψαντες δὲ τοὺς νόμους εἰς τοὺς κύρβεις ἔστησαν ἐν τῇ στοᾷ τῇ βασιλείᾳ (βασιλίδι cod. D. et Photius). Aristoteles in Rep. Atheniensium ait: Leges inscripserunt cyrbibus, quos collocarunt in porticu regia.Vulgo distinguunt grammatici inter ἄξονας quadrangulos, quibus leges politicae sive civiles inseriptae sint, et κύρβεις triangulos, in quibus jus sacrum exaratum (veterum locos collectos habes in Steph. Thes. v. Κύρβις. Cf. disputaionem Prelleri ad Polemon. p. 89 sqq.). Ignorasse hanc nominum distinctionem utpote seriorum commentum, aut non attendisse ad haec Aristotelem ex loco Plutarchi colligitur. In shol. Aristoph. Vocem τρίγωνοι haud mutandam esse censeo. Eratosthenes quoque τριγώνους axes dixit, neque inter κύρβεις et ἄξονας distinxit (ap. Schol. Apoll. Rhod. IV, 280), neque polemonem (ap. Harpocrat. v. Ἄξονα) distinxisse demonstrari potest, quum is in iis quae referuntur, Eratosthenem eo tantum reprehendit, quod τοὺς ἄξονας non τετραγώνους sed τριγώνους dixerit. Quae ap. Schol. Arist. Uncts includdduntur, absunt a codice Ravennate. Pro Θεόφραστος in codd. Est Θεόπομπος, quod Correxit Ruhnken. Hist. Crit. Or. p. 163 ed. Reisk.; nam eadem e Theophrasto refert Porphyr. De abstin. an. 2, 21 et Photius Lex. v. Κύρβεις: Θεόφραστος δὲ, ἀπὸ τῶν Κρητικῶν Κορυβάντων· τῶν γὰρ Κορυβαντικῶν ἱερῶν οἷον ἀντίγραφα αὐτοὺς εἶναι. Cum hac opinione cohaeret, ut recte monet Preller. l. l., quod σανίδες istae χαλκαῖ dicuntur, quum ligneae fuerint, vel secundum alios, sed minus recte, lapideae.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.a

p. 109
Gellius N. A. II, 12:In legibus Solonis illis antiquissimis, quoe Athenis aaeibus ligneis incisoe sunt, quasque latas ab eo Athenienses, ut sempiternoe manerent, poenis et religionibus sanaeerant, legem esse Aristoteles refert scriptam ad hanc sententiam: si ob discordiam dissensionemque seditio atque discessio populi in duas partes fieret, et ob eam causam irritatis animis utrimque arma caperentur pugnareturque, tum qui in eo tempore in eoque casu civilis discordioe, non alterutroe parti sese adjunoeerit, sed solitarius separatusque a communi malo civitatis secesserit, is domo, patria, fortunisque omnibus careto: eoetorrisque esto. [Arist. Pol. II. 4, 4: Σόλων ἐνομοθετησεν, καὶ παρ ̓ ἄλλοις ἐστὶ νόμος, ὅς κωλύει καᾶσθαι γῆν ὁπόσην ἂν βούλεταί τις.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

12.

p. 109
Harpocratio:Σῖτος καλεῖται διδομένη πρόσοδος εἰς τροφὴν ταῖς γυναιξὶν τοῖς ὀρφανοῖς, ὡς ἐξ ἄλλων μαθεῖν ἔστι καὶ ἐκ τοῦ Σόλωνος α' ἄξονος καὶ ἐκ τῆς Ἀριστοτέλους Ἀθηναίων πολιτείας. Σῖτος vocatur reditus qui ad alimenta mulieribus vel pupillis praebetur, quod tum ex aliis discere est tum ex primo axe Solonis et ex Aristotele in Rep. Athen.Eadem Photius. Ipse Aristoteles haud dubie leges Solonis eodem ordine, quo inter columellas distributae erant, in Rep. Athen. Recensuerat. Anonymus ap. Menagium inter scripta Aristotelis recenset Περὶ τῶν Σοόλωνος ἀξόνων έ. Perperam, puto. Fortasse Aristoteli tribuit opus Asclepiadis, qui scripserat Ἀξόνων ἐξηγητικά (Etym. Gud. p. 355, 40), vel Didymi, cujus laudatur Περὶ τῶν ἀξόνων τοῦ Σόλωνος ἀντιγραφὴ πρὸς Ἀσκληπιάδην (Plutarch. Solon. c. I). De re cf. Schoemann. l. l. p. 309. Aliud ex prima tabula Solonis affert Plutarch. Sol. c. 24 ex eodem, suspicor, Aristotele.
110ARISTOTELIS FRAGMENTA

13.

p. 110
Harpocration v. Λίθος:Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Κόνωνος 26)· Τῶν τε παρόντων καθ ̓ ἕνα ἡμῖν οὑτωσὶ καὶ πρὸς τὸν λίθον (in nostris libris βωμόν) ἄγοντες καὶ ἐξορκοῦντες. Ἐοίκασι δ ̓ Ἀθηναῖοι πρός τινι λίθῳ τοὺς ὅρκους ποιεῖσθαι, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθ. πολιτείᾳ καὶ Φιλόχορος (fr. 65) ἐν τῷ γ' ὑποσημαίνουσιν. Demosthenes in oratione contra Cononem: Et unumquemque nostrum qui aderamus sic ad saxum addu xerunt et jurejurando adegerunt. Videntur Athenienses ad quoddam saxum jurare soliti fuisse, ut ex Aristotele in Atheniensum Rep. Et ex Philochoro in Atthidis libro quarto colligere licet.Eadem Suidas et Photius in Lex. Cf. Plutarch. Solon. c. 25: Κοινὸν μὲν οὖν ὤμνυεν ὅρκον ἡ βουλὴ, τοὺς Σόλωνος νόμους ἐμπεδώσειν, ἴδιον δ ̓ ἕκαστος τῶν θεσμοθετῶν (cf. fr. 30) ἐν ἀγορᾷ πρὸς τῷ λίθῳ καταφατίζων, εἴ τι παραβαίη τῶν θεσμῶν, ᾶνδριάντα χρυσοῦν ἰσομέτρητον ἀναθήσειν ἐν Δελφοῖς. v. Meursius Lectt. Attic. I, 6; Zoega DE obeslisc. p. 209, n. 6. Philochorus Atthidis libro tertio egit de Solonis temporibus. De iisdem dixerit Aristoteles eo loco, quem grammaticus innuit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

14.

p. 110
Plutarch. Solon. c. 32, 4: δὲ δὴ διασπορὰ κατακαυθέντος αὐτοῦ (τοῦ Σόλωνος) τῆς τέφρας περὶ τὴν Σαλαμινίων νῆσον, ἔστι μὲν διὰ τὴν ἀτοκίαν ἀπίθανος παντάπασι καὶ μυθώδης· ἀναγέγραπται δ ̓ ὑπό τε ἄλλων ἀνδρῶν ἀξιολόγων καὶ Ἀριστοτέλους τοῦ φιλοσόφου. Cremati solonis cineres sparsos esse apud Salaminem insulam tantum babet absurdi, ut omnino fidem non mereri, sed commentum judicari possit: tamen id factum scripsere tum alii fide digni auctores, tum Aristoteles etiam philosophus.Idem de Lycurgo in Creta mortuo narrat Aristocrates ap. Plutarch. Lyc. c. 31.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

15.

p. 110
Schol. Aristoph. Acharn. 233:Οἱ Παλληνεῖς δῆμός ἐστι τῆς Ἀττικῆς, ἔνθα Πεισιστράτῳ βουλομένῳ τυραννεῖν καὶ Ἀθηναίοις ἀμυνομένοις αὐτὸν συνέστη πόλεμος... Μέμνηται δὲ τούτου καὶ Ἀνδροτίων (fr. 42) καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Pallenensium demus Atticus est, in quo Pisistratus, quum (tertio) tyrannide potiri vellet, et Athenienses repulsuri eum manum conseruerunt. Meminit hujus rei Androtion et Aristoteles in Rep. Atheniensium.De re vide Herodot. I, 62.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

16.

p. 110
Schol. Aristoph. Lys. 665:Λυκόποδας ἐκάλουν, ὡς μὲν Ἀριστοτέλης, τοὺς τῶν τυράννων δορυφόρους. Τοὺς γὰρ ἀκμάζοντας τῶν οἰκετῶν ἐπὶ τῇ τοῦ σώματος φυλακῇ ἔβαλλον (scr. Ἔλαβον e Suida)· λυκόποδες δὲ ἐκαλοῦντο, ὅτι διὰ παντὸς εἶχον τοὺς πόδας λύκων δέρμασι περικεκαλυμμένους, ὥστε μὴ ἐπικαίεσθαι ἐκ τοῦ περιέχοντος· τινὲς δὲ λυκόποδας, διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ τῶν ἀσπίδων ἐπίσημον λύκον. δὲ Ἀριστοφάνης ἔφη τοὺς νῦν λεγομένους Ἀλκμαιωνίδας· οὗτοι γὰρ πόλεμον ἀράμενοι πρὸς Ἱππίαν τὸν τύραννον καὶ τοὺς Πεισιστρατίδας ἐτείχισαν τὸ Λειψύδριον. Λειψύδριον, χωρίου τῆς Ἀττικῆς περὶ τὴν Πάρνηθον, εἰς συνῆλθόν τινες ἐκ τοϋ ἄστεος, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Λυκόποδες appellabantur, ut Aristoteles tradit, satellites tyrannojum. Servos enim robustos ad corporis custodiam adhibere solebant, qui Lycopodes appellabantur, quod pedes pellibus lupinis perpetuo tectos haberent, ne ab aere adurerentur, vel quod in clypeis lupum pro insigni gererent. Aristophanes vero sic Alemaeonidas vocat, qui qumm bellum Hippiae tyranno et reliquis Pisistratidis intulissent, Lipsydrium munierunt. — Lipsydrium vero est Atticae locus ad Parnethem montem, quo ex urbo quidam convenerunt, ut scribit Aristotels in Rep. Atheniemsium.Eadem Suidas v. Λυκόποδες. Initio fr. Verba ὡς μὲν Ἀριστ. Suidas non exhibet. — περὶ τὴν Πάρνηθον, εἰς ὃ συνῆλθόν τινες ἐκ τοὔ ἄστεος, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Eadem Suidas v. Λυκόποδες. Initio fr. Verba ὡς μὲν Ἀριστ. Suidas non exhitet. — περὶ τὴν Πάρνηθον] Ita Dindorf. E cod. Rav.; τὸ ὑπεράνω Πάρνηθος liberi duo; τὸ ὑπὲρ Πάρνηθος Suidas. Herodot. V, 62: Ἀλκμαιωνίδαι πειρώμενοι κατιέναι τε καὶ ἐλευθεροῦν τὰς Ἀθήνας, Λειψύδριον τὸ ὑπὲρ Παιονίης τειχίσαντες. De hac Paeonia regione ad radices Parnethis v. C. O. Müller zur Karte des nordl. Griechenlands p. 36, et Baehr ad Herodot. l. l. — De nomine λυκόποδες cf. Photius, Heych. et Etym. M. s. v. Ceterum apud Aristophanem metri causa Hermannus et Dindorfius reposuerunt λευκόποδες.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

17.

p. 110
Schol. Aristophan. Lys. 1153:Ἀριστοτέλης φησὶ μετὰ τὸν Ἱππάρχου θάνατον χρησμὸν γενέσθαι τοῖς Λάκωσιν καταλύειν τὴν τυραννίδα, τῆς Πυθίας, ὡς οἱ Ἀλκμαιωνίδαι ἐμισθώσαντο τὸν ἐν Δελφοῖς νεὼν οἰκοδομεῖν, συνεχῶς τοῦτο χρώσης αὐτοῖς μαντευομένοις, ἕως πρότερον μὲν Ἀγχιμόλιον ἔπεμψαν κατὰ θάλασσαν, ἀποκρουσθέντος δὲ αὐτοῦ ὀργισθέντες οἱ Λάκωνες Κλεομένη τὸν βασιλέα σὺν μείζονι ἐξέπεμψαν στόλῳ, καὶ νικήσας τοὺς Θετταλοὺς εἰσῆλθεν εἰς τὴν Ἀττικὴν καὶ τὸν Ἱππίαν συνέκλεισεν εἰς τὸ Πελαργικὸν (1. Πελασγικὸν) τεῖχος, ἕως οἱ παῖδες τῶν τυράννων ἐξιόντες ἑάλωσαν. Aristoteles dicit post mortem Hipparchi araculum datum esse Lacedaemoniis, quo tyrannidem Pisistratidarum evertere juberentur. Pythiam enim, quum Alemaeonidae templum Delphicum reaedificandum conduxissent, hoc semper responsum dedisse, quoties Lacedaemonii oracu- tum consulerent. Tandem eos misisse primum quidem mari anchimolium; deinde, Anchimolio repulso, iratos omisisse cum majori exercitu regem Cleomenem. Hunc, Thessalis (qui Pisistratidis auoeilia ferebant) proelio victis, in Atticam in vasisse, atque Hippiam muro Pelasgico inclusum obsedisse usquedum filios Pisistratidarum exeumtes ceepissent.Fusius rem narrat Herodotus V, 62 sqq. [In Aristot. Pol. De Pisistratidis leguntur haec, V, 4,5: Qui tyrannidem occuparunt, plerumque τοῦτο ἔδρων ὑπὸ τοῦ δήμου πιστευθέντες· ἡ δὲ πίστις ἦν ἡ ἀκέχθεια ἡ πρὸς τοὺς πλουσίους· οἷον Ἀθήνησί τε Πεισίστρατος στασιάσας πρὸς τοὺς πεδιακούς. V, 9, 4: Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν... Παράδειγμα δὲ τούτου... καὶ τοῦ Ὀλυμπίου ἡ οἰκοδόμησις ὑπὸ τῶν Πεισιστρατιδῶν. V, 9, 21: Φασὶ δὲ καὶ Πεισίστρατον ὑπομεῖναί ποτε προσκληθέντα δίκην εἰς Ἄρειον πάγον. V, 8, 21: Μάλιστα δὲ συμβαίνει τοῖς θυμοῖς ἀκολουθεῖν διὰ τὴν ὕβριν, δι ̓ ἣν αἰτίαν ἥ τε τῶν Πεισιστρατιδῶν κατελύθη τυραννὶς καὶ πολλαὶ τῶν ἄλλων. V, 8, 9: Conspiratio contra Pisistratidas facta est διὰ τὸ προπηλακίσαι μὲν τὴν Ἁρμοδίου ἀδελφὴν, ἐπηρεάσαι δ ̓ Ἁρμόδιον· ὁ μὲν γὰρ Ἁρμόδιος διὰ τὴν ἀδελφὴν, ὁ δ ̓ Ἀριστογείτων διὰ τὸν Ἁρμόδιον. V, 9, 23: Τρίτη (quod ad tempus per quod steterit) δ ̓ ἡ (τυραννὶς) τῶν Πεισιστρατιδῶν Ἀθήνησιν· οὐκ ἐγένετο δὲ συνεχής· δὶς γὰρ ἔφυγε Πεισίστρατος τυραννῶν· ὥστε ἐν ἔτεσι τριάκοντα καὶ τρισὶν ἑπτακαίδεκα ἔτη τούτων ἐτυράννευσεν· ὀκτωκαίδεκα δὲ οἱ παῖδες· ὥστε τὰ πάντα ἐγένετο ἔτη τριάκοντα καὶ πέντε.] [Clisthenis Aristoteles meminit in Pod. III, I, 10: Κλεισθένης μετὰ τὴν τῶν τυράννων ἐκβολὴν πολλοὺς ἐφυλέτευσε ξένους καὶ δούλους μετοίκους. Ιd. VI, 2, II, Clisthenis instituta perapta esse dicit ad condendam eam rempublicam, in qua omnes cives administrationis participes sint.]
111ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Schol. Aristoph. Nub. 37:Ἀριστοτέλης δὲ περὶ Κλεισθένους φησί· Κατέστησε καὶ δημάρχους τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· καὶ γὰρ τοὺς δήμους ἀντὶ τῶν ναυκραριῶν ἐποίησεν. Aristoteles de Clisthene dicit: Constituit demarchos eadem munia quae olim naucrari obeuntes; etenim demos naucrariarum loco feerat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Harpocration v. Ναυκραρικά:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων Πολιτείᾳ φησί· Κατέστησαν δὲ δημάρχους τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· δημίους (δημαίους cod. A. : utrumque pro δήημους) ἀντὶ τῶν ναυκράρων (l. Ναυκραριῶν) ἐποίησαν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Idem v. Δήμαρχος:Ἄρχων τις ἦν δήμαρχος (ἑκάστου δήμου τῶν ἐν Ἀθήναις κατάρχων δήμαρχος ἐλέγετο codd. D. E. et Suidas s. v)· οὗτοι δὲ τὰς ἀπογραφὰς ἐποιοῦντο τῶν προσόντων (sic D. E.; ἐποιοῦντο ἐν Ν.) ἑκάστῳ δήμῳ χωρίων· ἔτι δὲ καὶ τὰ ληξιαρχικὰ γραμματεῖα παρὰ τούτοις ἦν, καὶ συνῆγον τοὺς δήμους ὁπότε δεήσειεν, καὶ ψῆφον αὐτοῖς ἐδίδοσαν (καὶ ἐνεχύραζον δὲ οὗτοι add. Codd. D. E. et Suidas). Τούτους δέ φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ ὑπὸ Κλεισθένους κατασταθῆναι, τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· ὅτι δὲ ἠνεχυρίαζον οἱ δήμαρχοι, δηλοῖ Ἀριστοφάνης ἐν Σκηνὰς καταλαμβανούσαις. Demarchus magistratus quidam erat. (Cujusvis pagi Attici princeps vocabatur demarchus.) Hi agros et loca ad singulos pagos pertinetes inscribebant, tabulas lexiarchicas custodiebant, pagosque, quum res postularet, convocabant. Hos Aristoteles ait in athon. Rep. Clisthenem instituisse eadem habentes munia quae antea habuerant naucrari.Eadem Suidas. Cf. Supra fr. 8; Eudocia p. 108; Lex. Rhet. In Bekk. Anecd. p. 237, 8; 242, 16; Pollux VIII, 108. Hesych. s. v. Δήμαρχοι, Δήμαρχον, Ναύκλαροι; Meier. De bonis damn. p. 80, 202, 204; Boeckh. Oecon. Athen. I, 275 sq.; II, p. 47; Hermann. §99, 5; 111, 4.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

19.

p. 111
Pollux III, 17: δὲ πάππου τήθης πατὴρ, πρόπαππος· τάχα δὲ τοῦτον εἴποις τριτοπάτορα, ὡς Ἀριστοτέλης. στοτέλης. Avi vel aviae pater, est proavus, quem etiam τριτοπάτορα, tertium patrem, dicere liceret, secundum Aristotelem.V. Lobeck. De tritopat. In Misc. Crit. I, 3, p. 520.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

19.

p. 111
Schol. Aristophan. Vesp. 578:Ἀριστοτέλης δέ φησιν ὅτι ψήφῳ οἱ ἐγγραφόμενοι δοκιμάζονται οἳ νεώτεροι μὴ ἐτῶν ιή (ιεʹ Aldin.) εἶεν. Aristoteles dicit examen subire et gentiliciorum suffragiis approbandos esse juvenes, qui exacto vitae anno duodevicesimo in demi sui albo inscribantur.Ψῆφον intellige gentiliciorum et curialium judicum, non publicorum in dicasteriis forensibus: οἱ ἐγγραφόμενοι sunt ii, qui olim in κοινὸν γραμματεῖον relati erant. BOeCKH. De ephebia Attica in Indice lectionum univers. Berolin. Aestiv. 1819, p. 4. — (ιεʹ) Schoemannus Autiq. p. 208: Quod autem nonnulli eos qui parvuli inscripti essent, postquam ad pubertatem pervenissent, circiter quinto deciomo aetatis anno iterum producendos, examinandos et in tabulis quibusdam inscribendos fuisse volunt, hac de re, quum veteres probatique testes sileant, nobis non satis liquere profitemur. Cf. eundem Schoemannum 1. 1. p. 198.
112ARISTOTELIS FRAGMENTA

20.

p. 112
Harpocration v. Περίπολος:Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τῶν ἐφήβων λέγων φησὶν οὕτως· Τὸν δεύτερον ἐνιαυτὸν ἐκκλησίας ἐν τῷ θεάτρῳ γενομένης ἀποδεξάμενοι τῷ σήμῳ περὶ (lege παρὰ τοῦ δήμου ex Suida) τὰς τάξεις καὶ λαβόντες ἀσπίδα καὶ δόρυ παρὰ τοῦ δήμου περιπολοῦσι τὴν χώραν καὶ διατρίβουσιν ἐν τοῖς φυλακτηρίοις. Παρατηρητέον οὖν ὅτι μὲν Ἀριστοτέλης ἑνα φησὶν ἐνιαυτὸν ἐν τοῖς περιπόλοις γίνεσθαι τοὺς ἐφήβους, δὲ Αἰσχίνης (Περὶ παραπρεσβ. § 167) δύο. Περίπολος, circuitor. Aristoteles in Rep. Atheniensium, de ephebis verba faciens sic ait: Altero anno concione in theatro convocata, ephebi, clypeo et hasta pro concione accepta, terram Atticam perlustrant et in castellis versantur. Observa Aristotelem putare ephebos per annum in excubiis mansisse, Aeschinem per biennium.Eadem Suidas et Photius. Verba ἀποδεξάμενοι ... τάξεις καὶ omitt. Cod. D. et Photius. V. Boeckh. 1. 1. p. 5 sqq.; Clinton. F. H. tom. Π, ρ. 362. Hermann. § 123, 8; Schoemann. Antiq. p. 198 sq. Ceterum errat procul dubio grammaticus ex loco allato colligens Aristotelem putasse juvenes per unum tantum annum circuitorum munere functos esse. Verba τὸν δεύτερον ἐνιαυτόν intellexerit annum secundum τῆς ἥβης. Per eumque juvenes peripolos fuisse putaverit. Intelligenda autem verba sunt de concione quae habebatur exeunte τῆς ἥβης biennio, quod excipiebat alterum biennium τῶν περιπόλων.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

21.

p. 112
Idem:Ὅτι νόμος ἐστὶν ὑπὲρ μ' ἔτη γενόμενον χορηγεῖν παισὶν, Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου (c. 5) φησὶ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναιών πολιτείᾳ. Lex jubet ut puerorum choragi annum aetatis quadragesimum excesserint, uti Aeschines in oratione contra Timarchum dicit, et Aristoteles in Rep. Atheniensium.Photius et Suidas eadem, testium nominibus omissis.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

22.

p. 112
Idem:Πρόεδροι ἐκληροῦντο τῶν (ὑπὸ τῶν em. Vales. Cum Lex. Rhet.) πρυτάνεων καθ ̓ ἑκάστην πρυτανείαν (1. ἐκκλησίαν) εἷς ἑξ ἑκάστης φυλῆς πλὴν τῆς πρυτανευούσης. Οἵτινες τὰ περὶ τὰς ἐκκλησίας διῴκουν. Ἐκαλοῦντο δὲ πρόεδροι, ἐπειδήπερ προήδρευον τῶν ἄλλων ἁπάντων. Πολλάκις δ ̓ ἐστὶ τοὔνομα παρὰ τοῖς ῥήτορσιν, ὡς καὶ παρὰ Δημοσθένει ἐν τῷ κατ ̓ Ἀνδροτίωνος καὶ Αἰσχίνῃ ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος. Ὅτι δ ̓ καλούμενος ἐπιστάτης κληροῖ αὐτοὺς, εἴρηκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Proedri a prytanibus, quoties nova habebatur ecclesia, sorte legebantur, ex qualibet tribu unus (excepta ea quae prytaniam gerebat): qui curabant ea quae ad comitia propuli pertinebant. Appellabantur autem πρόεδροι. qoud primam prae reliquis Sedem tenebant. Frequens nomen est apud oratores, ut apud Demosthenem in orat. Contra Androtionem et apud Aeschinem contra Ctesiphontem. Eum aulem qui vocabatur ἐπιστάτης, proedros sorte legisse Aristoteles in Atheniensium rep dicit.Καθ ̓ ἐκάστην πρυτανείαν] κ. ἑ. Ἐκκλησίαν em. Luzacus De Socrate cive p. 97, qoud probatur ex Lex. Rhet. P. 290. Photius quoque duabus glossis ν. Πρόεδροι eadem proferens, in altera habet ἐκκλησίαν, dum in altera est πρυτανείαν. cf. Schol. Ad Demosthen. E cod. Bavarico, Orat. Gr. Tom. II, p. 104 ed. Reisk.; schol. Ad Aeschin. C, Ctesiph. p. 247 sq. ed. Bakk. Pollux VIII, 96: Ὅταν οἱ πρυτάνεις τὸν δῆμον ἢ τὴν βουλὴν συνάγωσιν, οὗτος (ὁ ἐπιστάτης) ἐξ ἑκάστης φυλῆς πρόεδρον ἕνα κληροῖ, μόνην τὴν πρυτανεύουσαν ἀφιείς. Suidas v. Πρόεδροι. Recentiorum libros laudat Hermann l. l. § 127. Schoemann. Antiq. p. 217, 9; De comitüs p. 85.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

22.a

p. 112
Harpocration:Πρυτανείας· Ἀντιφῶν ἐν τῷ πρὸς Νικοκλέα. Ἔστι δὲ ἀριθμὸς ἡμερῶν πρυτανεία τοι λς' λέ, καὶ ἑκάστη φυλὴ πρυτανεύει. Διείλεκται δὲ περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Cf. Suidas v. Πρυτανείας.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

23.

p. 112
Idem:Ἐπιστάτης. Δύο εἰσὶν οἱ καθιστάμενοι ἐπιστάται, μὲν ἐκ πρυτάνεων κληρούμενος, δὲ ἐκ τῶν προέδρων, ὧν ἑκάτερος τίνα διοίκησιν διοικεῖ δεδήλωκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Duo constituti sunt Epistatae, unus e prytanibus sorte lectus, alter ex proedris. De functionibus et horum et illorum exposuit Aristoteles in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 96: Ἐπιστάτης δ ̓ ἐστὶν εἶς τῶν πρυτάνεων, ὁ κλήρῳ λαχών. Δὶς δὲ οὐκ ἔξεστι γενέσθαι τὸν αὐτὸν ἐπιστάτην. Ἔχει δὲ οὗτος τῶν ἱερῶν τὰς κλεῖς, ἐν οἷς τὰ χρήματα καὶ τὰ γράμματα. Sequuntur quae in antecedete fragm. Adscripsi. — Suidas v. Ἐπιστάτης: Τῶν πρυτάνεων εἶς ὁ λαχὼν ἐπιστάτης ἐλέγετο. Δὶς δὲ τὸν αὐτὸν ἐπιστῆσαι οὐκ ἐξῆν. Φυλάσσει δὲ τοῦ ἱεροῦ τὰς κλεῖς, ἐν ᾧ τὰ δημόσια χρήματα, ἔτι μὲν (τὰ γράμματα addit Telephus ap. Eust.) καὶ τὴν δημοσίαν σφραγῖδα· ἐπειδὰν δὲ οἱ πρυτάνεις συναγάγωσι τὴν βουλὴν ἢ τὸν δῆμον, ὁ ἐπιστάτης κληροῖ προέδρους ἐννέα (τῆς πόλεως add. Teleph. l. l.) ἀπὸ φυλῆς ἑκάστης ἕνα, πλὴν τῆς πρυτανευούσης, καὶ πάλιν ἐκ τῶν ἐννέα τούτων ἐπιστάτην ἕνα κληροῖ καὶ τὸ πρᾶγμα παραδίδωσι· οὗτος δὲ εἰσάγει τὴν δίκην, καὶ ἐπιμελεῖται κατὰ νόμον πάντα γενέσθαι, καὶ μηδὲν παραλειφθῆναι πρὸς τὸ διδαχθῆναι τοὺς δικαστάς. Eadem haec Eustathius ad Odyss. P, 455, e Telepho tradit, qui ipse sua sumpserit ex Aristotele. Cf. etiam Etym. M. s. v.
113ARISTOTELIS FRAGMENTA

24.

p. 113
Harpocration: γραμματεὺς πῶς τε καθίστατο καὶ τί ἔπραττεν, ὡς τῶν γραμμάτων τ ̓ ἐστὶ κύριος, καὶ τὰ ψηφίσματα τὰ γενόμενα φυλάττει, καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἀντιγράφεται, καὶ παρακάθηται τῇ βουλῇ, δεδήλωνκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων Πολιτείᾳ. De scribae electione atque afficio, quod tabularum penes eum potestas, et decretorum factorum custodia fuerit, ceteraque omnia contra scripserit ac senatui assederit, Aristoteles docuit in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 98: Γραμματεὺς ὁ κατὰ πρυτανείαν κληρωθεὶς ὑπὸ τῆς βουλῆς ἐπὶ τῷ τὰ γράμματα φυλάττειν καὶ τὰ ψηφίσματα, καὶ ἕτερος ἐπὶ τοὺς νόμους ὑπὸ τῆς βουλῆς χειροτονούμενος. Ὁ δὲ ὑπὸ τοῦ δῄμου αἱρεθεὶς γραμματεὺς ἀναγινώσκει τῷ τε δήμῳ καὶ τῇ βουλῇ. — Suidas: Γραμματεύς· οὗτος πράζεως μὲν οὐδεμιᾶς ἦν κύριος, ὑπανεγίνωσκε δὲ τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ τὰ πραττόμενα· ὁ δ ̓ ἀντιγραφεὺς καὶ οὗτος ἀπὸ τοῦ γράφειν παρὰ τῇ βουλῇ ὠνόμασται. Lex. Rhet. ap. Bekk. An. p. 185. 226. Hermann. 127; Schoemaun. Ant. p. 218.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

25.

p. 113
Idem:Ἀντιγραφεὺς, καθιστάμενος ἐπὶ τῶν καταβαλλόντων τινὰ τῇ πόλει χρήματα, ὥστε ἀντιγράφεσθαι ταῦτα. Δημοσθένης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀνδροτίωνος 70), καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος 25). Διττοὶ δὲ ἦσαν ἀντιγραφεῖς, μὲν τῆς διοικήσεως, ὥς φησι Φιλόχορος (fr. 61), δὲ τῆς βουλῆς, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Contrascriptor, qui praepositus est illis, qui civitati pecuniam solvunt, ut eam transcribat. Sic Demosthenes in oratione contra Androtionem, et Aeschines contra Ctesiphontem. Erant autem bini, unus administrationis, ut ait Philochorus, alter senatus, ut Aristoteles dicit in Rep. Atheniensium.Eadem ex parte Suidas s. v. Cf. Pollux VIII, 99: Ἀντιγραφεὺς, πρότερον μὲν αἱρετὸς, αὖθις δὲ κληρωτὸς ἦν. Καὶ πάντα ἀντεγράφετο παρακαθήμενος τῇ βουλῇ. Bekker. Anecd. I, p. 410. Hermann. 1. 1. 127, 18; Schoemann. 1. 1. p. 218, 16.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

26.

p. 113
Idem v. Πάρεδρος:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησί· Λαμβάνουσι δὲ παρέδρους τέ ἄρχων καὶ πολέμαρχος, δύο ἑκάτερος οὓς ἄν βούληται· καὶ οὗτοι δοκιμάζονται ἐν τῷ δικαστηρίῳ πρὶν παρεδρεύειν, καὶ εὐθύνας διδόασιν ἐπὰν παρεδρεύωσιν (παρεδρεύσωσι? Bekk.). Aristoles in Rep. Atheniensium scribit: Archon et Polemarchus binos singuli assessores suo arbitratuu sumunt; atque hi in judicio ante munus initum explorantur, et rationes reddunt munere functi.Eadem Photius, Suidas. Cf. Pollux VIII, 92: Πάρεδροι δ ̓ ὀνομάζονται οὓς αἱροῦνται ἄρχων καὶ βασιλεὺς καὶ πολέμαρχος, δύο ἔκαστος οὓς βούλεται. Δοκιμασθῆναι δ ̓ αὐτοὺς ἐχρῆν ἐν τοῖς πεντακοσίοις, εἶτ ̓ ἐν δικαστηρίῳ. Προσαιροῦνται δὲ καὶ γραμματέα, ὃς ἐννόμῳ δικαστηρίῳ κρίνεται. Ται. Ex his suppledus locus Harpocrat. Cf. Suidas, Photius, Hesych. s. v.; Hermann. § 138, 12; Schoemann. p. 245, 15.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.

p. 113
Idem:Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, ἄνομα δίκης ἐστιν ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισβητήσιμα εἶναι ἐν φανερῷ (ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισβητούμενα ἐν φανερῷ ποιῆσαι codd. D. E. et Suidas). Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ Φιλοκτήμονος κλήρου. δὲ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ πρὸς τὸν ἄρχοντά φησι λαγχάνεσθαι ταύτην τὴν δίκην, τὸν δὲ ἀνακρίνοντα (ἀνακριθέντα cod. N.) εἰσάγειν εἰς τὸ δικαστήριον. Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, manifestatio vel actio ad exhibendum, litis nomen est quae ob id intendebatur, ut ea, de quibus esset controversia, in apertum producerentur. Isaeus in oratione de hereditate Philoctemonis. Aristoteles vero in Rep. Atheniensium dicit apud archontem hanc actionem intendi, qui re excussa in forum eam introducat.Cf. Pollux VIII, 33: Ἦν δὲ δίκη καὶ εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, ὁπότε τις ἐγγυήσαιτο ἢ αὐτόν τινα ἢ τὰ χρήματα. V. Meier. Et Schoemanu. d. Att. Process p. 663 et 374 sqq. In universum de causis ad archontis jurisdictionem pertinentibus v. Hermann. § 138.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Idem:Δατεῖσθαι τὸ μερίζεσθαι, οἱ δὲ δατηταὶ οἱονεὶ μερισταί. Τὸ δὲ εἰς δατητῶν αἵρεσιν εἶδός τι δίκης ἐστίν· ὁπότε γὰρ κοινωνοῖέν τινες ἀλλήλοις, καὶ οἰ μὲν βούλοιντο διανέμεσθαι τὰ κοινὰ, οἱ δὲ μὴ, ἐδικάζοντο οἱ βουλόμενοι τοῖς μὴ βουλομένοις προκαλούμενοι εἰς δατητῶν αἵρεσιν. Λυσίας ἐν τῷ πρὸς Ἀλεξίδημον, εἰ γνήσιος, καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Δατεῖσθαι, dividere, δατηταὶ vero quasi divisores. Porro εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ad divisorum electionem, est judicii forma. Quoties enim ex iis qui societatem coiissent, com-munem rem dividere volebant, intendebant iis qui recusabant, in jus vocantes ad divisorum electionem. Lysias in oratione contra Alexidemum, si modo genuina est, et Aristoteles in Rep. Athen.Cf. Pollux VIII, 136.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Etym. M.:Δατητὴς, παρὰ Ἀττικοῖς διανεμητής. Ἀριστοτέλης. Δατητής apud Atticos vocatur divisor, teste Aristotele.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Lex. Rhetor. p. 567, 28:Εἰς δατητῶν [αἵρεσιν], πρόκλησις νεμέσεως κληρονομίας κοινοῦ τινὸς ἀγορασμοῦ· [δατηταὶ γὰρ] ἐπὶ τῶν διανεμόντων τὰ κοινά τισιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ· Δίκαι λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα ἄλλαι τινὲς καὶ εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν [ὁ μὲν θέλῃ, δὲ] μὴ θέλῃ τὰ κοινὰ ὄντα νέμεσθαι. Aristoteles in Republ. Atheniensium: Actiones ad archontem pertinent tum aliae quaedam tum ea quae dicitur: ad divisorum electionem, si alter vult, alter non vult ea quae communia sunt dividere.Sic locum constituit Meierus (Fragm. Lex. Rhet. Hal. 1844, p. 13). Codex: Εἰς δατητὸν πρόκλησις. . . ἀγορασμοῦ ἐπὶ τῶν. . . λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα ἀλλ ̓ εἴ τις καὶ ἐς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν μὴ θέλῃ κοινὰ τὰ ὄντα νέμεσθαι. Praeterea Meierus: Pro ἀγορασμοῦ, quod hic non emendi actum, sed rem emptam significat, malis forsitan ἄλλου, verum ea voce comprehenduntur omnia quaecunque non hereditate ad duorum pluriumve commune dominium perveniant; etenim post hereditatem emptio inprimis causa communis dominii esse solet. Ceterum de archontis officiis ita Pollux VIII, 89; Ὁ δὲ ἄρχων διατίθησι μὲν Διονύσια καὶ Θαργήλια μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν· δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται κακώσεως, παρανοίας, εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ἐπιτροπῆς ὀρφανῶν, ἐπιτρόπων καταστάσεις, κλήρων καὶ ἐπικλήρων ἐπιδικασίαι· ἐπιμελεῖται δὲ καὶ τῶν γυναικῶν, αἳ ἂν φῶσιν ἀπ ̓ ἀνδρὸς τελευτῆς κύειν· καὶ τοὺς οἴκους ἐκμισθοῖ τῶν ὀρφανῶν. Ἔστι δὲ ἐπώνυμος οὗτος, καὶ ἀπ ̓ αὐτοῦ ὁ χρόνος ἀριθμεῖται.
114ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.b

p. 114
Harpocration:Ἐπιμελητὴς τῶν μυστηρίων παρ ̓ Ἀθηναίοις λεγόμενος βασιλεύς. . . Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶν οὕτως· δὲ βασιλεὺς πρῶτον μὲν τῶν μυστηρίων ἐπιμελεῖται μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, οὓς δῆμος ἐχειροτόνει (1. χειροτονεῖ), β' μὲν ἐξ Ἀθηναίων ἁπάντων, ἕνα δ ̓ ἐξ Εὐμολπιδῶν, ἕνα δ ̓ ἐκ Κηρύκων. Curator mysteriorum apud Athen. erat ὁ βασιλεὺς (rex sacrorum). Aristoteles in Rep. Athen. Sic ait: Rex curat primum mysteria cum curatoribus, qui a populo creantur numero quattuor, duo ex omnibus civibus Atheniensibus, tertius ex Eumolpidis, quartus e Cerycibus.Cf. Pollux VIII, 90: Ὁ δὲ βασιλεὺς μυστηρίων προέστηκε μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, καὶ Ληναίων καὶ ἀγώνων τῶν ἐπὶ λαμπάδι· καὶ τὰ περὶ τὰς πατρίους θυσίας διοικεῖ. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται ἀσεβείας, ἱερωσύνης, ἀμφισβητήσεως· καὶ τοῖς γένεσι καὶ τοῖς ἱεροῖσι πᾶσιν αὐτὸς δικάζει, καὶ τὰς τοῦ ρόνου δίκας εἰς Ἄρειον πάγον εἰσάγει, καὶ τὸν στέφανον ἀποθέμενος εἰς Ἄρειον πάγον εἰσάγει, καὶ τὸν στέφανον ἀποθέμενος σὺν αὐτοῖς δικάζει. Προαγορεύει δὲ τοῖς ἐν αἰτίᾳ ἀπέχεσθαι μυστηρίων καὶ τῶν ἄλλων νομίμων· δικάζει δὲ καὶ τὰς τῶν ἀψύχων δίκας. Τὴν δὲ συνοικοῦσαν αὐτῷ βασίλισσαν καλοῦσιν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

28.

p. 114
Harpocration:Πολέμαρχος, ἀρχή τις ἦν παρ ̓ Ἀθηναίοις οὕτω καλουμένη. Ἔστι δὲ εἷς τῶν ἐννέα ἀρχόντων. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ διεξελθὼν ὅσα διοικεῖ πολέμαρχος, Πρὸς ταῦτα, φησὶν, αὐτός τε εἰσάγει δίκας τάς τε ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου καὶ κλήρων καὶ ἐπικλήρων τοῖς μετοίκοις, καὶ τἆλλα ὅσα τοῖς πολίταις ἄρχων, ταῦτα τοῖς μετοίκοις πολέμαρχος. Polemarchus, magistratus erat Athenis, unus de novem archhontibus. Aristoteles in Rep. Atheniensium, quae polemarchus administret persecutus: Ad haec, inquit, Polemarchus introducit causas detreotati et neglecti patrocinii et hereditatum et pupillarum heredum inquilinis; et omnino quodcunque archon civibus, id praestat inquilinis polemarchus.Eadem, missa Aristotelis mentione, ex Harpoer. Suidas et Photius v. Πολέμαρχος; hinc migrarunt in schol. Aldin. Ad Aristoph. Vesp. 1042. Eundem Aristotelis locum iterum Harpocration tangit v. Ἀπροστασίου: Ἀποστασίου δίκη τίς ἐστι κατὰ τῶν ἀπελευθερωθέντων δεδομένη τοῖς ἀπελευθερώσασιν, ἐὰν Ἀφιστῶνταί τε ἀπ ̓ αὐτῶν ἢ ἕτερον ἐπιγράφωνται προστάτην, καὶ ἅ κελεύουσιν οἱ νόμοι μὴ ποιῶσιν. Καὶ τοὺς μὲν ἁλόντας δεῖ δούλους εἶναι, τοὺς δὲ νικήσαντας τελέως ἤδη ἐλευθέρους ... Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τοῦ πολεμάρχου γράφει τουτί· Οὗτος δὲ εἰσάγει δίκας τάς τε τοῦ ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου καὶ κλήρων καὶ ἐπικλήρων. Cf. Idem. v. Ἡγεμονία δικαστηρίου. Cf. Pollux VIII, 91: Ὁδὲ πολέμαρχος θύει μὲν Ἀρτέμιδι ἀγροτέρᾳ καὶ τῷ Ἐνυαλίῳ, διατίθησι δὲ τὸν ἐπιτάφιον ἀγῶνα τῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντων, καὶ τοῖς περὶ Ἁρμόδιον ἐναγίζει. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται μετοίκων, ἰσοτελῶν, [ξένων, add. Meier.] προξένων· καὶ διανέμει τὸ λαχὸν, ἑκάστῃ φυλῇ τι μέρος· τὸ μὲν διαιτηταῖς παραδιδοὺς, εἰσάγων δὲ δίκας ἀποστασίου, ἀπροστασίου, κλήρων, μετοίκων. — Photius ν. Ηολέμαρχος (glossa altera): Οὗτος τὸ μὲν παλαιὸν τῶν ἐν πολέμοις ἡγεῖτο· ἀφ ̓ οὗ καὶ τὴν κλῆσιν ἔχει· ὕστερον δὲ τῆς ἡγεμονίας ἐκείνης ἀφαιρεθεὶς, προεστήκει μὲν τῶν τε ξένων καὶ τῶν μετοίκων· οὐκ ἤμειψε δὲ τὴν κλῆσιν. Vide Schoemann. 1. 1. p. 244, 7. 260, 29; Hermann. § 138, 8.
115ARISTOTELIS FRAGMENTA

29.

p. 115
Harpocration:Θεσμοθέται ... Ἀρχή τίς ἐστιν Ἀθήνησιν τῶν θεσμοθετῶν ἓξ τὸν ἀριθμὸν ὄντων· εἰσὶ δὲ ἐκ τῶν καλουμένων θ' ἀρχόντων. Καλοῦνται δὲ οὕτως, ὅτι τῶν νόμων τὴν ἐπιμέλειαν εἶχον· θεσμοὶ δὲ ἐκαλοῦντο οἱ νόμοι, ὡς προείπομεν (ν. Θεσμος). Ὅτι δὲ τοὺς νόμους οὖτοι διώρθουν κατ ̓ ἐνιαυτὸν ἕκαστον, εἴρηκεν Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (§58) καὶ Θεόφραστος ἐν γʹ Νόμων. δὲ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ (ἐν τῇ αʹ Ἀθ. Cod. A) Ἀθηναίων πολιτείᾳ διέρχεται ὅσα οὗτοι πράττουσιν. Themothetae, Atheniensium magistratus, numero erant sex, ex novem archontibus, quos dicunt. Nomen inde sortiti sunt, quod legum curam babebant; nam θεσμοί, ut ante diximus, appellabantur leges. Hi quotannis leges emenbabant, ut docuit Aechines in oratione adv. Ctesiphontem et Theophrastus in libro tertio de Legibus. Munia eorum recenset Aristoteles in Rep. Atheniensium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

30.

p. 115
Lex. Rhetor. p. 670, 15:Θεσμοθετῶν ἀνάχρισις. Κατὰ Ἀριστοτέλην οἱ θεσμοθέται ἐκ τῶν θʹ ἀρχόντων, αὐτοὶ ἒξ ὄντες· Οἱ δὲ λαχόντες ὑπὸ τῆς βουλῆς τῶν πεντακοσίων καὶ τοῦ δικαστηρίου δοκιμάζονται, πλὴν τοῦ γραμματέως, ἐρωτώμενοι τίνες αὐτῶν πατέρες, ὁμοίως καὶ δήμων τίνων εἰσὶ, καὶ εἰ ἔστιν αὐτοῖς Ἀπόλλων πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρκειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι, καὶ εἰ τὰ τέλη τελοῦσι, καὶ εἰ τὰς ὑπὲρ τῆς πατρίδος στρατείας ἐστρατεύσαντο· πάντα οὖν [adde ταῦτα] ἀνάκρισιν εὐλόγως ὠνόμασαν. Secundum Aristotelem Thesmothetae ex novem archontibus erant sex numero (non annumerato scriba) Qui sorte creati a senatu quingentorum et a dicasterio examen subihant, quo interrogabantur, quinam eorum patres, cujusnam demi essent, num Apollo ipsis esset Patricius et Juppiter Herceus, num parentes suos bene haberent, censumque solverent, et pro patria militassent. Haec omnia ἀνάκρισιν (inquisitionem) merito nominabant.Cf. Pollux VIII, 85: Ἐκαλεῖτο δέ τις Θεσμοθετῶν ἀνάκρισις, εἰ Ἀθηναῖοι εἰσὶν ἑκατέρωθεν ἐκ τριγονίας, καὶ τὸν δῆμον πόθεν, καὶ εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρκειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι, καἲ εἰ ἐστράτευνται ὑπὲρ τῆς πατρίδος, καὶ εἰ τίμημα ἔστιν αὐτοῖς. Ἐπηρώτα δὲ ἡ βουλὴ, ὤμνυον δὲ οὗτοι πρὸς τῇ βασιλείῳ στοᾷ ἢ ἐπὶ τοῦ λίθου (cf. fr. 13), ὑφ ̓ ᾦ τὰ ταμιεῖα (sic cod. Schotti; reliqui ἐφ ̓ ᾧ τε), συμφυλάξειν τοὺς νόμους, καὶ μὴ δωροδοκήσειν, ἢ χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀποτῖσαι· εἶτα ἐντεῦθεν εἰς τὴν ἀκρόπολιν ἀνελθόντες ὤμνυον ταὐτά. V. Dinarch. C. Aristog. § 17. — Pro ὑπὸ βουλῆς codex Lex. Rhet. Ὑπὲρ β. — Verba πλὴν τοῦ γραμματέως revocanda videntur post αὐτοὶ ἓξ ὄντες: quo enim nunc leguntur loco, turbant sententiam; postremum post πάντα οὖν desideres ταῦτα. Jam vero qoud apud Dinarchum est, εἰ τὰ ἱερὰ πατρῷα ἔστιν, explicationem accipiunt ab iis, quae hic grammaticus et Pollux habent: εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος καὶ Ζ. ἔ.; contra ea Pollucis εἰ τὸ τίμημα ἔστιν αὐτοῖς, explicatio est ejus, in quo cum hoc lexico Dinarchus conspirat, εἰ τὰ τέλη τελεῖ; denique Dinarchi εἰ τὰς στρατείας ὑπὲρ τῆς πόλεως ἐστράτευνται, verius videtur quam aut Pollucis εἰ ἐστρατεύοντο [ἐστράτευνται dedit Bekker.] ὑπὲρ τῆς πατρίδος, aut hujus grammatici τὰς ὑπὲρ πατρίδος στρ. Ἐστρατεύσαντο. M. H. Meier. Fragm. Lex. Rhet. Hal. 1844.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Harpocration. v. Δωροξενία:Καὶ Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τῶν θεσμοθετῶν λέγων γράφει τουτί· Εἰσὶ δὲ καὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας, ἄν τις δῶρα δοὺς ἀποφύγῃ τὴν συκοφαντίαν (scr. Τὴν ξενίαν). Aristoteles in Rep. Atheniensium de Thesmothetis dicens scribit haec: Actiones apud eos intenduntur in quibus Parastasis sive sacramenta deponebantur, peregrinitatis, peregrinitatis dono tentatae(et illius quidem, si quis peregrinus esse acousatur, hujus vero, si quis dona dando hanc peregrinitatis actionem devitare studet), falsae rolationis, ementitae citationis, insidiarum, deleti nominis et adulterii.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Idem v. Παράστασις verba Aristotelis plenius exhibet ita:Εἰσὶ δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας, ἄν τις δῶρα δοὺς ἀποφύγῃ τὴν ξενίαν, καὶ ψευδεγγραφῆς καὶ ψευδοκλητίας καὶ βουλεύσεως καὶ ἀγραφίου (ἀργυρίου codd. Plurimi, γραφίας Suidas) καὶ μοιχείας. Eadem Suidas v. Κατάστασις. Alia Supplentur e Photio.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Lex. Rhetor. (ad calcem Photii Lex.) p. 674, 8:Ξενίας γραφὴ καὶ δωροξενίας διαφέρει. Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶ, περὶ τῶν θεσμοθετῶν διαλεγόμενος· Εἰσὶ δὲ καὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας· ξενίας μὲν ἐάν τις κατηγορῆται ξένος εἶναι, δωροξενίας δὲ ἐάν τις δῶρα διδοὺς ἀποφύγῃ τὴν ξενίαν. Πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις] Meier.; codex: περὶ αὐτοῖς ὧν περιστάσεις, Verba ξενίας μὲν ... δωροξενίας δὲ apud Harpocrationem librarius omisit, patet quonam erroris genere. Pro διδοὺς ex Harpocratione reponendum δοὺς censet Meierus. Idem: Si cui displiceat, inquit, τὴν ξενίαν, et malit pro eo rescribi τὴν ξινίας, uti Lex. Rhetor. p. 238, 26 in simili causa habet ἀγῶνα ξενίας, is teneat ξενίαν eadem breviloquentia dictum videri pro ἀγῶνα ξενίας, ut προξενία et ἀτέλεια pro ψήφισμα προξενίας, ἀτελείας dicebatur. Cf. Harpocratio v. Ἡγεμονία δικαστηρίου: Ἄλλαι πρὸς ἄλλους τῶν ἀρχόντων ἐλαγχάνοντο δίκαι, τὰς δὲ ἀπενεχθείσας αἰ ἀρχαὶ κατὰ τὸν αὐτῆς ἑκάστη νόμον εἰσῆγον εἰς δικαστήριον ἡγουμένη καὶ προεστῶσα, οἷον πρὸς μὲν τὸν ἄρχοντα αἱ τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν ἐπικλήρων, πρὸς δὲ τὸν βασιλέα αἱ τῆς ἀσεβείας, πρὸς δὲ τὸν πολέμαρχον τοῦ ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου, πρὸς δὲ τοὺς θεσμοθέτας αἱ τῆς ξενίας τε καὶ δωροξενίας καὶ συκοφαντίας καὶ δώρων καὶ ψευδεγγραφῆς καὶ ὕβρεως καὶ μοιχείας καὶ βουλεύσεως καὶ ἄλλων. Quae item exscripsit Suidas s. v. Plura de Thesmothetis ex eodem haud dubie Aristotele, dat Pollux VIII, 87, 88: Οἱ μὲν θεσμοθέται προγράφουσι πότε δεῖ δικάζειν τὰ δικαστήρια· καὶ τὰς εἰσαγγελίας εἰσαγγέλλουσιν εἰς τὸν δῆμον καὶ τὰς χειροτονίας, καὶ τὰς προβολὰς εἰσάγουσι καὶ τὰς τῶν παρανόμων γραφάς· καὶ εἴ τις μὴ ἐπιτήδειον νόμον γράψειε, καὶ στρατηγοῖς εὐθύνας. Γίνονται δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς ξενίας, δωροξενίας, δώρων, συκοφαντίας, ψευδοκλητείας, ψευδεγγραφῆς, βουλεύσεως, ἀγραφίου, μοιχείας· εἰσάγουσι δὲ καὶ δοκιμασίαν ταῖς ἀρχαῖς, καὶ τοὺς ἀπεψηφισμένους, καὶ τὰς ἐκ τῆς βουλῆς καταγνώσεις, καὶ δίκας ἐμπορικὰς καὶ μεταλλικὰς, καὶ ἐὰν δοῦλος κακῶς ἀγορεύῃ τὸν ἐλεύθερον, καὶ ταῖς ἀρχαῖς ἐπικληροῦσι τὰ δικαστήρια τὰ ἴδια καὶ τὰ δημόσια· καὶ τὰ σύμβολα τὰ πρὸς τὰς πόλεις κυροῦσι, καὶ δίκας τὰς ἀπὸ συμβόλων εἰσάγουσι, καὶ τὰς τῶν ψευδομαρτυρίων τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου. Cf. Photius p. 670, 14 ed. Porson., Bekker. Anecd. I, p. 264.
116ARISTOTELIS FRAGMENTA

32.

p. 116
Lex. Rhetor. p. 672, 2:Κυρία ἐκκλησία· Δημήτριος φαληρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ τῆς Ἀθηναίων νομοθεσίας (15 fere litt. Spatium) πλεῖστα ἐχρημάτιζεν μέγιστα τῶν κοινῶν· ἀλλ ̓ ἐνῆν τὸν δεδεμένον φησίν· εἰκότως δ ̓ ἄν τις αὐτῷ ἐπιτιμήσειεν· εἰ (τί?) γὰρ ἄν πότε κυρίας ἐκκλησίας τοὺς Ἀθηναίους νομίσαι ἐν (10 fere litt.) ἐμίσθουν (10 fere litt.). Ἄμεινον οὖν Ἀριστοτέλει [πείθεσθαι]· τὰς γὰρ ἀρχὰς ἐν ταῖς κυρίαις ἐκκλησίαις φησὶν [ἐπι] χειροτονεῖσθαι, καὶ τὰς εἰσαγγελίας [τὸν βουλόμενον ποιεῖσθαι sive εἰσαγγέλλειν], καὶ τὰ ἄλλα (τὰς ἄλλας cod.) τῶν ἀναγκαίων χρηματίζειν· [χρηματίξειν δὲ] καὶ περὶ σίτου, [καὶ περὶ τῆς] φυλακῆς τῆς χώρας, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσκειν καὶ τὰς λήξεις (δείξεις cod.) τῶν κλήρων· ἐπὶ δὲ τῆς ὀστρακοφορίας προχειροτονίαν δίδοσθαι, εἰ δοκεῖ μὴ [εἰσφέρειν τὸ ὄστρακον]. Paestat Aristoteli fidem habere. Is enim dicit in κυρίαις ἐκκλησίαις magistratus confirmari (si bene rem gesserint; sin minus, abrogari), et causas de criminibus publicis ad populum deferri, deque reliquis necessariis agi, et de frumentis, de custodia regionis, et libellos publicatorum recitari et sortes hereditatum, et decerni num ostracismi habendi causa sit necne.Ad haec Meierus p. 21: Initio malo κυρία ἐκκλησία. — Demetrii Phalerensis orationi integritatem reddant acutiores; quae enim ipse perspexisse mihi videor, perpaua sunt, veluti quod rescririm: πλεῖστα ἐχρ. Καὶ μέγιστα; deinde restituerim: ἐπιτιμήσειεν· τί γὰρ ἄν ποτε ... νομίσειεν. Quum vero χρηματίζειν primum in prytanes cadat, id est in prytanum proedros, quatenus hi potissimum cum populo agebant (sic enim condilianda videtur lex ap. Dem. C. Mid. p. 517, qua prytanes jubentur χρηματίζειν, cum ipsius oratoris explicatione, qui τοὺς προέδρους χρηματίζειν dicit, ut hic definite dixerit, quod in lege minus accurate significatum sit; cf. Schoemann. Antiqq. p. 221, 4), dein in senatum quingentorum (sic Demosthen. De cor. p. 285, I: Πρὶν ἐκείνην (I. E, τὴν βολῆν) χρηματίσαι καὶ προβουλεῦσαι. Lycurg. C. Leocr. § 37, βουλὴν ... χρηματιοῦσαν περὶ φυλακῆς. Pollux. VIII, 144, ἡ βουλὴ ἐχρημάτισεν), denique, certe apud grammaticos, populus ipse, quatenus cum eo in concione agebatur, χρηματίζειν dicatur (Pollux VIII, 96): satis apparent quod subjectum ad ἐχρημάτισεν desideretur, non posse esse nisi aut τὴν βουλὴν aut τὸν δῆμον, quorum ut hoc praeferam, ipsum lemma glossae persuadet: spatium igitur XV literaum sic suppleverim [φησίν· ὁ μὲν γὰρ δῆμος]. Verum etiam in verbis ἀλλ ̓ ἐνῆν τὸν δεδεμένον, φησὶν, ubi malim certe τόν τε δῆμον, gravius latet ulcus neque minima labes; quae enim post φησὶν leguntur, non Demetrii sunt, sed ad Demetrium refellendum pertinent. — Ego Demetrium tale quid dixisse suspicor: [Κυρία ἐκκλησία, σία, οὐκ ἐν ᾗ] πλεῖστα ἐχρημάτιζον ἢ μέγιστα τῶν κοινῶν, ἀλλ ̓ ἐν ᾗ τὰς τῶν δημευομένων [ἀπογραφὰς ἀνεγίγνωσκον καὶ τὰ μισθώσιμα ἐμίσθουν]· εἰκότως δ ̓... ἐπιτιμήσειε· τίς γὰρ ἄν ποτε κυρίας ἐκκλησίας [καλέσαι] τοὺς Ἀθηναίους νομίσειεν [ἐν αἷς τὰ μισθώσιμα] ἐμίσθουν [καὶ ***]. Ἄμεινον οὖν κτλ. — Pergit Meierus: Feliciori mihi contigit esse in Aristotelis fragmento sanando, quod ut hodieque (in Prooemio tabulis scholarum univ. Hal. Praemisso, 1835-36) significavi rescribendum esse. Sequitur locus Aristotelis ita constitutus, uti a nobis exaratus est. Lacunae signa in codice sunt nulla. Libellum illum Meieri Lutetiae inspicere non licuit.
117ARISTOTELIS FRAGMENTA

33.

p. 117
Harpocration v. Κυρία ἐκκλησία:Τίνες δὲ αἱ κύρισι ἐκκλησίαι, Ἀριστοτέλης δεδήλωκεν ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, λέγων τοὺς πρυτάνεις συνάγειν τὴν βουλὴν καὶ τὸν δῆμον, τὴν μὲν βουλὴν ὁσημέραι, πλὴν ἐάν τις ἀφέσιμος (ἄφετος Pollux) ᾖ, τὸν δὲ δῆμον τετράκις τῆς πρυτανείας ἑκάστης. Ἐν δεῖ τὰς ἀρχὰς ἀποχειροτονεῖν, οἳ δοκοῦσι μὴ καλῶς ἄρχειν, καὶ περὶ φυλακῆς δὲ τῆς χώρας. Καὶ τὰς εἰσαγγελίας ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ τοὺς βουλομένους ποιεῖσθαί φησι, καὶ τὰ ἐξῆς. Quae fuerint conciones κύριαι, quas vocant, in Rep. Atheniensium docet Aristoteles; dicit vero prytanes senatum et populum convocare, et senatum quidem quotidie, nisi dies nefastus sit; populum vero quarter intra spatium uniuscujusque prytaniae. Proscribunt autem etiam κυρίαν ἐκκλησιαν, in qua magistratus abrogant qui male munere suo fungi videantur, et de regionis custodia aguint. Porro si quis publice nomen alicujus deferre velit, hoc eo die facere licet.Ex Harpocratione sua habent Photius p. 191, 1, Suidas et Etym. M. s. v. Cf. Hesychius atque Pollux VIII, 95, quem ex Aristotele hausisse non dubium est: Τῶν δ ̓ ἐκκλησιῶν ἡ μὲν κυρία, ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονοῦσιν, εἴπερ καλῶς ἄρχωσιν, ἢ ἀποχειροτονοῦσιν· ἐν ᾗ καὶ τὰς εἰσαγγελίας ὁ βουλόμενος εἰσαγγέλλει, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσκουσιν οἱ πρὸς ταῖς δίκαις, καὶ τὰς λήξεις τῶν κλήρων. Ἡ δὲ δευτέρα ἐκκλησία ἀνεῖται τοῖς βουλομένοις, ἱκετηρίαν θεμένοις, λέγειν ἀδεῶς περί τε τῶν ἰδίων καὶ τῶν δημοσίων, Ἡ δὲ τρίτη κήρυξι καὶ πρεσβείαις ἀξιοῖ χρηματίζειν, οὓς δεῖ πρότερον τοῖς πρυτάνεσιν ἀποδοῦναι τὰ γράμματα. Ἡ δὲ τετάρτη περὶ ἱερῶν καὶ ὁσίων. Pollucem festinanter exscripsit schol. In Aeschin. C. Tim. p. 124, I, p. 739 Reisk. — Quod ad φυλακὴν τῆς χώρας, de qua in κυρίαις ἐκκλησίαις relatum esse Aristoteles scibit, de ea suculenter disseruit Boeckhius (Urkunden über d. Seewesen p. 467), quibus illud unum addo, pertinuisse eo inprimis φυλακτήρια, in quibus versari solitos esse peripolow idem Aristoteles ap. Harpocrat. v. Περίπολος (fr. 20) narrat; hi enim, ut ait Pollux VIII, 105, περιῄεσαν τὴν χώραν φυλάττοντες. Meier. l. l. Ceterum alia tradit, neque unam, sed tres ecclesias κυρίας agnoscit, adeo ut κυρίας non distinxerit ab ordinariis (ἐννόμοις) omnibus, schol. Aristoph. Acharn. 19 (unde sua suidas s. v.): Εἰσὶ δὲ νόμιμοι ἐκκλησίαι αἱ λεγόμεναι (κύριαι adde ex Suida) τρεῖς τοῦ μηνὸς Ἀθήνησιν, ἡ πρώτη καὶ ἡ δεκάτη καὶ ἡ τριακάς. Εἰσὶ δὲ καὶ πρόσκλητοι συναγόμεναι κατά τινα ἐπείγοντα πράγματα. Αἱ μὲν οὖν νόμιμοι καὶ ὡρισμέναι ἐκκλησίαι κύριαι λέγονται, ὡς ἔφαμεν, αἱ δὲ πρὸς τὰ κατεπείγοντα συναγόμεναι σύγκλητοι. Haec ad tempora posteriora spectare videntur. Ceterum v. Schoemann. De comitiis p. 29 sqq., Antiqq. juris publ. p. 226 sqq. et Hermann. Staatsalterth. § 128, ibique laudatos.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

34.

p. 117
Schol. Aristoph. Plut. 278:Περὶ τοῦ παραδιδομένου τοῖς εἰσιοῦσιν εἰς τὸ δικαστήριον συμβόλου Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὕτω γράφει· Τοῖς γὰρ δικαστηρίοις χρῶμα **** ἐπιγέγραπται ἐφ ̓ ἑκάστῳ ἐπὶ τῷ σφηκίσκῳ τῆς εἰσόδου. δὲ λαβὼν τὴν βακτηρίαν βαδίζει εἰς δικαστήριον τὸ ὁμόχρουν μὲν τῇ βακτηρίᾳ, ἔχον δὲ τὸ αὐτὸ γράμμα, ὅπερ ἐν τῇ βαλάνῳ. Ἐπειδὰν δὲ εἰσέλθῃ, παραλαμβάνει σύμβολον δημοσίᾳ παρὰ τοῦ εἰληχότος ταύτην τὴν ἀρχήν.» De tessera quam judices in dicasterium ingredientes accipiebant, Aristoteles in Rep. Atheniensium sic scribit: «Unumquodque dicasterium suum habet colorem, (suamque literam) quae in supercilio januae inscripta legitur. Judex vero, sumto scipione, in id ingreditur dicasterium, quod eodem quo scipio ille colore est, eandemque habet literum, quae glandi scipionis inscripta est. Ingressus deinde tesseram accipit ab eo, cui munus hoc demandatum est.«Post χρῶμα, ab Hemsterhusio male in γράμμα mutatum, lacunam indicavit Dobraeus. Quae fortasse sic est explenda ut scribatur, τοῖς γὰρ δικαστηρίοις χρῶμά τέ ἐστιν ἴδιον ἑκάστῳ, καὶ γράμμα ἐπιγέγραπται ἐπὶ τῷ σφηκίσκῳ τῆς εἰσόδου. Non est aliunde cognitus hic usus vocabuli σφηκίσκος, quod in σφηνίσκῳ mutandum videbatur Schoemanno (Dissertat. De Sortitione judicum ap. Athen. Ad schol. Arist. Plut. v. 277. Gryphiswaldioe 1820) p. 15, male illud pro ἀέτωμα s. ἀετὸς accipienti. Supercilium januoe interpretatur Boeckhius Corp Inser. Vol. I, p. 341. Mihi non de toto supercilio intelligendum esse videtur, sed de lapide vel ligno quod in medio supercilio januae paululum eminet superciliumque cunei instar in duas partes dividit: quod et σφηκίσκος et σφηνίσκος apte dici potuit. Huic igitur cuneo inscripta fuit litera dicasterii, quemadmodum hodie numerum aedium non raro inscribi videmus. DINDORFIUS. — τὸ ὁμόχρουν] Cf. schol. Vesp. 1105: Ἐδίδοντο δὲ καὶ βακτηρίαι τοῖς δικασταῖς ὁμόχροοι τοῖς δικαστηρίοις, ὅπου ἑκάστους εἰσελθόντας δικάζειν ἔδει, ἵνα τὸν διαμαρτάνοντα ἀπελέγξῃ τὸ χρῶμα. Bekker. Anecd. p. 220, 17. — «Τὴν βάλα. Νον glandem sive globulum esse arbitror, in summa scipionis parte impositum, de quo ornamenti genere cf. Herodot. I, 195; et exstant hodieque, praecipue in vasis quae dicuntur Etruscis, scipionum in hunc modum ornatorum exempla. Huic igitur scipionis glandulae inscripta erat dicasterii nota.» SCHOEMANN 1. 1 p. 15. — παραλαμβάνει σύμβολον] Ct. schol. Ad v. 277: Εἰσελθοῦσιν ἑκάστῳ σύμβολον δίδοται δημόσιον παρὰ τῆς ἐπὶ τούτῳ εἰληχυίας ἀρχῆς, ἵν ̓ οἱ ἐξιόντες καὶ τοῦτο προφέροντες λαμβάνοιεν τὸν δικαστικὸν μισθόν. — Cf. Hermann. § 134; Schaemann. Antiq. p. 265.
118ARISTOTELIS FRAGMENTA

35.

p. 118
Harpocration:Διαμεμετρημένη ἡμέρα· μέτρον τι ἐστὶν ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διάσημα ῥέον. Ἐμετρεῖτο δὲ τῷ Ποσειδεῶνι μηνί· πρὸς δὴ τοῦτο (ὡς δὴ τούτῳ Suidas; ὡς etiam Harpoer. Cod. Antiquissimus) ἠγωνίζοντο οἱ μέγιστοι καὶ περὶ τῶν μεγίστων ἀγῶνες. Διενέμετο δὲ τρία (εἰς τρία alii codd.) μέρη τὸ ὕδωρ, τὸ μὲν τῷ διώκοντι, τὸ δὲ τῷ φεύγοντι, τὸ δὲ τρίτον τοῖς δικάζουσι. Ταῦτα δὲ σαφέστατα αὐτοὶ οἱ ῥήτορες δεδηλώκασιν, ὥσπερ καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (p. 587, cap. 63). Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ διδάσκει περὶ τούτων. Δκεπτέον δὲ τὸ παρ ̓ Ἰσαίῳ ἐν τῷ κατ ̓ Ἐλπαγόρου, πῶς (ὃς cod. E.) μεμετρημένης τῆς ἡμέρας ὁτὲ μέν φησι χωρὶς ὕδατος γίνεσθαι τοὺς ἀγῶνας, ὁτὲ δὲ πρὸς ὕδωρ. Διαμεμετρημένη ἡμέρα. Est mensura quaedam aquae ad delinitum diei sptium fluens: quae mense Posideone mensurabatur. Ad aquam istam judicia de causis maximi momenti habebantur. Aqua autem in tres dividehatur partes, quarum una actori, altera reo, tertia judicibus assignabatur. Id luculentissime ipsi rhetores declarant, uti v. c. Aeschines in oratione contra Ctesiphontem. Aristoteles vero de his exponit in Rep. Atheniensium.Ex Harpocratione sua habet Suidas s. v. Cf. Pollux IV, 166; schol. Ad Demosthem. De corona p. 265 ed. Bekker.; Xenophon. Hellen. I, 7, 24; Hermann. 1. 1. § 142, 5. Rhetorum locos notavit Küsterus ad Suidam l. l.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

36.

p. 118
Harpocration v. Τετρυπημένη:Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ γράφει ταυτί· «Ψῆφοι δέ εἰσι χαλκαῖ, αὐλίσκον ἔχουσαι ἐν τῷ μέσῳ, αἱ μὲν ἡμίσειαι τετρυπημέναι, αἱ δὲ ἡμίσειαι πλήρεις. Οἱ δὲ λαχόντες ἐπὶ τὰς ψήφους, ἐπειδὰν εἰρημένοι ᾦσιν οἱ λόγοι, παραδιδόασιν ἑκάστῳ τῶν δικαστῶν β' ψήφους, τετρυπημένην καὶ πλήρη, φανερὰς ὁρᾶν τοῖς ἀντιδίκοις, ἴνα μήτε πλήρεις, μήτε πάντῃ τετρυπημένας λαμβάνωσιν.» Aristoteles in Rep. Atheniesium scribit haec: «Sunt autem calculi aeeri, auliscum in medio habentes, quorum dimidia pars perforata, dimidia solida. Ceterum ii quibus hoc demandatum est, postquam perorata utrimque causa est, singulis judicibus binos tradunt calculos, perforatum et solidum, idque ad versariis inspectantibus, ne judices vel ambos solidos vel ambos perforatos accipiant.»
ARISTOTELIS FRAGMENTA

37.

p. 118
Lex. Rhet. p. 670, 30:Ἶσαι αἱ ψῆφοι αὐτῶν· ἐγένοντο δὲ ἶσαι ψῆφοι, ** ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ· «Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώκοντος αἱ τεναίων πολιτείᾳ· Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώκοντος αἱ τετρυπημέναι, τοῦ δὲ φεύγοντος αἱ πλήρεις· ὁποτέρῳ δ ̓ ἄν πλείους γένωνται, οὗτος ἐνίκα· ὅτε δὲ ἶσαι, φεύγων ἀπέφυγεν·» ὡς καὶ Θεοδέκτης ἐν τῇ Σωκράτους ἀπολογίᾳ. Aristoteles in Rep. Athen.: «Calculi accusantis perforati, rei vero solidi erant. Cui plures erant, is vincebat; sin aequales, reus absolvehatur.»Meierus: «Malim ἶσαι αἱ ψῆφοι αὐτῷ ἐγένοντο.» Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθ. Πολιτείᾳ· «Καὶ ... ἀπέφευγεν.» Οὕτως καὶ Θεοδέκτης, ut ἶσαι ἐγένοντο lemma constituant derivatum ex Aeschin. c. Ctesiph. § 252, verba autem καὶ ... ἀπέφευγεν ipsius sint Aristotelis.» Ceterum cf. Hermann. 1. 1. § 143; O. Müller. Addend. Ad edit. Aeschyl. Eumenid.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

38.

p. 118
Schol. Aristophann. Equit. 1150:Κημὸς ὲπὶ τοῦ καδίσκου εἰς ὃν τὰς ψήφους καθίεσαν ἐν τοῖς δικαστηρίοις ... Ὕστερον δὲ ἀμφορεῖς δύο ἵσταντο ἐν τοῖς δικαστηρίοις, μὲν χαλκοῦς, δὲ ξύλινος· καὶ μὲν κύριος ἦν, δὲ ἄκυρος. Ἔχει δὲ καὶ χαλκοῦς, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, διερρινημένον ἐπίθεμα, εἰς τὸ αὐτὴν μόνην τὴν ψῆφον καθίεσθαι. Κημὸς erat super urna, in quam calculi a judicibus injiciebantur. Postea duas in judiciis collocabant amphoras, alteram aeneam, alteram ligneam; illa rata, haec irrita. Aenea quoque, ut Aristoteles dicit, operculum habet perlimatum in tantum, ut foramen ipsum solummodo calculom immitti sinat.Cf. Hesych.: Κημὸς, τὸ ἐπιτιθέμενον τῇ τῶν δικαστῶν ὑδρίᾳ πεπλεγμένον πῶμα, παρόμοιον χώνῃ. Photius et Suidas: K., πλέγμα κωνοειδὲς, δι ̓ οὗ καθιᾶσιν οἱ δικασταὶ τὴν ψῆφον. In medio operculo erat foramen tantum, quantum ad excipiendum calculum sufficiebat; ipsi foramini vero superimpositum erat quasi infundibulum, uttius et commodius calculi injici possent. Ita bene Grashof. In censura libri Neumanniani in Jahn. Jahrb. 1829, II, p. 160. Cf. Steph. Thes. v. Κημός.
119ARISTOTELIS FRAGMENTA

39.

p. 119
Harpocration:Διαιτηταί ... Εἰσὶ δὲ οἱ διαιτηταὶ ἕταροι τῶν δικαστῶν· οὗτοι μὲν γὰρ ἐν δικαστηρίοις ἐδίκαζον ἀποδεδειγμένοις καὶ τὰς ἀπὸ τῶν διαιτητῶν ἐφεσίμους ἔκρινον, οἱ δὲ διαιτηταὶ πρότερον κλήρῳ λαχόντες ἐπιτρεψάντων αὐτοῖς τῶν κρινομένων τοῖς κρινομένοις διῄτουν. Καὶ εἰ μὲν ἤρεσκε τοῖς ἀντιδίκοις, τέλος εἶχεν δίκη· εἰ δὲ μὴ, τὰ ἐγκλήματα καὶ τὰς προκλήσεις καὶ τὰς μαρτυρίας, ἔτι δὲ καὶ τοὺς νόμους καὶ τὰς ἄλλας πίστεις ἑκατέρων ἐμβαλόντες εἰς καδίσκους καὶ σημηνάμενοι παρεδίδοσαν τοῖς εἰσαγωγεῦσι σῶν δικῶν. Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Arbitri a judicibus diversi fuerunt; nam judices in assignatis foris judicarunt, litesque ab arbitris ad se translatas discreverunt; arbitri vero ante sorte lecti quam ii, quorum de re agitur, se iis permitterent, arbitrium reddiderunt, et si litigantibus placuisset, finem liti imposuerunt; sin minus, crimina et citationes et testimonia et leges et alias utriusque probationes in echinum conjectas atque absignatas litium introductoribus tradiderunt. De quibus Aristoteles disserit in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 126: Διαιτηταὶ δὲ ἐκ τῶν ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονότων ἐκληροῦντο, καὶ ἐπεκληροῦντο αὐτοῖς αἱ δίαιται· καὶ ἀτιμία ἀφώριστο τῷ μὴ διαιτήσαντι τὴν ἐπικληρωθεῖσαν δίαιταν· τῶν δ ̓ ἐν ἱεροῖς πάλαι οὐδεμία δίκη πρὶν ἐπὶ διαιτητὰς ἐλθεῖν εἰσήγετο· ἔλεγον δὲ ἐπιτρέψαι δίαιταν, καὶ ἡ δίαιτα ἐκαλεῖτο ἐπιτρπή· ἡ δὲ ἔφεσις αὐτῶν εἰ εἰς δικαστήριον ἐγίγνετο, εἰς ἐχῖνον τὰς ψήφους ἐμβαλόντες ἰδίᾳ ἑκατέρας τοῦ φεύγοντος καὶ τοῦ διώκοντος κατεσημαίνοντο· ἐλάμβανον δὲ οἱ διαιτηταὶ δραχμὴν παρὰ τοῦ κρίνοντος τὴν καλουμένην παράστασιν, ἐγγράψαντος αὐτοῦ ἐν γραμματείῳ τὸ ἔγκλημα καὶ τὸ τίμημα· ἐλάμβανον δὲ καὶ ἑτέραν ὑπὲρ τῆς ἀντωμοσίας. Schol. In Platon. p. 457 Bekk.; Bekker. Anecd. I, p. 235. Hermann. l. l. § 145; Schoemann. Antiq. p. 266 et 284 sq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

40.

p. 119
Schol. Aristoph. Vesp. 1437: ἐχῖνος, ἄγγος τι χαλκοῦν καὶ ἐκ κεράμου, εἰς καθιᾶσιν οἱ διαιτηταὶ τὰ γραμματεῖα τῶν μαρτυριῶν, τινες ἐμαρτύρησαν, καὶ κατασημηνάμενοι μετὰ ταῦτα, εἰ ἐγκληθείη δίαιτα, τοῖς δικασταῖς ἐπεδίδουν. Τοῦ δ ̓ ἄγγους τούτου καὶ Δημοσθένης μνημονεύουσι καὶ Ἀριστοτέλης. Echinus, vas aeneum vel etiam figulinum, in quod deponebant arbitri tabulas testimoniorum, et quod obsignatum tum quum in jddicium res vocaretur, judicibus tradebant. Vasis hajus mentionem faciunt et Demosthenes et Aristoteles.Scholiastam exscripserunt Photius et Suidas s. v.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

40.

p. 119
Harpocration:Ἐχῖνος ἔστι μὲν ἄγγος τι, εἰς τὰ γραμματεῖα τὰ πρὸς τὰς δίκας ἐτίθεντο· Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Τομόθεον μνημονεύει Τοῦ ἄγγους τούτου καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Confer Polluc. VIII, 17; Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 258, 3; Stephan. Thesaur. s. v; Hermann. § 141, 12; Schoemann. p. 281.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

41.

p. 119
Harpocration:Κατὰ δήμους δικαστάς. Περὶ τῶν κατὰ δήμους δικαστῶν, ὡς πρότερον μὲν ἦσαν τριάκοντα, καὶ κατὰ δήμους περιιόντες ἐδίκαζον, εἶτα ἐγένοντο τεσσαράκοντα, εἴρηκεν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. De judicibus κατὰ δήμους, qui primum triginta, deiude quadraginta fuerunt, et singulos pagos oheuntes jus dicebant, Aristoteles scripsit in Rep. Athen.Pollux VIII, 100: Οἱ δὲ τεσσαράκοντα πρότερον μὲν ἦσαν τριάκοντα, οἳ περιιόντες κατὰ δήμους τὰ μέχρι δραχμῶν δέκα ἐδίκαζον, τὰ δὲ ὑπὲρ ταῦτα, διαιτηταῖς παρεδίδοσαν. Μετὰ δὲ τὴν τῶν τριάκοντα ὀλίγαρχίαν μίσει τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τριάκοντα τεσσαράκοντα ἐγένοντο. Cf. Aristot. Pol. IV, 13, 2. Hermann. § 146.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

41.a

p. 119
Pollux VIII, 62:Ἔφεσις δἔ ἐστιν, ὅταν τις ἀπὸ διαιτητῶν ἀρχόντων δημοτῶν ἐπὶ δικαστὴν ἐφῇ, ἀπὸ βουλῆς ἐπὶ δῆμον, ἀπὸ δήμου ἐπὶ δικαστήριον, ἀπὸ δικαστῶν ἐπὶ ξενικὸν δικαστήριον· ἐφέσιμος δ ̓ ὠνομάζετο δίκη· αὗται δὲ καὶ ἔκκλητοι δίκαι ἐκαλοῦντο. Τὸ δὲ παρακαταβαλλόμενον ἐπὶ τῶν ἐφέσεων, ὅπερ οἱ νῦν παραβόλιον καλοῦσι, παράβολον Ἀριστοτέλης λέγει.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

42.

p. 119
Harpocration:Ἐπιμελητὴς ἐμπορίου. Ἀριστοτέλης· «Ἐμπορίου δ ̓ ἐπιμελητὰς ιʹ κληροῦσιν, τούτοις δὲ προστέτακται τῶν τε ἐμπορίων ἐπιμελεῖσθαι, καὶ τοῦ σίτου τοῦ καταπλέοντος εἰς τὸ Ἀττικὸν ἐμπόριον τὰ βʹ μέρη τοὺς ἐμπόρους ἀναγκάζειν εἰς τὸ ἄστυ κομίζειν.» Aristoteles: »Decem emporii curatores sorte legunt, quibus id negotii datum est, ut emporiorum curam habeant et frumenti, quod in Atticum emporium advehatur, duas partes in urbem mercatores deferre cogant.»Eadem in Bekk. Anecd. I, p. 255, ubi post δέκα τὸν ἀριθμὸν adduntur: ἑκάστου ἔτους καθιστάμενοι. Cf. Boeckh. Oecon. Civil. Athen. Tom. I, p. 50 sq. Hermann. 136.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

43.

p. 119
Harpocration:Ἀγορανόμοι, οἱ τὰ κατὰ τὴν ἀγορὰν ὤνια διοικοῦντες ἄρχοντες ... Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ κληροῦσθαί φησι εʹ μὲν εἰς Πειραιᾶ, εʹ δὲ εἰς ἄστυ. Agoranomi, magistratus qui in foro venales administrant. Aristoteles in Rep. Atheniensium sorte eligi dicit, quinque in Piraeeum, et quinque in urbem.In Blancardi editione perperam legitur: ιεʹ δὲ εἰς ἄστυ, quae lectio neque in codd. Bekkeri invenitur, neque aliunde se commendat. V. Boeckh. C. Inser. I, p. 337 B. Cf. Schol. Aristoph. An. 723; Theophrast. ap. Photium et Suidam v. Κατὰ τὴν ἀγοράν; Hermann. 150, 9; Schoemann. p. 246.
120ARISTOTELIS FRAGMENTA

44.

p. 120
Harpocration:Σιτοφύλακες· ἀρχή τις ἦν Ἀθήνησιν ἥτις ἐπεμελεῖτο ὅπως σῖτος δικαίως πραθήσεται καὶ τὰ ἄλφιτα καὶ οἱ ἄρτοι. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιεʹ, [ιʹ] μὲν ἐν ἄστει, εʹ δ ̓ ἐν Πειραιεῖ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Sitophylaces, magistratus erat Athenis, qui curabat ut frumentum, farinae et panes justo pretio venderentur; eorumque quindecim erant, decem in urbe, quimque in Piraeeo, uti Aristoteles in Rep. Athen. monet.[ιʹ] addidit Valesius. Apud Photium postrema exhibentur ita: ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν πάλαι μὲν ιεʹ, [ιʹ] ἐν ἄστει, εʹ δὲ ὲν Πειραιεῖ, ὕστερον δὲ λʹ μὲν ἐν ἄστει, εʹ δὲ ἐν Πειραιεῖ, ὡς Ἀρ. Ἐν Ἀθ. Πολ. Cf. Polluc. VI, 36 et Bekk. Aneed. I, p. 300. Boeckh. Oeecon. Athen. I, 91; Hermann. 150, 11.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

45.

p. 120
Idem:Μετρονόμοι. Ἀρχή τις Ἀθήνησίν ἐστιν τῶν μετρονόμων, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Καλλισθένους. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιέ, εἰς μὲν τὸν Πειραιᾶ ί, έ δ ̓ εἰς ἄστυ, εἶχον δὲ τὴν ἐπιμέλειαν ὅπως δίκαια εἴη τὰ μέτρα τῶν πωλούντων, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ δηλοῖ. Metronomi, magistratus Athenis, qui mensuris praefecti, teste Dinarcho in oratione adversus Callisthenem. Erant autem quindecim, decem (quinque) in Piraeeo, quinque (decem) in urbe; curabantque ut mensurae vendentium justae essent, quod Aristoteles quoque in Rep. Athen. docet.ιεʹ μὲν εἰς Πειραιᾶ. Θʹ (ἐννέα, qoud natum ex εʹ) δὲ εἰς ἄστυ cod. D. Paris. Ita etiam Suidas s. h. v., ubi tamen unus liber pro θʹ habet ιʹ. Photius s. v.: ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν δεκαπέντε μὲν εἰς Πειραιᾶ, ἐννέα δὲ εἰς ἄστυ, et altera glossa: ἄρχοντες ἦσαν δέκα τὸν ἀριθμὸν, ὧν πέντε μὲν ἐν ἄστει, πέντε δὲ ἐν Πειραιεῖ. Hoc etiam in Lex. Seg. ap. Bekk. Aned. p. 278, 25. — Ceterum dubitari vix potest cum Boeckhio, Oecon. Civ. Ath. I, p. 52, scribendum esse ap. Harpocrat. Εἰς μὲν τὸν Πειραιᾶ πέντε, δέκα δ ̓ εἰς ἄστυ. Cf. Hermnn. 1. 1. 152, 12.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

46.

p. 120
Harpocration:Ἀστυνόμος. Δημοσθένης κατὰ Τιμοκράτους( §112, p. 735, 10). Δέκα φησὶν εἶναι τοὺς ἀστυνόμους Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, εʹ, μὲν ἐν Πειραιεῖ, εʹ δ ̓ ἐν ἄστει. Τούτοις δέ φησι μέλειν περὶ τε τῶν αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ τῶν κοπρολόγων καὶ τῶν τοιούτων. Decem esse astynomos Aristoteles dicit in Athen. Rep., quinque in Pyraeeo, quinque in urbe; curae iis esse dicit tibicinas, psaltrias, stercorilegos et horum similes.Cf. Aristot. Polit. VI, 4, 6; Boeckh. C. I. I, p. 337; Schubart. De aedil. p. 88; Hermann. 150, 7; Schoemann. p. 246.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.

p. 120
Phot. Lex.:Πεζὰς μόσχους· ἀντὶ τοῦ ἑταίρας· ἐλέγοντο γάρ τινες οὕτως, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν πολιτείᾳ· τὰς χωρὶς ὀργάνων. Κάνθαρος Συμμαχίᾳ· «Αὐλητρίδα πεζήν»· καὶ Εὔπολις Κόκαξι. Πεζὰς μόσχους meretrices quasdam appellabant, ut Aristoleles in (Athen.) Rep. Dicit, eas scilicet, quae absque musicis instrumentis artem suam quasi nudam exercebant.Huc pertinet quae in sequentibus p. 405, I alieno loco s. v. Πεζή leguntur: Τὰς ἑταίρας τὰς μὴ μουσικὰς, ἀλλ ̓ ἄνευ ἀργάνων καὶ ψιλὰς, πεζὰς καλοῦσιν. Cf. Hesych.: Πεζὰς μόσχους· οὕτως ἐκάλουν τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας χωρὶς ὀργάνου. Etym. M. p. 658, 36: Πεζαὶ ἑταῖραι αἱ χωρὶς ἀργάνων εἰς τὰ συμπόσια φοιτῶσαι. Cf. schol. Eur. Alc. 460.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.a

p. 120
Etym. M.Ἱεροποιοί (coll. Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 265 et Photius s. v.), κληρωτοὶ ἄρχοντες εἰσὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν, οἳ τά τε μαντεύματα ἱεροθετοῦσι (ἱεροθυτοῦσι, Lex. Rhet. Et Phot.), κἄν τι καλλιερῆσαι δέῃ, καλλιεροῦσι μετὰ τῶν μάντεων, καὶ θυσίας τὰς νομιζομένας ἐπιτελοῦσι καὶ τὰς πενταετηρί· δας ἁπάσας, πλὴν Παναθηναίων. Ταῦτα· Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Sacrifici, magistratus sorte lecti decem numero, qui vaticiniorum causa sacra instituunt, et si litare oporteat, litant cum vatibus, et sacrificia usu sancita faciunt, et quinquennalia festa adornant omnia praeter Panathenaea. Haec Aristoteles tradit in Atheniensium Rep.Deinde citato Demosthene p. 47, 13, addit: Μὴ ἀγνοῶμεν δὲ ὅτι καὶ ἄλλοι εἰσὶν ἱεροποιοὶ τῶν σεμνῶν θεῶν τὸν ἀριθμὸν δέκα (οἱ τὸν ἀριθμόν εἰσιν ἀόριστοι Phot.). Idque confirmat citato Demosthene p. 552, 6 et Dinarcho. Cf. Pollux VIII, 107: Δέκα ὄντες (sc. οἱ ἱεροποιοὶ) οὗτοι ἔθυον θυσίας τὰς πενταετηρίδας, τὴν εἰς Δῆλον, τὴν ἐν Βραυρῶνι, τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν (Ἡρακλείων?), τὴν Ἐλευσίναδε. Hermann. Staatsalt. 150, I; Goltesdienstihiche Alterth. 11, 10, 62, 11 et 13. De Διονυσίων ἐπιμελητῶν v. fr. 27 b.
121ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.b

p. 121
Athenaeus VI, p. 235 E:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Μεθωναίων (Ἀθηναίων corr. Grashof. p. 158) πολιτείᾳ, Παράσιτοι, φησὶ, τοῖς μὲν ἄρχουσι δύο καθ ̓ ἕκαστον ἦσαν· τοῖς δὲ πολεμάρχοις εἷς. Τεταγμένα δὲ ἐλάμβανον παρ ̓ ἄλλων τέ τινων καὶ τῶν ἁλιέων ὄψον.» Aristoteles in Athen. Rep.: «Parasiti archontibus duo erant singulis, polemarchis vero unus. Accipiebant autem statuta quaedam tum ab aliis, tum a piscatoribus obsonium.»Cf. Preller. ad Pol. p. 117, Hermann. Gottesd. Alt. 36, 19.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

48.

p. 121
Harpocration:Ταμίαι. Ἀρχή τις παρ ̓ Ἀθηναίοις ἦν οἱ ταμίαι, ιʹ τὸν ἀριθμόν. Παραλαμβάνουσι δ ̓ οὗτοι τά τε ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τὰς Νίκας καὶ τὸν ἄλλον κόσμον καὶ τὰ χρήματα ἐναντίον τῆς βουλῆς, ὥς φησιν Ἀρ. ἐν τῇ Ἀθ. Πολ. Εἰσὶ δέ τινες καὶ τῶν [ἱερῶν] τριήρων ταμίαι, ὡς αὐτὸς φιλόσοφός φησιν. Ὅτι δὲ καὶ τοῖς τριηράρχοις παρείποντο ταμίαι, δεδήλωκεν Εὔπολις ἐν Μαρικᾷ. Ταμίαι, quaestores. Magistratus fuerunt apud Athenienses quaestores, decem numero, qui Minervae simulacrum et Victorias aliaque ornamenta et pecunias in conspectu senatus recipiebant, ut ait Aristoteles in Rep. Atheniensium. Sunt etiam triremium sacrarum quaestores, eodem philesepho teste. Trierarchis quoque adjunctos fuisse declrat Eupolis in Marica.Eadem Photius et Suidas. Cf. Etym. M. s. v., Philemon. Lex. p. 151 ed. Osann. Bekker. Anecd. p. 306. Pollux VIII, 97: Ταμίαι τῆς θεοῦ κληρωτοὶ μὲν ἐκ πεντακοσιομεδίμνων ἦσαν, τὰ δὲ χρήματα παρελάμβανον τῆς βουλῆς παρούσης. Ἐκαλοῦντο δ ̓ οὗτοι κωλακρέται. Εἶχον δ ̓ ἐξουσίαν καὶ ζημίαν ἀφελεῖν, εἰ ἀδίκως ὑπὸ τῶν ἀρχόντων ἐπιβληθείη. Idem VIII, 116: Ταμίας ἐκάλουν τοὺς ταῖς ἱεραῖς τριήρεσι λειτουργοῦντας, ἄλλους ἢ τριηράρχους. Καὶ οἱ ἐκ τῆς Παράλου καὶ τῆς Σαλαμινίας ναῦται ἐκαλοῦντο οἱ μὲν οὐ πάραλοιμόνον, ἀλλὰ καὶ Παραλῖται, οἱ δὲ Σαλαμίνιοι. Cf. Hermann. 151,7. Apud Harpocrationem vocem ἱερῶν ante τριήρων inserendam esse monuit Meierus in Ersch. u. Gruber. Encycl. Sect. III, vol. XI, p. 392. De Sacris trieribus Aristoteli locus est in Lexico Rhetorico, quem hic apponere liceat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

49.

p. 121
Lex. Rhet. p. 676, 2:Πάμαλος καὶ Σαλαμινία. Ταύτας τὰς τριήρεις εὗ διὰ παντὸς πρὸς τὰς ἐπειγούσας ὑπηρεσίας, ἐφ ̓ αἶς καὶ ταμίαι τινὲς ἐχειροτονοῦντο· ἐχρῶντο δὲ αὐταῖς, εἰ δέοι στρατηγὸν μεταπέμψασθαι, ὥσπερ Ἀλκιβιάδην. δὲ Πάραλος ἀπό τινος ἥρωος ἐπιχωρίου ἐκλήθη. Τῆς δὲ Παράλου καὶ Σαλαμινίας ἐν τρίτῃ μνημονεύει Θουκυδίδης, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνισιν· Ἀριστοτέλης δὲ Ἀμμωνιάδα καὶ Πάραλον οἶδε καὶ Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους· Φιλόχορος (fr. 130 b) δὲ ἐν τῇ ςʹ τέτταρας αὐτὰς οἶδε, πρώτας μὲν δύο Ἀμμωνιάδα καὶ Πάραλον, προσγενομένας δὲ Δημητριάδα καὶ Ἀντιγονίδα. Ἐκαλοῦντο δὲ οἱ ἐμπλέοντες τῇ Παράλῳ Πάραλοι, ὡς καὶ παρ ̓ Αἰσχίνῃ (C. Ctesiph. § 162.), οἷον (1. οἱ δ ̓ ἐν) τῇ Σαλαμινίᾳ, Σαλαμίνιοι. Paralus et Salaminia. Has triremes perpetuo ad ministeria celeriter exsequenda paratas habebant. Earum etiam quaestores quosdam eligebant. Ceterum utebantur his navibus, si imperator arcessendus esset, uti v. c. Alcibiades. Paralus nomen habet a Paralo heroe indigena. Parali et Salaminiae libro tertio meminit Thucydides et Aristophanes in Avibus. Aristoteles vero et Dinarchus in oratione contra Timocratem A mmoniadem et Paralum memorant. Philochorus autem libro sexto quattuor naves sacras novit, primum quidem Ammoniada et Paralum, quibus deinde accesserint Demetrias et Antigonis. Nautae Parali navis nominabantur Parali, uti est etiam apud Aeschinem, simtliterque Salaminiae nautae, Salaminii.Suidas et Photius s. v. Ad haec Meierus: «ἐχρῶντο δ ̓ αὐταῖς] cod. Αὐτοῖς. — Πάραλος ἀπό τινος] cod. Π. Καὶ ἀ. τ. Cf. Thuc. III, 33, 72; Arist. AVV. 1204. — Ἀμμωνιάδα] cod. Utroque loco Ἀμοριάδα. Forma enim Ἀμμωνιάς quae exstat etiam ap. Photium v. Πάραλος p. 386, 26 et ap. Ulpian. In Demosth. Mid. p. 214 ed. Meae, propius ad codicis scripturam accedit quam Ἀμμωνίς, quod est ap. Harpocr. s. v.; analogiae autem ne illa quidem forma repugnat: certe in nominibus navium Atticarum reperitur non minus Ἀσκληπιάς, Δηλιάς, Ὀλυμπιάς, Ἀφροδισιάς, Σουνιάς, quam Αἰθιοπίς, Δελφίς, Δωρίς, Αεωντίς, Νηρηίς, Παλληνίς, Περσίς, Στρατηγίς. — Aristotelis nomine liber ejus Περὶ πολιτείας significatur. — Ammoniada inde esse dictam quod theoriis Ammoni Jovi mittendis adhiberi solita sit, Ulpiani l. c. sententia est: verum quum illius dei religio jam Peloponnesii belli temporibus non fuerit neglecta Atheniensibus, mirere Ammonidis navis apud Aristotelem demum et Dinarchum atque Philochorum exstitisse memoriam; nam si etiam apud oratores Dinarcho priores ea reperta esset, grammatici etiam antiquioribus testibus denunciassent testimonium. Acute igitur conjecit Grashofius in Jahnii Annall. X, 2, p. 166, Ammonidis nomen in Atticam civitatem receptum esse, quum Alexander Ammonis filium perhiberi se dicique jussisset, eoque dictam esse navem qua theori ad Alexandrum Ammonis filium missi veherentur, id quod fere Olymp. 112, 2 factum fuerit. Quae si vere sunt disputata, colligitur hinc Aristotelis librum de republica Atheniensium esse post id tempus editum, quo Alexander eos sibi arrogaret natales. Verum quod Aristoteles ut Dinarchus et Philochorus Paralum et Ammoniada novisse dicuntur, si ita accipiendum est, quasi vero Salaminiam non noverint, recte conjecisse putandus eat idem Grashofius Ammoniada non novam navem sacram fuisse, sed nomen id Salaminiae esse datum, ita ut quo tempore Ammonis fuerit, non fuerit Salaminia; atque eodem sane illud facere videtur, quod Protogenes pictor, qui circa Olymp. 104 natus et post Olymp. 119 obiisse videtur, quum Athenispropylaeon pingeret, Paralum et Ammoniada ibi fecit, non omissurus Salaminiam, si Salaminia eo tempore fuisset. Neque vero contra eam con jecturam pugnat, quod in inscriptionibus quibusdam, quae ad rem navalem Atheniensium spectant, — Boeckhius eas a. 1840 edidit et elegantissimae doctrinae plenissimo commentario instruxit (Urkunden uber d, Seewesen d. att, Staats) — Salaminia navis et triremis et quadriremis commemoratur, Ammonis non commemoratur. Etenim ex illis inscriptionibus quarta, quippe quae aut Ol. 105, 4 aut 106, I scripta videatur, hic ne in censum quidem venit; itaque agitur tanhum de inscriptione XIV quae Ol. 113, 4, et de inscriptionibus XV et XVI qua Ol. 114, 2 scriptae sunt; statuendum erit igitur Salaminiae nomen mox revocatum esse datumque sive rursus ipsi Ammonidi sive alii navi, quorum hoc probabilius est: neque quidquam est quod nos cogat, ut Salaminiam navem inscriptionum illarum pro nave sacra et publica baheamus. Haec doctissimus Meierus. Cf. ejusdem dissertationem de Paralo in Ersch. u. Gruber. Enclycl. sec. II, vol. XI, et Boeckh. 1. 1. p. 78. Veterum testimonia collecta habes in Stephan. Thes. v. Πάραλος.
122ARISTOTELIS FRAGMENTA

50.

p. 122
Harpocration:Ἀποδέκται· ἀρχή τίς ἐστι παρ ̓ Ἀθηναίοις οἱ ἀποδέκται, ἧς πολλάκις μνημονεύουσιν οἱ ῥήτορες καὶ οἱ κωμικοί. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ δεδήλωκεν, ὡς δέκα τε εἴησαν, καὶ ὡς παραλαβόντες τὰ γραμματεῖα ἀπαλείφουσι τὰ καταβαλλόμενα χρήματα τῆς βουλῆς ἐναντίον ἐν τῷ βουλευτηρίῳ· καὶ πάλιν ἀποδιδόασιν τὰ γραμματεῖα τῷ δημοσίῳ· καὶ ἁπλῶς πράττουσι διασαφεῖ. Ὅτι δὲ ἀντὶ τῶν κωλακρετῶν οἱ ἀποδέκται ὑπὸ Κλεισθένους ἀπεδείχθησαν, Ἀνδροτίων ἐν τῷ δευτέρῳ (fr. 3). Ἀποδέκται, receptores, magistratus fuit apud Athenienses, cujus oratores et comici subinde meminerunt. Aristoteles vero in Rep. Atheniensium ostendit denos fuisse, qui acceptis tabulis publicis, nomina debitorum post pecuniae solutionem, in senatu coram senatoribus delebant, tabulasque iterum aerario tradebant. Idem reliqua eorum munera quae fuerint exponit. Ceterum apodectae in locum colacretarum a Clisthene subrogati, ut Androtion libro secundo testatur.Eadem ex parte Suidas s. v., Etym. M. p. 124, Zonaras p. 234. Cf. Aristot. Polit. VI, 5, 4; Bek. Ker. Anecd. I, 98, 427; schol. Ad Aeschin. C. Ctesiphont. p. 252 ed. Bekk. Pollux VIII, 97: Ἀποδέκται δὲ ἦσαν δέκα, οἳ τούς τε φόρους καὶ τὰς εἰσφορὰς καὶ τὰ τέλη ὑπεδέχοντο καὶ τὰ περὶ τούτων ἀμφισβητούμενα ἐδίκαζον. Εἰ δέ τι μεῖζον εἴη, εἰσῆγον εἰς δικαστήριον. Boeckh. Staatsh. I, p. 171 sqq; Her. mann. § 151, 14; Schoemann. p. 249.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

51.

p. 122
Idem:Πωληταὶ καὶ πωλητήριον. Οἱ μὲν πωληταὶ ἀρχή τίς ἐστιν Ἀθήνησιδέκα τὸν ἀριθμὸν ἄνδρες, εἶς ἐκ τῆς φυλῆς ἑκάστης· διοικοῦσι δὲ τὰ πιπρασκόμενα ὑπὸ τῆς πόλεως πάντα, τέλη καὶ μέταλλα καὶ μισθώσεις καὶ τὰ δημευόμενα. Ὑπερίδης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀρισταγόρας β'. Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Πωληταί. Ἰσαῖος ἐν τῷ κατ ̓ Ἐλπαγόρου πολλάκις. Πωληταὶ et πωλητήριον. Erant Athenis πωληταὶ certus quidam magistratus, decem numero viri, ex singulis tribubus unus: qui omnia quae a civitate vendebantur administrabant, ut vectigalia, metalla, redempturas et quae publicabantur. Hyperides in secunda adversus Aristagoram. De iisdem disseruit Aristoteles in Rep. Athen. Πωλητήριον vero appellatur locus, ubi πωληταὶ considere solent. Isaeus in or. Contra Elepagoram frequenter ejus meminit.Eadem Suidas et Photius s. v., missa testium mentione. Pollux VIII, 99: Πωληταὶ τὰ τέλη πιπράσκουσι μετὰ τῶν ἐπὶ τὸ θεωρικὸν ᾑρημένων, καὶ τὰς τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου μετὰ τὸν πρότερον λόγον φυγόντων οὐσίας, καὶ τὰ δεδημευμένα. Πρυτανεύει δὲ ἐξ αὐτῶν εἶς, ὃς τὰ πωλούμενα βεβαιοῖ. Ἀπήγοντο δὲ πρὸς τούτους καὶ οἱ μετοίκιον μὴ τιθέντες. Boeckh. 1. 1. p. 176. Hermann. § 151. 115, 9.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

52.

p. 122
Idem:Εὐθῦναι· Λυσίας ἐν τῷ κατὰ Νικιδίου, εἰ γνήσιος. Εὐθύνης (εὐθύνη A. B. C.) ὄνομα ἀρχῆς παρ ̓ Ἀθηναίοις· ιʹ τὸν ἀριθμὸν ἦσαν ἄνδρες, παρ ̓ οἶς ἐδίδοσαν οἱ πρεσβεύσαντες ἄρξαντες διοικήσαντές τι τῶν δημοσίων τὰς εὐθύνας. Διείλεκται περὶ αὐτῶν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Εὐθῦναι. Lysias oratione adversus Nicidium, si genuina est Nomen magistratus apud Athenienses fuit. Erant autem euthyni decem numero, apud quos qui legetione functi erant, aut magistratum gesserant, aut aliquid rerum pu blicarum administraverant, rationes reddebant. Disserit de iis Aristoteles in Rep. Atheniensium.
123ARISTOTELIS FRAGMENTA

53.

p. 123
Harpocration:Λογισταὶ καὶ λογιστήρια, ἀρχή τις παρ ̓ Ἀθηναίοις οὕτω καλουμένη· εἰσὶ δὲ τὸν ἀριθμὸνί, οἲ τὰς εὐθύνας τῶν διῳκημένων ἐκλογίζονται ἐν ἡμέραις λʹ, ὅταν τὰς ἀρχὰς ἀποθῶνται οἱ ἄρχοντες· Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ ὑπὲρ Κτησιφῶντος 117). Διείλεκται περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ἔνθα δείκνυται ὅτι διαφέρουσι τῶν εὐθυνῶν ... Λογιστήρια δ ̓ ἐστὶ τὰ τῶν λογιστῶν ἀρχεῖα, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους καὶ Ἀνδοκίδης ἐν τῷ περὶ τῶν μυστηρίων 37). Λογισταὶ et λογιστήρια. Logistae magistratus quidam apud Atheaienses. Decem erant, qui rationes rerum administratarum subducebant intra triginta dierum spatium postqsam magistratus munere decesserant. Demosthenes indratione contra ctesiphontem. Disserit de iis Aristoteles in Rep. Athen., ubi demonstratur logistas diversos esse ab euthynis. Logisteria vero sunt curiae logistarum, ut Dinarchus in or contra Timocratem et Andocides or. De mysteriis.Diversos ab euthynis fuisse logistas hoc uno traditur loco Harpocrationis vel Aristotelis. Quare G. Hermannus (Boeckh's Behandlung d. griech. Inschriften p. 220 sqq.) ad Photium, Etym. M. et Zonaram v. Εὐθῦναι pronocans, aliaque argumenta petens ex numero, munere et electionis modo, quae eadem sint apud utrosque, corruptum esse locum Harpocrationis, scribendumque οὐ διαφέρουσι censuit. At nihil esse mutandum, recteque Aristotelem distinxisse contra Hermannum docuit Boechhius in Rhein. Mus. 1827, I, p. 58-97. Cf. idem Staatshaushaltung d. Athen. I, p. 204 sqq. C. Hermann. Staatsalterth. § 154; Schoemann. Antiq. Jur. Publ. p. 240; Westermann. In Pauly's Realencycl. v. Λογισταί.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

54.

p. 123
Lex. Rhetor. p. 672, 20:Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὕτω λέγει· «Λογισταὶ δὲ αἱροῦνται δέκα, παρ ̓ οἷς διαλογίζονται πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ τά τε λήμματα καὶ τὰς γεγενημένας δαπάνας. Καὶ ἄλλοι δέκα συνήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις. Καὶ οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀνακρίνονται πρῶτον, εἶτα ἐφίενται εἰς τὸ δικαστήριον, εἰς ἕνα καὶ φʹ. Aristoteles in Rep. Athen. ita loquitur: «Logistae suffragiis creantur decem, apud eosque rationes pecuniae acceptae et expensae a magistratibus reddebantur. Adjunctos habehant decem synegoros sive assessores, qui cum logistis rationes ipsis subjectas examinabant. Apud hos igitur primum rationes magistratus reddebant, dinde (si expurgare se non poterant) ab iisdem deducebantur in judicium quod erat virorum unius et quingentorum.»Sic Meierus; libri: Καὶ ἄλλοις ... συνηγόροις ... συνανακρίνουσι ... ἀνακρίνοντες. Siglo φʹ in codice supra scriptum est αʹ, qoud pertinet ad vocem ἔνα Grashofius scribi voluit εἰς, αφά (1501). Meierus ad h. l.: «Aristotelem in libro de rep. Atheniensium de logistis et euthynis ita disseruisse, ut euthynos diversos esse doceret ab logistis, constitit jam ex Harpocrat. v. Εὐθῦναι et Λογισταί. Verum ipsa verba Aristotelis hic demum lexicographus promittit, neque vero stat promisso; nam quum Aristotelem eodem loco probabile sit tum de logistis et de synegoris egisse, hic locus omissis euthynis et euthynorum paredris ad solos logistas et synegoros pertinet. Verum etsi non integer videtur locus esse, tamen vel sic quaedam continet, quae aliunde non didiceris. Primum enim quum lex. Rhet. p. 276, 17, quocum ad verbum conspirat Etym. M. p. 569, 31, logistas sortito factos esse contendat (ἄρχοντές εἰσι κληρωτοί), reliqui autem grammatici de modo, quo illi facti sint, taceant omnino (nam quod Pollux VIII, 99 videbatur docere sortitione ab senatu quingentorum instituta logistas esse factos, id jam intelleximus esse nihili atque ex librariorum tantum Pollucis socordia ortum male ad logistas referentium, quod ille de ἀντιγραφεῦσι docuerit), nunc ex Aristotele discimus eos suffragiis creatos esse: λογισταὶ αἱροῦνται; Aristoteli autem quis dubitaverit plus tribuere quam incerto illi grammatico, cui Lex. Rhet. Et Etym. M. sua debent? Hujus auctorritati satis erit tribuisse, si concesseris logistas antiquitus suffragiis, postea sorte factos esse. Jam vero, quod olim Boeckhius sola confectura assecutus erat, apud logistas λογισμὸν, id est rationes pecuniae publicae acceptae et expensae redditas esse, euthynos autem in reliquas muneris publici partes inquisivisse (cf. Boeckhii Comment. De logistis et euthynis p. 73), id jam Aristoteles eatenus certe confirmat, quod apud logistas ab omnibus magistratibus rationes acceptae et expensae pecuniae redditas esse scribit.— Qui autem sequitur de synegoris locus, eum corruptum esse ex ipsos initio apparet; fortasse scribendum est: δαπάνας· καὶ [τούτοις ἐβοήθουν] ἄλλοι [τε καὶ δὴ καὶ οἱ] δέκα συνήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις [τοὺς ὑπευθύνους]· καὶ [γὰρ] οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀνακρίνονται πρῶτον. Cf. Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 301, 4: Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν κληρωτοὶ, οἳ τοῖς λογισταῖς ἐβοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάτων τινὰ ἀρχήν. Judicium autem, quod de euthynis magistratuum judicaverit, fuisse unius et quingentorum judicum, id vero etiam novum accedit, quod ex hoc demum loco discimus; cf. Schoemann. De lit. Attic. p. 136.»
124ARISTOTELIS FRAGMENTA

55.

p. 124
Schol. Aristoph. Vesp. 691:Ἐλάμβανον οἱ ῥήτορες δραχμὴν, ὅτε συνηγόρουν ὑπὲρ τῆς πόλεως ὑπὲρ ἄλλου τινός. Ἐκ τούτου δὲ φαίνεται ὅτι μισθοφόρος ἦν ἀρχή. Κληρωτοὺς δὲ γενομένους δέκα συνηγόρους Ἀριστοτέλης φησίν. Aristoteles decem (logistarum) assessores sorte legi dicit.Non eos tamen συνηγόρους intellige de quibus scholiasta h. l. loquitur (hi enim χειροτονητοί), sed eos de quibus Bekk. Anecd. 1, 301: Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν κληρωτοὶ, οἳ τοῖς λογισταῖς ἐβοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάντων τινὰ ἀρχήν. Cf. fr. Antecedens.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

56.

p. 124
Harpocration:Ἵππαρχος .. Λέγεται δὲ παρ ̓ Ἀθηναίοις ἵππαρχος καὶ τῶν ἱππέων ἄρχων· δύο δ ̓ ἦσαν οὗτοι, ὡς Δημοσθένης ἐν δʹ Φιλιππικῶν φησὶ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Hipparchi sive equitum praefecti duo erant apud Athenienses, ut Demosthenes in Philippica quarta dicit et Aristoteles in Athen. Rep.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

57.

p. 124
Idem:Φύλαρχός ἐστιν κατὰ φυλὴν ἑκάστην τοῦ ἱππικοῦ ἄρχων, ὑποτεταγμένος δὲ τῷ ἱππάρχῳ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησί. Phylarchus, qui suae tribus equitatui praefectus est, subditus reat Hipparcho, ut Aristoteles in Rep. Athen. dicit.Cf. Pollux VIII, 87. Hermann. 152, 2; Schoemann. p. 256.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

58.

p. 124
Idem:Στρατηγοί. Οἱ καθ ̓ ἔκαστον ἐνιαυτὸν χειροτονούμενοι στρατηγοὶ δέκα ἦσαν, ὡς μαθεῖν ἔστιν ... ἐκ τῆς Ἀθηναίων πολιτείας Ἀριστοτέλους. Imperatores quoque anno eligebantur decem, ut discere est ex Aristelis Rep. Athen.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

59.

p. 124
Idem:Στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις. Αἰσχίνης ἐν τῷ περὶ τῆς παραπρεσβείας 168). Τίς ἦς ἐν τοῖς ἐπωνύμοις στρατεία, δεδήλωκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ λέγων· «Εἰσὶ γὰρ ἐπώνυμοι δέκα μὲν οἱ τῶν φυλῶν, δύο δὲ καὶ τεσσαράκοντα οἱ τῶν ἡλικιῶν. Οἱ δὲ ἔφηβοι ἐγγραφόμενοι, πρότερον μὲν εἰς λελευκωμένα γραμματεῖα ἐνεγράφοντο, καὶ ἐπεγράφοντο αὐτοῖς τε ἄρχων, ἐφ ̓ οὗ ἐνεγράφησαν, καὶ ἐπώνυμος τῷ προτέρῳ ἔτει λελειτουργηκώς νῦν δὲ εἰς τὴν βουλὴν ἀναγράφονται.» Καὶ μετ ̓ ὀλίγα· «Χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις καὶ πρὸς τὰς στρατείας, καὶ ὅταν ἡλικίαν ἐκπέμπωσι, προγράφουσι ἀπὸ τίνος ἄρχοντος ἐπωνύμου μέχρι τίνος δεῖ στρατεύεσθαι.» Διείλεκται περὶ τούτων καὶ Φιλόχορος ἐν δ ̓ τῆς Ἀτθίδος. Militia in Eponymis, cujus meminit Aeschines in oratione De falsa legatione, quid sit declarat Aristoteles in Rep. Athen. inquiens: «Eponymorum duo sunt genera: nam decem numero sunt tribuum; duo et quadraginta sunt aetatum. Ephebi vero, antea quidem in albo inscribebantur ac notabatur archon anni, quo inscriberentur, et eponymus anni antecedentis; nunc vero in senatu inscribuntur. »Et paullo post: «Utuntur autem eponymis etiam ad militaim, et quum juventutem emittunt, a quo archonte eponymo usque ad quem stipendia merere oporteat adscribunt. »Disserit de his etiam Philochorus Atthidis libro quarto.λελειτουργηκὼς ex conj. Kayseri ad Philostrat. Non notavi quo loco. δεδεικτικῶς B. D., δεδεικτικώς G., δὲ δεικτικῶς A.C.; δεδιῃτηκώς Goesiana. Ἐπιδεδημηκώς in edit. Blancardiana. Prioiem loci partem accuratius praebet Harpocrat. Prioiem loci partem accuratius praebet Harpocrat. v. Ἐπώνυμοι: Διττοί εἰσιν οἱ ἐπώνυμοι, οἱ μὲν ί τὸν ἀριθμὸν, ἀφ ̓ ὧν αἱ φυλαὶ, ἔτεροι δὲ βʹ καὶ μʹ, ἀφ ̓ ὧν αἱ ἡλικίαι προσαγορεύονται τῶν πολιτῶν καθ ̓ ἕκαστον ἔτος, ἀπὸ τή ἐτῶν μέχρις ξʹ. Ceterum vid. Boeckh. Index lectt. Hib. Berolin. 1819-20, p. 7 sqq.; c. Inscrr. I, p. 113, 156; Schoemann. 1. 1. p. 254; Hermann. § 152, 13; Siebelis ad Philochor. p. 42.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

60.

p. 124
Harpocration:Ἀδύνατοι, οἱ ἐντὸς τριῶν μνῶν κεκτημένοι τὸ σῶμα πεπηρωμένον (adde ἔχοντες, vel scr. Πεπηρωμένοι). Ἐλάμβανον δὲ οὗτοι δοκιμασθέντες ὑπὸ τῆς βουλῆς β' ὀβολοὺς τῆς ἡμέρας ἑκάστης, ὀβολὸν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ὡς δὲ Φιλόχορός (fr. 67) φησιν, θʹ δραχμὰς κατὰ μῆνα. Invalidi, intra tres minas possidentes et corpore mutilati. Hi a senatu approbati vel duos obolos vel unum obolum quotidie accipiebant, ut Aristoteles in Rep. Athen. ait.Cod. E: κεκτημένοι οἱ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα ... βουλῆς οἱ μέν φασιν ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Apud Zonaram s. v.: ἐλάμβανον ... οἱ μὲν ἐφ ̓ ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Suidas: Ἀδύνατοι, οἱ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα· ἐλάμβανον δὲ οὗτοι δοκιμασθέντες ἀπὸ τῆς βουλῆς (τῶν πεντακοσίων ex seqq. Addit Bernhardy.) οἱ μὲν [πεντακόσιοι] ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Φιλόχορος κτη., ut ap. Harp. Eadem Zonaras p. 42, Favorinus et Hesych. — Bekker. An. I, p. 345: Ἀβύνατοι, οἱ μέρος τι βεβλαμμένοι τοῦ σώματος, ὡς μηδὲ ἐργάζεσθαι· οἳ καὶ ἐχορηγοῦντο τὰ πρὸς τὸ ζἦν παρὰ τῆς πόλεως, μισθοφορούντων αὐτῶν τῶν ἐντὸς τριῶν μνῶν περιουσίαν κεκτημένων· ἐδοκιμάζοντο δὲ οἱ ἀδύνατοι ὑπὸ τῆς τῶν φʹ βουλῆς, καὶ ἐλάμβανον τῆς ἡμέρας, ὡς μὲν Λυσίας, ὀβολὸν ἔνα, ὡς δὲ Φιλόχορος εʹ, Ἀριστοτέλης δὲ β' ἔφη. Cf. Taylor. Ad Lysiae orat. De invalido init.; Boeckh. Staatch. I, p. 260 sqq. Hermann. § 152, 14.
125ARISTOTELIS FRAGMENTA

61.

p. 125
Plutarch. Themist. c. 10:Κρατήσας δὲ τῇ γνώμῃ (ὁ Θεμιστοκλῆς) ψήφισμα γράφει, τὴν μὲν πόλιν παρακαταθέσθαι τῇ Ἀθηνᾷ τῇ «Ἀθηνάων μεδεούσῃ», τοὺς ἐν ἡλικίᾳ πάντας ἐμβαίνειν εἰς τὰς τριήρεις, Ἀριστοτέλης μέν φησι τὴν ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴν πορίσασαν ἑκάστῳ τῶν στρατευομένων ὀκτὼ δραχμὰς αἰτιωτάτην γενέσθαι τοῦ πληρωθῆναι τὰς τριήρεις· Κλείδημος δὲ κ. τ. λ. (V. Clidem. fr. 13). Quum sententia Themistoclis (sc. oraculi murum ligneum de navibus intelligendum esse) comprohata esset, Decretum foeit, quo urbem Minervae tutelari Athenarum deae commendandam et omnes qui essent valida aetate, triremes conscendere jubebat, ete ... Quum autem pecunia publica non aset Atheniensibus, Aristoteles ait per Areopagitas maxime eüectum, ut triremes implerentur, qui singulis militibus octo drachmas dederint.[Arist. Pol. V, 3, 5: Ἡ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴ εὐδοκιμήσασα ἐν τοῖς Μηδικοῖς ἔδοξε συντονωτέραν ποιῆσαι τὴν πολιτείαν, καὶ πάλιν ὁ ναυτικὸς ὄχλος γενόμενος αἴτιος τῆς περὶ Σαλαμῖνα νίκης καὶ διὰ ταύτης τῆς ἡγεμονίας διὰ τὴν κατὰ θάλασσαν δύναμιν τὴν δημοκρατίαν ἰσχυροτέραν ἐποίησεν. Id. IV, 4, I: Τὸ τριηρικὸν Ἀθήνησι (πολύοχλόν ἐστιν). Id. V, 2, 12: Ἀθήνησιν .. Μᾶλλον δημοτικοὶ οἱ τὸν Πειφαιᾶ οἰκοῦντες τῶν τὸ ἄσιυ.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

62.

p. 125
Harpocration:Ἑλληνοταμίαι ... Ὅτι ἀρχή τις ἦν οἱ Ἑλληνοταμίαι, οἳ διεχείριζον τὰ χρήματα, καὶ Ἀριστοτέλης δηλοῖ Ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Hellenotamiae, aerarii Graecanici praefecti, magistratus fuit, qui pecunias administrabant, ut Aristoteles ait in Rep. Albem.cf. Bekker. Anecd. I, p. 248, 29; 188, 16; Pollux VIII, 114; Thucyd. I, 86; Boeckh. Staatsh. I, p. 191 sqq. L. Dindorf. In Steph. Thes. s. v. Hermann. Staatsalt. § 156, 6; Schoemann. Histor. Jur. Publ. p. 320, 430, 432.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

63.

p. 125
Bekker. Anecd. p. 436, I:Ἀθηναῖοι ἀπὸ συμβόλων ἐδίκαζον τοῖς ὑπηκόοις. Οὕτως Ἀριστοτέλης. Athenienses ex pactis conventis jus dixerunt sociis subditis, ut Aristoteles exponit.Cf. Harpocrat.: Σύμβολα τὰς συνθήκας, ἃς ἄν αἱ πόλεις ἀλλήλαις θέμεναι τάττωσι τοῖς πολίταις ὥστε διδόναι καὶ λαμβάνειν τὰ δίκαια. Aristot. Polit. III, I, 3; Andocid. C. Alcib. c. 18; Hermann. 116, 5. 157, 6; Schoemann. p. 376. [Arist. Pol. III, 8, 4: Ἐπεὶ γὰρ θᾶττον ἐγκρατῶς ἔσχον τὴν ἀρχὴν (οἱ Ἀθηναῖοι), ἐταπείνωσαν αὐτοὺς (Σαμίους καὶ Χίους καὶ Λεσβίους) παρὰ τὰς συνθήκας.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

64.

p. 125
Plutarch. Cimon c. 10:Ὡς δ ̓ Ἀριστοτέλης φησὶν, οὐχ ἁπάντων Ἀθηναίων, ἀλλὰ τῶν δημοτῶν αὐτοῦ Λακιαδῶν παρεσκευάζετο (sc. Κίμων τῷ βουλομένῳ τὸ δεῖπνον). Aristoles Cimonem non omnibus Atheniensibus, sed curialibus suis Laciadis, quicumque ex iis vellent, coenam parasse scribit.Aliter Cornel. Nep. In Cimone.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

65.

p. 125
Plutarch. Pericl. c. 4:Διδάσκαλον δ ̓ αὐτοῦ τῶν μουσικῶν οἱ πλεῖστοι Δάμωνα γενέσθαι λέγουσιν ... Ἀριστοτέλης δὲ παρὰ παρὰ Πυθοκλείδῃ μουσικὴν διαπονηθῆναι τὸν ἄνδρα (Periclem) φησίν. In musicis plerique praeceptorem fuisse Pericli Damonem tradunt; Aristoteles autem virum hucn apud Pythoclidem musicam tractasse memorat.Utroque usus est Pericles, uti patet ex Platonis Alcib. I, p. 118, ubi plura de Pythoclide σεμνῆς μουσικῆς διδασκάλῳ καὶ Πυθαγορείῳ.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

66.

p. 125
Idem. Ibid. c. 9:Τούτοις (sc. τῷ Κίμωνος πλούτῳ καὶ χρήμασιν, ἀφ ̓ ὧν ἐκεῖνος, ἀνελάμβανε τοὺς πένητας) Περικλῆς καταδημαγωγούμενος τρέπεται πρὸς τὴν τῶν δημοσίων διανομὴν, συμβουλεύσαντος αὐτῷ Δημωνίδον τοῦ Οἴηθεν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε. Καὶ ταχὺ θεωρικοῖς καὶ δικαστικοῖς λήμμασιν ἄλλαις τε μισθοφοραῖς καὶ χορηγίαις συνδεκάσας τὸ πλῆθος ἐχρῆτο κατὰ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, ἧς αὐτὸς οὐ μετεῖχε διὰ τὸ μήτ ̓ ἄρχων μήτε θεσμοθέτης μήτε βασιλεὺς μήτε πολέμαρχος λαχεῖν. Αὗται γὰρ αἱ ἀρχαὶ κληρωταί τε ἦσαν ἐκ παλαιοῦ καὶ δι ̓ αὐτῶν οἱ δοκιμασθέντες ἀνέβαινον εἰς Ἄρειον πάγον. Διὸ καὶ μᾶλλον ἰσχύσας Περικλῆς ἐν τῷ δήμῳ κατεστασίασε τὴν βουλὴν, ὥστε τὴν μὲν ἀφαιρεθῆναι τὰς πλείστας κρίσεις δι ̓ Ἐφιάλτου, Κίμωνα δ ̓ ὡς φιλολάκωνα καὶ μισόδημον ἐξοστρακισθῆναι, πλούτῳ μὲν καὶ γένει μηδενὸς ἀπολειπόμενον, νίκας δὲ καλλίστας νενικηκότα τοὺς βαρβάρους καὶ χρημάτων πολλῶν καὶ λαφύρων ἐμπεπληκότα τὴν πόλιν. His in populum gratis Cimonis institutis superatus Pericles ad publicorum bonorum divisionem animum adjecit, usus. Ut Aristoteles auctor est, consilio Damonidis Oeensis. Itaque celeriter theatralibus ac praemiss judiciorum aliisque mercedibus et emolumentis multitudine corrupta, usus est ejus opera contra senatum Areopagiticum, in quo ipse non erat, quod neque archon, neque thesmotheta, neque rex sacrorum, neque polemarchus sorte erat lectus; nam hi magistratus sorte antiquitus obveniebant, ac qui se in iis obeundis probassent, ii in senatum Areopagiticum cooptabantur. Ceterum populi auxilio Pericles senatum istum factione sua vicit effecitue opera Ephialtis, ut ei major pars judiciorum adimeretur, Cimonque tanquam Lacedaemoniorum fautor, et infensus populo, ostracismo urbe exigeretur: qui et divitiis et genere nemini secundus, victorias de barbaris pulcherrimas reportaverat, urbemque magna pecuniae et spoliorum copia repleverat.Demonides hic idem cum Damonide, Damonis (musici) patre, quem Ὄαθεν esse dicit Stephan. Byz. s. v. Ὄα. Condusio demorum Οἴης et Ὄης facillima; v. Sintenis ad 1. Plut. Ceterum cf. Aristot. Pol. II, 9, 3.
126ARISTOTELIS FRAGMENTA

67.

p. 126
Plutarch. Pericl. 10:Ἐφιάλτην μὲν οὖν φοβερὸν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καὶ περὶ τὰς εὐθύνας καὶ διώξεις τῶν τὸν δῆμον ἀδικούντων ἀπαραίτητον ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροὶ δι ̓ Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ, κρυφαίως ἀνεῖλον, ὡς Ἀριστοτέλης εἴρηκεν. Aristoteles auctor est Ephialti, quod esset iis qui paucorum in republica principatui studebant, formidabilis, inque eorum qui plebem laesissent criminibus deferendis nimis rigidus, inimicos insidias struxisse opera Aristodici Tanagraei clam occidisse.Ignorari caedis auctores dicunt Antiphon De caede Herodis § 77, et Diodorus XI, 77. Idem ibid. c. 28 de periclis in Samios crudelitate hihil tradere Aristotelem dicit, quod Plutarchus monet contra Duridem (fr. 60); idem c. 26 Periclem a Melisso proelio navali victum ex Aristotele narrat. V. Resp. Samiorum.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

68.

p. 126
Schol. Aristoph. Vesp. 684:Τοῦτο δὲ (sc. τὸ δικαστικόν) ἄλλοτε ἄλλως ἐδίδοτο, τῶν δημαγωγῶν τὰ πλήθη κολακευόντων, ὥς φησιν Ἀρ. Ἐν Πολιτείαις. Merces judicialis aliis temporibus alia dabatur, demagogis populi benevolentiam blandiendo captantibus, ut Aristoteles in opere de Rebus publicis.— Cf. schol. Ad Plut. 329: Οὐχ ἵστατο τοῦ δικαστικοῦ ὁ μισθὸς, ἀλλὰ κατὰ καιρὸν μετέβαλλον. cf. schol. Ran. 140, Av. 1541, Vesp. 88. 300. 609 etc. Aristot. Polit. IV, 4, 5; V, 9, 3. Boeckh. Staatsh. I, p. 250; Hermann. § 134, 19; Schoemann. p. 310.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

69.

p. 126
Zenob. VI, 29:Ὑπὲρ τὰ Καλλικράτους· Κλέαρχός φησιν ὅτι Καλλικράτης τις ἐγένετο ἐν Καρύστῳ πλουσιώτατος. Εἴ ποτε ἐθαύμαζόν τινα οἱ Καρύστιοι ἐπὶ πλούτῳ ὑπερβολικῷ, ἔλεγον, Ὑπὲρ τὰ Καλλικράτους. Ἀριστοτέλης δέ φησιν ἐν τῇ Αθηναίων πολιτείᾳ, Καλλικράτην τινὰ πρῶτον τῶν δικαστῶν τοὺς μισθοὺς εἰς ὑπερβολὴν αὐξῆσαι· ὅθεν καὶ τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι. Aristoteles in Athen. Rep. Dicit Callicratem quendam primum judicum mercedem immodice auxisse, indeque ortum proverbium Ultra quam Callicrates.Eadem Diogenian. VIII, 62, Apostol. XIX, 86, Plutarch. Prov. 111, Arsen. Suidas, Photius.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

70.

p. 126
Plutarch. Nicias c. 2:Ἔνεστιν οὖν περὶ Νικίου πρῶτον εἰπεὶν γέγραφεν Ἀριστοτέλης, ὅτι τρεῖς ἐγένοντο βέλτιστοι τῶν πολιτῶν καὶ πατρικὴν ἔχοντες εὔνοιαν καὶ φιλίαν πρὸς τὸν δῆμον, Νικίας Νικηράτου καὶ Θουκυδίδης Μελησίου καὶ Θηραμένης Ἄγνωνος. De Nicia primum commemorare licet, quod scripsit Aristoteles; nimirum tres ait optimos fuisse cives patriae amore et in populum benevolentia insignes, Niciam Nicerati, thucydidem Melesii et Theramenem Agnonis filium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

70.a

p. 126
Schol. ad. Lucian. Tim. c. 30:Ἐπέστη Κλέων καὶ τῇ πρὸς Λακεδαιμονίους εἰρήνῃ, ὡς Φιλόχορος καὶ Ἀριστοφάνης, προσθεὶς ἄρχοντα Εὔθυνον (Ol. 88, 3). Ἀριστοτέλης δὲ καὶ περιζωσάμενον αὐτὸν λέγει δημηγορῆσαι, εἰς τὴν θρασύτητα αὐτοῦ ἀποσκώπτων. Obstitit cleon, ne pax cum Lacedaemoniis fieret, ut philochorus ait. Aristophanes et Philochorus factum id esse memorant sub archonte Euthyno. Aristoteles etiam praecinctum in concione dixisse ait, temeritatem ejus notans.Quae Hemsterhusio et Siebelisio (v. Philochor. fr. 106) ita transponenda videbantur: ὡς Φιλ. Προσθεὶς ἄρχ. Ε. Καὶ Ἀριστοτέλης. Ἀριστοφάνης κ. τ. λ. Istud προσθεὶς ad Philochorum pertinere largior. Nominum transpostitionem ne certam dicam, sequens obstat fragmentum parile. Schol. Luc. Ob oculos habuerit commentatorem Aristophanis. Pro Euthyno (v. Clinton. Ad 01. 88, 3) exspectabas Stratoclem (Ol. 88, 4).
127ARISTOTELIS FRAGMENTA

71.

p. 127
Schol. Aristoph. Ran. 1532:Ἀριστοτέλης φησὶ, Μετὰ τὴν ἐν Ἀργινούσαις ναυμαχίαν Λακεδαιμονίων βουλομένων ἐν Δεκελείας ἀπιέναι ἐφ ̓ οἷς ἔχουσιν ἑκάτεροι καὶ εἰρήνην ἄγειν (ἐπὶ τοῦ Καλλίου), Κλεοφῶν ἔπεισε τὸν δῆμον μὴ προσδέξασθαι, ἐλθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν μεθύων καὶ θώρακα ἐνδεδυκὼς, οὐ φάσκων ἐπιτρέψειν ἐὰν μὴ πάσας ἀφῶσι τὰς πόλεις οἱ Λακεδαιμόνιοι. Aristoteles dicit post proelium navale ad Arginusas sub Callia archonte commissum quum Lacedaemonii Decelea excedere vellent ea conditione, ut retinerent utrique quae jam possiderent, et pacem agere, Cleophon populo suasit ne has conditiones admitterent, ebrius et loricatus in concionem veniens, jactansque minime se ut Decelea decedant lacedaemonii concessurm, nisi reliquas quoque urbes universas Atheniensibus reddiderint.Verba ἐπὶ τοῦ Καλλίου (Ol. 93, 3. 406) aptius ponerentur post μετὰ τὴν ἐν Ἀργ. Μάχην, monente Cobet. Observ. Crit. In Platon. Com. p. 168, quem laudat Dubnerus ad h. l. [Arist. Pol. V, 2, 8: Καὶ ἐν Ἀθήναις ἀτυχούντων πεζῇ οἱ γνώριμοι ἐλάττους ἐγίνοντο διὰ τὸ ἐκ καταλόγου στρατεύεσθαι ὑπὸ τὸν.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

72.

p. 127
Harpocration v. Δεκάζων:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηνείων πολιτείᾳ Ἄνυτόν φησι καταδεῖξαι τὸ δεκάζειν τὰ δικαστήρια. Aristoteles in Atheniensium Rep. Ait Anytum corrumpendorum judiciorum auctorem fuisse.Cf. Meier. Et Schoemann. 1. 1. p. 150; Hermann. § 163, 8. 169, I.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
Harpocration. v. Τετρακόσιοι:Οἱ τετρακόσιοι πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν κατέστησαν τῶν τριάκοντα τυράννων παρ ̓ Ἀθηναίοις, οἵτινες τέτταρας μῆνας ἦρξαν τῆς πόλεως, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Quadringenti apud Athenienses septem annis ante triginta tyrannos constituti fuere, qui menses quattuor civitati praefuerunt, ut tradit Aristoteles in Rep. Atheniensium.Eadem Photius et Suidas s. v. — πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν] sic cod. N.; πρὸς ἑπρὰ cett. Cf. Clinton. F. H. ad an. 411. Krüger. Historigr. p. 362 sqq. Hermann. 166.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
[Arist. Pol. V. 3, 8:Ἐπὶ τῶν τετρακοσίων τὸν δῆμον ἐξηπάτησαν (sc. οἱ τὴν πολιτείαν κινεῖν βουλόμενοι) φάσκοντες τὸν βασιλέα χρήματα παρέξειν πρὸς τὸν πόλεμον τὸν πρὸς Λακεδαιμονίους, ψευσάμενοι δὲ κατέχειν ἐπειρῶντο τὴν πολιτείαν. [Temporibus quadringentum virum populum deceperunt, qaum dicerent, regem Persarum pecuhiam ad bellum cum lacedaemoniis susceptum suppeditaturum, et per hoc mendecium rempublicam retinere in sua potestate conati sunt.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
Pol. V, 5, 4:Ἐγγίνεται δημαγωγὸς κἂν πάνυ ὀλίγοι ὦσιν, οἷον ἐν τοῖς τριάκοντα Ἀθήνησιν οἱ περὶ Χαρικλέα ἴσχυσαν τοὺς τριάκοντα δημαγωγοῦντες, καὶ ἐν τοῖς τετρακοσίοις οἱ περὶ Φρύνιχον τὸν αὐτὸν τρόπον.] — Exsistit enim demagogus etiam si pauci admodum sint quibus blandiatur: verbi gratia, Athenis in triginta viris Charicles cum asseclis viguit ac valuit, dum triginta viris assentabatur: et in quadringentis Phrynichus eodem modo.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

74.

p. 127
Schol. Aristophan. Vesp.:Δρακοντίδης· ἔστι γὰρ οὗτος τὸ περὶ τῶν τριάκοντα ψήφισμα περὶ ὀλιγαρχίας γράψας, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Dracontides decretum de triginta virorum dominatione scripsit, ut tradit Aristoteles in opere de Rebuspubicis.Cf. Xenophon. Hist. Gr. II, 3, 2. Hermann. 168, 5.

Browse the DFHG

The DFHG Digger filters the whole collection of the Fragmenta Historicorum Graecorum according to authors, works, work sections, and book numbers.
By typing and selecting through a live search, users can display the desired part of the collection.
It is possible to combine filters using logical AND/OR expressions to get a more precise selection.

Search Fields

Examples of Combined Search Results

Output

For each query the output displays introductions to FHG authors and fragments arranged by authors and works within FHG volumes and subvolumes.
It is also possible to search DFHG authors who don’t have fragments (e.g., Mnesiptolemus).
Forms of authors, works, work sections and book numbers represent the language used by the editor of the FHG (in Greek and/or Latin).
For a detailed description of the components of the DFHG main page, see “tools” in the DFHG home page.

DFHG Project     Creative Commons License