Digital Fragmenta Historicorum Graecorum (DFHG)

DFHG Digger

Where author="ARISTOTELES"

Volumen secundum

LIBER TERTIUS

ARISTOTELES EJUSQUE DISCIPULI. ARISTOTELES STAGIRITA. [CALLISTHENES OLYNTHIUS.] [THEOPHRASTUS ERESIUS.] HERACLIDES PONTICUS. DICAEARCHUS MESSENIUS. ARISTOXENUS TARENTINUS. PHANIAS ERESIUS. CLEARCHUS SOLENSIS. CLYTUS MILESIUS. LEO BYZANTIUS. [SCRIPTORES RERUM ALEXANDRI AETATE SUPPARES QUORUM FRAGMENTA ARRIANI ANABASI SUBJUNXIMUS.] [CALLISTHENES. ANAXIMENES. MARSYAS. ONESICRITUS. NEARCHUS. ANDROSTHENES. CLITARCHUS. PTOLEMAEUS. ARISTOBULUS. CHARES. EUMENES. DIODOTUS. EPHIPPUS. MEDIUS. CYRSILUS. BAETON. DIOGNETUS. AMYNTAS. ARCHELAUS.]
102

ARISTOTELES

Scripta Aristotelis, quibus argumenta historica tractantur: 1. Πολιτεῖαι. Fr. 1-241. 2. Νόμιμα βαρβαρικά. Fr. 242-253. Ῥωμαίων νόμιμα. Fr. 242-245. Τυρρηνῶν νόμιμα. Fr. 246. 3. Δικαιώματα πόλεων βʹ. Fr. 254, 255. [Περὶ τῶν Σόλωνος ἀξόνων εʹ. Anonym. Menagii.] Cf. fr. 12. 4. Ἀλέξανδρος ἢ ὑπὲρ ἀποικιῶν. Diog. L. V, 22. Anonym. Menag. Nihil superstes (*) . 5. [Εὑρήματα.] Fr. 256-260. 6. Ὀλυμπιονῖκαι. Fr. 261-264. 7. Πυθιονῖκαι. Fr. 265. 8. Νῖκαι Διονυσιακαί. Fr. 266. 9. Διδασκαλίαι. Fr. 267-272. 10. Περὶ ποιητῶν βιβλ. γʹ. Fr. 573-280. 11. Παροιμίαι, βιβλ. αʹ. Fr. 281. 12. [Πέπλος]. Fr. 282-288. ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ. TESTIMONIA. Diogen. L. V, 27 in Aristelis scriptorum catalogo: Πολιτεῖαι πόλεων δυοῖν δεούσαιν ἑξήκοντα καὶ ἑκατὸν, καὶ ἰδίᾳ δημοκρατικαὶ, ὀλιγαρχικαὶ, ἀριστοκρατικαὶ καὶ τυραννικαί. Anonymus Menagii (p. 404 in Βιογρ. Westermanni) inter scripta Ar. recenset: Πολιτείας πόλεων ἰδιωτικῶν (ἰδίως τυραννικῶν conj. Fabricius) καὶ δημοκρατικῶν καὶ ὀλιγαρχικῶν ρνή. [Ammonii s. Philoponi] Vit. Arist. p. 401 in Βιογρ. Westerm.: Ἀμέλει καὶ συνώδευσεν αὐτῷ (Ἀριστοτέλης Ἀλεξάνδροῳ) μέχρι καὶ ἔσω τῶν Βραχμάνων, ἔνθ ̓ ἔστησε (sic) τὰς σνέ πολιτείας. Ejusdem Vitae Interpret. Latina ed. Nunnesius p. 14 (Helmstadii 1664. 4): Juoene autem eaistente Alexandro et militante contra Persas, eundo cum eo nec tum abstinuit philosophari Aristoteles; tunc enim composuit historiam ducentarum et quinquaginta politiarum. Herbelot. In Bibliotheque Orientale p. 971: KETAB SIASSAT ALMODEN, titre du livere des republiques d'Aristote traduit en arabe, daus lequel, suivant Hagi-Khalfah, il fait mention de cent quatre-vingt onze villes ou republiques differentes et de leur etat democratique. Cicero De Fin. V, II: Ab Aristotele omnium fere civitatum non Groecioe solum, sed etiam barbarioe mores, instituta, disciplinas, a Theophrasto etiam leges cognonimus. Jam quod numerum Politiarum attinet, ut nunc se res habet, acquiescendum est in testimonio Diogenis et Anonymi Menagii. In Vita Ammonii. et Nunnesii numerus 255 vel 250 corruptus esse videtur ex 155 vel 150. Quid de Arabis numero 191 statuendum sit, in medio relinquamus. Fortasse eo comprehenduntur populi, quorum instituta in Νομίμοις Βαρβαρικοῖς auctor recensuerat. Ceterum quum Simplicius in Prolegg. Ad Categg. (*) ita mentionem Πολιτειῶν injiciat, ut inter genuinas et spurias distinguendum sit, vel hinc patet ilios alium Politiarum numerum laudare potuisse. — In fragmentis nostris recensuimus Politias nonaginta quinque. Inter eas expressis verbis citantur quadraginta quinque; ex argumentis fragmettorum, quibus libri nontitia non additur, eruimus alias Politias sedecim; denique inter civitates, octoginta fere numero, quae in Politicorum libris commemorantur, triginta quattuor occurrunt, quarum in fragmentis nostris nulla fit mentio, quum tamen omitti inter Πολιτείας vix potuerint, immo Πολιτειῶν opus quasi promptuarium eorum omnium, quibus praecepta in Politicis lilustrantur, fuisse sit censendum. Ecce nomina civitatum atque ordinem quo in fragmentis nostris se excipiunt. Scilicet quum ipsius Aristotelis adornatio
103
nos lateat, misso omni artificio, ita fecimus, ut praemissis Atheniensium et Lacedaemoniorum et Cretesiunr civitatibus nobilissimis, reliquas subjungeremus more periegetarum. Eas Politias, quae non expresse landantur, sed a nobis ex argumentis fragmentorum constitutae sunt, parentheseos signis (), eas autem, quarum mentio ex Aristotelis Politicorum opere petita est, uncis [] inclusimus. 1. Ἀθηναίων. fr. 1-74. 2. Λακεδαιμονίων. fr. 75-88. 3. [Κρητῶν.] fr. 88a. PELOPONNESUS. 4. Τεγεκτῶν. fr. 89-90. 5. [Μαντινείων.] fr. 90a. 6. [Ἡραιέων.] fr. 90b. 7. Κοινὴ Ἀρκάδων πολιτεία. fr. 91. 8. Ἠλείων. fr. 92. 93. 9. Τροιζηνίων. fr. 94. 95. 10. (Ἐπιδαυρίων.) fr. 97. 11. (Ἀσιναίων.) fr. 98. 12. Ἀργείων. fr. 99. 13. Αἰγινητῶν. fr. 100. 14. Ἀχαιῶν. 15. Σικυωνίων. fr. 101. 16. Πελληναίων. fr. 102. 17. [Κορινθίων.] fr. 102a. EUBOeA. HELLAS. 18. Μεγαρέων. fr. 103. 104. 19. (Χαλκιδέων.) fr. 105-108. 20. [Ἐρετριέων.] fr. 109. 21. [Ἑστιαιέων.] fr. 109b. 22. [Ὠρειτῶν.] fr. 109b. 23. (Θηβαίων.) fr. 110-114. 24. Ὀρχομενίων. fr. 115-116. 25. (Ὠρωπίων.) fr. 117. 26. Ὀπουντίων. fr. 118-123. 27. Φωκέων. fr. 124-126. 28. Αἰτωλῶν. fr. 127. 29. Ἀκαρνάνων. fr. 128. 30. Λευκαβίων. fr. 128. 31. Ἰθακησίων. fr. 129-133. EPIRUS. CORCYRA. 32. Ἠπειρωτῶν. fr. 134. 33. Ἀμβρακιωτῶν. fr. 135. 136. 34. [Μολοσσῶν.] fr. 137. 35. Κορκυραίων. fr. 138. 36. [Ἐπιδαμνίων.] fr. 140. 37. [Ἀπολλωνιατῶν.] fr. 141. THESSALIA. MACEDONIA. THRACIA. 38. Μηλιέων. fr. 142. 143. 39. Κοινὴ Θεσσαλῶν πολιτεία. fr. 145-148. 40. [Λαρισσαίων.] fr. 149-51. 41. [Φαρσαλίων.] fr. 152. 42. Βοττιείων. fr. 157. 43. [Ἀφυταίω.] fr. 158. 44. [Χαλκιξων.] fr. 159. 45. [Ἀμφιπολιτῶν.] fr. 160. 46. [Βυζαντίων.] fr. 162. 47. [Ἀπολλωνιατῶν ἐν Πάντῳ.] fr. 163. 48. [Ἰστριέων.] fr. 163. INSULAe MARIS AeGAeI. 49. Δηλίων. fr. 164-166. 50. Κυδνίων. fr. 167. 51. (Τηνίων.) fr. 167a. 52. (Μηλίων.) fr. 167b. 53. [Θηραίων.] fr. 141. 54. Ναξίων. fr. 168. 55. Παρίων. 56. Τενεδίων. fr. 169. 170. 57. Σαμοθρᾴκων. fr. 171. 58. [Μυτιληναίων.] fr. 172. 59. [Ἀντισσαίων.] fr. 173. 60. [Χίων.] fr. 174. 61. Σαμίων. fr. 175-183. 62. [Κώων.] fr. 184. 63. [Ῥοδίων.] fr. 185. ASIA. 64.(Σινωπέων) fr. 186. 65. Κιανῶν. fr. 187. 66. [Ἡρακλεωτῶν.] fr. 188. 67. [Ἀρυδηνῶν.] fr. 189. 68. (Ἀντανδρίων) fr. 190. 69. Ἀδραμυττηνῶν fr. 191. 70. Κυμαίων. fr. 192-194. 71. [Ἐρυθραίων.] fr. 195. 72. [Κλαζομενίων] fr. 196. 73. Κολοφωνίων. fr. 197. 74. [Μαγνήτων.] fr. 198a. 75. Μιλησίων. fr. 199-201. 76. (Ἰασέων.) fr. 201a. 77. [Κνιδίων.] fr. 202. 78. Λυκίων. 79. Κυπρίων. fr. 203-205. AFRICA. 80. Κυρηναίων. fr. 206-208. 81. [Καρχηδονίων.] fr. 209. 210. SICILIA. 82. Ἀκραγαντίνων. fr. 211-215. 83. Ἱμεραίων. 84. Γελῴων. fr. 216. 85. Συρακουσίων. fr. 218-224.
104
86. [Λεοντίνων.] fr. 225. 87. [Καταναίων.] fr. 226. 88. [Ζαγκλαίων.] fr. 227. ITALIA. 89. (Ῥηγίνων.) fr. 228. 90. (Λοκρῶν.) fr. 229-231. 91. Ταραντίνων. fr. 232-233. 92. (Κροτωνιατῶν.) fr. 233a. 93. (Σιριτῶν.) fr. 234. 94. (Συβαριτῶν καὶ Θουρίων.) fr. 235-237. GALLIA. 95. Μασσαλιωτῶν. fr. 238-241. Post haec alia nonnulla apponam, quae ad rationem qua adornatum opus Aristotelicum fuerit, referenda esse videri possint. Ac primum quidem ap. Photium (fr. 132) landatur Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἰθακησίων πολιτείᾳ μβʹ. Igitur haec si recte habeht (*) , Ithacensium respublica erat quadragesima secunda vel totius operis, vel certe ejus seriei, quam Photius ob oculos habebat. — Deinde vero Iiarpocratio v. Μύριοι ἐν Μεγάλῃ πόλει (fr. 91) dicit: Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ κοινῇ Ἀρκάδων πολιτείᾳ ἀρχόμενος τοῦ βιβλίου. Quae aut ita sunt intelligenda, ut initio certi cujusdam Πολιτειῶν libri de confoederatae Arcadiae constitutione auctor dixerit, aut statuendum est βιβλίον illud nihil nisi τὴν κοινὴν Ἀρκάδων πολιτείαν continuisse. Νeque hoc adeo veri dissimile est. Nam similiter Cicero de Dicaearchi politiis loquens (Ep. ad. Att. II, 2) dicit: Πελληναίων in manibus tenebam,... Κορινθίων καὶ Ἀθηναίων puto me Romoe habere. Ac quum omnino constet scripta veterum in minuta volumina dispesci solita esse, tanto facilius id fieri poterat in iis operibus, ubi sicuti in nostro singulae partes arctiore vinculo conjunctae inter se non erant. Simulque inde liquet quam facile genuinis addi spuria potuerint. Ceterum sec. Diogenem Laertium l, l. Aristoteles politias suas ita distribuerat, ut ex ordine seor. sum diceret de democraticis, de oligarchicis, de aristocraticis, etc. Jam vero quum pleraeque civitates aliis temporibus aliam reipublicae formam habuerint, num putemus Aristotelem ejusdem civitatis historiam ita discerpsisse, ut aliam ejus partem alio libro tractaret? Nemo ullus, puto, tale quid sibi persuaserit. Nam uti cadit hoc in theoreticum opus Politicorum, sic ab historica nostra πραγματείᾳ prorsus est alienum, adeo ut suspicio nascatur, an non Politica cum Politiis Diogenes confuderit. Sin veri quid Laertii testimoni subest, ita egerit Aristoteles, ut historiam quidem cujusvis civitatis universam omnesque quas quaeque subierit reipublicae formas eodem recenseret loco, totam politiam vero democraticarum vel aristocraticarum classi vindicaret, prouti vel haec vel illa reipublicae forma praevaleret. Quae quidem ordinatio ut plurimum concidebat cum ea distributione quam stirpes atque gentes Graecorum suppeditabant. Plura ex his v. in praef. ad Heraclidem. Jam quomodo in singulis civitabus Aristoteles rem tractaverit, id fingere ratione summo philosopho digna, quam ex reliquiis demonstrare focilius est. Neque enim ullum majoris ambitus fraginentum transnatavit, sed minutissima tantum frustula grammaticorum maxime et lexicographorum diligentia nobis servata sunt. Quorum ex comparatione hoc tamen colligas, initium auctorem in singulis rebuspublicis fecisse ab exponendis civitatum initiis, populi originibus, fabulisque quae cum his conjunctae erant Cujusmodi argumentis bona pars fragmentorum absumitur. Indole autem ab narrationibus logographorum atque Κτίσεων scriptorum nihil differunt. Eaudem plane fabulae illae prae se ferunt simplicitatem atque antiqui aevi cruditatem; nullo criseos fuco, qualem Ephorus, alii iis adhibuerunt, adulteratae sunt. Non excludunt haec acre atque perspicax de iis rebus judicium; at indicia ejus in reliquiis nostris non occnrrunt. Ceterum si genuinis politiis mixtae sunt spuriae, quod sane nihil mirarer, vestigia earum in iis maxime politiis agnoverim, in quibus de mythicis rebus longus sermo fuisse videtur. Igitur ab civitatum initiis et terrae, soli, stirpis varietate repetendis profectus Aristoteles historiam earum exposuisse eatenus videtur, quatenus cum reipublicae constitutione ejusque mutationibus conjuncta erat. Quae quidem pars pro gravitate sua quasi cardo totius operis esse debuit. At reliquiae nostrae de his sunt tenuissimae; adeo ut plurima quae eo spectent, e Politicoeum opere advocanda sint. Ceterum quanta diligentia et ἀκριβείᾳ auctor versatus sit in recensendis rerumpublicarum institutis, magistratibus, oeconomia et disciplina publica, re militari, commerciis, mensuris, nummis, et quae huc alia pertinent, ex fragmentis reipubl. Atheniensium et Lacedaemoniorum (quibus prae ceteris adde fr. 99. 101. 116. 207, 212. 228. 232) intelligere adhuc licet. Haud minore cura mores vitae privatae persecutus fuerit. Notanda denique proverbiorum ex historia vel ex moribus institutisve explicandorum frequentia (fr. 110. 139. 143. 167a. 168. 170. 176. 181. 193).
105

ARISTOTELIS FRAGMENTA

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΘΗΝΑΙΩΝ
EPITOME: Ion, Apollo πατρῷος, fr. I; Theseus, fr. 2; Φυλαί, φρατρίαι, γένη, γεννῆται, fr. 3, 4. — DRACO. Judicia φονικά: ἐφέται, δικαστήριον ἐπὶ Παλλαδίῳ, fr. 5 et β; ἐπὶ Δελφινίῳ, fr. 7. — SOLON: ναυκραρίαι, fr. 8; τὰ τέσσαρα τιμήματα, fr. 9. 10; κύρβεις, ἄξονες, fr. II; τοῦ πρώτου ἄξονος lex de στήσει γυναικῶν καὶ ὀρφανῶν, fr. 12; ὅραος πρὸς τῷ λίθῳ, quem senatus et thesmothetae jurarunt Soloni, fr. 13; cineres Solonis ad Salaminem dispersi, fr. 14. — PISISTRATUS, fr. 15; Alemaeonidae contra Pisistratidas belligerantes, fr. 16; Pisistratidae oraculi et Lacedaemoniorum opera pulsi, fr. 17. — CLISTHENES: demarchos instituit, fr. 18 (unico hoc loco diserta Clisthenis mentio fit). Forma et instituta democratioe qualis erat inde a Clisthene. — DE CIVIBUS: Quonam aetatis anno juvenes in album relati civibusque ascripti sint; περίπολοι, fr. 19, 20. (De militiae temporibus v. fr. 59.) Inde a quonam aetatis anno χορηγεῖν licuerit, fr. 21; (de ἀδυνάτοις ν. fr. 60, de ἀρφανοῖς ν. fr. 12). — DE SENATU: πρόεδροι, fr. 22; ἐπιστάτης, fr. 23; γραμματεύς, fr. 24; ἀντιγραφεύς, fr. 25. — DE ARCHONTIBUS, COMITIIS, JUDICUS: archontum πάρεδροι, fr. 26; ἄρχων (ἐπώνυμος); lites ad eum pertinentes εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν (fr. 27), εἰς δατητῶν αἵρεσιν (fr. 27a). Βασιλεύς, ejus munera, causaeque ad jurisdictionem ejus pertinentes, fr. 27b. Πολεμάρχου munera et jurisdictio, fr. 28. Θεσμοθετῶν ἀνάκρισις, eorumque munera et jurisdictio, fr. 29, 30, 31. — Κυρία ἐκκλησία, fr. 32, 33. — Helioea: δικαστήρια, σύμβολα judicum, fr. 34; διαμεμετρημένη ἡμέρα, fr. 35; ψῆροι, fr. 36; ἴσαι ψῆφοι, fr. 37; κῆμος, fr. 38. — Alia judicia: διαιτηταί, fr. 39; ἐχῖνος fr. 40; κατὰ δήμους δικασταί, fr. 41. — DE DISCIPLINA ET OeCONOMIA PUBLICA: ἐπιμεληταὶ ἐμπορίου, fr. 42; ἀγορανόμοι, fr. 43; σιτοφύλακες, fr. 44; μετρονόμοι, fr. 45; ἀστυνόμοι, fr. 46; ἑταῖραι, fr. 47; ἱεροποιοί, fr. 47a. — Ταμίαι χρημάτων καὶ ἱερῶν τριηρῶν, fr. 48, 49; ἀποδέκται, fr. 50; πωληταί, fr. 51; εὐθῦναι καὶ λογισταί, fr. 52, 53, 54; συνήγοροι λογιστῶν, fr. 55. — DE RE MILITARI: ἵππαρχος, fr. 56; φύλαρχοι, fr. 57; στρατηγοί, fr. 58; στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις, fr. 59; ἀδύνατοι, fr. 60. Historia rei publicoe inde a Clisthenis temporibus: Themistocles, fr. 61; Ἑλλανοταμίαι, fr. 62; soci Atheniensium ἀπὸ συμβόλων δικαζόμενοι, fr. 63; Cimon, fr. 64; Pericles, fr. 65, 66; Ephialtes, fr. 67, merces judicialis, demagogi, fr. 68; Callicrates, fr. 69; Nicias, Thucydides Melesii f., Theramenes, fr. 70; Cleon, fr. 70 a; Cleophon, fr. 71; Anytus, fr. 72; quadringenti viri, fr. 73; triginta viri, Dracontides, fr. 74.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

1.

p. 105
Harpocration:Ἀπόλλων πατρῷος Πύθιος... Τὸν δὲ Ἀπόλλωνα κοινῶς πατρῷον τιμῶσιν Ἀθηναῖοι ἀπὸ Ἴωνος· τούτου γὰρ οἰκίσαντος τὴν Ἀττικὴν, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, τοὺς Ἀθηναίους Ἴωνας κληθῆναι καὶ Ἀπόλλω πατρῷον αὐτοῖς ὀνομασθῆναι. Apollinem patricium omnes Athenienses colunt inde ab lonis temporibus. Hoc enim Atticam incolis frequentante, uti Aristoteles tradit, athenienses Iones dicti sunt atque Apollo patricius ipsis nuncupatus est.Ἀπόλλω] Ἀπόλλων cod. A, Ἀπόλλωνα cod. B. Bekkeri. Dere vide Demosthen. De coron. p. 274; Aristides tom. I p. 181 ed. Ddf. Ibique schol.; Mûller. Dor. I, p. 239; C. Hermann. Griech. Staatsalterthümer § 96, 8; 100, 5; Schoemann. Antiquitates juris publici p. 163; 209, et reliquos apud Hermannum et Schoemannum laudatos. Etiam in sequentibus de rep. Athen. Fragmentis ad Hermanni Schoemanique thesauros relegasse lectorem satis habebo.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

2.

p. 105
Plutarchus Thes. c. 25, 1:Ἔτι δὲ μᾶλλον αὐξῆσαι τὴν πόλιν βουλόμενος ἐκάλει πάντας ἐπὶ τοῖς ἴσοις, καὶ τὸ, Δεῦρ ̓ ἴτε πάντες λεῴ, κήρυγμα Θησέως γενέσθαι φασὶ πανδημίαν τινὰ καθιστάντος. Οὐ μὴν ἄτακτον οὐδὲ μεμιγμένην περιεῖδεν ὑπὸ πλήθους ἐπιχυθέντος ἀκρίτου γενομένην τὴν δημοκρατίαν· ἀλλὰ πρῶτος ἀποκρίνας χωρὶς εὐπατρίδας καὶ γεωμόρους καὶ δημιουργοὺς, εὐπατρίδαις δὲ γινώσκειν τὰ θεῖα, καὶ παρέχειν ἄρχοντας ἀποδοὺς, καὶ νόμων διδασκάλους εἶναι, καὶ ὁσίων καὶ ἱερῶν ἐξηγητὰς τοῖς ἄλλοις πολίταις, ὥσπερ εἰς ἴσον κατέστησε, δόξῃ μὲν εὐπατριδῶν, χρείᾳ δὲ γεωμόρων, πλήθει δὲ τῶν δημιουργῶν ὑπερέχειν δοκούντων. Ὅτι δὲ πρῶτος ἀπέκλινε πρὸς τὸν ὄχλον, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, καὶ ἀφῆκε τὸ μοναρχεῖν, ἔοικε μαρτυρεῖν καὶ Ὅμηρος ἐν νεῶν καταλόγῳ μόνους Ἀθηναίους δῆμον προσαγορεύσας. Ut magis adhuc civitatem Theseus amplificaret, invitavit omnes pari proposito jure: et edictum, Huc pergite omnes populi, Thesei autumant fuisse, concilium quoddam populorum constituentis commune. Non permisit tamen, ut respublica popularis, ab affluente et indiscreta colluvie incondita evaderet et confusa, sed primus discrevit seorsum patricios, agricolas et opifices. Atque quum patriciis jus concessisset res divinas congnoscendi, magistratus ex suo ordine creandi, et ut leges docerent, sacra et caerimonias reliquis clvibus interpretarentur, quasi ad aequabilitatem constituit rempublicam, quod dignitate patricii, utilitate agricolae, artifices numero viderentur praeceller. Nam eum primum fuisse in plebem, ut auctor est Aristoteles, propensum et dominatum deposuisse, testari Homerum quoque in Navium Catalogo (v. 547) apparet, qui solos Athenienses populum vocat.V. Hermann. § 97; Schoemann. l. l. p. 164 sq., et De comitiis init. Cf. Heraclides Pont. Fr I, I. De avo Thesei Pittheo v. fr. 96. Photius Lex. p. 192, 13 v. Κυσολάκων : Μελαίνῃ (Ἑλένῃ correx. Ruhnken. In Auct. Ad Hesych.) γὰρ Θησεὺς οὕτως (sc. tanquam παιδικοῖς) ἐχρήσατο, ὡς Ἀριστοτέλης. Verum ibi ex Hesychio v. Κυσολάκων pro Ἀριστοτέλης reponendum Ἀρίσταρχος, menente Ruhnkenio l. l. — Codri Aristoteles verbo meminit in Pol. V, 8, 4, ubi ait: Ad regiam dignitatem evecti sunt οἱ μὲν κατὰ πόλεμον κωλύσαντες δουλεύειν, ὥσπερ Κόδρος.
106ARISTOTELIS FRAGMENTA

3.

p. 106
Schol. In Platon. Axioch. p. 465 Bekk:Ἀριστοτέλης φησὶ, τοῦ ὅλου πλήθους διῃρημένου Ἀθήνησιν εἴς τε τοὺς γεωργοὺς καὶ τοὺς δημιουργοὺς, φυλὰς αὐτῶν εἶναι τέσσαρας, τῶν δὲ φυλῶν ἑκάστης μοίρας εἶναι τρεῖς, ἃς τριττύας τε καλοῦσι καὶ φρατρίας, ἑκάστης δὲ τούτων τριάκοντα εἶναι γένη, τὸ δὲ γένος ἐκ τριάκοντα ἕκαστον ἀνδρῶν συνεστάναι. Τούτους δὴ τοὺς εἰς τὰ γένη τεταγμένους γεννήτας καλοῦσιν. Aristoteles dicit, universam populi multitudinem in Attica in rusticos et operarios divisam esse; tribus eorum esse quattuor (Geleontes, Hopletes, Argadenses, Aegicorenses); tribuum singularum ternas esse partes, quas Trittyes sive Phratrias appellent, phratriae uniuscujusque gentes esse tricenas; singulas gentes virorum (patrumfamilias) esse tricenorum; eos autem qui ad unam eandemque gentem pertineant, appellari γεννήτας.Εἴς τε τοὺς γεωργοὺς καὶ τοὺς δημ.] Num in his vere Aristotelica scholiasta dederit necne, difficile est dijudicatu. Putari enim possit memorasse Aristotelem potius tres populi ordines Eupatridarum, Geomororum et Demiurgorum, de quibus Plutarch. Thes. c. 25 (fr. 2), et Pollux VIII, III: Τρία δὲ ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, Εὐπατρίδαι, Γεωμόροι, Δημιουργοί. V. Schoemann. De comitt. Athen. p. IV; Ilgen. De trib. Ath. p. 62; Hermann. l. l. § 98, 8, cui recte se habere verba scholiastae videntur; Schoemann. Antiqq. p. 166 sqq. De ceteris conf. Pollux VIII, 111: Ὅτε μέντοι τέτταρες ἦσαν αἱ φυλαὶ, εἰς τρία μέρη ἑκάστη διῄρητο, καὶ τὸ μέρος τοῦτο ἐκαλεῖτο τριττὺς καὶ ἔθνος καὶ φρατρία· ἑκάστου δὲ ἔθνους γένη τριάκοντα ἐξ ἀνδρῶν τοσούτων, ἃ ἐκαλεῖτο τριακάδες (ν Schoemann. Ant. p. 209). Καὶ οἱ μετέχοντες τοῦ γένους, γεννῆται καὶ ὁμογάλακτες, γένει γὲν οὐ προσήκοντες, ἐκ δὲ τῆς συνόδου οὕτω προσαγορευόμενοι. Τρία δὲ ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, εὐπατρίδαι, γεωμόροι, δημιουργοί. Harpocration: Γεννῆται οἱ τοῦ αὐτοῦ γένους κοινωνοῦντες· διῃρημένων γὰρ ἁπάντων τῶν πολιτῶν κατὰ μέρη, τὰ μὲν πρῶτα καὶ μέγιστα μέρη ἐκαλοῦντο φυλαὶ, ἑκάστη δὲ φυλὴ τριχῇ διῄρητο, καὶ ἐκαλεῖτο ἕκαστον μέρος τούτων τριτεὺς καὶ φρατρία, πάλιν δὲ τῶν φρατριῶν ἑκάστη διῄρητο εἰς γένη λʹ, ἐξ ὧν αἱ ἱερωσύναι αἱ ἑκάστοις προσήκουσαι ἐκληροῦντο. Ἔστι δὲ παρὰ πολλοῖς τῶν ῥητόρων τοὔνομα. Ὡς καὶ Δημοσθένης ἐν τῇ πρὸς Εὐβουλίδην ἐφέσει (§ 67). Ἰσαῖος δ ̓ ἐν τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου κλήρου (§ 13, 15. 17) τοὺς συγγενεῖς γεννήτας ὠνόμασεν· οὐχ οἱ συγγενεῖς μέντοι ἁπλῶς καὶ οἰ ἐξ αἵματος γεννῆταί τε καὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένους ἐκαλοῦντο, ἀλλ ̓ οἱ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὰ καλούμενα γένη κατανεμηθέντες. Φιλόχορος δὲ ἐν τῇ δ' (fr. 91) φησὶ πρότερον ὁμογάλακτας ὀνομάζεσθαι οὕς νῦν γεννήτας καλοῦσιν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

4.

p. 106
Harpocration:Τριττύς ἐστι τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς· αὕτη γὰρ διῄρηται εἰς τρία μέρη, τριττῦς καὶ ἔθνη καὶ φρατρίας, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθη. Ναίων πολιτείᾳ. Trittys tribus tertia pars est; nam tribus in tres dividitur partes, quas trittys sive gentes sive phratrias dicunt, uti tradit Aristoteles in Athen. Rep.Eadem Photius. [Aristot. Pol. II, 9, 9: Δράκοντος δὲ νόμοι μέν εἰσι, πολιτείᾳ δ ̓ ὑπαρχούσῃ τοὺς νόμους ἔθηκεν· ἵδιον δ ̓ ἐν τοῖς νόμοις οὐδέν ἐστιν ὅ τι καὶ μνείας ἄξιον πλὴν ἡ χαλεπότης διὰ τὸ τῆς ζημίας μέγεθος. Ceterum hunc locum spurium esse recte censet Goettlingius.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

5.

p. 106
Idem:Ἐπὶ Παλλαδίῳ. Δικαστήριον ἐστιν οὕτω καλούμενον, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ἐν δικάζουσιν ἀκουσίου φόνου καὶ βουλεύσεως οἱ ἐφέται. Ἔσχε δὲ καὶ τὸ δικαστήριον τὴν τοῦ Παλλαδίου ἐπωνυμίαν, καὶ οἱ δικασταὶ τὴν τῶν ἐφετῶν ἐντεῦθεν. Ἀγαμέμνονος μετὰ τῶν Ἀργείων σὺν τῷ Παλλαδίῳ προενεχθέντος Ἀθήναις ἐξ Ἰλίου, Δημοφῶν ἁρπάζει τὸ Παλλάδιον, καὶ πολλοὺς τῶν διωκόντων ἀναιρεῖ. Ἀγαμέμνων δὲ δυσχεράνας δίκην τὸν ἁρπάσαντα ἀπαιτεῖ, καὶ συνίσταται τὸ δικαστήριον (sic libri duo; cett. Κριτήριον) ἐπὶ πεντήκοντα μὲν Ἀθηναίων, πεντήκοντα δὲ Ἀργείων, οὓς ἐφέτας ἐκάλεσαν παρὰ τὸ ἀμφοτέρωθεν (plurimi libri ἀμφοτέρων, Suidas παρ ̓ ἀμφοτέρων) ἐφεθῆναι αὐτοῖς τὰ τῆς κρίσεως. Ad Palladium. Judicium est sic vocatum, uti etiam Aristoteles in Athem. Rep? Tradit, in quo de caede inconsulto commissa et de insidiis vitae alterius structis Ephetae judicant. Tribunal vero Palladii, judices autem ephetarum nomen nacti sunt hanc ob causam: nimirum quum Aganemno et Argivi Troja redeuntes cum Palladio Athenas appulissent, Demophon Palladium rapuit, et multos insequenitium occidit. Propterea indignatus Agamemno puniri raptorem postulat. Ac constituitur judicium ex quinquaginta Atheniensibus totidemque Argivis; quos judices Ephetas ab ἐφεθῆναι voce nominarunt, uqod ab utraque litigantium parte judicium iis permissum est.Qiae de origine nominum afferuntur, non ex Aristotele, sed e Clitodemo hausta esse videntur, quum hunc testem laudet suidas v. Ἐπὶ Παλλαδίῳ eadem iisdem fere verbis afferens. Vide not. Ad Clitodemi fr. 12. Cf. Phanodemi 12, Pollux VIII, 118. De re v. Hermann. l. l. § 104; O. Müller. Eumenid. P. 155; Schoemann. Antiq. p. 290.
107ARISTOTELIS FRAGMENTA

6.

p. 107
Idem:Βουλεύσεως ἐγκλήματος ὄνομα ἐπὶ δυοῖν ταττόμενον πραγμάτων· τὸ μὲν γάρ ἐστιν ὅταν ἐξ ἐπιβουλῆς τίς τινι κατασκευάσῃ θάνατον, ἐάν τε ἀποθάνῃ ἐπιβουλευθεὶς ἐάν τε μή· δ ̓ ἕτερον ὅταν τις ἐγγεγραμμένος ὡς ὀφείλων τῷ δημοσίῳ δικάζηταί τινι ὡς οὐ δικαίως αὐτὸν ἐγγεγραφότι. Τοῦ μὲν οὖν προτέρου μάρτυς Ἰσαῖος ἐν τῷ πρὸς Εὐκλείδην, ἐπὶ Παλλαδίῳ λέγων εἶναι τὰς δίκας, Δείναρχος δὲ ἐν τῷ κατὰ Πιστίου ἐν Ἀρείῳ πάγῳ. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ τῷ Ἰσαίῳ συμφωνεῖ. Βουλεύσεως. Est nomen actionis, quae duobus in criminibus locum habebat. Unum est, quum quis vitae alicujus insidiatus esset, sive moreretur is qui insidiis appetitus erat, sive non; alterum est, quum qui in tabulis publicis aerarii debitor esset inscriptus, actionem contra aliquem institueret, contendens nomen suum in tabulis injuste ab eo inscriptum esse. De priore criminum, ut Isaeus in oratione contra Euclidem testatur, ad Palladium judicabatur; contra Dinarchus in oratione adversus Pistiam in Areopago dicit. Isaeo assentitur Aristoteles in Rep. Atheniensium.Harpocrationem exscripsit suidas. v. Cf. Lexic. Rhetor. In Bekk. An. p. 220.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

7.

p. 107
Idem:Ἐπὶ Δελφινίῳ. Δικαστήριόν ἐστιν οὕτω καλούμενον Ἀθήνησι. Δικάζονται δὲ ἐνταῦθα οἱ ὁμολογοῦντες μὲν ἀπεκτονέναι, δικαίως δὲ πεποιηκέναι τοῦτο λέγοντες, ὡς Δημοσθένης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀριστοκράτους (§. 74) δηλοῖ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Ad Delphinium. Athenis erat hoc nomine forum judiciarium, in quo causam dicebant, qui caedem commisisse faterentur, sed jure id fecisse se contenderent, uti testatur Demosthenes oratione contra Aristocratem, et Aristoteles Rep. Athen.Cf. id. v. Δελφίνιον; Pausan. I, 28; Pollux VIII, 119; Bekker. Anecd. I, p. 255; Hermann. §104, 15; Müller. Eumenid. p. 151 sqq. [Arist. Pol. IV, 13, 2: Τέταρτον δὲ (φονικοῦ εἶδος), ὅσα τοῖς φεύγουσι φόνου ἐπὶ καθόδῳ ἐπιφέρεται, οἷον Ἀθήνησι λέγεται καὶ τὸ ἐν Φρεαττοῖ δικαστήριον.] [Arist. Pol. IV, 9, 10: Optimos legislatores esse ait τῶν μέσων πολιτῶν· Σόλων τε γὰρ ἦν ἐν τούτων (δηλοῖ δ ̓ ἐκ τῆς ποιήσεως), etc.] [Id. Pol. II, 9, 2: Σόλωνα δ ̓ ἔνιοι μὲν οἴονται νομοθέτην γενέσθαι σπουδαῖον· ὀλιγαρχίαν τε γὰρ δῆμον παῦσαι, καὶ δημοκρατίαν καταστῆσαι τὴν πάτριον, μίξαντα καλῶς τὴν πολιτείαν. Εἶναι γὰρ τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν ὀλιγαρχικὸν, τὸ δὲ τὰς ἀρχὰς αἱρετὰς ἀριστοκρατικὸν, τὰ δὲ δικαστήρια δημοτικόν. ρετὰς ἀριστοκρατικὸν, τὰ δὲ δικαστήρια δημοτικόν. Ἔοικε δὲ Σόλων ἐκεῖνα μὲν ὑπάρχοντα πρότερον οὐ καταλῦσαι, τήν τε βουλὴν καὶ τὴν τῶν ἀρχῶν αἵρεσιν, τὸν δὲ δῆμον καταστῆσαι, τὰ δικαστήρια ποιήσας ἐκ πάντων. Διὸ καὶ μέμφονταί τινες αὐτῷ· λῦσαι γὰρ θάτερον, κύριον ποιήσαντα τὸ δικαστήριον πάντων, κληρωτὸν ὄν· ἐπεὶ γὰρ τοῦτ ̓ ἴσχυεν, ὥσπερ τυράννῳ τῷ δήμῳ χαριζόμενοι τὴν πολιτείαν εἰς τὴν νῦν δημοκρατίαν κατέστησαν. Καὶ τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν Ἐφιάλτης ἐκόλουσε καὶ Περικλῆς, τὰ δὲ δικαστήρια μισθοφόρα κατέστησε Περικλῆς, καὶ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἕκαστος τῶν δημαγωγῶν προήγαγεν αὔξων εἰς τὴν νῦν δημοκρατίαν. Φαίνεται δ ̓ οὐ κατὰ τὴν Σόλωνος γενέσθαι τοῦτο προαίρεσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ συμπτώματος· τῆς ναυαρχίας γὰρ ἐν τοῖς Μηδικοῖς ὁ δῆμος αἴτοις γενόμενος ἐφρονηματίσθη, καὶ δημαγωγοὺς ἔλαβε φαύλους, ἀντιπολιτευομένων τῶν ἐπιεικῶν, ἐπεὶ Σόλων γε ἔοικε τὴν ἀναγκαιοτάτην ἀποδιδόναι τῷ δήμῳ δύναμιν, τὸ τὰς ἀρχὰς αἱρεῖσθαι καὶ εὐθύνειν· μηδὲ γὰρ τούτου κύριος ὤν ὁ δῆμος δοῦλος ἂν εἴη καὶ πολέμιος. Τὰς δὲ ἀρχὰς ἐκ τῶν γνωρίμων καὶ τῶν εὐπόρων κατέστησε πασας, ἐκ τῶν πεντακοσιομεδίμνων καὶ ζευγιτῶν καὶ τρίτου τέλους τῆς καλουμενης ἱππάδος· τὸ δὲ τέταρτον θητικὸν, οἶς οὐδεμιᾶς ἀρχῆς μετῆν.]
108ARISTOTELIS FRAGMENTA

8.

p. 108
Photius Lex.:Ναυρκραρία· τὸ πρότερον οὕτως ἐκάλουν, ναυκραρία καὶ ναύκραρος· ναυκραρία μὲν ὁποῖόν τι συμμορία καὶ δῆμος, ναύκραρος δὲ ὁποῖόν τι δήμαρχος, Σόλωνος οὕτως ὀνομάσαντος, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης φησὶ, καὶ ἐν τοῖς νόμοις δὲ ἄν τις ναυκραρίας ἀμφισβητῇ καὶ τοὺς ναυκράρους τοὺς κατὰ ναυκραρίαν· ὕστερον δὲ ἀπὸ Κλεισθένους δῆμοί δἰσι, καὶ δήμαρχοι ἐκλήθησαν. Ἐκ τῆς Ἀριστοτέλους πολιτείας, ὅν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν Σόλων, φυλαὶ δὲ ἦσαν τέσσαρες, καθάπερ πρότερον, καὶ φυλοβασιλεῖς τέσσαρες· ἐκ δὲ τῆς φυλῆς ἑκάστης ἦσαν νενεμημέναι τριττύες μὲν τρεῖς, ναυκραρίαι δὲ δώδεκα καθ ̓ ἑκάστην. Κλείδημος ἐν τῇ τρίτῃ φησὶν ὅτι Κλεισθένους δέκα φυλὰς ποιήσαντος ἀντὶ τῶν τεσσάρων, συνέβη καὶ ἐς πεντήκοντα μέρη διαταχθῆναι αὐτάς. Ταῦτα δὲ (διαταγῆναι. αὐτοὺς δὲ cod.) ἐκάλουν ναυκραρίας, ὥσπερ νῦν εἰς τὰ ἑκατὸν μέρη διαιρεθέντα καλοῦσι συμμορίας. Antea (ante Clisthenis tempora) dicebant: naucraria et naucrarus (pro : demus et demarchus). Naucraria enim est idem fere quod symmoria et demus, naucrarus idem fere quod demarchus, Solone sic nominante, uti Aristoteles dicit; in legibus quoque naucrarias et naucraros singularum naucrariarum memoratos invenias. Postea vero inde a Clisthene naucrariae vocantur demi, et nauclari demarchi. Ex ratione qua Solon rempublicam adornaverat, tribus erant quattuor, sicuti antea; itemque tribuum reges item quattuor; singularum vero tribuum ternae erant trittyes et naucrariae duodenae. Postea, ubi Clisthnes (teste Clidemo libro tertio) decem tribus prioribus istis quattuor substituisset, simul etiam in quinquaginta divisae sunt partes, quas naucrarias appellabant, ut partes centum, in quas nunc dividuntur, symmorias vocant.Locus mancus. Verba καὶ ἐν τοῖς νομοις ... νουκραρίαν sensum non fundunt. Siebelis ad Clitodem. p. 37 interpretatur sic: Solon dixerat ναυκραρίας et ναυκράρους, quanquam dubitari possit an hoc in legibus fecerit. Id vero vel sententiae causa ferri nequit. Fortasse fuit: Καὶ ἐν τοῖς νόμοις λέλεκται· ἐάν τις ναυκραρίας κτλ. **. adeo ut ipsa legis cujusdam Soloneae verba citentur. In sequentibus nomen Aristotelis temere repetitum esse censeo. Scripserim ita: ἐκ τῆς πολιτείας ὃν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν ὁ Σόλων, φυλαὶ μὲν ἦσαν τέσσαρες, vulgata interpretanda foret: Ex Ar. Rep. Athen., quo loco rationem exponit qua Solon remp. adernaverit(affero hoec): etc. Cf. Pollux VIII, 108: Οὗτοι (sc. δήμαρχοι) οἱ κατὰ δήμους ἄρχοντες· ἐκαλοῦντο τέως ναύκραροι, ὅτε καὶ οἱ δῆμοι ναυκραρίαι. Ναυκραρία δ ̓ ἦν τέως φυλἦς δυοκαιδέκατον μέρος. Καὶ δυώδεκα ναυκραρίαι ἦσαν, τέσσαρες κατὰ τριττὺν ἑκάστην. Τὰς δ ̓ εἰσφορὰς τὰς κατὰ δήμους διεχειροτόνουν οὗτοι, καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν ἀναλώματα. Ναυκραρία δὲ ἑκάστη δύο ἱππέας παρεῖχε, καὶ ναῦν μίαν, ἀφ ̓ ἧς ἴσως ὠνόμασται. Ceterum de demarchis cf. infra fr. 18.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

9.

p. 108
Harpocration v. Ἱππάς:Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου κλήρου· Ἀπεγράψατο μὲν τίμημα μικρὸν ὡς ἱππάδα τελῶν. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶν ὅτι Σόλων εἰς δ ̓ διεἵλε τέλη τὸ πᾶν πλῆθος τῶν Ἀθηναίων, πεντακοσιομεδίμνους καὶ ἱππέας καὶ ζευγίτας καὶ θῆτα. [τῶν οὖν ἱππέων αἱ ἱππάδες.] Solon omnem Atheniensium populum in quattuor classes e censu descriptas divisit, in Pentacosiomedimnos, Equites, Zeugitas et Thetes.Postrema unus habet cod. D. et Photius s. v., ubi simul alteram legis glossam e nostra male intellecta ortam, secundum quam Solon quinque classes fecisset, quarum postrema ἱππὰς ἐκαλεῖτο. Denoce ἱππάς, census equestris, cf. Isaeus p. 67, 23; Plutarch. Solon. c. 18.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

10.

p. 108
Harpocration v. Θῆτες καὶ θητικόν:Εἰς τέσσαρα διῃρημένης παρ ̓ Ἀθηναίοις τῆς πολιτείας οἱ ἀπορώτατοι ἐλέγοντο θῆτες καὶ θητικὸν τελεῖν. Οὗτοι δὲ οὐδεμιᾶς μετεῖχον ἀρχῆς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης δηλοῖ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ· ὅτι δὲ οὐκ ἐστρατεύοντο, εἴρηκε καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δαιταλεῦσιν. Republica apud Athenienses, in quattuor classes divisa, tenuissimi θῆτες (mercenarii, opifices) et θητικὸν τελεῖν (mercenariorum vel opificum classi accenseri) dicebantur. His magistratu fungi non liccebat, ut Aristoteles declarat in Rep. Athen; nec militabant, ut Aristophanes quoque in Daetalensibus iat.Cf. Photius et suidas s. v. Aristot. Pol. Π, 10, 3. Pollux VIII, 129 sq.: Τιμήματα δ ̓ ἦν τέτταρα· πεντακοσιομεδίμνων, ἱππέων, ζευγιτῶν, θητικῶν. Οἱ μὲν [πεντακοσιομέδιμνοι] ἐκ τοῦ πεντακοσίων μεδίμνων μέτρα ὑγρὰ καὶ ξηρὰ ποιεῖν κληθέντες· ἀνήλισκον δ ̓ εἰς τὸ δημόσιον τάλαντον· οἱ δὲ τὴν ἱππάδα τελοῦντες ἐκ μὲν τοῦ δύνασθαι τρέφειν ἵππους κεκλῆσθαι δοκοῦσιν· ἐποίουν δὲ μέτρα τριακόσια, ἀνήλισκον δὲ ἡμιτάλαντον· οἱ δὲ τὸ ζευγίσιον τελοῦντες ἀπὸ διακοσίων μέτρων κατελέγοντο, ἀνήλισκον δὲ μνᾶς δέκα· οἱ δὲ τὸ θητικόν, οὐδεμίαν ἀρχὴν ἦρχον, οὐδὲ ἀνήλισκον οὐδέν. Plutarch. Solon. c. 18; Boeckh. Staatshaush. II, p. 30; Hermann. § 108; Schoemann. p. 174.
109ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Plutarch. Solon. C. 25:Ἰσχὺν δὲ τοῖς νόμοις πᾶσιν εἰς ἑκατὸν ἐνιαυτοὺς ἔδωκε· καὶ κατεγράφησαν εἰς ξυλίνους ἄξονας ἐν πλαισίοις περιέχουσι στρεφομένους· ὧν ἔτι καθ ̓ ἡμᾶς ἐν Πρυτανείῳ λείψανα μικρὰ διεσώζετο· καὶ προσηγορεύθησαν, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, κύρβεις... Ἔνιοι δέ φασιν ἰδίως, ἐν οἷς ἱερὰ καὶ θυσίαι περιέχονται κύρβεις, ἄξονας δὲ τοὺς ἄλλους ὠνομάσθαι. Legibus suis omnibus Solon auctoritatem in centum esse annos voluit, suntque inscriptae ligneis tabulis, qui ἄξονες dicti, quadrangulis ligneis inserti convertuntur, eorumque etiamnum reliquiae quaedam in Prytaneo asservantur. Aristoteles κύρβεις cognominatos esse auctor est ... Nonnnulli seorsum cyrbes vocatos dicunt, quibus continebantur leges sacrorum et sacrificiorum, ceteras axones fuisse appellates.Eadem habes in Scholio Aldin. Ad Arist. Nub. 478 a Musuro composito. Quae sequuntur ap. Plutarchum, ex eodem Aristotele petita, vide fr. 13.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Schol. Aristophan. Av. 1354:Κύρβεις, χαλκαῖ σανίδες ἔνθα τοὺς νόμους γράφουσι. Κατὰ δὲ ἐνίους, ἄξονες τρίγωνοι, ἐν οἷς ἦσαν οἱ τῶν πόλεων νόμοι γεγραμμένοι καὶ αἱ δημοσίαι ἱεροποιίαι, (καθάπερ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶ καὶ Ἀπολλόδωρος· κύρβεις δὲ ἤτοι παρὰ τὸ κεκορυφῶσθαι εἰς ὕψος ἀνατεταμένον ἀπὸ τῶν Κορυβάντων· ἐκείνων γὰρ εὕρημα, ὥς φησι Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ εὐσεβείας.) Cyrbes erant tabulae aeneae, quibus leges inscripserunt. Secundum nonnullos erant axes trianguli, in quibus scriptae erant leges civiles et quae ad procurationem sacrorum publicorum pertinent (sicuti etiam Aristoteles in Atheniensium rep. Et Apollodorus tradunt).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.

p. 109
Harpocratio v. Κύρβεις:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησίν· Ἀναγράψαντες δὲ τοὺς νόμους εἰς τοὺς κύρβεις ἔστησαν ἐν τῇ στοᾷ τῇ βασιλείᾳ (βασιλίδι cod. D. et Photius). Aristoteles in Rep. Atheniensium ait: Leges inscripserunt cyrbibus, quos collocarunt in porticu regia.Vulgo distinguunt grammatici inter ἄξονας quadrangulos, quibus leges politicae sive civiles inseriptae sint, et κύρβεις triangulos, in quibus jus sacrum exaratum (veterum locos collectos habes in Steph. Thes. v. Κύρβις. Cf. disputaionem Prelleri ad Polemon. p. 89 sqq.). Ignorasse hanc nominum distinctionem utpote seriorum commentum, aut non attendisse ad haec Aristotelem ex loco Plutarchi colligitur. In shol. Aristoph. Vocem τρίγωνοι haud mutandam esse censeo. Eratosthenes quoque τριγώνους axes dixit, neque inter κύρβεις et ἄξονας distinxit (ap. Schol. Apoll. Rhod. IV, 280), neque polemonem (ap. Harpocrat. v. Ἄξονα) distinxisse demonstrari potest, quum is in iis quae referuntur, Eratosthenem eo tantum reprehendit, quod τοὺς ἄξονας non τετραγώνους sed τριγώνους dixerit. Quae ap. Schol. Arist. Uncts includdduntur, absunt a codice Ravennate. Pro Θεόφραστος in codd. Est Θεόπομπος, quod Correxit Ruhnken. Hist. Crit. Or. p. 163 ed. Reisk.; nam eadem e Theophrasto refert Porphyr. De abstin. an. 2, 21 et Photius Lex. v. Κύρβεις: Θεόφραστος δὲ, ἀπὸ τῶν Κρητικῶν Κορυβάντων· τῶν γὰρ Κορυβαντικῶν ἱερῶν οἷον ἀντίγραφα αὐτοὺς εἶναι. Cum hac opinione cohaeret, ut recte monet Preller. l. l., quod σανίδες istae χαλκαῖ dicuntur, quum ligneae fuerint, vel secundum alios, sed minus recte, lapideae.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

11.a

p. 109
Gellius N. A. II, 12:In legibus Solonis illis antiquissimis, quoe Athenis aaeibus ligneis incisoe sunt, quasque latas ab eo Athenienses, ut sempiternoe manerent, poenis et religionibus sanaeerant, legem esse Aristoteles refert scriptam ad hanc sententiam: si ob discordiam dissensionemque seditio atque discessio populi in duas partes fieret, et ob eam causam irritatis animis utrimque arma caperentur pugnareturque, tum qui in eo tempore in eoque casu civilis discordioe, non alterutroe parti sese adjunoeerit, sed solitarius separatusque a communi malo civitatis secesserit, is domo, patria, fortunisque omnibus careto: eoetorrisque esto. [Arist. Pol. II. 4, 4: Σόλων ἐνομοθετησεν, καὶ παρ ̓ ἄλλοις ἐστὶ νόμος, ὅς κωλύει καᾶσθαι γῆν ὁπόσην ἂν βούλεταί τις.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

12.

p. 109
Harpocratio:Σῖτος καλεῖται διδομένη πρόσοδος εἰς τροφὴν ταῖς γυναιξὶν τοῖς ὀρφανοῖς, ὡς ἐξ ἄλλων μαθεῖν ἔστι καὶ ἐκ τοῦ Σόλωνος α' ἄξονος καὶ ἐκ τῆς Ἀριστοτέλους Ἀθηναίων πολιτείας. Σῖτος vocatur reditus qui ad alimenta mulieribus vel pupillis praebetur, quod tum ex aliis discere est tum ex primo axe Solonis et ex Aristotele in Rep. Athen.Eadem Photius. Ipse Aristoteles haud dubie leges Solonis eodem ordine, quo inter columellas distributae erant, in Rep. Athen. Recensuerat. Anonymus ap. Menagium inter scripta Aristotelis recenset Περὶ τῶν Σοόλωνος ἀξόνων έ. Perperam, puto. Fortasse Aristoteli tribuit opus Asclepiadis, qui scripserat Ἀξόνων ἐξηγητικά (Etym. Gud. p. 355, 40), vel Didymi, cujus laudatur Περὶ τῶν ἀξόνων τοῦ Σόλωνος ἀντιγραφὴ πρὸς Ἀσκληπιάδην (Plutarch. Solon. c. I). De re cf. Schoemann. l. l. p. 309. Aliud ex prima tabula Solonis affert Plutarch. Sol. c. 24 ex eodem, suspicor, Aristotele.
110ARISTOTELIS FRAGMENTA

13.

p. 110
Harpocration v. Λίθος:Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Κόνωνος 26)· Τῶν τε παρόντων καθ ̓ ἕνα ἡμῖν οὑτωσὶ καὶ πρὸς τὸν λίθον (in nostris libris βωμόν) ἄγοντες καὶ ἐξορκοῦντες. Ἐοίκασι δ ̓ Ἀθηναῖοι πρός τινι λίθῳ τοὺς ὅρκους ποιεῖσθαι, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθ. πολιτείᾳ καὶ Φιλόχορος (fr. 65) ἐν τῷ γ' ὑποσημαίνουσιν. Demosthenes in oratione contra Cononem: Et unumquemque nostrum qui aderamus sic ad saxum addu xerunt et jurejurando adegerunt. Videntur Athenienses ad quoddam saxum jurare soliti fuisse, ut ex Aristotele in Atheniensum Rep. Et ex Philochoro in Atthidis libro quarto colligere licet.Eadem Suidas et Photius in Lex. Cf. Plutarch. Solon. c. 25: Κοινὸν μὲν οὖν ὤμνυεν ὅρκον ἡ βουλὴ, τοὺς Σόλωνος νόμους ἐμπεδώσειν, ἴδιον δ ̓ ἕκαστος τῶν θεσμοθετῶν (cf. fr. 30) ἐν ἀγορᾷ πρὸς τῷ λίθῳ καταφατίζων, εἴ τι παραβαίη τῶν θεσμῶν, ᾶνδριάντα χρυσοῦν ἰσομέτρητον ἀναθήσειν ἐν Δελφοῖς. v. Meursius Lectt. Attic. I, 6; Zoega DE obeslisc. p. 209, n. 6. Philochorus Atthidis libro tertio egit de Solonis temporibus. De iisdem dixerit Aristoteles eo loco, quem grammaticus innuit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

14.

p. 110
Plutarch. Solon. c. 32, 4: δὲ δὴ διασπορὰ κατακαυθέντος αὐτοῦ (τοῦ Σόλωνος) τῆς τέφρας περὶ τὴν Σαλαμινίων νῆσον, ἔστι μὲν διὰ τὴν ἀτοκίαν ἀπίθανος παντάπασι καὶ μυθώδης· ἀναγέγραπται δ ̓ ὑπό τε ἄλλων ἀνδρῶν ἀξιολόγων καὶ Ἀριστοτέλους τοῦ φιλοσόφου. Cremati solonis cineres sparsos esse apud Salaminem insulam tantum babet absurdi, ut omnino fidem non mereri, sed commentum judicari possit: tamen id factum scripsere tum alii fide digni auctores, tum Aristoteles etiam philosophus.Idem de Lycurgo in Creta mortuo narrat Aristocrates ap. Plutarch. Lyc. c. 31.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

15.

p. 110
Schol. Aristoph. Acharn. 233:Οἱ Παλληνεῖς δῆμός ἐστι τῆς Ἀττικῆς, ἔνθα Πεισιστράτῳ βουλομένῳ τυραννεῖν καὶ Ἀθηναίοις ἀμυνομένοις αὐτὸν συνέστη πόλεμος... Μέμνηται δὲ τούτου καὶ Ἀνδροτίων (fr. 42) καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Pallenensium demus Atticus est, in quo Pisistratus, quum (tertio) tyrannide potiri vellet, et Athenienses repulsuri eum manum conseruerunt. Meminit hujus rei Androtion et Aristoteles in Rep. Atheniensium.De re vide Herodot. I, 62.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

16.

p. 110
Schol. Aristoph. Lys. 665:Λυκόποδας ἐκάλουν, ὡς μὲν Ἀριστοτέλης, τοὺς τῶν τυράννων δορυφόρους. Τοὺς γὰρ ἀκμάζοντας τῶν οἰκετῶν ἐπὶ τῇ τοῦ σώματος φυλακῇ ἔβαλλον (scr. Ἔλαβον e Suida)· λυκόποδες δὲ ἐκαλοῦντο, ὅτι διὰ παντὸς εἶχον τοὺς πόδας λύκων δέρμασι περικεκαλυμμένους, ὥστε μὴ ἐπικαίεσθαι ἐκ τοῦ περιέχοντος· τινὲς δὲ λυκόποδας, διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ τῶν ἀσπίδων ἐπίσημον λύκον. δὲ Ἀριστοφάνης ἔφη τοὺς νῦν λεγομένους Ἀλκμαιωνίδας· οὗτοι γὰρ πόλεμον ἀράμενοι πρὸς Ἱππίαν τὸν τύραννον καὶ τοὺς Πεισιστρατίδας ἐτείχισαν τὸ Λειψύδριον. Λειψύδριον, χωρίου τῆς Ἀττικῆς περὶ τὴν Πάρνηθον, εἰς συνῆλθόν τινες ἐκ τοϋ ἄστεος, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Λυκόποδες appellabantur, ut Aristoteles tradit, satellites tyrannojum. Servos enim robustos ad corporis custodiam adhibere solebant, qui Lycopodes appellabantur, quod pedes pellibus lupinis perpetuo tectos haberent, ne ab aere adurerentur, vel quod in clypeis lupum pro insigni gererent. Aristophanes vero sic Alemaeonidas vocat, qui qumm bellum Hippiae tyranno et reliquis Pisistratidis intulissent, Lipsydrium munierunt. — Lipsydrium vero est Atticae locus ad Parnethem montem, quo ex urbo quidam convenerunt, ut scribit Aristotels in Rep. Atheniemsium.Eadem Suidas v. Λυκόποδες. Initio fr. Verba ὡς μὲν Ἀριστ. Suidas non exhibet. — περὶ τὴν Πάρνηθον, εἰς ὃ συνῆλθόν τινες ἐκ τοὔ ἄστεος, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Eadem Suidas v. Λυκόποδες. Initio fr. Verba ὡς μὲν Ἀριστ. Suidas non exhitet. — περὶ τὴν Πάρνηθον] Ita Dindorf. E cod. Rav.; τὸ ὑπεράνω Πάρνηθος liberi duo; τὸ ὑπὲρ Πάρνηθος Suidas. Herodot. V, 62: Ἀλκμαιωνίδαι πειρώμενοι κατιέναι τε καὶ ἐλευθεροῦν τὰς Ἀθήνας, Λειψύδριον τὸ ὑπὲρ Παιονίης τειχίσαντες. De hac Paeonia regione ad radices Parnethis v. C. O. Müller zur Karte des nordl. Griechenlands p. 36, et Baehr ad Herodot. l. l. — De nomine λυκόποδες cf. Photius, Heych. et Etym. M. s. v. Ceterum apud Aristophanem metri causa Hermannus et Dindorfius reposuerunt λευκόποδες.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

17.

p. 110
Schol. Aristophan. Lys. 1153:Ἀριστοτέλης φησὶ μετὰ τὸν Ἱππάρχου θάνατον χρησμὸν γενέσθαι τοῖς Λάκωσιν καταλύειν τὴν τυραννίδα, τῆς Πυθίας, ὡς οἱ Ἀλκμαιωνίδαι ἐμισθώσαντο τὸν ἐν Δελφοῖς νεὼν οἰκοδομεῖν, συνεχῶς τοῦτο χρώσης αὐτοῖς μαντευομένοις, ἕως πρότερον μὲν Ἀγχιμόλιον ἔπεμψαν κατὰ θάλασσαν, ἀποκρουσθέντος δὲ αὐτοῦ ὀργισθέντες οἱ Λάκωνες Κλεομένη τὸν βασιλέα σὺν μείζονι ἐξέπεμψαν στόλῳ, καὶ νικήσας τοὺς Θετταλοὺς εἰσῆλθεν εἰς τὴν Ἀττικὴν καὶ τὸν Ἱππίαν συνέκλεισεν εἰς τὸ Πελαργικὸν (1. Πελασγικὸν) τεῖχος, ἕως οἱ παῖδες τῶν τυράννων ἐξιόντες ἑάλωσαν. Aristoteles dicit post mortem Hipparchi araculum datum esse Lacedaemoniis, quo tyrannidem Pisistratidarum evertere juberentur. Pythiam enim, quum Alemaeonidae templum Delphicum reaedificandum conduxissent, hoc semper responsum dedisse, quoties Lacedaemonii oracu- tum consulerent. Tandem eos misisse primum quidem mari anchimolium; deinde, Anchimolio repulso, iratos omisisse cum majori exercitu regem Cleomenem. Hunc, Thessalis (qui Pisistratidis auoeilia ferebant) proelio victis, in Atticam in vasisse, atque Hippiam muro Pelasgico inclusum obsedisse usquedum filios Pisistratidarum exeumtes ceepissent.Fusius rem narrat Herodotus V, 62 sqq. [In Aristot. Pol. De Pisistratidis leguntur haec, V, 4,5: Qui tyrannidem occuparunt, plerumque τοῦτο ἔδρων ὑπὸ τοῦ δήμου πιστευθέντες· ἡ δὲ πίστις ἦν ἡ ἀκέχθεια ἡ πρὸς τοὺς πλουσίους· οἷον Ἀθήνησί τε Πεισίστρατος στασιάσας πρὸς τοὺς πεδιακούς. V, 9, 4: Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν... Παράδειγμα δὲ τούτου... καὶ τοῦ Ὀλυμπίου ἡ οἰκοδόμησις ὑπὸ τῶν Πεισιστρατιδῶν. V, 9, 21: Φασὶ δὲ καὶ Πεισίστρατον ὑπομεῖναί ποτε προσκληθέντα δίκην εἰς Ἄρειον πάγον. V, 8, 21: Μάλιστα δὲ συμβαίνει τοῖς θυμοῖς ἀκολουθεῖν διὰ τὴν ὕβριν, δι ̓ ἣν αἰτίαν ἥ τε τῶν Πεισιστρατιδῶν κατελύθη τυραννὶς καὶ πολλαὶ τῶν ἄλλων. V, 8, 9: Conspiratio contra Pisistratidas facta est διὰ τὸ προπηλακίσαι μὲν τὴν Ἁρμοδίου ἀδελφὴν, ἐπηρεάσαι δ ̓ Ἁρμόδιον· ὁ μὲν γὰρ Ἁρμόδιος διὰ τὴν ἀδελφὴν, ὁ δ ̓ Ἀριστογείτων διὰ τὸν Ἁρμόδιον. V, 9, 23: Τρίτη (quod ad tempus per quod steterit) δ ̓ ἡ (τυραννὶς) τῶν Πεισιστρατιδῶν Ἀθήνησιν· οὐκ ἐγένετο δὲ συνεχής· δὶς γὰρ ἔφυγε Πεισίστρατος τυραννῶν· ὥστε ἐν ἔτεσι τριάκοντα καὶ τρισὶν ἑπτακαίδεκα ἔτη τούτων ἐτυράννευσεν· ὀκτωκαίδεκα δὲ οἱ παῖδες· ὥστε τὰ πάντα ἐγένετο ἔτη τριάκοντα καὶ πέντε.] [Clisthenis Aristoteles meminit in Pod. III, I, 10: Κλεισθένης μετὰ τὴν τῶν τυράννων ἐκβολὴν πολλοὺς ἐφυλέτευσε ξένους καὶ δούλους μετοίκους. Ιd. VI, 2, II, Clisthenis instituta perapta esse dicit ad condendam eam rempublicam, in qua omnes cives administrationis participes sint.]
111ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Schol. Aristoph. Nub. 37:Ἀριστοτέλης δὲ περὶ Κλεισθένους φησί· Κατέστησε καὶ δημάρχους τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· καὶ γὰρ τοὺς δήμους ἀντὶ τῶν ναυκραριῶν ἐποίησεν. Aristoteles de Clisthene dicit: Constituit demarchos eadem munia quae olim naucrari obeuntes; etenim demos naucrariarum loco feerat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Harpocration v. Ναυκραρικά:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων Πολιτείᾳ φησί· Κατέστησαν δὲ δημάρχους τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· δημίους (δημαίους cod. A. : utrumque pro δήημους) ἀντὶ τῶν ναυκράρων (l. Ναυκραριῶν) ἐποίησαν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

18.

p. 111
Idem v. Δήμαρχος:Ἄρχων τις ἦν δήμαρχος (ἑκάστου δήμου τῶν ἐν Ἀθήναις κατάρχων δήμαρχος ἐλέγετο codd. D. E. et Suidas s. v)· οὗτοι δὲ τὰς ἀπογραφὰς ἐποιοῦντο τῶν προσόντων (sic D. E.; ἐποιοῦντο ἐν Ν.) ἑκάστῳ δήμῳ χωρίων· ἔτι δὲ καὶ τὰ ληξιαρχικὰ γραμματεῖα παρὰ τούτοις ἦν, καὶ συνῆγον τοὺς δήμους ὁπότε δεήσειεν, καὶ ψῆφον αὐτοῖς ἐδίδοσαν (καὶ ἐνεχύραζον δὲ οὗτοι add. Codd. D. E. et Suidas). Τούτους δέ φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ ὑπὸ Κλεισθένους κατασταθῆναι, τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυκράροις· ὅτι δὲ ἠνεχυρίαζον οἱ δήμαρχοι, δηλοῖ Ἀριστοφάνης ἐν Σκηνὰς καταλαμβανούσαις. Demarchus magistratus quidam erat. (Cujusvis pagi Attici princeps vocabatur demarchus.) Hi agros et loca ad singulos pagos pertinetes inscribebant, tabulas lexiarchicas custodiebant, pagosque, quum res postularet, convocabant. Hos Aristoteles ait in athon. Rep. Clisthenem instituisse eadem habentes munia quae antea habuerant naucrari.Eadem Suidas. Cf. Supra fr. 8; Eudocia p. 108; Lex. Rhet. In Bekk. Anecd. p. 237, 8; 242, 16; Pollux VIII, 108. Hesych. s. v. Δήμαρχοι, Δήμαρχον, Ναύκλαροι; Meier. De bonis damn. p. 80, 202, 204; Boeckh. Oecon. Athen. I, 275 sq.; II, p. 47; Hermann. §99, 5; 111, 4.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

19.

p. 111
Pollux III, 17: δὲ πάππου τήθης πατὴρ, πρόπαππος· τάχα δὲ τοῦτον εἴποις τριτοπάτορα, ὡς Ἀριστοτέλης. στοτέλης. Avi vel aviae pater, est proavus, quem etiam τριτοπάτορα, tertium patrem, dicere liceret, secundum Aristotelem.V. Lobeck. De tritopat. In Misc. Crit. I, 3, p. 520.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

19.

p. 111
Schol. Aristophan. Vesp. 578:Ἀριστοτέλης δέ φησιν ὅτι ψήφῳ οἱ ἐγγραφόμενοι δοκιμάζονται οἳ νεώτεροι μὴ ἐτῶν ιή (ιεʹ Aldin.) εἶεν. Aristoteles dicit examen subire et gentiliciorum suffragiis approbandos esse juvenes, qui exacto vitae anno duodevicesimo in demi sui albo inscribantur.Ψῆφον intellige gentiliciorum et curialium judicum, non publicorum in dicasteriis forensibus: οἱ ἐγγραφόμενοι sunt ii, qui olim in κοινὸν γραμματεῖον relati erant. BOeCKH. De ephebia Attica in Indice lectionum univers. Berolin. Aestiv. 1819, p. 4. — (ιεʹ) Schoemannus Autiq. p. 208: Quod autem nonnulli eos qui parvuli inscripti essent, postquam ad pubertatem pervenissent, circiter quinto deciomo aetatis anno iterum producendos, examinandos et in tabulis quibusdam inscribendos fuisse volunt, hac de re, quum veteres probatique testes sileant, nobis non satis liquere profitemur. Cf. eundem Schoemannum 1. 1. p. 198.
112ARISTOTELIS FRAGMENTA

20.

p. 112
Harpocration v. Περίπολος:Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τῶν ἐφήβων λέγων φησὶν οὕτως· Τὸν δεύτερον ἐνιαυτὸν ἐκκλησίας ἐν τῷ θεάτρῳ γενομένης ἀποδεξάμενοι τῷ σήμῳ περὶ (lege παρὰ τοῦ δήμου ex Suida) τὰς τάξεις καὶ λαβόντες ἀσπίδα καὶ δόρυ παρὰ τοῦ δήμου περιπολοῦσι τὴν χώραν καὶ διατρίβουσιν ἐν τοῖς φυλακτηρίοις. Παρατηρητέον οὖν ὅτι μὲν Ἀριστοτέλης ἑνα φησὶν ἐνιαυτὸν ἐν τοῖς περιπόλοις γίνεσθαι τοὺς ἐφήβους, δὲ Αἰσχίνης (Περὶ παραπρεσβ. § 167) δύο. Περίπολος, circuitor. Aristoteles in Rep. Atheniensium, de ephebis verba faciens sic ait: Altero anno concione in theatro convocata, ephebi, clypeo et hasta pro concione accepta, terram Atticam perlustrant et in castellis versantur. Observa Aristotelem putare ephebos per annum in excubiis mansisse, Aeschinem per biennium.Eadem Suidas et Photius. Verba ἀποδεξάμενοι ... τάξεις καὶ omitt. Cod. D. et Photius. V. Boeckh. 1. 1. p. 5 sqq.; Clinton. F. H. tom. Π, ρ. 362. Hermann. § 123, 8; Schoemann. Antiq. p. 198 sq. Ceterum errat procul dubio grammaticus ex loco allato colligens Aristotelem putasse juvenes per unum tantum annum circuitorum munere functos esse. Verba τὸν δεύτερον ἐνιαυτόν intellexerit annum secundum τῆς ἥβης. Per eumque juvenes peripolos fuisse putaverit. Intelligenda autem verba sunt de concione quae habebatur exeunte τῆς ἥβης biennio, quod excipiebat alterum biennium τῶν περιπόλων.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

21.

p. 112
Idem:Ὅτι νόμος ἐστὶν ὑπὲρ μ' ἔτη γενόμενον χορηγεῖν παισὶν, Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου (c. 5) φησὶ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναιών πολιτείᾳ. Lex jubet ut puerorum choragi annum aetatis quadragesimum excesserint, uti Aeschines in oratione contra Timarchum dicit, et Aristoteles in Rep. Atheniensium.Photius et Suidas eadem, testium nominibus omissis.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

22.

p. 112
Idem:Πρόεδροι ἐκληροῦντο τῶν (ὑπὸ τῶν em. Vales. Cum Lex. Rhet.) πρυτάνεων καθ ̓ ἑκάστην πρυτανείαν (1. ἐκκλησίαν) εἷς ἑξ ἑκάστης φυλῆς πλὴν τῆς πρυτανευούσης. Οἵτινες τὰ περὶ τὰς ἐκκλησίας διῴκουν. Ἐκαλοῦντο δὲ πρόεδροι, ἐπειδήπερ προήδρευον τῶν ἄλλων ἁπάντων. Πολλάκις δ ̓ ἐστὶ τοὔνομα παρὰ τοῖς ῥήτορσιν, ὡς καὶ παρὰ Δημοσθένει ἐν τῷ κατ ̓ Ἀνδροτίωνος καὶ Αἰσχίνῃ ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος. Ὅτι δ ̓ καλούμενος ἐπιστάτης κληροῖ αὐτοὺς, εἴρηκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Proedri a prytanibus, quoties nova habebatur ecclesia, sorte legebantur, ex qualibet tribu unus (excepta ea quae prytaniam gerebat): qui curabant ea quae ad comitia propuli pertinebant. Appellabantur autem πρόεδροι. qoud primam prae reliquis Sedem tenebant. Frequens nomen est apud oratores, ut apud Demosthenem in orat. Contra Androtionem et apud Aeschinem contra Ctesiphontem. Eum aulem qui vocabatur ἐπιστάτης, proedros sorte legisse Aristoteles in Atheniensium rep dicit.Καθ ̓ ἐκάστην πρυτανείαν] κ. ἑ. Ἐκκλησίαν em. Luzacus De Socrate cive p. 97, qoud probatur ex Lex. Rhet. P. 290. Photius quoque duabus glossis ν. Πρόεδροι eadem proferens, in altera habet ἐκκλησίαν, dum in altera est πρυτανείαν. cf. Schol. Ad Demosthen. E cod. Bavarico, Orat. Gr. Tom. II, p. 104 ed. Reisk.; schol. Ad Aeschin. C, Ctesiph. p. 247 sq. ed. Bakk. Pollux VIII, 96: Ὅταν οἱ πρυτάνεις τὸν δῆμον ἢ τὴν βουλὴν συνάγωσιν, οὗτος (ὁ ἐπιστάτης) ἐξ ἑκάστης φυλῆς πρόεδρον ἕνα κληροῖ, μόνην τὴν πρυτανεύουσαν ἀφιείς. Suidas v. Πρόεδροι. Recentiorum libros laudat Hermann l. l. § 127. Schoemann. Antiq. p. 217, 9; De comitüs p. 85.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

22.a

p. 112
Harpocration:Πρυτανείας· Ἀντιφῶν ἐν τῷ πρὸς Νικοκλέα. Ἔστι δὲ ἀριθμὸς ἡμερῶν πρυτανεία τοι λς' λέ, καὶ ἑκάστη φυλὴ πρυτανεύει. Διείλεκται δὲ περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Cf. Suidas v. Πρυτανείας.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

23.

p. 112
Idem:Ἐπιστάτης. Δύο εἰσὶν οἱ καθιστάμενοι ἐπιστάται, μὲν ἐκ πρυτάνεων κληρούμενος, δὲ ἐκ τῶν προέδρων, ὧν ἑκάτερος τίνα διοίκησιν διοικεῖ δεδήλωκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Duo constituti sunt Epistatae, unus e prytanibus sorte lectus, alter ex proedris. De functionibus et horum et illorum exposuit Aristoteles in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 96: Ἐπιστάτης δ ̓ ἐστὶν εἶς τῶν πρυτάνεων, ὁ κλήρῳ λαχών. Δὶς δὲ οὐκ ἔξεστι γενέσθαι τὸν αὐτὸν ἐπιστάτην. Ἔχει δὲ οὗτος τῶν ἱερῶν τὰς κλεῖς, ἐν οἷς τὰ χρήματα καὶ τὰ γράμματα. Sequuntur quae in antecedete fragm. Adscripsi. — Suidas v. Ἐπιστάτης: Τῶν πρυτάνεων εἶς ὁ λαχὼν ἐπιστάτης ἐλέγετο. Δὶς δὲ τὸν αὐτὸν ἐπιστῆσαι οὐκ ἐξῆν. Φυλάσσει δὲ τοῦ ἱεροῦ τὰς κλεῖς, ἐν ᾧ τὰ δημόσια χρήματα, ἔτι μὲν (τὰ γράμματα addit Telephus ap. Eust.) καὶ τὴν δημοσίαν σφραγῖδα· ἐπειδὰν δὲ οἱ πρυτάνεις συναγάγωσι τὴν βουλὴν ἢ τὸν δῆμον, ὁ ἐπιστάτης κληροῖ προέδρους ἐννέα (τῆς πόλεως add. Teleph. l. l.) ἀπὸ φυλῆς ἑκάστης ἕνα, πλὴν τῆς πρυτανευούσης, καὶ πάλιν ἐκ τῶν ἐννέα τούτων ἐπιστάτην ἕνα κληροῖ καὶ τὸ πρᾶγμα παραδίδωσι· οὗτος δὲ εἰσάγει τὴν δίκην, καὶ ἐπιμελεῖται κατὰ νόμον πάντα γενέσθαι, καὶ μηδὲν παραλειφθῆναι πρὸς τὸ διδαχθῆναι τοὺς δικαστάς. Eadem haec Eustathius ad Odyss. P, 455, e Telepho tradit, qui ipse sua sumpserit ex Aristotele. Cf. etiam Etym. M. s. v.
113ARISTOTELIS FRAGMENTA

24.

p. 113
Harpocration: γραμματεὺς πῶς τε καθίστατο καὶ τί ἔπραττεν, ὡς τῶν γραμμάτων τ ̓ ἐστὶ κύριος, καὶ τὰ ψηφίσματα τὰ γενόμενα φυλάττει, καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἀντιγράφεται, καὶ παρακάθηται τῇ βουλῇ, δεδήλωνκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων Πολιτείᾳ. De scribae electione atque afficio, quod tabularum penes eum potestas, et decretorum factorum custodia fuerit, ceteraque omnia contra scripserit ac senatui assederit, Aristoteles docuit in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 98: Γραμματεὺς ὁ κατὰ πρυτανείαν κληρωθεὶς ὑπὸ τῆς βουλῆς ἐπὶ τῷ τὰ γράμματα φυλάττειν καὶ τὰ ψηφίσματα, καὶ ἕτερος ἐπὶ τοὺς νόμους ὑπὸ τῆς βουλῆς χειροτονούμενος. Ὁ δὲ ὑπὸ τοῦ δῄμου αἱρεθεὶς γραμματεὺς ἀναγινώσκει τῷ τε δήμῳ καὶ τῇ βουλῇ. — Suidas: Γραμματεύς· οὗτος πράζεως μὲν οὐδεμιᾶς ἦν κύριος, ὑπανεγίνωσκε δὲ τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ τὰ πραττόμενα· ὁ δ ̓ ἀντιγραφεὺς καὶ οὗτος ἀπὸ τοῦ γράφειν παρὰ τῇ βουλῇ ὠνόμασται. Lex. Rhet. ap. Bekk. An. p. 185. 226. Hermann. 127; Schoemaun. Ant. p. 218.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

25.

p. 113
Idem:Ἀντιγραφεὺς, καθιστάμενος ἐπὶ τῶν καταβαλλόντων τινὰ τῇ πόλει χρήματα, ὥστε ἀντιγράφεσθαι ταῦτα. Δημοσθένης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀνδροτίωνος 70), καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος 25). Διττοὶ δὲ ἦσαν ἀντιγραφεῖς, μὲν τῆς διοικήσεως, ὥς φησι Φιλόχορος (fr. 61), δὲ τῆς βουλῆς, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Contrascriptor, qui praepositus est illis, qui civitati pecuniam solvunt, ut eam transcribat. Sic Demosthenes in oratione contra Androtionem, et Aeschines contra Ctesiphontem. Erant autem bini, unus administrationis, ut ait Philochorus, alter senatus, ut Aristoteles dicit in Rep. Atheniensium.Eadem ex parte Suidas s. v. Cf. Pollux VIII, 99: Ἀντιγραφεὺς, πρότερον μὲν αἱρετὸς, αὖθις δὲ κληρωτὸς ἦν. Καὶ πάντα ἀντεγράφετο παρακαθήμενος τῇ βουλῇ. Bekker. Anecd. I, p. 410. Hermann. 1. 1. 127, 18; Schoemann. 1. 1. p. 218, 16.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

26.

p. 113
Idem v. Πάρεδρος:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησί· Λαμβάνουσι δὲ παρέδρους τέ ἄρχων καὶ πολέμαρχος, δύο ἑκάτερος οὓς ἄν βούληται· καὶ οὗτοι δοκιμάζονται ἐν τῷ δικαστηρίῳ πρὶν παρεδρεύειν, καὶ εὐθύνας διδόασιν ἐπὰν παρεδρεύωσιν (παρεδρεύσωσι? Bekk.). Aristoles in Rep. Atheniensium scribit: Archon et Polemarchus binos singuli assessores suo arbitratuu sumunt; atque hi in judicio ante munus initum explorantur, et rationes reddunt munere functi.Eadem Photius, Suidas. Cf. Pollux VIII, 92: Πάρεδροι δ ̓ ὀνομάζονται οὓς αἱροῦνται ἄρχων καὶ βασιλεὺς καὶ πολέμαρχος, δύο ἔκαστος οὓς βούλεται. Δοκιμασθῆναι δ ̓ αὐτοὺς ἐχρῆν ἐν τοῖς πεντακοσίοις, εἶτ ̓ ἐν δικαστηρίῳ. Προσαιροῦνται δὲ καὶ γραμματέα, ὃς ἐννόμῳ δικαστηρίῳ κρίνεται. Ται. Ex his suppledus locus Harpocrat. Cf. Suidas, Photius, Hesych. s. v.; Hermann. § 138, 12; Schoemann. p. 245, 15.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.

p. 113
Idem:Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, ἄνομα δίκης ἐστιν ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισβητήσιμα εἶναι ἐν φανερῷ (ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισβητούμενα ἐν φανερῷ ποιῆσαι codd. D. E. et Suidas). Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ Φιλοκτήμονος κλήρου. δὲ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ πρὸς τὸν ἄρχοντά φησι λαγχάνεσθαι ταύτην τὴν δίκην, τὸν δὲ ἀνακρίνοντα (ἀνακριθέντα cod. N.) εἰσάγειν εἰς τὸ δικαστήριον. Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, manifestatio vel actio ad exhibendum, litis nomen est quae ob id intendebatur, ut ea, de quibus esset controversia, in apertum producerentur. Isaeus in oratione de hereditate Philoctemonis. Aristoteles vero in Rep. Atheniensium dicit apud archontem hanc actionem intendi, qui re excussa in forum eam introducat.Cf. Pollux VIII, 33: Ἦν δὲ δίκη καὶ εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, ὁπότε τις ἐγγυήσαιτο ἢ αὐτόν τινα ἢ τὰ χρήματα. V. Meier. Et Schoemanu. d. Att. Process p. 663 et 374 sqq. In universum de causis ad archontis jurisdictionem pertinentibus v. Hermann. § 138.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Idem:Δατεῖσθαι τὸ μερίζεσθαι, οἱ δὲ δατηταὶ οἱονεὶ μερισταί. Τὸ δὲ εἰς δατητῶν αἵρεσιν εἶδός τι δίκης ἐστίν· ὁπότε γὰρ κοινωνοῖέν τινες ἀλλήλοις, καὶ οἰ μὲν βούλοιντο διανέμεσθαι τὰ κοινὰ, οἱ δὲ μὴ, ἐδικάζοντο οἱ βουλόμενοι τοῖς μὴ βουλομένοις προκαλούμενοι εἰς δατητῶν αἵρεσιν. Λυσίας ἐν τῷ πρὸς Ἀλεξίδημον, εἰ γνήσιος, καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Δατεῖσθαι, dividere, δατηταὶ vero quasi divisores. Porro εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ad divisorum electionem, est judicii forma. Quoties enim ex iis qui societatem coiissent, com-munem rem dividere volebant, intendebant iis qui recusabant, in jus vocantes ad divisorum electionem. Lysias in oratione contra Alexidemum, si modo genuina est, et Aristoteles in Rep. Athen.Cf. Pollux VIII, 136.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Etym. M.:Δατητὴς, παρὰ Ἀττικοῖς διανεμητής. Ἀριστοτέλης. Δατητής apud Atticos vocatur divisor, teste Aristotele.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.a

p. 113
Lex. Rhetor. p. 567, 28:Εἰς δατητῶν [αἵρεσιν], πρόκλησις νεμέσεως κληρονομίας κοινοῦ τινὸς ἀγορασμοῦ· [δατηταὶ γὰρ] ἐπὶ τῶν διανεμόντων τὰ κοινά τισιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ· Δίκαι λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα ἄλλαι τινὲς καὶ εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν [ὁ μὲν θέλῃ, δὲ] μὴ θέλῃ τὰ κοινὰ ὄντα νέμεσθαι. Aristoteles in Republ. Atheniensium: Actiones ad archontem pertinent tum aliae quaedam tum ea quae dicitur: ad divisorum electionem, si alter vult, alter non vult ea quae communia sunt dividere.Sic locum constituit Meierus (Fragm. Lex. Rhet. Hal. 1844, p. 13). Codex: Εἰς δατητὸν πρόκλησις. . . ἀγορασμοῦ ἐπὶ τῶν. . . λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα ἀλλ ̓ εἴ τις καὶ ἐς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν μὴ θέλῃ κοινὰ τὰ ὄντα νέμεσθαι. Praeterea Meierus: Pro ἀγορασμοῦ, quod hic non emendi actum, sed rem emptam significat, malis forsitan ἄλλου, verum ea voce comprehenduntur omnia quaecunque non hereditate ad duorum pluriumve commune dominium perveniant; etenim post hereditatem emptio inprimis causa communis dominii esse solet. Ceterum de archontis officiis ita Pollux VIII, 89; Ὁ δὲ ἄρχων διατίθησι μὲν Διονύσια καὶ Θαργήλια μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν· δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται κακώσεως, παρανοίας, εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ἐπιτροπῆς ὀρφανῶν, ἐπιτρόπων καταστάσεις, κλήρων καὶ ἐπικλήρων ἐπιδικασίαι· ἐπιμελεῖται δὲ καὶ τῶν γυναικῶν, αἳ ἂν φῶσιν ἀπ ̓ ἀνδρὸς τελευτῆς κύειν· καὶ τοὺς οἴκους ἐκμισθοῖ τῶν ὀρφανῶν. Ἔστι δὲ ἐπώνυμος οὗτος, καὶ ἀπ ̓ αὐτοῦ ὁ χρόνος ἀριθμεῖται.
114ARISTOTELIS FRAGMENTA

27.b

p. 114
Harpocration:Ἐπιμελητὴς τῶν μυστηρίων παρ ̓ Ἀθηναίοις λεγόμενος βασιλεύς. . . Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶν οὕτως· δὲ βασιλεὺς πρῶτον μὲν τῶν μυστηρίων ἐπιμελεῖται μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, οὓς δῆμος ἐχειροτόνει (1. χειροτονεῖ), β' μὲν ἐξ Ἀθηναίων ἁπάντων, ἕνα δ ̓ ἐξ Εὐμολπιδῶν, ἕνα δ ̓ ἐκ Κηρύκων. Curator mysteriorum apud Athen. erat ὁ βασιλεὺς (rex sacrorum). Aristoteles in Rep. Athen. Sic ait: Rex curat primum mysteria cum curatoribus, qui a populo creantur numero quattuor, duo ex omnibus civibus Atheniensibus, tertius ex Eumolpidis, quartus e Cerycibus.Cf. Pollux VIII, 90: Ὁ δὲ βασιλεὺς μυστηρίων προέστηκε μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, καὶ Ληναίων καὶ ἀγώνων τῶν ἐπὶ λαμπάδι· καὶ τὰ περὶ τὰς πατρίους θυσίας διοικεῖ. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται ἀσεβείας, ἱερωσύνης, ἀμφισβητήσεως· καὶ τοῖς γένεσι καὶ τοῖς ἱεροῖσι πᾶσιν αὐτὸς δικάζει, καὶ τὰς τοῦ ρόνου δίκας εἰς Ἄρειον πάγον εἰσάγει, καὶ τὸν στέφανον ἀποθέμενος εἰς Ἄρειον πάγον εἰσάγει, καὶ τὸν στέφανον ἀποθέμενος σὺν αὐτοῖς δικάζει. Προαγορεύει δὲ τοῖς ἐν αἰτίᾳ ἀπέχεσθαι μυστηρίων καὶ τῶν ἄλλων νομίμων· δικάζει δὲ καὶ τὰς τῶν ἀψύχων δίκας. Τὴν δὲ συνοικοῦσαν αὐτῷ βασίλισσαν καλοῦσιν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

28.

p. 114
Harpocration:Πολέμαρχος, ἀρχή τις ἦν παρ ̓ Ἀθηναίοις οὕτω καλουμένη. Ἔστι δὲ εἷς τῶν ἐννέα ἀρχόντων. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ διεξελθὼν ὅσα διοικεῖ πολέμαρχος, Πρὸς ταῦτα, φησὶν, αὐτός τε εἰσάγει δίκας τάς τε ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου καὶ κλήρων καὶ ἐπικλήρων τοῖς μετοίκοις, καὶ τἆλλα ὅσα τοῖς πολίταις ἄρχων, ταῦτα τοῖς μετοίκοις πολέμαρχος. Polemarchus, magistratus erat Athenis, unus de novem archhontibus. Aristoteles in Rep. Atheniensium, quae polemarchus administret persecutus: Ad haec, inquit, Polemarchus introducit causas detreotati et neglecti patrocinii et hereditatum et pupillarum heredum inquilinis; et omnino quodcunque archon civibus, id praestat inquilinis polemarchus.Eadem, missa Aristotelis mentione, ex Harpoer. Suidas et Photius v. Πολέμαρχος; hinc migrarunt in schol. Aldin. Ad Aristoph. Vesp. 1042. Eundem Aristotelis locum iterum Harpocration tangit v. Ἀπροστασίου: Ἀποστασίου δίκη τίς ἐστι κατὰ τῶν ἀπελευθερωθέντων δεδομένη τοῖς ἀπελευθερώσασιν, ἐὰν Ἀφιστῶνταί τε ἀπ ̓ αὐτῶν ἢ ἕτερον ἐπιγράφωνται προστάτην, καὶ ἅ κελεύουσιν οἱ νόμοι μὴ ποιῶσιν. Καὶ τοὺς μὲν ἁλόντας δεῖ δούλους εἶναι, τοὺς δὲ νικήσαντας τελέως ἤδη ἐλευθέρους ... Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τοῦ πολεμάρχου γράφει τουτί· Οὗτος δὲ εἰσάγει δίκας τάς τε τοῦ ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου καὶ κλήρων καὶ ἐπικλήρων. Cf. Idem. v. Ἡγεμονία δικαστηρίου. Cf. Pollux VIII, 91: Ὁδὲ πολέμαρχος θύει μὲν Ἀρτέμιδι ἀγροτέρᾳ καὶ τῷ Ἐνυαλίῳ, διατίθησι δὲ τὸν ἐπιτάφιον ἀγῶνα τῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντων, καὶ τοῖς περὶ Ἁρμόδιον ἐναγίζει. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται μετοίκων, ἰσοτελῶν, [ξένων, add. Meier.] προξένων· καὶ διανέμει τὸ λαχὸν, ἑκάστῃ φυλῇ τι μέρος· τὸ μὲν διαιτηταῖς παραδιδοὺς, εἰσάγων δὲ δίκας ἀποστασίου, ἀπροστασίου, κλήρων, μετοίκων. — Photius ν. Ηολέμαρχος (glossa altera): Οὗτος τὸ μὲν παλαιὸν τῶν ἐν πολέμοις ἡγεῖτο· ἀφ ̓ οὗ καὶ τὴν κλῆσιν ἔχει· ὕστερον δὲ τῆς ἡγεμονίας ἐκείνης ἀφαιρεθεὶς, προεστήκει μὲν τῶν τε ξένων καὶ τῶν μετοίκων· οὐκ ἤμειψε δὲ τὴν κλῆσιν. Vide Schoemann. 1. 1. p. 244, 7. 260, 29; Hermann. § 138, 8.
115ARISTOTELIS FRAGMENTA

29.

p. 115
Harpocration:Θεσμοθέται ... Ἀρχή τίς ἐστιν Ἀθήνησιν τῶν θεσμοθετῶν ἓξ τὸν ἀριθμὸν ὄντων· εἰσὶ δὲ ἐκ τῶν καλουμένων θ' ἀρχόντων. Καλοῦνται δὲ οὕτως, ὅτι τῶν νόμων τὴν ἐπιμέλειαν εἶχον· θεσμοὶ δὲ ἐκαλοῦντο οἱ νόμοι, ὡς προείπομεν (ν. Θεσμος). Ὅτι δὲ τοὺς νόμους οὖτοι διώρθουν κατ ̓ ἐνιαυτὸν ἕκαστον, εἴρηκεν Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (§58) καὶ Θεόφραστος ἐν γʹ Νόμων. δὲ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ (ἐν τῇ αʹ Ἀθ. Cod. A) Ἀθηναίων πολιτείᾳ διέρχεται ὅσα οὗτοι πράττουσιν. Themothetae, Atheniensium magistratus, numero erant sex, ex novem archontibus, quos dicunt. Nomen inde sortiti sunt, quod legum curam babebant; nam θεσμοί, ut ante diximus, appellabantur leges. Hi quotannis leges emenbabant, ut docuit Aechines in oratione adv. Ctesiphontem et Theophrastus in libro tertio de Legibus. Munia eorum recenset Aristoteles in Rep. Atheniensium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

30.

p. 115
Lex. Rhetor. p. 670, 15:Θεσμοθετῶν ἀνάχρισις. Κατὰ Ἀριστοτέλην οἱ θεσμοθέται ἐκ τῶν θʹ ἀρχόντων, αὐτοὶ ἒξ ὄντες· Οἱ δὲ λαχόντες ὑπὸ τῆς βουλῆς τῶν πεντακοσίων καὶ τοῦ δικαστηρίου δοκιμάζονται, πλὴν τοῦ γραμματέως, ἐρωτώμενοι τίνες αὐτῶν πατέρες, ὁμοίως καὶ δήμων τίνων εἰσὶ, καὶ εἰ ἔστιν αὐτοῖς Ἀπόλλων πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρκειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι, καὶ εἰ τὰ τέλη τελοῦσι, καὶ εἰ τὰς ὑπὲρ τῆς πατρίδος στρατείας ἐστρατεύσαντο· πάντα οὖν [adde ταῦτα] ἀνάκρισιν εὐλόγως ὠνόμασαν. Secundum Aristotelem Thesmothetae ex novem archontibus erant sex numero (non annumerato scriba) Qui sorte creati a senatu quingentorum et a dicasterio examen subihant, quo interrogabantur, quinam eorum patres, cujusnam demi essent, num Apollo ipsis esset Patricius et Juppiter Herceus, num parentes suos bene haberent, censumque solverent, et pro patria militassent. Haec omnia ἀνάκρισιν (inquisitionem) merito nominabant.Cf. Pollux VIII, 85: Ἐκαλεῖτο δέ τις Θεσμοθετῶν ἀνάκρισις, εἰ Ἀθηναῖοι εἰσὶν ἑκατέρωθεν ἐκ τριγονίας, καὶ τὸν δῆμον πόθεν, καὶ εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρκειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι, καἲ εἰ ἐστράτευνται ὑπὲρ τῆς πατρίδος, καὶ εἰ τίμημα ἔστιν αὐτοῖς. Ἐπηρώτα δὲ ἡ βουλὴ, ὤμνυον δὲ οὗτοι πρὸς τῇ βασιλείῳ στοᾷ ἢ ἐπὶ τοῦ λίθου (cf. fr. 13), ὑφ ̓ ᾦ τὰ ταμιεῖα (sic cod. Schotti; reliqui ἐφ ̓ ᾧ τε), συμφυλάξειν τοὺς νόμους, καὶ μὴ δωροδοκήσειν, ἢ χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀποτῖσαι· εἶτα ἐντεῦθεν εἰς τὴν ἀκρόπολιν ἀνελθόντες ὤμνυον ταὐτά. V. Dinarch. C. Aristog. § 17. — Pro ὑπὸ βουλῆς codex Lex. Rhet. Ὑπὲρ β. — Verba πλὴν τοῦ γραμματέως revocanda videntur post αὐτοὶ ἓξ ὄντες: quo enim nunc leguntur loco, turbant sententiam; postremum post πάντα οὖν desideres ταῦτα. Jam vero qoud apud Dinarchum est, εἰ τὰ ἱερὰ πατρῷα ἔστιν, explicationem accipiunt ab iis, quae hic grammaticus et Pollux habent: εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος καὶ Ζ. ἔ.; contra ea Pollucis εἰ τὸ τίμημα ἔστιν αὐτοῖς, explicatio est ejus, in quo cum hoc lexico Dinarchus conspirat, εἰ τὰ τέλη τελεῖ; denique Dinarchi εἰ τὰς στρατείας ὑπὲρ τῆς πόλεως ἐστράτευνται, verius videtur quam aut Pollucis εἰ ἐστρατεύοντο [ἐστράτευνται dedit Bekker.] ὑπὲρ τῆς πατρίδος, aut hujus grammatici τὰς ὑπὲρ πατρίδος στρ. Ἐστρατεύσαντο. M. H. Meier. Fragm. Lex. Rhet. Hal. 1844.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Harpocration. v. Δωροξενία:Καὶ Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ περὶ τῶν θεσμοθετῶν λέγων γράφει τουτί· Εἰσὶ δὲ καὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας, ἄν τις δῶρα δοὺς ἀποφύγῃ τὴν συκοφαντίαν (scr. Τὴν ξενίαν). Aristoteles in Rep. Atheniensium de Thesmothetis dicens scribit haec: Actiones apud eos intenduntur in quibus Parastasis sive sacramenta deponebantur, peregrinitatis, peregrinitatis dono tentatae(et illius quidem, si quis peregrinus esse acousatur, hujus vero, si quis dona dando hanc peregrinitatis actionem devitare studet), falsae rolationis, ementitae citationis, insidiarum, deleti nominis et adulterii.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Idem v. Παράστασις verba Aristotelis plenius exhibet ita:Εἰσὶ δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας, ἄν τις δῶρα δοὺς ἀποφύγῃ τὴν ξενίαν, καὶ ψευδεγγραφῆς καὶ ψευδοκλητίας καὶ βουλεύσεως καὶ ἀγραφίου (ἀργυρίου codd. Plurimi, γραφίας Suidas) καὶ μοιχείας. Eadem Suidas v. Κατάστασις. Alia Supplentur e Photio.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

31.

p. 115
Lex. Rhetor. (ad calcem Photii Lex.) p. 674, 8:Ξενίας γραφὴ καὶ δωροξενίας διαφέρει. Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶ, περὶ τῶν θεσμοθετῶν διαλεγόμενος· Εἰσὶ δὲ καὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας· ξενίας μὲν ἐάν τις κατηγορῆται ξένος εἶναι, δωροξενίας δὲ ἐάν τις δῶρα διδοὺς ἀποφύγῃ τὴν ξενίαν. Πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις] Meier.; codex: περὶ αὐτοῖς ὧν περιστάσεις, Verba ξενίας μὲν ... δωροξενίας δὲ apud Harpocrationem librarius omisit, patet quonam erroris genere. Pro διδοὺς ex Harpocratione reponendum δοὺς censet Meierus. Idem: Si cui displiceat, inquit, τὴν ξενίαν, et malit pro eo rescribi τὴν ξινίας, uti Lex. Rhetor. p. 238, 26 in simili causa habet ἀγῶνα ξενίας, is teneat ξενίαν eadem breviloquentia dictum videri pro ἀγῶνα ξενίας, ut προξενία et ἀτέλεια pro ψήφισμα προξενίας, ἀτελείας dicebatur. Cf. Harpocratio v. Ἡγεμονία δικαστηρίου: Ἄλλαι πρὸς ἄλλους τῶν ἀρχόντων ἐλαγχάνοντο δίκαι, τὰς δὲ ἀπενεχθείσας αἰ ἀρχαὶ κατὰ τὸν αὐτῆς ἑκάστη νόμον εἰσῆγον εἰς δικαστήριον ἡγουμένη καὶ προεστῶσα, οἷον πρὸς μὲν τὸν ἄρχοντα αἱ τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν ἐπικλήρων, πρὸς δὲ τὸν βασιλέα αἱ τῆς ἀσεβείας, πρὸς δὲ τὸν πολέμαρχον τοῦ ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου, πρὸς δὲ τοὺς θεσμοθέτας αἱ τῆς ξενίας τε καὶ δωροξενίας καὶ συκοφαντίας καὶ δώρων καὶ ψευδεγγραφῆς καὶ ὕβρεως καὶ μοιχείας καὶ βουλεύσεως καὶ ἄλλων. Quae item exscripsit Suidas s. v. Plura de Thesmothetis ex eodem haud dubie Aristotele, dat Pollux VIII, 87, 88: Οἱ μὲν θεσμοθέται προγράφουσι πότε δεῖ δικάζειν τὰ δικαστήρια· καὶ τὰς εἰσαγγελίας εἰσαγγέλλουσιν εἰς τὸν δῆμον καὶ τὰς χειροτονίας, καὶ τὰς προβολὰς εἰσάγουσι καὶ τὰς τῶν παρανόμων γραφάς· καὶ εἴ τις μὴ ἐπιτήδειον νόμον γράψειε, καὶ στρατηγοῖς εὐθύνας. Γίνονται δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς ξενίας, δωροξενίας, δώρων, συκοφαντίας, ψευδοκλητείας, ψευδεγγραφῆς, βουλεύσεως, ἀγραφίου, μοιχείας· εἰσάγουσι δὲ καὶ δοκιμασίαν ταῖς ἀρχαῖς, καὶ τοὺς ἀπεψηφισμένους, καὶ τὰς ἐκ τῆς βουλῆς καταγνώσεις, καὶ δίκας ἐμπορικὰς καὶ μεταλλικὰς, καὶ ἐὰν δοῦλος κακῶς ἀγορεύῃ τὸν ἐλεύθερον, καὶ ταῖς ἀρχαῖς ἐπικληροῦσι τὰ δικαστήρια τὰ ἴδια καὶ τὰ δημόσια· καὶ τὰ σύμβολα τὰ πρὸς τὰς πόλεις κυροῦσι, καὶ δίκας τὰς ἀπὸ συμβόλων εἰσάγουσι, καὶ τὰς τῶν ψευδομαρτυρίων τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου. Cf. Photius p. 670, 14 ed. Porson., Bekker. Anecd. I, p. 264.
116ARISTOTELIS FRAGMENTA

32.

p. 116
Lex. Rhetor. p. 672, 2:Κυρία ἐκκλησία· Δημήτριος φαληρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ τῆς Ἀθηναίων νομοθεσίας (15 fere litt. Spatium) πλεῖστα ἐχρημάτιζεν μέγιστα τῶν κοινῶν· ἀλλ ̓ ἐνῆν τὸν δεδεμένον φησίν· εἰκότως δ ̓ ἄν τις αὐτῷ ἐπιτιμήσειεν· εἰ (τί?) γὰρ ἄν πότε κυρίας ἐκκλησίας τοὺς Ἀθηναίους νομίσαι ἐν (10 fere litt.) ἐμίσθουν (10 fere litt.). Ἄμεινον οὖν Ἀριστοτέλει [πείθεσθαι]· τὰς γὰρ ἀρχὰς ἐν ταῖς κυρίαις ἐκκλησίαις φησὶν [ἐπι] χειροτονεῖσθαι, καὶ τὰς εἰσαγγελίας [τὸν βουλόμενον ποιεῖσθαι sive εἰσαγγέλλειν], καὶ τὰ ἄλλα (τὰς ἄλλας cod.) τῶν ἀναγκαίων χρηματίζειν· [χρηματίξειν δὲ] καὶ περὶ σίτου, [καὶ περὶ τῆς] φυλακῆς τῆς χώρας, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσκειν καὶ τὰς λήξεις (δείξεις cod.) τῶν κλήρων· ἐπὶ δὲ τῆς ὀστρακοφορίας προχειροτονίαν δίδοσθαι, εἰ δοκεῖ μὴ [εἰσφέρειν τὸ ὄστρακον]. Paestat Aristoteli fidem habere. Is enim dicit in κυρίαις ἐκκλησίαις magistratus confirmari (si bene rem gesserint; sin minus, abrogari), et causas de criminibus publicis ad populum deferri, deque reliquis necessariis agi, et de frumentis, de custodia regionis, et libellos publicatorum recitari et sortes hereditatum, et decerni num ostracismi habendi causa sit necne.Ad haec Meierus p. 21: Initio malo κυρία ἐκκλησία. — Demetrii Phalerensis orationi integritatem reddant acutiores; quae enim ipse perspexisse mihi videor, perpaua sunt, veluti quod rescririm: πλεῖστα ἐχρ. Καὶ μέγιστα; deinde restituerim: ἐπιτιμήσειεν· τί γὰρ ἄν ποτε ... νομίσειεν. Quum vero χρηματίζειν primum in prytanes cadat, id est in prytanum proedros, quatenus hi potissimum cum populo agebant (sic enim condilianda videtur lex ap. Dem. C. Mid. p. 517, qua prytanes jubentur χρηματίζειν, cum ipsius oratoris explicatione, qui τοὺς προέδρους χρηματίζειν dicit, ut hic definite dixerit, quod in lege minus accurate significatum sit; cf. Schoemann. Antiqq. p. 221, 4), dein in senatum quingentorum (sic Demosthen. De cor. p. 285, I: Πρὶν ἐκείνην (I. E, τὴν βολῆν) χρηματίσαι καὶ προβουλεῦσαι. Lycurg. C. Leocr. § 37, βουλὴν ... χρηματιοῦσαν περὶ φυλακῆς. Pollux. VIII, 144, ἡ βουλὴ ἐχρημάτισεν), denique, certe apud grammaticos, populus ipse, quatenus cum eo in concione agebatur, χρηματίζειν dicatur (Pollux VIII, 96): satis apparent quod subjectum ad ἐχρημάτισεν desideretur, non posse esse nisi aut τὴν βουλὴν aut τὸν δῆμον, quorum ut hoc praeferam, ipsum lemma glossae persuadet: spatium igitur XV literaum sic suppleverim [φησίν· ὁ μὲν γὰρ δῆμος]. Verum etiam in verbis ἀλλ ̓ ἐνῆν τὸν δεδεμένον, φησὶν, ubi malim certe τόν τε δῆμον, gravius latet ulcus neque minima labes; quae enim post φησὶν leguntur, non Demetrii sunt, sed ad Demetrium refellendum pertinent. — Ego Demetrium tale quid dixisse suspicor: [Κυρία ἐκκλησία, σία, οὐκ ἐν ᾗ] πλεῖστα ἐχρημάτιζον ἢ μέγιστα τῶν κοινῶν, ἀλλ ̓ ἐν ᾗ τὰς τῶν δημευομένων [ἀπογραφὰς ἀνεγίγνωσκον καὶ τὰ μισθώσιμα ἐμίσθουν]· εἰκότως δ ̓... ἐπιτιμήσειε· τίς γὰρ ἄν ποτε κυρίας ἐκκλησίας [καλέσαι] τοὺς Ἀθηναίους νομίσειεν [ἐν αἷς τὰ μισθώσιμα] ἐμίσθουν [καὶ ***]. Ἄμεινον οὖν κτλ. — Pergit Meierus: Feliciori mihi contigit esse in Aristotelis fragmento sanando, quod ut hodieque (in Prooemio tabulis scholarum univ. Hal. Praemisso, 1835-36) significavi rescribendum esse. Sequitur locus Aristotelis ita constitutus, uti a nobis exaratus est. Lacunae signa in codice sunt nulla. Libellum illum Meieri Lutetiae inspicere non licuit.
117ARISTOTELIS FRAGMENTA

33.

p. 117
Harpocration v. Κυρία ἐκκλησία:Τίνες δὲ αἱ κύρισι ἐκκλησίαι, Ἀριστοτέλης δεδήλωκεν ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, λέγων τοὺς πρυτάνεις συνάγειν τὴν βουλὴν καὶ τὸν δῆμον, τὴν μὲν βουλὴν ὁσημέραι, πλὴν ἐάν τις ἀφέσιμος (ἄφετος Pollux) ᾖ, τὸν δὲ δῆμον τετράκις τῆς πρυτανείας ἑκάστης. Ἐν δεῖ τὰς ἀρχὰς ἀποχειροτονεῖν, οἳ δοκοῦσι μὴ καλῶς ἄρχειν, καὶ περὶ φυλακῆς δὲ τῆς χώρας. Καὶ τὰς εἰσαγγελίας ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ τοὺς βουλομένους ποιεῖσθαί φησι, καὶ τὰ ἐξῆς. Quae fuerint conciones κύριαι, quas vocant, in Rep. Atheniensium docet Aristoteles; dicit vero prytanes senatum et populum convocare, et senatum quidem quotidie, nisi dies nefastus sit; populum vero quarter intra spatium uniuscujusque prytaniae. Proscribunt autem etiam κυρίαν ἐκκλησιαν, in qua magistratus abrogant qui male munere suo fungi videantur, et de regionis custodia aguint. Porro si quis publice nomen alicujus deferre velit, hoc eo die facere licet.Ex Harpocratione sua habent Photius p. 191, 1, Suidas et Etym. M. s. v. Cf. Hesychius atque Pollux VIII, 95, quem ex Aristotele hausisse non dubium est: Τῶν δ ̓ ἐκκλησιῶν ἡ μὲν κυρία, ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονοῦσιν, εἴπερ καλῶς ἄρχωσιν, ἢ ἀποχειροτονοῦσιν· ἐν ᾗ καὶ τὰς εἰσαγγελίας ὁ βουλόμενος εἰσαγγέλλει, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσκουσιν οἱ πρὸς ταῖς δίκαις, καὶ τὰς λήξεις τῶν κλήρων. Ἡ δὲ δευτέρα ἐκκλησία ἀνεῖται τοῖς βουλομένοις, ἱκετηρίαν θεμένοις, λέγειν ἀδεῶς περί τε τῶν ἰδίων καὶ τῶν δημοσίων, Ἡ δὲ τρίτη κήρυξι καὶ πρεσβείαις ἀξιοῖ χρηματίζειν, οὓς δεῖ πρότερον τοῖς πρυτάνεσιν ἀποδοῦναι τὰ γράμματα. Ἡ δὲ τετάρτη περὶ ἱερῶν καὶ ὁσίων. Pollucem festinanter exscripsit schol. In Aeschin. C. Tim. p. 124, I, p. 739 Reisk. — Quod ad φυλακὴν τῆς χώρας, de qua in κυρίαις ἐκκλησίαις relatum esse Aristoteles scibit, de ea suculenter disseruit Boeckhius (Urkunden über d. Seewesen p. 467), quibus illud unum addo, pertinuisse eo inprimis φυλακτήρια, in quibus versari solitos esse peripolow idem Aristoteles ap. Harpocrat. v. Περίπολος (fr. 20) narrat; hi enim, ut ait Pollux VIII, 105, περιῄεσαν τὴν χώραν φυλάττοντες. Meier. l. l. Ceterum alia tradit, neque unam, sed tres ecclesias κυρίας agnoscit, adeo ut κυρίας non distinxerit ab ordinariis (ἐννόμοις) omnibus, schol. Aristoph. Acharn. 19 (unde sua suidas s. v.): Εἰσὶ δὲ νόμιμοι ἐκκλησίαι αἱ λεγόμεναι (κύριαι adde ex Suida) τρεῖς τοῦ μηνὸς Ἀθήνησιν, ἡ πρώτη καὶ ἡ δεκάτη καὶ ἡ τριακάς. Εἰσὶ δὲ καὶ πρόσκλητοι συναγόμεναι κατά τινα ἐπείγοντα πράγματα. Αἱ μὲν οὖν νόμιμοι καὶ ὡρισμέναι ἐκκλησίαι κύριαι λέγονται, ὡς ἔφαμεν, αἱ δὲ πρὸς τὰ κατεπείγοντα συναγόμεναι σύγκλητοι. Haec ad tempora posteriora spectare videntur. Ceterum v. Schoemann. De comitiis p. 29 sqq., Antiqq. juris publ. p. 226 sqq. et Hermann. Staatsalterth. § 128, ibique laudatos.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

34.

p. 117
Schol. Aristoph. Plut. 278:Περὶ τοῦ παραδιδομένου τοῖς εἰσιοῦσιν εἰς τὸ δικαστήριον συμβόλου Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὕτω γράφει· Τοῖς γὰρ δικαστηρίοις χρῶμα **** ἐπιγέγραπται ἐφ ̓ ἑκάστῳ ἐπὶ τῷ σφηκίσκῳ τῆς εἰσόδου. δὲ λαβὼν τὴν βακτηρίαν βαδίζει εἰς δικαστήριον τὸ ὁμόχρουν μὲν τῇ βακτηρίᾳ, ἔχον δὲ τὸ αὐτὸ γράμμα, ὅπερ ἐν τῇ βαλάνῳ. Ἐπειδὰν δὲ εἰσέλθῃ, παραλαμβάνει σύμβολον δημοσίᾳ παρὰ τοῦ εἰληχότος ταύτην τὴν ἀρχήν.» De tessera quam judices in dicasterium ingredientes accipiebant, Aristoteles in Rep. Atheniensium sic scribit: «Unumquodque dicasterium suum habet colorem, (suamque literam) quae in supercilio januae inscripta legitur. Judex vero, sumto scipione, in id ingreditur dicasterium, quod eodem quo scipio ille colore est, eandemque habet literum, quae glandi scipionis inscripta est. Ingressus deinde tesseram accipit ab eo, cui munus hoc demandatum est.«Post χρῶμα, ab Hemsterhusio male in γράμμα mutatum, lacunam indicavit Dobraeus. Quae fortasse sic est explenda ut scribatur, τοῖς γὰρ δικαστηρίοις χρῶμά τέ ἐστιν ἴδιον ἑκάστῳ, καὶ γράμμα ἐπιγέγραπται ἐπὶ τῷ σφηκίσκῳ τῆς εἰσόδου. Non est aliunde cognitus hic usus vocabuli σφηκίσκος, quod in σφηνίσκῳ mutandum videbatur Schoemanno (Dissertat. De Sortitione judicum ap. Athen. Ad schol. Arist. Plut. v. 277. Gryphiswaldioe 1820) p. 15, male illud pro ἀέτωμα s. ἀετὸς accipienti. Supercilium januoe interpretatur Boeckhius Corp Inser. Vol. I, p. 341. Mihi non de toto supercilio intelligendum esse videtur, sed de lapide vel ligno quod in medio supercilio januae paululum eminet superciliumque cunei instar in duas partes dividit: quod et σφηκίσκος et σφηνίσκος apte dici potuit. Huic igitur cuneo inscripta fuit litera dicasterii, quemadmodum hodie numerum aedium non raro inscribi videmus. DINDORFIUS. — τὸ ὁμόχρουν] Cf. schol. Vesp. 1105: Ἐδίδοντο δὲ καὶ βακτηρίαι τοῖς δικασταῖς ὁμόχροοι τοῖς δικαστηρίοις, ὅπου ἑκάστους εἰσελθόντας δικάζειν ἔδει, ἵνα τὸν διαμαρτάνοντα ἀπελέγξῃ τὸ χρῶμα. Bekker. Anecd. p. 220, 17. — «Τὴν βάλα. Νον glandem sive globulum esse arbitror, in summa scipionis parte impositum, de quo ornamenti genere cf. Herodot. I, 195; et exstant hodieque, praecipue in vasis quae dicuntur Etruscis, scipionum in hunc modum ornatorum exempla. Huic igitur scipionis glandulae inscripta erat dicasterii nota.» SCHOEMANN 1. 1 p. 15. — παραλαμβάνει σύμβολον] Ct. schol. Ad v. 277: Εἰσελθοῦσιν ἑκάστῳ σύμβολον δίδοται δημόσιον παρὰ τῆς ἐπὶ τούτῳ εἰληχυίας ἀρχῆς, ἵν ̓ οἱ ἐξιόντες καὶ τοῦτο προφέροντες λαμβάνοιεν τὸν δικαστικὸν μισθόν. — Cf. Hermann. § 134; Schaemann. Antiq. p. 265.
118ARISTOTELIS FRAGMENTA

35.

p. 118
Harpocration:Διαμεμετρημένη ἡμέρα· μέτρον τι ἐστὶν ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διάσημα ῥέον. Ἐμετρεῖτο δὲ τῷ Ποσειδεῶνι μηνί· πρὸς δὴ τοῦτο (ὡς δὴ τούτῳ Suidas; ὡς etiam Harpoer. Cod. Antiquissimus) ἠγωνίζοντο οἱ μέγιστοι καὶ περὶ τῶν μεγίστων ἀγῶνες. Διενέμετο δὲ τρία (εἰς τρία alii codd.) μέρη τὸ ὕδωρ, τὸ μὲν τῷ διώκοντι, τὸ δὲ τῷ φεύγοντι, τὸ δὲ τρίτον τοῖς δικάζουσι. Ταῦτα δὲ σαφέστατα αὐτοὶ οἱ ῥήτορες δεδηλώκασιν, ὥσπερ καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (p. 587, cap. 63). Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ διδάσκει περὶ τούτων. Δκεπτέον δὲ τὸ παρ ̓ Ἰσαίῳ ἐν τῷ κατ ̓ Ἐλπαγόρου, πῶς (ὃς cod. E.) μεμετρημένης τῆς ἡμέρας ὁτὲ μέν φησι χωρὶς ὕδατος γίνεσθαι τοὺς ἀγῶνας, ὁτὲ δὲ πρὸς ὕδωρ. Διαμεμετρημένη ἡμέρα. Est mensura quaedam aquae ad delinitum diei sptium fluens: quae mense Posideone mensurabatur. Ad aquam istam judicia de causis maximi momenti habebantur. Aqua autem in tres dividehatur partes, quarum una actori, altera reo, tertia judicibus assignabatur. Id luculentissime ipsi rhetores declarant, uti v. c. Aeschines in oratione contra Ctesiphontem. Aristoteles vero de his exponit in Rep. Atheniensium.Ex Harpocratione sua habet Suidas s. v. Cf. Pollux IV, 166; schol. Ad Demosthem. De corona p. 265 ed. Bekker.; Xenophon. Hellen. I, 7, 24; Hermann. 1. 1. § 142, 5. Rhetorum locos notavit Küsterus ad Suidam l. l.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

36.

p. 118
Harpocration v. Τετρυπημένη:Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ γράφει ταυτί· «Ψῆφοι δέ εἰσι χαλκαῖ, αὐλίσκον ἔχουσαι ἐν τῷ μέσῳ, αἱ μὲν ἡμίσειαι τετρυπημέναι, αἱ δὲ ἡμίσειαι πλήρεις. Οἱ δὲ λαχόντες ἐπὶ τὰς ψήφους, ἐπειδὰν εἰρημένοι ᾦσιν οἱ λόγοι, παραδιδόασιν ἑκάστῳ τῶν δικαστῶν β' ψήφους, τετρυπημένην καὶ πλήρη, φανερὰς ὁρᾶν τοῖς ἀντιδίκοις, ἴνα μήτε πλήρεις, μήτε πάντῃ τετρυπημένας λαμβάνωσιν.» Aristoteles in Rep. Atheniesium scribit haec: «Sunt autem calculi aeeri, auliscum in medio habentes, quorum dimidia pars perforata, dimidia solida. Ceterum ii quibus hoc demandatum est, postquam perorata utrimque causa est, singulis judicibus binos tradunt calculos, perforatum et solidum, idque ad versariis inspectantibus, ne judices vel ambos solidos vel ambos perforatos accipiant.»
ARISTOTELIS FRAGMENTA

37.

p. 118
Lex. Rhet. p. 670, 30:Ἶσαι αἱ ψῆφοι αὐτῶν· ἐγένοντο δὲ ἶσαι ψῆφοι, ** ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ· «Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώκοντος αἱ τεναίων πολιτείᾳ· Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώκοντος αἱ τετρυπημέναι, τοῦ δὲ φεύγοντος αἱ πλήρεις· ὁποτέρῳ δ ̓ ἄν πλείους γένωνται, οὗτος ἐνίκα· ὅτε δὲ ἶσαι, φεύγων ἀπέφυγεν·» ὡς καὶ Θεοδέκτης ἐν τῇ Σωκράτους ἀπολογίᾳ. Aristoteles in Rep. Athen.: «Calculi accusantis perforati, rei vero solidi erant. Cui plures erant, is vincebat; sin aequales, reus absolvehatur.»Meierus: «Malim ἶσαι αἱ ψῆφοι αὐτῷ ἐγένοντο.» Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθ. Πολιτείᾳ· «Καὶ ... ἀπέφευγεν.» Οὕτως καὶ Θεοδέκτης, ut ἶσαι ἐγένοντο lemma constituant derivatum ex Aeschin. c. Ctesiph. § 252, verba autem καὶ ... ἀπέφευγεν ipsius sint Aristotelis.» Ceterum cf. Hermann. 1. 1. § 143; O. Müller. Addend. Ad edit. Aeschyl. Eumenid.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

38.

p. 118
Schol. Aristophann. Equit. 1150:Κημὸς ὲπὶ τοῦ καδίσκου εἰς ὃν τὰς ψήφους καθίεσαν ἐν τοῖς δικαστηρίοις ... Ὕστερον δὲ ἀμφορεῖς δύο ἵσταντο ἐν τοῖς δικαστηρίοις, μὲν χαλκοῦς, δὲ ξύλινος· καὶ μὲν κύριος ἦν, δὲ ἄκυρος. Ἔχει δὲ καὶ χαλκοῦς, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, διερρινημένον ἐπίθεμα, εἰς τὸ αὐτὴν μόνην τὴν ψῆφον καθίεσθαι. Κημὸς erat super urna, in quam calculi a judicibus injiciebantur. Postea duas in judiciis collocabant amphoras, alteram aeneam, alteram ligneam; illa rata, haec irrita. Aenea quoque, ut Aristoteles dicit, operculum habet perlimatum in tantum, ut foramen ipsum solummodo calculom immitti sinat.Cf. Hesych.: Κημὸς, τὸ ἐπιτιθέμενον τῇ τῶν δικαστῶν ὑδρίᾳ πεπλεγμένον πῶμα, παρόμοιον χώνῃ. Photius et Suidas: K., πλέγμα κωνοειδὲς, δι ̓ οὗ καθιᾶσιν οἱ δικασταὶ τὴν ψῆφον. In medio operculo erat foramen tantum, quantum ad excipiendum calculum sufficiebat; ipsi foramini vero superimpositum erat quasi infundibulum, uttius et commodius calculi injici possent. Ita bene Grashof. In censura libri Neumanniani in Jahn. Jahrb. 1829, II, p. 160. Cf. Steph. Thes. v. Κημός.
119ARISTOTELIS FRAGMENTA

39.

p. 119
Harpocration:Διαιτηταί ... Εἰσὶ δὲ οἱ διαιτηταὶ ἕταροι τῶν δικαστῶν· οὗτοι μὲν γὰρ ἐν δικαστηρίοις ἐδίκαζον ἀποδεδειγμένοις καὶ τὰς ἀπὸ τῶν διαιτητῶν ἐφεσίμους ἔκρινον, οἱ δὲ διαιτηταὶ πρότερον κλήρῳ λαχόντες ἐπιτρεψάντων αὐτοῖς τῶν κρινομένων τοῖς κρινομένοις διῄτουν. Καὶ εἰ μὲν ἤρεσκε τοῖς ἀντιδίκοις, τέλος εἶχεν δίκη· εἰ δὲ μὴ, τὰ ἐγκλήματα καὶ τὰς προκλήσεις καὶ τὰς μαρτυρίας, ἔτι δὲ καὶ τοὺς νόμους καὶ τὰς ἄλλας πίστεις ἑκατέρων ἐμβαλόντες εἰς καδίσκους καὶ σημηνάμενοι παρεδίδοσαν τοῖς εἰσαγωγεῦσι σῶν δικῶν. Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Arbitri a judicibus diversi fuerunt; nam judices in assignatis foris judicarunt, litesque ab arbitris ad se translatas discreverunt; arbitri vero ante sorte lecti quam ii, quorum de re agitur, se iis permitterent, arbitrium reddiderunt, et si litigantibus placuisset, finem liti imposuerunt; sin minus, crimina et citationes et testimonia et leges et alias utriusque probationes in echinum conjectas atque absignatas litium introductoribus tradiderunt. De quibus Aristoteles disserit in Rep. Atheniensium.Cf. Pollux VIII, 126: Διαιτηταὶ δὲ ἐκ τῶν ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονότων ἐκληροῦντο, καὶ ἐπεκληροῦντο αὐτοῖς αἱ δίαιται· καὶ ἀτιμία ἀφώριστο τῷ μὴ διαιτήσαντι τὴν ἐπικληρωθεῖσαν δίαιταν· τῶν δ ̓ ἐν ἱεροῖς πάλαι οὐδεμία δίκη πρὶν ἐπὶ διαιτητὰς ἐλθεῖν εἰσήγετο· ἔλεγον δὲ ἐπιτρέψαι δίαιταν, καὶ ἡ δίαιτα ἐκαλεῖτο ἐπιτρπή· ἡ δὲ ἔφεσις αὐτῶν εἰ εἰς δικαστήριον ἐγίγνετο, εἰς ἐχῖνον τὰς ψήφους ἐμβαλόντες ἰδίᾳ ἑκατέρας τοῦ φεύγοντος καὶ τοῦ διώκοντος κατεσημαίνοντο· ἐλάμβανον δὲ οἱ διαιτηταὶ δραχμὴν παρὰ τοῦ κρίνοντος τὴν καλουμένην παράστασιν, ἐγγράψαντος αὐτοῦ ἐν γραμματείῳ τὸ ἔγκλημα καὶ τὸ τίμημα· ἐλάμβανον δὲ καὶ ἑτέραν ὑπὲρ τῆς ἀντωμοσίας. Schol. In Platon. p. 457 Bekk.; Bekker. Anecd. I, p. 235. Hermann. l. l. § 145; Schoemann. Antiq. p. 266 et 284 sq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

40.

p. 119
Schol. Aristoph. Vesp. 1437: ἐχῖνος, ἄγγος τι χαλκοῦν καὶ ἐκ κεράμου, εἰς καθιᾶσιν οἱ διαιτηταὶ τὰ γραμματεῖα τῶν μαρτυριῶν, τινες ἐμαρτύρησαν, καὶ κατασημηνάμενοι μετὰ ταῦτα, εἰ ἐγκληθείη δίαιτα, τοῖς δικασταῖς ἐπεδίδουν. Τοῦ δ ̓ ἄγγους τούτου καὶ Δημοσθένης μνημονεύουσι καὶ Ἀριστοτέλης. Echinus, vas aeneum vel etiam figulinum, in quod deponebant arbitri tabulas testimoniorum, et quod obsignatum tum quum in jddicium res vocaretur, judicibus tradebant. Vasis hajus mentionem faciunt et Demosthenes et Aristoteles.Scholiastam exscripserunt Photius et Suidas s. v.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

40.

p. 119
Harpocration:Ἐχῖνος ἔστι μὲν ἄγγος τι, εἰς τὰ γραμματεῖα τὰ πρὸς τὰς δίκας ἐτίθεντο· Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Τομόθεον μνημονεύει Τοῦ ἄγγους τούτου καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Confer Polluc. VIII, 17; Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 258, 3; Stephan. Thesaur. s. v; Hermann. § 141, 12; Schoemann. p. 281.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

41.

p. 119
Harpocration:Κατὰ δήμους δικαστάς. Περὶ τῶν κατὰ δήμους δικαστῶν, ὡς πρότερον μὲν ἦσαν τριάκοντα, καὶ κατὰ δήμους περιιόντες ἐδίκαζον, εἶτα ἐγένοντο τεσσαράκοντα, εἴρηκεν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. De judicibus κατὰ δήμους, qui primum triginta, deiude quadraginta fuerunt, et singulos pagos oheuntes jus dicebant, Aristoteles scripsit in Rep. Athen.Pollux VIII, 100: Οἱ δὲ τεσσαράκοντα πρότερον μὲν ἦσαν τριάκοντα, οἳ περιιόντες κατὰ δήμους τὰ μέχρι δραχμῶν δέκα ἐδίκαζον, τὰ δὲ ὑπὲρ ταῦτα, διαιτηταῖς παρεδίδοσαν. Μετὰ δὲ τὴν τῶν τριάκοντα ὀλίγαρχίαν μίσει τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τριάκοντα τεσσαράκοντα ἐγένοντο. Cf. Aristot. Pol. IV, 13, 2. Hermann. § 146.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

41.a

p. 119
Pollux VIII, 62:Ἔφεσις δἔ ἐστιν, ὅταν τις ἀπὸ διαιτητῶν ἀρχόντων δημοτῶν ἐπὶ δικαστὴν ἐφῇ, ἀπὸ βουλῆς ἐπὶ δῆμον, ἀπὸ δήμου ἐπὶ δικαστήριον, ἀπὸ δικαστῶν ἐπὶ ξενικὸν δικαστήριον· ἐφέσιμος δ ̓ ὠνομάζετο δίκη· αὗται δὲ καὶ ἔκκλητοι δίκαι ἐκαλοῦντο. Τὸ δὲ παρακαταβαλλόμενον ἐπὶ τῶν ἐφέσεων, ὅπερ οἱ νῦν παραβόλιον καλοῦσι, παράβολον Ἀριστοτέλης λέγει.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

42.

p. 119
Harpocration:Ἐπιμελητὴς ἐμπορίου. Ἀριστοτέλης· «Ἐμπορίου δ ̓ ἐπιμελητὰς ιʹ κληροῦσιν, τούτοις δὲ προστέτακται τῶν τε ἐμπορίων ἐπιμελεῖσθαι, καὶ τοῦ σίτου τοῦ καταπλέοντος εἰς τὸ Ἀττικὸν ἐμπόριον τὰ βʹ μέρη τοὺς ἐμπόρους ἀναγκάζειν εἰς τὸ ἄστυ κομίζειν.» Aristoteles: »Decem emporii curatores sorte legunt, quibus id negotii datum est, ut emporiorum curam habeant et frumenti, quod in Atticum emporium advehatur, duas partes in urbem mercatores deferre cogant.»Eadem in Bekk. Anecd. I, p. 255, ubi post δέκα τὸν ἀριθμὸν adduntur: ἑκάστου ἔτους καθιστάμενοι. Cf. Boeckh. Oecon. Civil. Athen. Tom. I, p. 50 sq. Hermann. 136.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

43.

p. 119
Harpocration:Ἀγορανόμοι, οἱ τὰ κατὰ τὴν ἀγορὰν ὤνια διοικοῦντες ἄρχοντες ... Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ κληροῦσθαί φησι εʹ μὲν εἰς Πειραιᾶ, εʹ δὲ εἰς ἄστυ. Agoranomi, magistratus qui in foro venales administrant. Aristoteles in Rep. Atheniensium sorte eligi dicit, quinque in Piraeeum, et quinque in urbem.In Blancardi editione perperam legitur: ιεʹ δὲ εἰς ἄστυ, quae lectio neque in codd. Bekkeri invenitur, neque aliunde se commendat. V. Boeckh. C. Inser. I, p. 337 B. Cf. Schol. Aristoph. An. 723; Theophrast. ap. Photium et Suidam v. Κατὰ τὴν ἀγοράν; Hermann. 150, 9; Schoemann. p. 246.
120ARISTOTELIS FRAGMENTA

44.

p. 120
Harpocration:Σιτοφύλακες· ἀρχή τις ἦν Ἀθήνησιν ἥτις ἐπεμελεῖτο ὅπως σῖτος δικαίως πραθήσεται καὶ τὰ ἄλφιτα καὶ οἱ ἄρτοι. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιεʹ, [ιʹ] μὲν ἐν ἄστει, εʹ δ ̓ ἐν Πειραιεῖ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Sitophylaces, magistratus erat Athenis, qui curabat ut frumentum, farinae et panes justo pretio venderentur; eorumque quindecim erant, decem in urbe, quimque in Piraeeo, uti Aristoteles in Rep. Athen. monet.[ιʹ] addidit Valesius. Apud Photium postrema exhibentur ita: ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν πάλαι μὲν ιεʹ, [ιʹ] ἐν ἄστει, εʹ δὲ ὲν Πειραιεῖ, ὕστερον δὲ λʹ μὲν ἐν ἄστει, εʹ δὲ ἐν Πειραιεῖ, ὡς Ἀρ. Ἐν Ἀθ. Πολ. Cf. Polluc. VI, 36 et Bekk. Aneed. I, p. 300. Boeckh. Oeecon. Athen. I, 91; Hermann. 150, 11.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

45.

p. 120
Idem:Μετρονόμοι. Ἀρχή τις Ἀθήνησίν ἐστιν τῶν μετρονόμων, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Καλλισθένους. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιέ, εἰς μὲν τὸν Πειραιᾶ ί, έ δ ̓ εἰς ἄστυ, εἶχον δὲ τὴν ἐπιμέλειαν ὅπως δίκαια εἴη τὰ μέτρα τῶν πωλούντων, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ δηλοῖ. Metronomi, magistratus Athenis, qui mensuris praefecti, teste Dinarcho in oratione adversus Callisthenem. Erant autem quindecim, decem (quinque) in Piraeeo, quinque (decem) in urbe; curabantque ut mensurae vendentium justae essent, quod Aristoteles quoque in Rep. Athen. docet.ιεʹ μὲν εἰς Πειραιᾶ. Θʹ (ἐννέα, qoud natum ex εʹ) δὲ εἰς ἄστυ cod. D. Paris. Ita etiam Suidas s. h. v., ubi tamen unus liber pro θʹ habet ιʹ. Photius s. v.: ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν δεκαπέντε μὲν εἰς Πειραιᾶ, ἐννέα δὲ εἰς ἄστυ, et altera glossa: ἄρχοντες ἦσαν δέκα τὸν ἀριθμὸν, ὧν πέντε μὲν ἐν ἄστει, πέντε δὲ ἐν Πειραιεῖ. Hoc etiam in Lex. Seg. ap. Bekk. Aned. p. 278, 25. — Ceterum dubitari vix potest cum Boeckhio, Oecon. Civ. Ath. I, p. 52, scribendum esse ap. Harpocrat. Εἰς μὲν τὸν Πειραιᾶ πέντε, δέκα δ ̓ εἰς ἄστυ. Cf. Hermnn. 1. 1. 152, 12.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

46.

p. 120
Harpocration:Ἀστυνόμος. Δημοσθένης κατὰ Τιμοκράτους( §112, p. 735, 10). Δέκα φησὶν εἶναι τοὺς ἀστυνόμους Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, εʹ, μὲν ἐν Πειραιεῖ, εʹ δ ̓ ἐν ἄστει. Τούτοις δέ φησι μέλειν περὶ τε τῶν αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ τῶν κοπρολόγων καὶ τῶν τοιούτων. Decem esse astynomos Aristoteles dicit in Athen. Rep., quinque in Pyraeeo, quinque in urbe; curae iis esse dicit tibicinas, psaltrias, stercorilegos et horum similes.Cf. Aristot. Polit. VI, 4, 6; Boeckh. C. I. I, p. 337; Schubart. De aedil. p. 88; Hermann. 150, 7; Schoemann. p. 246.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.

p. 120
Phot. Lex.:Πεζὰς μόσχους· ἀντὶ τοῦ ἑταίρας· ἐλέγοντο γάρ τινες οὕτως, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν πολιτείᾳ· τὰς χωρὶς ὀργάνων. Κάνθαρος Συμμαχίᾳ· «Αὐλητρίδα πεζήν»· καὶ Εὔπολις Κόκαξι. Πεζὰς μόσχους meretrices quasdam appellabant, ut Aristoleles in (Athen.) Rep. Dicit, eas scilicet, quae absque musicis instrumentis artem suam quasi nudam exercebant.Huc pertinet quae in sequentibus p. 405, I alieno loco s. v. Πεζή leguntur: Τὰς ἑταίρας τὰς μὴ μουσικὰς, ἀλλ ̓ ἄνευ ἀργάνων καὶ ψιλὰς, πεζὰς καλοῦσιν. Cf. Hesych.: Πεζὰς μόσχους· οὕτως ἐκάλουν τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας χωρὶς ὀργάνου. Etym. M. p. 658, 36: Πεζαὶ ἑταῖραι αἱ χωρὶς ἀργάνων εἰς τὰ συμπόσια φοιτῶσαι. Cf. schol. Eur. Alc. 460.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.a

p. 120
Etym. M.Ἱεροποιοί (coll. Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 265 et Photius s. v.), κληρωτοὶ ἄρχοντες εἰσὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν, οἳ τά τε μαντεύματα ἱεροθετοῦσι (ἱεροθυτοῦσι, Lex. Rhet. Et Phot.), κἄν τι καλλιερῆσαι δέῃ, καλλιεροῦσι μετὰ τῶν μάντεων, καὶ θυσίας τὰς νομιζομένας ἐπιτελοῦσι καὶ τὰς πενταετηρί· δας ἁπάσας, πλὴν Παναθηναίων. Ταῦτα· Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Sacrifici, magistratus sorte lecti decem numero, qui vaticiniorum causa sacra instituunt, et si litare oporteat, litant cum vatibus, et sacrificia usu sancita faciunt, et quinquennalia festa adornant omnia praeter Panathenaea. Haec Aristoteles tradit in Atheniensium Rep.Deinde citato Demosthene p. 47, 13, addit: Μὴ ἀγνοῶμεν δὲ ὅτι καὶ ἄλλοι εἰσὶν ἱεροποιοὶ τῶν σεμνῶν θεῶν τὸν ἀριθμὸν δέκα (οἱ τὸν ἀριθμόν εἰσιν ἀόριστοι Phot.). Idque confirmat citato Demosthene p. 552, 6 et Dinarcho. Cf. Pollux VIII, 107: Δέκα ὄντες (sc. οἱ ἱεροποιοὶ) οὗτοι ἔθυον θυσίας τὰς πενταετηρίδας, τὴν εἰς Δῆλον, τὴν ἐν Βραυρῶνι, τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν (Ἡρακλείων?), τὴν Ἐλευσίναδε. Hermann. Staatsalt. 150, I; Goltesdienstihiche Alterth. 11, 10, 62, 11 et 13. De Διονυσίων ἐπιμελητῶν v. fr. 27 b.
121ARISTOTELIS FRAGMENTA

47.b

p. 121
Athenaeus VI, p. 235 E:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Μεθωναίων (Ἀθηναίων corr. Grashof. p. 158) πολιτείᾳ, Παράσιτοι, φησὶ, τοῖς μὲν ἄρχουσι δύο καθ ̓ ἕκαστον ἦσαν· τοῖς δὲ πολεμάρχοις εἷς. Τεταγμένα δὲ ἐλάμβανον παρ ̓ ἄλλων τέ τινων καὶ τῶν ἁλιέων ὄψον.» Aristoteles in Athen. Rep.: «Parasiti archontibus duo erant singulis, polemarchis vero unus. Accipiebant autem statuta quaedam tum ab aliis, tum a piscatoribus obsonium.»Cf. Preller. ad Pol. p. 117, Hermann. Gottesd. Alt. 36, 19.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

48.

p. 121
Harpocration:Ταμίαι. Ἀρχή τις παρ ̓ Ἀθηναίοις ἦν οἱ ταμίαι, ιʹ τὸν ἀριθμόν. Παραλαμβάνουσι δ ̓ οὗτοι τά τε ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τὰς Νίκας καὶ τὸν ἄλλον κόσμον καὶ τὰ χρήματα ἐναντίον τῆς βουλῆς, ὥς φησιν Ἀρ. ἐν τῇ Ἀθ. Πολ. Εἰσὶ δέ τινες καὶ τῶν [ἱερῶν] τριήρων ταμίαι, ὡς αὐτὸς φιλόσοφός φησιν. Ὅτι δὲ καὶ τοῖς τριηράρχοις παρείποντο ταμίαι, δεδήλωκεν Εὔπολις ἐν Μαρικᾷ. Ταμίαι, quaestores. Magistratus fuerunt apud Athenienses quaestores, decem numero, qui Minervae simulacrum et Victorias aliaque ornamenta et pecunias in conspectu senatus recipiebant, ut ait Aristoteles in Rep. Atheniensium. Sunt etiam triremium sacrarum quaestores, eodem philesepho teste. Trierarchis quoque adjunctos fuisse declrat Eupolis in Marica.Eadem Photius et Suidas. Cf. Etym. M. s. v., Philemon. Lex. p. 151 ed. Osann. Bekker. Anecd. p. 306. Pollux VIII, 97: Ταμίαι τῆς θεοῦ κληρωτοὶ μὲν ἐκ πεντακοσιομεδίμνων ἦσαν, τὰ δὲ χρήματα παρελάμβανον τῆς βουλῆς παρούσης. Ἐκαλοῦντο δ ̓ οὗτοι κωλακρέται. Εἶχον δ ̓ ἐξουσίαν καὶ ζημίαν ἀφελεῖν, εἰ ἀδίκως ὑπὸ τῶν ἀρχόντων ἐπιβληθείη. Idem VIII, 116: Ταμίας ἐκάλουν τοὺς ταῖς ἱεραῖς τριήρεσι λειτουργοῦντας, ἄλλους ἢ τριηράρχους. Καὶ οἱ ἐκ τῆς Παράλου καὶ τῆς Σαλαμινίας ναῦται ἐκαλοῦντο οἱ μὲν οὐ πάραλοιμόνον, ἀλλὰ καὶ Παραλῖται, οἱ δὲ Σαλαμίνιοι. Cf. Hermann. 151,7. Apud Harpocrationem vocem ἱερῶν ante τριήρων inserendam esse monuit Meierus in Ersch. u. Gruber. Encycl. Sect. III, vol. XI, p. 392. De Sacris trieribus Aristoteli locus est in Lexico Rhetorico, quem hic apponere liceat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

49.

p. 121
Lex. Rhet. p. 676, 2:Πάμαλος καὶ Σαλαμινία. Ταύτας τὰς τριήρεις εὗ διὰ παντὸς πρὸς τὰς ἐπειγούσας ὑπηρεσίας, ἐφ ̓ αἶς καὶ ταμίαι τινὲς ἐχειροτονοῦντο· ἐχρῶντο δὲ αὐταῖς, εἰ δέοι στρατηγὸν μεταπέμψασθαι, ὥσπερ Ἀλκιβιάδην. δὲ Πάραλος ἀπό τινος ἥρωος ἐπιχωρίου ἐκλήθη. Τῆς δὲ Παράλου καὶ Σαλαμινίας ἐν τρίτῃ μνημονεύει Θουκυδίδης, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνισιν· Ἀριστοτέλης δὲ Ἀμμωνιάδα καὶ Πάραλον οἶδε καὶ Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους· Φιλόχορος (fr. 130 b) δὲ ἐν τῇ ςʹ τέτταρας αὐτὰς οἶδε, πρώτας μὲν δύο Ἀμμωνιάδα καὶ Πάραλον, προσγενομένας δὲ Δημητριάδα καὶ Ἀντιγονίδα. Ἐκαλοῦντο δὲ οἱ ἐμπλέοντες τῇ Παράλῳ Πάραλοι, ὡς καὶ παρ ̓ Αἰσχίνῃ (C. Ctesiph. § 162.), οἷον (1. οἱ δ ̓ ἐν) τῇ Σαλαμινίᾳ, Σαλαμίνιοι. Paralus et Salaminia. Has triremes perpetuo ad ministeria celeriter exsequenda paratas habebant. Earum etiam quaestores quosdam eligebant. Ceterum utebantur his navibus, si imperator arcessendus esset, uti v. c. Alcibiades. Paralus nomen habet a Paralo heroe indigena. Parali et Salaminiae libro tertio meminit Thucydides et Aristophanes in Avibus. Aristoteles vero et Dinarchus in oratione contra Timocratem A mmoniadem et Paralum memorant. Philochorus autem libro sexto quattuor naves sacras novit, primum quidem Ammoniada et Paralum, quibus deinde accesserint Demetrias et Antigonis. Nautae Parali navis nominabantur Parali, uti est etiam apud Aeschinem, simtliterque Salaminiae nautae, Salaminii.Suidas et Photius s. v. Ad haec Meierus: «ἐχρῶντο δ ̓ αὐταῖς] cod. Αὐτοῖς. — Πάραλος ἀπό τινος] cod. Π. Καὶ ἀ. τ. Cf. Thuc. III, 33, 72; Arist. AVV. 1204. — Ἀμμωνιάδα] cod. Utroque loco Ἀμοριάδα. Forma enim Ἀμμωνιάς quae exstat etiam ap. Photium v. Πάραλος p. 386, 26 et ap. Ulpian. In Demosth. Mid. p. 214 ed. Meae, propius ad codicis scripturam accedit quam Ἀμμωνίς, quod est ap. Harpocr. s. v.; analogiae autem ne illa quidem forma repugnat: certe in nominibus navium Atticarum reperitur non minus Ἀσκληπιάς, Δηλιάς, Ὀλυμπιάς, Ἀφροδισιάς, Σουνιάς, quam Αἰθιοπίς, Δελφίς, Δωρίς, Αεωντίς, Νηρηίς, Παλληνίς, Περσίς, Στρατηγίς. — Aristotelis nomine liber ejus Περὶ πολιτείας significatur. — Ammoniada inde esse dictam quod theoriis Ammoni Jovi mittendis adhiberi solita sit, Ulpiani l. c. sententia est: verum quum illius dei religio jam Peloponnesii belli temporibus non fuerit neglecta Atheniensibus, mirere Ammonidis navis apud Aristotelem demum et Dinarchum atque Philochorum exstitisse memoriam; nam si etiam apud oratores Dinarcho priores ea reperta esset, grammatici etiam antiquioribus testibus denunciassent testimonium. Acute igitur conjecit Grashofius in Jahnii Annall. X, 2, p. 166, Ammonidis nomen in Atticam civitatem receptum esse, quum Alexander Ammonis filium perhiberi se dicique jussisset, eoque dictam esse navem qua theori ad Alexandrum Ammonis filium missi veherentur, id quod fere Olymp. 112, 2 factum fuerit. Quae si vere sunt disputata, colligitur hinc Aristotelis librum de republica Atheniensium esse post id tempus editum, quo Alexander eos sibi arrogaret natales. Verum quod Aristoteles ut Dinarchus et Philochorus Paralum et Ammoniada novisse dicuntur, si ita accipiendum est, quasi vero Salaminiam non noverint, recte conjecisse putandus eat idem Grashofius Ammoniada non novam navem sacram fuisse, sed nomen id Salaminiae esse datum, ita ut quo tempore Ammonis fuerit, non fuerit Salaminia; atque eodem sane illud facere videtur, quod Protogenes pictor, qui circa Olymp. 104 natus et post Olymp. 119 obiisse videtur, quum Athenispropylaeon pingeret, Paralum et Ammoniada ibi fecit, non omissurus Salaminiam, si Salaminia eo tempore fuisset. Neque vero contra eam con jecturam pugnat, quod in inscriptionibus quibusdam, quae ad rem navalem Atheniensium spectant, — Boeckhius eas a. 1840 edidit et elegantissimae doctrinae plenissimo commentario instruxit (Urkunden uber d, Seewesen d. att, Staats) — Salaminia navis et triremis et quadriremis commemoratur, Ammonis non commemoratur. Etenim ex illis inscriptionibus quarta, quippe quae aut Ol. 105, 4 aut 106, I scripta videatur, hic ne in censum quidem venit; itaque agitur tanhum de inscriptione XIV quae Ol. 113, 4, et de inscriptionibus XV et XVI qua Ol. 114, 2 scriptae sunt; statuendum erit igitur Salaminiae nomen mox revocatum esse datumque sive rursus ipsi Ammonidi sive alii navi, quorum hoc probabilius est: neque quidquam est quod nos cogat, ut Salaminiam navem inscriptionum illarum pro nave sacra et publica baheamus. Haec doctissimus Meierus. Cf. ejusdem dissertationem de Paralo in Ersch. u. Gruber. Enclycl. sec. II, vol. XI, et Boeckh. 1. 1. p. 78. Veterum testimonia collecta habes in Stephan. Thes. v. Πάραλος.
122ARISTOTELIS FRAGMENTA

50.

p. 122
Harpocration:Ἀποδέκται· ἀρχή τίς ἐστι παρ ̓ Ἀθηναίοις οἱ ἀποδέκται, ἧς πολλάκις μνημονεύουσιν οἱ ῥήτορες καὶ οἱ κωμικοί. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ δεδήλωκεν, ὡς δέκα τε εἴησαν, καὶ ὡς παραλαβόντες τὰ γραμματεῖα ἀπαλείφουσι τὰ καταβαλλόμενα χρήματα τῆς βουλῆς ἐναντίον ἐν τῷ βουλευτηρίῳ· καὶ πάλιν ἀποδιδόασιν τὰ γραμματεῖα τῷ δημοσίῳ· καὶ ἁπλῶς πράττουσι διασαφεῖ. Ὅτι δὲ ἀντὶ τῶν κωλακρετῶν οἱ ἀποδέκται ὑπὸ Κλεισθένους ἀπεδείχθησαν, Ἀνδροτίων ἐν τῷ δευτέρῳ (fr. 3). Ἀποδέκται, receptores, magistratus fuit apud Athenienses, cujus oratores et comici subinde meminerunt. Aristoteles vero in Rep. Atheniensium ostendit denos fuisse, qui acceptis tabulis publicis, nomina debitorum post pecuniae solutionem, in senatu coram senatoribus delebant, tabulasque iterum aerario tradebant. Idem reliqua eorum munera quae fuerint exponit. Ceterum apodectae in locum colacretarum a Clisthene subrogati, ut Androtion libro secundo testatur.Eadem ex parte Suidas s. v., Etym. M. p. 124, Zonaras p. 234. Cf. Aristot. Polit. VI, 5, 4; Bek. Ker. Anecd. I, 98, 427; schol. Ad Aeschin. C. Ctesiphont. p. 252 ed. Bekk. Pollux VIII, 97: Ἀποδέκται δὲ ἦσαν δέκα, οἳ τούς τε φόρους καὶ τὰς εἰσφορὰς καὶ τὰ τέλη ὑπεδέχοντο καὶ τὰ περὶ τούτων ἀμφισβητούμενα ἐδίκαζον. Εἰ δέ τι μεῖζον εἴη, εἰσῆγον εἰς δικαστήριον. Boeckh. Staatsh. I, p. 171 sqq; Her. mann. § 151, 14; Schoemann. p. 249.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

51.

p. 122
Idem:Πωληταὶ καὶ πωλητήριον. Οἱ μὲν πωληταὶ ἀρχή τίς ἐστιν Ἀθήνησιδέκα τὸν ἀριθμὸν ἄνδρες, εἶς ἐκ τῆς φυλῆς ἑκάστης· διοικοῦσι δὲ τὰ πιπρασκόμενα ὑπὸ τῆς πόλεως πάντα, τέλη καὶ μέταλλα καὶ μισθώσεις καὶ τὰ δημευόμενα. Ὑπερίδης ἐν τῷ κατ ̓ Ἀρισταγόρας β'. Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Πωληταί. Ἰσαῖος ἐν τῷ κατ ̓ Ἐλπαγόρου πολλάκις. Πωληταὶ et πωλητήριον. Erant Athenis πωληταὶ certus quidam magistratus, decem numero viri, ex singulis tribubus unus: qui omnia quae a civitate vendebantur administrabant, ut vectigalia, metalla, redempturas et quae publicabantur. Hyperides in secunda adversus Aristagoram. De iisdem disseruit Aristoteles in Rep. Athen. Πωλητήριον vero appellatur locus, ubi πωληταὶ considere solent. Isaeus in or. Contra Elepagoram frequenter ejus meminit.Eadem Suidas et Photius s. v., missa testium mentione. Pollux VIII, 99: Πωληταὶ τὰ τέλη πιπράσκουσι μετὰ τῶν ἐπὶ τὸ θεωρικὸν ᾑρημένων, καὶ τὰς τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου μετὰ τὸν πρότερον λόγον φυγόντων οὐσίας, καὶ τὰ δεδημευμένα. Πρυτανεύει δὲ ἐξ αὐτῶν εἶς, ὃς τὰ πωλούμενα βεβαιοῖ. Ἀπήγοντο δὲ πρὸς τούτους καὶ οἱ μετοίκιον μὴ τιθέντες. Boeckh. 1. 1. p. 176. Hermann. § 151. 115, 9.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

52.

p. 122
Idem:Εὐθῦναι· Λυσίας ἐν τῷ κατὰ Νικιδίου, εἰ γνήσιος. Εὐθύνης (εὐθύνη A. B. C.) ὄνομα ἀρχῆς παρ ̓ Ἀθηναίοις· ιʹ τὸν ἀριθμὸν ἦσαν ἄνδρες, παρ ̓ οἶς ἐδίδοσαν οἱ πρεσβεύσαντες ἄρξαντες διοικήσαντές τι τῶν δημοσίων τὰς εὐθύνας. Διείλεκται περὶ αὐτῶν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Εὐθῦναι. Lysias oratione adversus Nicidium, si genuina est Nomen magistratus apud Athenienses fuit. Erant autem euthyni decem numero, apud quos qui legetione functi erant, aut magistratum gesserant, aut aliquid rerum pu blicarum administraverant, rationes reddebant. Disserit de iis Aristoteles in Rep. Atheniensium.
123ARISTOTELIS FRAGMENTA

53.

p. 123
Harpocration:Λογισταὶ καὶ λογιστήρια, ἀρχή τις παρ ̓ Ἀθηναίοις οὕτω καλουμένη· εἰσὶ δὲ τὸν ἀριθμὸνί, οἲ τὰς εὐθύνας τῶν διῳκημένων ἐκλογίζονται ἐν ἡμέραις λʹ, ὅταν τὰς ἀρχὰς ἀποθῶνται οἱ ἄρχοντες· Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ ὑπὲρ Κτησιφῶντος 117). Διείλεκται περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ἔνθα δείκνυται ὅτι διαφέρουσι τῶν εὐθυνῶν ... Λογιστήρια δ ̓ ἐστὶ τὰ τῶν λογιστῶν ἀρχεῖα, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους καὶ Ἀνδοκίδης ἐν τῷ περὶ τῶν μυστηρίων 37). Λογισταὶ et λογιστήρια. Logistae magistratus quidam apud Atheaienses. Decem erant, qui rationes rerum administratarum subducebant intra triginta dierum spatium postqsam magistratus munere decesserant. Demosthenes indratione contra ctesiphontem. Disserit de iis Aristoteles in Rep. Athen., ubi demonstratur logistas diversos esse ab euthynis. Logisteria vero sunt curiae logistarum, ut Dinarchus in or contra Timocratem et Andocides or. De mysteriis.Diversos ab euthynis fuisse logistas hoc uno traditur loco Harpocrationis vel Aristotelis. Quare G. Hermannus (Boeckh's Behandlung d. griech. Inschriften p. 220 sqq.) ad Photium, Etym. M. et Zonaram v. Εὐθῦναι pronocans, aliaque argumenta petens ex numero, munere et electionis modo, quae eadem sint apud utrosque, corruptum esse locum Harpocrationis, scribendumque οὐ διαφέρουσι censuit. At nihil esse mutandum, recteque Aristotelem distinxisse contra Hermannum docuit Boechhius in Rhein. Mus. 1827, I, p. 58-97. Cf. idem Staatshaushaltung d. Athen. I, p. 204 sqq. C. Hermann. Staatsalterth. § 154; Schoemann. Antiq. Jur. Publ. p. 240; Westermann. In Pauly's Realencycl. v. Λογισταί.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

54.

p. 123
Lex. Rhetor. p. 672, 20:Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὕτω λέγει· «Λογισταὶ δὲ αἱροῦνται δέκα, παρ ̓ οἷς διαλογίζονται πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ τά τε λήμματα καὶ τὰς γεγενημένας δαπάνας. Καὶ ἄλλοι δέκα συνήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις. Καὶ οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀνακρίνονται πρῶτον, εἶτα ἐφίενται εἰς τὸ δικαστήριον, εἰς ἕνα καὶ φʹ. Aristoteles in Rep. Athen. ita loquitur: «Logistae suffragiis creantur decem, apud eosque rationes pecuniae acceptae et expensae a magistratibus reddebantur. Adjunctos habehant decem synegoros sive assessores, qui cum logistis rationes ipsis subjectas examinabant. Apud hos igitur primum rationes magistratus reddebant, dinde (si expurgare se non poterant) ab iisdem deducebantur in judicium quod erat virorum unius et quingentorum.»Sic Meierus; libri: Καὶ ἄλλοις ... συνηγόροις ... συνανακρίνουσι ... ἀνακρίνοντες. Siglo φʹ in codice supra scriptum est αʹ, qoud pertinet ad vocem ἔνα Grashofius scribi voluit εἰς, αφά (1501). Meierus ad h. l.: «Aristotelem in libro de rep. Atheniensium de logistis et euthynis ita disseruisse, ut euthynos diversos esse doceret ab logistis, constitit jam ex Harpocrat. v. Εὐθῦναι et Λογισταί. Verum ipsa verba Aristotelis hic demum lexicographus promittit, neque vero stat promisso; nam quum Aristotelem eodem loco probabile sit tum de logistis et de synegoris egisse, hic locus omissis euthynis et euthynorum paredris ad solos logistas et synegoros pertinet. Verum etsi non integer videtur locus esse, tamen vel sic quaedam continet, quae aliunde non didiceris. Primum enim quum lex. Rhet. p. 276, 17, quocum ad verbum conspirat Etym. M. p. 569, 31, logistas sortito factos esse contendat (ἄρχοντές εἰσι κληρωτοί), reliqui autem grammatici de modo, quo illi facti sint, taceant omnino (nam quod Pollux VIII, 99 videbatur docere sortitione ab senatu quingentorum instituta logistas esse factos, id jam intelleximus esse nihili atque ex librariorum tantum Pollucis socordia ortum male ad logistas referentium, quod ille de ἀντιγραφεῦσι docuerit), nunc ex Aristotele discimus eos suffragiis creatos esse: λογισταὶ αἱροῦνται; Aristoteli autem quis dubitaverit plus tribuere quam incerto illi grammatico, cui Lex. Rhet. Et Etym. M. sua debent? Hujus auctorritati satis erit tribuisse, si concesseris logistas antiquitus suffragiis, postea sorte factos esse. Jam vero, quod olim Boeckhius sola confectura assecutus erat, apud logistas λογισμὸν, id est rationes pecuniae publicae acceptae et expensae redditas esse, euthynos autem in reliquas muneris publici partes inquisivisse (cf. Boeckhii Comment. De logistis et euthynis p. 73), id jam Aristoteles eatenus certe confirmat, quod apud logistas ab omnibus magistratibus rationes acceptae et expensae pecuniae redditas esse scribit.— Qui autem sequitur de synegoris locus, eum corruptum esse ex ipsos initio apparet; fortasse scribendum est: δαπάνας· καὶ [τούτοις ἐβοήθουν] ἄλλοι [τε καὶ δὴ καὶ οἱ] δέκα συνήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις [τοὺς ὑπευθύνους]· καὶ [γὰρ] οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀνακρίνονται πρῶτον. Cf. Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 301, 4: Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν κληρωτοὶ, οἳ τοῖς λογισταῖς ἐβοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάτων τινὰ ἀρχήν. Judicium autem, quod de euthynis magistratuum judicaverit, fuisse unius et quingentorum judicum, id vero etiam novum accedit, quod ex hoc demum loco discimus; cf. Schoemann. De lit. Attic. p. 136.»
124ARISTOTELIS FRAGMENTA

55.

p. 124
Schol. Aristoph. Vesp. 691:Ἐλάμβανον οἱ ῥήτορες δραχμὴν, ὅτε συνηγόρουν ὑπὲρ τῆς πόλεως ὑπὲρ ἄλλου τινός. Ἐκ τούτου δὲ φαίνεται ὅτι μισθοφόρος ἦν ἀρχή. Κληρωτοὺς δὲ γενομένους δέκα συνηγόρους Ἀριστοτέλης φησίν. Aristoteles decem (logistarum) assessores sorte legi dicit.Non eos tamen συνηγόρους intellige de quibus scholiasta h. l. loquitur (hi enim χειροτονητοί), sed eos de quibus Bekk. Anecd. 1, 301: Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν κληρωτοὶ, οἳ τοῖς λογισταῖς ἐβοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάντων τινὰ ἀρχήν. Cf. fr. Antecedens.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

56.

p. 124
Harpocration:Ἵππαρχος .. Λέγεται δὲ παρ ̓ Ἀθηναίοις ἵππαρχος καὶ τῶν ἱππέων ἄρχων· δύο δ ̓ ἦσαν οὗτοι, ὡς Δημοσθένης ἐν δʹ Φιλιππικῶν φησὶ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Hipparchi sive equitum praefecti duo erant apud Athenienses, ut Demosthenes in Philippica quarta dicit et Aristoteles in Athen. Rep.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

57.

p. 124
Idem:Φύλαρχός ἐστιν κατὰ φυλὴν ἑκάστην τοῦ ἱππικοῦ ἄρχων, ὑποτεταγμένος δὲ τῷ ἱππάρχῳ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησί. Phylarchus, qui suae tribus equitatui praefectus est, subditus reat Hipparcho, ut Aristoteles in Rep. Athen. dicit.Cf. Pollux VIII, 87. Hermann. 152, 2; Schoemann. p. 256.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

58.

p. 124
Idem:Στρατηγοί. Οἱ καθ ̓ ἔκαστον ἐνιαυτὸν χειροτονούμενοι στρατηγοὶ δέκα ἦσαν, ὡς μαθεῖν ἔστιν ... ἐκ τῆς Ἀθηναίων πολιτείας Ἀριστοτέλους. Imperatores quoque anno eligebantur decem, ut discere est ex Aristelis Rep. Athen.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

59.

p. 124
Idem:Στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις. Αἰσχίνης ἐν τῷ περὶ τῆς παραπρεσβείας 168). Τίς ἦς ἐν τοῖς ἐπωνύμοις στρατεία, δεδήλωκεν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ λέγων· «Εἰσὶ γὰρ ἐπώνυμοι δέκα μὲν οἱ τῶν φυλῶν, δύο δὲ καὶ τεσσαράκοντα οἱ τῶν ἡλικιῶν. Οἱ δὲ ἔφηβοι ἐγγραφόμενοι, πρότερον μὲν εἰς λελευκωμένα γραμματεῖα ἐνεγράφοντο, καὶ ἐπεγράφοντο αὐτοῖς τε ἄρχων, ἐφ ̓ οὗ ἐνεγράφησαν, καὶ ἐπώνυμος τῷ προτέρῳ ἔτει λελειτουργηκώς νῦν δὲ εἰς τὴν βουλὴν ἀναγράφονται.» Καὶ μετ ̓ ὀλίγα· «Χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις καὶ πρὸς τὰς στρατείας, καὶ ὅταν ἡλικίαν ἐκπέμπωσι, προγράφουσι ἀπὸ τίνος ἄρχοντος ἐπωνύμου μέχρι τίνος δεῖ στρατεύεσθαι.» Διείλεκται περὶ τούτων καὶ Φιλόχορος ἐν δ ̓ τῆς Ἀτθίδος. Militia in Eponymis, cujus meminit Aeschines in oratione De falsa legatione, quid sit declarat Aristoteles in Rep. Athen. inquiens: «Eponymorum duo sunt genera: nam decem numero sunt tribuum; duo et quadraginta sunt aetatum. Ephebi vero, antea quidem in albo inscribebantur ac notabatur archon anni, quo inscriberentur, et eponymus anni antecedentis; nunc vero in senatu inscribuntur. »Et paullo post: «Utuntur autem eponymis etiam ad militaim, et quum juventutem emittunt, a quo archonte eponymo usque ad quem stipendia merere oporteat adscribunt. »Disserit de his etiam Philochorus Atthidis libro quarto.λελειτουργηκὼς ex conj. Kayseri ad Philostrat. Non notavi quo loco. δεδεικτικῶς B. D., δεδεικτικώς G., δὲ δεικτικῶς A.C.; δεδιῃτηκώς Goesiana. Ἐπιδεδημηκώς in edit. Blancardiana. Prioiem loci partem accuratius praebet Harpocrat. Prioiem loci partem accuratius praebet Harpocrat. v. Ἐπώνυμοι: Διττοί εἰσιν οἱ ἐπώνυμοι, οἱ μὲν ί τὸν ἀριθμὸν, ἀφ ̓ ὧν αἱ φυλαὶ, ἔτεροι δὲ βʹ καὶ μʹ, ἀφ ̓ ὧν αἱ ἡλικίαι προσαγορεύονται τῶν πολιτῶν καθ ̓ ἕκαστον ἔτος, ἀπὸ τή ἐτῶν μέχρις ξʹ. Ceterum vid. Boeckh. Index lectt. Hib. Berolin. 1819-20, p. 7 sqq.; c. Inscrr. I, p. 113, 156; Schoemann. 1. 1. p. 254; Hermann. § 152, 13; Siebelis ad Philochor. p. 42.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

60.

p. 124
Harpocration:Ἀδύνατοι, οἱ ἐντὸς τριῶν μνῶν κεκτημένοι τὸ σῶμα πεπηρωμένον (adde ἔχοντες, vel scr. Πεπηρωμένοι). Ἐλάμβανον δὲ οὗτοι δοκιμασθέντες ὑπὸ τῆς βουλῆς β' ὀβολοὺς τῆς ἡμέρας ἑκάστης, ὀβολὸν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ, ὡς δὲ Φιλόχορός (fr. 67) φησιν, θʹ δραχμὰς κατὰ μῆνα. Invalidi, intra tres minas possidentes et corpore mutilati. Hi a senatu approbati vel duos obolos vel unum obolum quotidie accipiebant, ut Aristoteles in Rep. Athen. ait.Cod. E: κεκτημένοι οἱ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα ... βουλῆς οἱ μέν φασιν ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Apud Zonaram s. v.: ἐλάμβανον ... οἱ μὲν ἐφ ̓ ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Suidas: Ἀδύνατοι, οἱ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα· ἐλάμβανον δὲ οὗτοι δοκιμασθέντες ἀπὸ τῆς βουλῆς (τῶν πεντακοσίων ex seqq. Addit Bernhardy.) οἱ μὲν [πεντακόσιοι] ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Φιλόχορος κτη., ut ap. Harp. Eadem Zonaras p. 42, Favorinus et Hesych. — Bekker. An. I, p. 345: Ἀβύνατοι, οἱ μέρος τι βεβλαμμένοι τοῦ σώματος, ὡς μηδὲ ἐργάζεσθαι· οἳ καὶ ἐχορηγοῦντο τὰ πρὸς τὸ ζἦν παρὰ τῆς πόλεως, μισθοφορούντων αὐτῶν τῶν ἐντὸς τριῶν μνῶν περιουσίαν κεκτημένων· ἐδοκιμάζοντο δὲ οἱ ἀδύνατοι ὑπὸ τῆς τῶν φʹ βουλῆς, καὶ ἐλάμβανον τῆς ἡμέρας, ὡς μὲν Λυσίας, ὀβολὸν ἔνα, ὡς δὲ Φιλόχορος εʹ, Ἀριστοτέλης δὲ β' ἔφη. Cf. Taylor. Ad Lysiae orat. De invalido init.; Boeckh. Staatch. I, p. 260 sqq. Hermann. § 152, 14.
125ARISTOTELIS FRAGMENTA

61.

p. 125
Plutarch. Themist. c. 10:Κρατήσας δὲ τῇ γνώμῃ (ὁ Θεμιστοκλῆς) ψήφισμα γράφει, τὴν μὲν πόλιν παρακαταθέσθαι τῇ Ἀθηνᾷ τῇ «Ἀθηνάων μεδεούσῃ», τοὺς ἐν ἡλικίᾳ πάντας ἐμβαίνειν εἰς τὰς τριήρεις, Ἀριστοτέλης μέν φησι τὴν ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴν πορίσασαν ἑκάστῳ τῶν στρατευομένων ὀκτὼ δραχμὰς αἰτιωτάτην γενέσθαι τοῦ πληρωθῆναι τὰς τριήρεις· Κλείδημος δὲ κ. τ. λ. (V. Clidem. fr. 13). Quum sententia Themistoclis (sc. oraculi murum ligneum de navibus intelligendum esse) comprohata esset, Decretum foeit, quo urbem Minervae tutelari Athenarum deae commendandam et omnes qui essent valida aetate, triremes conscendere jubebat, ete ... Quum autem pecunia publica non aset Atheniensibus, Aristoteles ait per Areopagitas maxime eüectum, ut triremes implerentur, qui singulis militibus octo drachmas dederint.[Arist. Pol. V, 3, 5: Ἡ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴ εὐδοκιμήσασα ἐν τοῖς Μηδικοῖς ἔδοξε συντονωτέραν ποιῆσαι τὴν πολιτείαν, καὶ πάλιν ὁ ναυτικὸς ὄχλος γενόμενος αἴτιος τῆς περὶ Σαλαμῖνα νίκης καὶ διὰ ταύτης τῆς ἡγεμονίας διὰ τὴν κατὰ θάλασσαν δύναμιν τὴν δημοκρατίαν ἰσχυροτέραν ἐποίησεν. Id. IV, 4, I: Τὸ τριηρικὸν Ἀθήνησι (πολύοχλόν ἐστιν). Id. V, 2, 12: Ἀθήνησιν .. Μᾶλλον δημοτικοὶ οἱ τὸν Πειφαιᾶ οἰκοῦντες τῶν τὸ ἄσιυ.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

62.

p. 125
Harpocration:Ἑλληνοταμίαι ... Ὅτι ἀρχή τις ἦν οἱ Ἑλληνοταμίαι, οἳ διεχείριζον τὰ χρήματα, καὶ Ἀριστοτέλης δηλοῖ Ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Hellenotamiae, aerarii Graecanici praefecti, magistratus fuit, qui pecunias administrabant, ut Aristoteles ait in Rep. Albem.cf. Bekker. Anecd. I, p. 248, 29; 188, 16; Pollux VIII, 114; Thucyd. I, 86; Boeckh. Staatsh. I, p. 191 sqq. L. Dindorf. In Steph. Thes. s. v. Hermann. Staatsalt. § 156, 6; Schoemann. Histor. Jur. Publ. p. 320, 430, 432.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

63.

p. 125
Bekker. Anecd. p. 436, I:Ἀθηναῖοι ἀπὸ συμβόλων ἐδίκαζον τοῖς ὑπηκόοις. Οὕτως Ἀριστοτέλης. Athenienses ex pactis conventis jus dixerunt sociis subditis, ut Aristoteles exponit.Cf. Harpocrat.: Σύμβολα τὰς συνθήκας, ἃς ἄν αἱ πόλεις ἀλλήλαις θέμεναι τάττωσι τοῖς πολίταις ὥστε διδόναι καὶ λαμβάνειν τὰ δίκαια. Aristot. Polit. III, I, 3; Andocid. C. Alcib. c. 18; Hermann. 116, 5. 157, 6; Schoemann. p. 376. [Arist. Pol. III, 8, 4: Ἐπεὶ γὰρ θᾶττον ἐγκρατῶς ἔσχον τὴν ἀρχὴν (οἱ Ἀθηναῖοι), ἐταπείνωσαν αὐτοὺς (Σαμίους καὶ Χίους καὶ Λεσβίους) παρὰ τὰς συνθήκας.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

64.

p. 125
Plutarch. Cimon c. 10:Ὡς δ ̓ Ἀριστοτέλης φησὶν, οὐχ ἁπάντων Ἀθηναίων, ἀλλὰ τῶν δημοτῶν αὐτοῦ Λακιαδῶν παρεσκευάζετο (sc. Κίμων τῷ βουλομένῳ τὸ δεῖπνον). Aristoles Cimonem non omnibus Atheniensibus, sed curialibus suis Laciadis, quicumque ex iis vellent, coenam parasse scribit.Aliter Cornel. Nep. In Cimone.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

65.

p. 125
Plutarch. Pericl. c. 4:Διδάσκαλον δ ̓ αὐτοῦ τῶν μουσικῶν οἱ πλεῖστοι Δάμωνα γενέσθαι λέγουσιν ... Ἀριστοτέλης δὲ παρὰ παρὰ Πυθοκλείδῃ μουσικὴν διαπονηθῆναι τὸν ἄνδρα (Periclem) φησίν. In musicis plerique praeceptorem fuisse Pericli Damonem tradunt; Aristoteles autem virum hucn apud Pythoclidem musicam tractasse memorat.Utroque usus est Pericles, uti patet ex Platonis Alcib. I, p. 118, ubi plura de Pythoclide σεμνῆς μουσικῆς διδασκάλῳ καὶ Πυθαγορείῳ.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

66.

p. 125
Idem. Ibid. c. 9:Τούτοις (sc. τῷ Κίμωνος πλούτῳ καὶ χρήμασιν, ἀφ ̓ ὧν ἐκεῖνος, ἀνελάμβανε τοὺς πένητας) Περικλῆς καταδημαγωγούμενος τρέπεται πρὸς τὴν τῶν δημοσίων διανομὴν, συμβουλεύσαντος αὐτῷ Δημωνίδον τοῦ Οἴηθεν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε. Καὶ ταχὺ θεωρικοῖς καὶ δικαστικοῖς λήμμασιν ἄλλαις τε μισθοφοραῖς καὶ χορηγίαις συνδεκάσας τὸ πλῆθος ἐχρῆτο κατὰ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, ἧς αὐτὸς οὐ μετεῖχε διὰ τὸ μήτ ̓ ἄρχων μήτε θεσμοθέτης μήτε βασιλεὺς μήτε πολέμαρχος λαχεῖν. Αὗται γὰρ αἱ ἀρχαὶ κληρωταί τε ἦσαν ἐκ παλαιοῦ καὶ δι ̓ αὐτῶν οἱ δοκιμασθέντες ἀνέβαινον εἰς Ἄρειον πάγον. Διὸ καὶ μᾶλλον ἰσχύσας Περικλῆς ἐν τῷ δήμῳ κατεστασίασε τὴν βουλὴν, ὥστε τὴν μὲν ἀφαιρεθῆναι τὰς πλείστας κρίσεις δι ̓ Ἐφιάλτου, Κίμωνα δ ̓ ὡς φιλολάκωνα καὶ μισόδημον ἐξοστρακισθῆναι, πλούτῳ μὲν καὶ γένει μηδενὸς ἀπολειπόμενον, νίκας δὲ καλλίστας νενικηκότα τοὺς βαρβάρους καὶ χρημάτων πολλῶν καὶ λαφύρων ἐμπεπληκότα τὴν πόλιν. His in populum gratis Cimonis institutis superatus Pericles ad publicorum bonorum divisionem animum adjecit, usus. Ut Aristoteles auctor est, consilio Damonidis Oeensis. Itaque celeriter theatralibus ac praemiss judiciorum aliisque mercedibus et emolumentis multitudine corrupta, usus est ejus opera contra senatum Areopagiticum, in quo ipse non erat, quod neque archon, neque thesmotheta, neque rex sacrorum, neque polemarchus sorte erat lectus; nam hi magistratus sorte antiquitus obveniebant, ac qui se in iis obeundis probassent, ii in senatum Areopagiticum cooptabantur. Ceterum populi auxilio Pericles senatum istum factione sua vicit effecitue opera Ephialtis, ut ei major pars judiciorum adimeretur, Cimonque tanquam Lacedaemoniorum fautor, et infensus populo, ostracismo urbe exigeretur: qui et divitiis et genere nemini secundus, victorias de barbaris pulcherrimas reportaverat, urbemque magna pecuniae et spoliorum copia repleverat.Demonides hic idem cum Damonide, Damonis (musici) patre, quem Ὄαθεν esse dicit Stephan. Byz. s. v. Ὄα. Condusio demorum Οἴης et Ὄης facillima; v. Sintenis ad 1. Plut. Ceterum cf. Aristot. Pol. II, 9, 3.
126ARISTOTELIS FRAGMENTA

67.

p. 126
Plutarch. Pericl. 10:Ἐφιάλτην μὲν οὖν φοβερὸν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καὶ περὶ τὰς εὐθύνας καὶ διώξεις τῶν τὸν δῆμον ἀδικούντων ἀπαραίτητον ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροὶ δι ̓ Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ, κρυφαίως ἀνεῖλον, ὡς Ἀριστοτέλης εἴρηκεν. Aristoteles auctor est Ephialti, quod esset iis qui paucorum in republica principatui studebant, formidabilis, inque eorum qui plebem laesissent criminibus deferendis nimis rigidus, inimicos insidias struxisse opera Aristodici Tanagraei clam occidisse.Ignorari caedis auctores dicunt Antiphon De caede Herodis § 77, et Diodorus XI, 77. Idem ibid. c. 28 de periclis in Samios crudelitate hihil tradere Aristotelem dicit, quod Plutarchus monet contra Duridem (fr. 60); idem c. 26 Periclem a Melisso proelio navali victum ex Aristotele narrat. V. Resp. Samiorum.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

68.

p. 126
Schol. Aristoph. Vesp. 684:Τοῦτο δὲ (sc. τὸ δικαστικόν) ἄλλοτε ἄλλως ἐδίδοτο, τῶν δημαγωγῶν τὰ πλήθη κολακευόντων, ὥς φησιν Ἀρ. Ἐν Πολιτείαις. Merces judicialis aliis temporibus alia dabatur, demagogis populi benevolentiam blandiendo captantibus, ut Aristoteles in opere de Rebus publicis.— Cf. schol. Ad Plut. 329: Οὐχ ἵστατο τοῦ δικαστικοῦ ὁ μισθὸς, ἀλλὰ κατὰ καιρὸν μετέβαλλον. cf. schol. Ran. 140, Av. 1541, Vesp. 88. 300. 609 etc. Aristot. Polit. IV, 4, 5; V, 9, 3. Boeckh. Staatsh. I, p. 250; Hermann. § 134, 19; Schoemann. p. 310.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

69.

p. 126
Zenob. VI, 29:Ὑπὲρ τὰ Καλλικράτους· Κλέαρχός φησιν ὅτι Καλλικράτης τις ἐγένετο ἐν Καρύστῳ πλουσιώτατος. Εἴ ποτε ἐθαύμαζόν τινα οἱ Καρύστιοι ἐπὶ πλούτῳ ὑπερβολικῷ, ἔλεγον, Ὑπὲρ τὰ Καλλικράτους. Ἀριστοτέλης δέ φησιν ἐν τῇ Αθηναίων πολιτείᾳ, Καλλικράτην τινὰ πρῶτον τῶν δικαστῶν τοὺς μισθοὺς εἰς ὑπερβολὴν αὐξῆσαι· ὅθεν καὶ τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι. Aristoteles in Athen. Rep. Dicit Callicratem quendam primum judicum mercedem immodice auxisse, indeque ortum proverbium Ultra quam Callicrates.Eadem Diogenian. VIII, 62, Apostol. XIX, 86, Plutarch. Prov. 111, Arsen. Suidas, Photius.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

70.

p. 126
Plutarch. Nicias c. 2:Ἔνεστιν οὖν περὶ Νικίου πρῶτον εἰπεὶν γέγραφεν Ἀριστοτέλης, ὅτι τρεῖς ἐγένοντο βέλτιστοι τῶν πολιτῶν καὶ πατρικὴν ἔχοντες εὔνοιαν καὶ φιλίαν πρὸς τὸν δῆμον, Νικίας Νικηράτου καὶ Θουκυδίδης Μελησίου καὶ Θηραμένης Ἄγνωνος. De Nicia primum commemorare licet, quod scripsit Aristoteles; nimirum tres ait optimos fuisse cives patriae amore et in populum benevolentia insignes, Niciam Nicerati, thucydidem Melesii et Theramenem Agnonis filium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

70.a

p. 126
Schol. ad. Lucian. Tim. c. 30:Ἐπέστη Κλέων καὶ τῇ πρὸς Λακεδαιμονίους εἰρήνῃ, ὡς Φιλόχορος καὶ Ἀριστοφάνης, προσθεὶς ἄρχοντα Εὔθυνον (Ol. 88, 3). Ἀριστοτέλης δὲ καὶ περιζωσάμενον αὐτὸν λέγει δημηγορῆσαι, εἰς τὴν θρασύτητα αὐτοῦ ἀποσκώπτων. Obstitit cleon, ne pax cum Lacedaemoniis fieret, ut philochorus ait. Aristophanes et Philochorus factum id esse memorant sub archonte Euthyno. Aristoteles etiam praecinctum in concione dixisse ait, temeritatem ejus notans.Quae Hemsterhusio et Siebelisio (v. Philochor. fr. 106) ita transponenda videbantur: ὡς Φιλ. Προσθεὶς ἄρχ. Ε. Καὶ Ἀριστοτέλης. Ἀριστοφάνης κ. τ. λ. Istud προσθεὶς ad Philochorum pertinere largior. Nominum transpostitionem ne certam dicam, sequens obstat fragmentum parile. Schol. Luc. Ob oculos habuerit commentatorem Aristophanis. Pro Euthyno (v. Clinton. Ad 01. 88, 3) exspectabas Stratoclem (Ol. 88, 4).
127ARISTOTELIS FRAGMENTA

71.

p. 127
Schol. Aristoph. Ran. 1532:Ἀριστοτέλης φησὶ, Μετὰ τὴν ἐν Ἀργινούσαις ναυμαχίαν Λακεδαιμονίων βουλομένων ἐν Δεκελείας ἀπιέναι ἐφ ̓ οἷς ἔχουσιν ἑκάτεροι καὶ εἰρήνην ἄγειν (ἐπὶ τοῦ Καλλίου), Κλεοφῶν ἔπεισε τὸν δῆμον μὴ προσδέξασθαι, ἐλθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν μεθύων καὶ θώρακα ἐνδεδυκὼς, οὐ φάσκων ἐπιτρέψειν ἐὰν μὴ πάσας ἀφῶσι τὰς πόλεις οἱ Λακεδαιμόνιοι. Aristoteles dicit post proelium navale ad Arginusas sub Callia archonte commissum quum Lacedaemonii Decelea excedere vellent ea conditione, ut retinerent utrique quae jam possiderent, et pacem agere, Cleophon populo suasit ne has conditiones admitterent, ebrius et loricatus in concionem veniens, jactansque minime se ut Decelea decedant lacedaemonii concessurm, nisi reliquas quoque urbes universas Atheniensibus reddiderint.Verba ἐπὶ τοῦ Καλλίου (Ol. 93, 3. 406) aptius ponerentur post μετὰ τὴν ἐν Ἀργ. Μάχην, monente Cobet. Observ. Crit. In Platon. Com. p. 168, quem laudat Dubnerus ad h. l. [Arist. Pol. V, 2, 8: Καὶ ἐν Ἀθήναις ἀτυχούντων πεζῇ οἱ γνώριμοι ἐλάττους ἐγίνοντο διὰ τὸ ἐκ καταλόγου στρατεύεσθαι ὑπὸ τὸν.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

72.

p. 127
Harpocration v. Δεκάζων:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Ἀθηνείων πολιτείᾳ Ἄνυτόν φησι καταδεῖξαι τὸ δεκάζειν τὰ δικαστήρια. Aristoteles in Atheniensium Rep. Ait Anytum corrumpendorum judiciorum auctorem fuisse.Cf. Meier. Et Schoemann. 1. 1. p. 150; Hermann. § 163, 8. 169, I.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
Harpocration. v. Τετρακόσιοι:Οἱ τετρακόσιοι πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν κατέστησαν τῶν τριάκοντα τυράννων παρ ̓ Ἀθηναίοις, οἵτινες τέτταρας μῆνας ἦρξαν τῆς πόλεως, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ. Quadringenti apud Athenienses septem annis ante triginta tyrannos constituti fuere, qui menses quattuor civitati praefuerunt, ut tradit Aristoteles in Rep. Atheniensium.Eadem Photius et Suidas s. v. — πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν] sic cod. N.; πρὸς ἑπρὰ cett. Cf. Clinton. F. H. ad an. 411. Krüger. Historigr. p. 362 sqq. Hermann. 166.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
[Arist. Pol. V. 3, 8:Ἐπὶ τῶν τετρακοσίων τὸν δῆμον ἐξηπάτησαν (sc. οἱ τὴν πολιτείαν κινεῖν βουλόμενοι) φάσκοντες τὸν βασιλέα χρήματα παρέξειν πρὸς τὸν πόλεμον τὸν πρὸς Λακεδαιμονίους, ψευσάμενοι δὲ κατέχειν ἐπειρῶντο τὴν πολιτείαν. [Temporibus quadringentum virum populum deceperunt, qaum dicerent, regem Persarum pecuhiam ad bellum cum lacedaemoniis susceptum suppeditaturum, et per hoc mendecium rempublicam retinere in sua potestate conati sunt.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

73.

p. 127
Pol. V, 5, 4:Ἐγγίνεται δημαγωγὸς κἂν πάνυ ὀλίγοι ὦσιν, οἷον ἐν τοῖς τριάκοντα Ἀθήνησιν οἱ περὶ Χαρικλέα ἴσχυσαν τοὺς τριάκοντα δημαγωγοῦντες, καὶ ἐν τοῖς τετρακοσίοις οἱ περὶ Φρύνιχον τὸν αὐτὸν τρόπον.] — Exsistit enim demagogus etiam si pauci admodum sint quibus blandiatur: verbi gratia, Athenis in triginta viris Charicles cum asseclis viguit ac valuit, dum triginta viris assentabatur: et in quadringentis Phrynichus eodem modo.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

74.

p. 127
Schol. Aristophan. Vesp.:Δρακοντίδης· ἔστι γὰρ οὗτος τὸ περὶ τῶν τριάκοντα ψήφισμα περὶ ὀλιγαρχίας γράψας, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Dracontides decretum de triginta virorum dominatione scripsit, ut tradit Aristoteles in opere de Rebuspubicis.Cf. Xenophon. Hist. Gr. II, 3, 2. Hermann. 168, 5.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

75.

p. 127
Schol. Pindar. Isthm. VII, 18:Εἰσὶν Αἰγεῖδαι φρατρία Θηβαίων, ἀφ ̓ ἧς ἧκόν τινες εἰς Σπάρτην, Λακεδαιμονίοις βοηθήσοντες ἐν τῷ πρὸς Ἀμυκλαιεῖς πολέμῳ, ἡγεμόνι χρησάμενοι Τιμομάχῳ, ὃς πρῶτος μὲν πάντα τὰ πρὸς πόλεμον διέταξε Λακεδαιμονίοις, μεγάλων δὲ παρ ̓ αὐτοῖς ἠξιώθη τιμῶν, καὶ τοῖς Ὑακινθίοις δὲ χάλκεος αὐτῷ θώραξ προτίθεται, τοῦτον δὲ Θηβαῖοι ὅπλον ἐκάλουν. Ταῦτα ἱστορεῖ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ. Ἀριστοτέλης φησὶν ὅτι πολεμοῦντες οἱ Λάκωνες Ἀμυκλαιεῦσιν, ὡς ἐπύθοντο παρὰ θεοῦ τοὺς Αἰγείδας συμμάχους λαβεῖν, εἰς Ἀθήνας ἐπορεύοντο· καταλύσαντες δὲ ἐν Θήβαις, εὐωχουμένης τῆς τῶν Αἰγειδῶν φρατρίας ἐκλήθησαν· ἀκούσαντες δὲ μετὰ δεῖπνον εὐχομένου τοῦ ἱερέως διδόναι τοῖς Αἰγείδαις τοὺς θεοὺς τὰ ἀγαθὰ, καὶ συμβαλόντες τὸν χρησμὸν, ἐντεῦθεν ἔλαβον τὴν συμμαχίαν. Aegidae, gens Thebanorum; ex qua nonnulli Spartam venerunt, ut Lacedaemoniis opitularentur in bello contra Amyclaeenses. Ducem Aegidae isti habuerunt Timomachum, qui primus omnia quae ad bellum pertinent Lacedaemoniis ordinavit; quapropter magnis apud eos affectus est honoribus. Hyacinthiis festo aeneus ei thorax publice exponitur, quem ὁπλον Thebani κατ᾿ ἐξοχὴν vocabant. Narrat haec Aristoteles in Rep. Lacedaemoniorum. Aristoteles dicit Lacedaemonios contra Amyclaeenses bellum gerentes, quum oraculo edocti essent Aegidas socios ipsis assumendos esse, primum profectos esse Athenas, deinde Thebis, quo deverterant, ad convivium gentis Aegidarum invitato esse; ibi quum post coenam sacerdotem audiissent, precantem ut Aegidis bona dii darent, oraculi sensu perspecto, hinc socios sibi arcessivisse.Plura de his narrat Ephorus (fr. 11 et 13) ap. Schol. Pind. Pyth. V, 101. Ceterum veram gentis Aegidarum rationem hisce Lacedaemoniorum narrationibus vel Pindari aetate valde obscuratam esse fusius exponit O. Müller. Min. 351 sqq., Dor. I, 61. 354, quem semel in Rep. Lacedaemoniorum laudasse sufficiat.
128ARISTOTELIS FRAGMENTA

76.

p. 128
Plutarchus Lyc. c. I, I:Περὶ Λυκούργου τοῦ νομοθέτου καθόλου μὲν οὐδὲν ἔστιν εἰπεῖν ἀναμφισβήτητον, οὗ γε καὶ γένος καὶ ἀποδημία καὶ τελευτὴ καὶ πρὸς ἅπασιν περὶ τοὺς νόμους αὐτοῦ καὶ τὴν πολιτείαν πραγματεία διαφόρους ἔσχηκεν ἱστορίας, ἥκιστα δὲ οἱ χρόνοι, καθ ̓ οὓς γέγονεν ἀνὴρ, ὁμολογοῦνται. Οἱ μὲν γὰρ Ἰφίτῳ συνακμάσαι καὶ συνδιαθεῖναι τὴν Ὀλυμπιακὴν ἐκεχειρίαν λέγουσιν αὐτόν· ὧν ἐστι καὶ Ἀριστοτέλης φιλόσοφος τεκμήριον προσφέρων τὸν Ὀλυμπίασι δίσκον, ἐν τοὔνομα τοῦ Λυκούργου διασώζεται καταγεγραμμένον. Nihil omnino, quod non in dubium vocetur, de Lycurgi legislatoris vita dici potest. Nam quum de genere, peregrinatione, obituque ejus, praeterea de legum' ejus ac reipubicae institutione diversae narrationes extant: tum vero quo tempore vixerit, minime omnium in confesso est. Alii enim Iphiti temporibus claruisse, eumque in Olympiacis feriis instituendis adjuvisse tradunt; estque hujus sententiae etiam Aristoteles philosophus, indicii loco discum Olympicum adducens, in quo nomen Lycurgi incisum adhuc exstat.Potuerunt haec etiam in Olympionicis legi.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

77.

p. 128
Idem ib. 31, 3: δὲ (sc. Λυκοῦργος) οὐ γράμματα καὶ λόγους, ἀλλ ̓ ἔργῳ πολιτείαν ἀμίμητον εἰς φῶς προενεγκάμενος καὶ τοῖς ἀνύπαρκτον εἶναι τὴν λεγομένην περὶ τὸν σοφὸν διάθεσιν ὑπολαμβάνουσιν ἐπιδείξας ὅλην τὴν πόλιν φιλοσοφοῦσαν, εἰκότως ὑπερῇρε τῇ δόξῃ τοὺς πώποτε πολιτευσαμένους ἐν τοῖς Ἕλλησι. Δι ̓ ὅπερ καὶ Ἀριστοτέλης ἐλάττονας σχεῖν φησι τιμὰς προσῆκον ἦν αὐτὸν ἔχειν ἐν Λακεδαίμονι, καίπερ ἔχοντα τὰς μεγίστας· ἱερόν τε γάρ ἐστιν αὐτοῦ καὶ θύουσι καθ ̓ ἕκαστον ἐνιαυτὸν ὡς θεῷ. Lycurgus non libros de republica, sed re ipsa civitatem nulla imitatione aequandam protulit in lucem: atque iis qui opinantur virum sapientem non re vera exstare posse, Ob oculos posuit totam urbem sapientiae studio occupatam; quare merito omnibus illis, qui unquam apud Graecos rempublicam attigerunt, gloria longe anteponitur. Ideoque et Aristoteles ait minores eum apud Spartanos, quam quos par erat, honores adeptum, quum sit quidem ornatus maximis. Templum enim ei positum est, sacrificaturque ipsi quotannis tanquam deo.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

78.

p. 128
Idem ib. 5, 9:Αἰωρουμένη γὰρ πολιτεία καὶ ἀποκλίνουσα νῦν μὲν ὡς τοὺς βασιλεῖς ἐπὶ τυραννίδα, νῦν δὲ ὡς τὸ πλῆθος ἐπὶ δημοκρατίαν, οἷον ἕρμα τὴν τῶν γερόντων ἀρχὴν ἐν μέσῳ θεμένη καὶ ἰσορροπήσασα, τὴν ἀσφαλεστάτην τάξιν ἔσχε καὶ κατάστασιν· ἀεὶ τῶν ὀκτὼ καὶ εἴκοσι γερόντων τοῖς μὲν βασιλεῦσι προστιθεμένων, ὅσον ἀντιβῆναι πρὸς δημοκρατίαν, αὖθις δέ ὑπὲρ τοῦ μὴ γενέσθαι τυραννίδα τὸν δῆμον ἀναρρωννύντων. Τοσούτους δέ φησι κατασταθῆναι τοὺς γέροντας Ἀριστοτέλης, ὅτι τριάκοντα τῶν πρώτων μετὰ Λυκούργου γενομένων, δύο τὴν πρῆξιν ἐγκατέλιπον ἀποδειλιάσαντες. δὲ Σφαῖρος ἐξ ἀρχῆς φησὶ τοσούτους γενέσθαι τοὺς τῆς γνώμης μετασχόντας. Nam respublica fluctuans ac nunc apud reges ad tyrannidem, nunc apud multitudinem ad populare imperium vergens, senatu quasi saburra interjecto, aequo momento utrinque divisa tutissimam adepta est ordinatinem: quum octo et viginti senes semper in eo regibus auxilio sint, ne ad populum summa rerum deferatur; rursusque populum corroborent, ne ad tyrannidem res deveniat. Numeri autem eam rationem Aristoteles affert, quod quum Lycurgus triginta instituisset, duo ex his prae metu orginem deseruerint. At Sphaerus initio tantum octo et viginti fuisse ait qui sentetiam dicerent.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

79.

p. 128
Id. ib. 6, 2. Lycurgo Pythia jubet:«Διὸς Ἑλλανίου καὶ Ἀθανᾶς Ἑλλανίας ἱερὸν ἱδρυσάμενον, φυλὰς φυλάξαντα καὶ ὠβὰς ὠβάξαντα, τριάκοντα γερουσίαν σὺν ἀρχαγέταις καταστήσαντα, ὥρας ἐξ ὥρας ἀπελλάζειν μεταξὺ Βαβύκας τε καὶ Κνακιῶνος, καὶ οὕτως εἰσφέρειν τε καὶ ἀφίστασθαι· δάμῳ δὲ κυρίαν ἦμεν καὶ κράτος.» Ἐν τούτοις τὸ μὲν φυλὰς φυλάξαι καὶ ὠβὰς ὠβάξαι διελεῖν ἐστι καὶ κατανεῖμαι τὸ πλῆθος εἰς μερίδας, ὧν τὰς μὲν φυλὰς, τὰς δὲ ὠβὰς προσηγόρευκεν. Ἀρχαγέται δὲ οἱ βασιλεῖς λέγονται. Τὸ δὲ ἀπελλάζειν ἐκκλησιάζειν· ὅτι τὴν ἀρχὴν καὶ τὴν αἰτίαν τῆς πολιτείας εἰς τὸν Πύθιον ἀνῆψε. Τὴν δὲ Βαβύκαν καὶ τὸν Κνακιῶνα νῦν Οἰνοῦντα προσαγορεύουσιν· Ἀριστοτέλης δὲ τὸν μὲν Κνακιῶνα ποταμὸν, τὴν δὲ Βαβύκαν γέφυ- ραν. Ἐν μέσῳ δὲ τούτων τὰς ἐκκλησίας ἦγον, οὔτε παστάδων οὐσῶν οὔτε ἄλλης τινὸς κατασκευῆς. Jovis Hellanii et Minervae Hellaniae templum aedificet: populum in phylas et obas dividat, triginta senatores cum archagetis constituat: subinde inter Babycem et Cnacionem concionem populi convocet, itaque de rebus referat aut antiquet; populo autem jussus erit et auctoritas. »His oraculi verbis φυλὰς φυλάξαι et ὠβὰς ὠβάξαι significat divi. Dere et distribuere populum in partes, quarum alteras φυλας, alteras ὠβὰς appellant: reges autem Archagetae dicuntur, quasi duces: et concionem habere Graece hic exprimitur ἀπελλάζειν, proptera quod ad Apollinem Pythium reipublicae initium et causam referebat. Babycamet Cnacionem, Oenuntem hodie nominant: Aristoteles vero Cnacionem fluvii, Babycam pontis nomen esse auctor est. Horum in medio conciones agebant, quum neque porticus neque alius ullus apparatus esset.
129ARISTOTELIS FRAGMENTA

80.

p. 129
Plutarch. Lycurg. c. 28: δὲ καλουμένη κρυπτία παρ ̓ αὐτοῖς, εἴγε δὴ καὶ τοῦτο τῶν Λυκούργου πολιτευμάτων ἔν ἐστιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε, ταύτην ἄν εἴη καὶ τῷ Πλάτωνι περὶ τῆς πολιτείας καὶ τοῦ ἀνδρὸς ἐνειργασμένη δόξαν. Cryptiae quoque auctor Lycurgus fuit, ut Aristoteles tradit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

80.

p. 129
Idem ibid.:Ἀριστοτέλης δὲ μάλιστά φησι καὶ τοὺς ἐφόρους, ὅταν εἰς τὴν ἀρχὴν καταστῶσι πρῶτον, τοῖς Εἴλωσι καταγγέλλειν πόλεμον, ὅπως εὐαγὲς τὸ ἀνελεῖν. Aristoteles inprimis auctor est Aphoros, ubi primum masistralum occipiunt, bellum Helotibus indicere, ut citra religionem ii occidi possint.Cf. Müller. Dor. Π, 43. 125; 310, 6. Manso Sparta p. 141 sqq. Hermann. Antiqq. § 48, 4 sq. Ceterum de Laced. Rep. Vide ampliorem quam ut exscribere velim disputationem in Arist. Polit. II, 6, I sqq., coll. II, 3, 10; IV, 5, 11; IV, 7,4; Iii, 9, 2. De singulis quibusdam vide IV, 9, 10(de Lycurgo ἐκ τῶν μέσων πολιτῶν legislatore); II, 7, 1 (de Lycurgo in Creta, ut ferunt, diu morato); II, 2, 10 (de syssitiis); VII, 2, 5(de educatione puerorum); II, 2, 5 (de communi servorum et equorum possessione); V, 6, 2 (de bello Messeniaco et Tyrtaeo); V, 9, I(de Theopompo ephoros institunete); V, 6, 1 (de Partheniis Tarenti conditoribus); V, 1, 5(de Lysandro βασιλείαν, deque Pausania ἐφορείαν antiquare temtantibus); VII, 13, 13 (item de Pausania).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

81.

p. 129
Photius lex.:Πελάται, οἱ μισθῷ δουλεύοντες, ἐπεὶ τὸ (1. ἀπὸ τοῦ) πάλας, ἐγγύς· οἷον ἔγγιστα διὰ πενίαν προσιόντες. Ἀριστοτέλης. Petatae, qui mercede serviunt; nomen derivandum a a sace πέλας, I. e. prope, ut πελάται sint proxime propter pampertatatem accedenetes. Aristoteles.Cf. schol. Platon. Euthyphron. p. 327 Bekk.: Πελάτης ὁ ἀντὶ τροφῶν ὑπηρετῶν καὶ προσπελάζων, ἀπὸ τοῦ πέλας ἤτοι ἐγγύς, ἐκαλεῖτο ὁ δι ̓ ἔνδειαν προσιὼν, μίσθιος δὲ ὑπηρετῶν. Ex Lacedaemoniorum Rep. haec petita esse non contendo. Nam πελάται et Helotae dicuntur (Plutarch. Agid. 6) et Clarotae Cretensium (Dion. Hal. A. R. p. 388, 33), ne dicam de προσπελάταις Arcadicis. Poterant etiam commemorari ubi de thetis Atheniensium vel de Thessalorum penestis sermo erat. Ceterum Welekero (Trilog. p. 290, πελάται sunt ἐλάται, Βουπελάται. Cf. Müller. Dor. 11, 69; Ruhnken ad Timaei Lex, s. v.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

82.

p. 129
Harpocration:Καὶ γὰρ τὸ μηδένα τῶν μαχίμων ἄνευ τῆς τῶν ἀρχόντων γνώμης ἀποδημεῖν. Ἰσοκράτους ἐν Βουσίριδι 18) περὶ Λακεδαι· μονίων ταῦτα λέγοντος, ῥητέον ὅτι καὶ οἱ τὰς Λακεδαιμονίων πολιτείας γεγραφότες τὰ ὅμοια εἰρήκασιν· δὲ Ἀριστοτέλης οὐκ ἐξεῖναί φησιν ἀποδημεῖν τοῖς Λακεδαιμονίοις, ὅπως μὴ ἐθίζωνται ἄλλων νόμων εἶναι φίλοι. Τοῦ μέντοι Ἰσοκράτους τοὺς μαχίμους μόνους λέγοντος κωλύεσθαι ἀποδημεῖν, οἱ περὶ Ἀριστοτέλην τοὺς πάντας Λακεδαιμονίους φασίν. Aristoteles non licere dicit Lacedaemoniis peregrinari, ne aliarum legum studio assuescerent. Dum Isocrates ait solos militares peregrinatione prohibitos esse, Aristoteles omnes Lacedaemonios dicit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

83.

p. 129
Harpocration v. Μόρων:Συντάγματά τινα Λακωνικὰ οὕτω καλεῖται· διείλεκται δὲ περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ. Φησὶ δὲ ὡς εἰσὶ μόραι (μοίρα codd.) ἕξ ὠνομασμέναι, καὶ διῇρηνται εἰς τὰς μόρας Λακεδαιμόνιοι πάντες. Ξενοφῶν δὲ ἐν τῇ Λακώνων πολιτείᾳ (c. 11, 4) φησίν· «ἑκάστη δὲ τῶν πολιτικῶν μορῶν ἔχει πολέμαρχον ἕνα, λοχαγοὺς δʹ, πεντηκοστύας ηʹ, ἐνωμοτάρχας ιςʹ.» Morae: cohortes quaedam Laconicae sic vocantur, de quibus disserit Aristoteles in Lac. Republica. Dicit vero moras esse sex, in quas universi Lacedaemonii distributi sint.Eadem Suidas et Photius. Ille pro μόραι ἒξ habet μόραι καὶ, Photius μόραι ἑπτὰ, perperam. Cf. Steph. Thes. v. Μόρα; Hermann. Staatsalterth. § 29; Müller. Dor. II, 236 sq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

84.

p. 129
Photius lex.:Λόχοι Λακεδαιμονίων δʹ, ὡς Ἀριστοφάνης· Θουκυδίδης δὲ εʹ, Ἀριστοτέλης ζʹ. Lochi Lacedaemoniorum sunt septem, uti Aristoteles, ait.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

84.

p. 129
Hesych.:Λόχοι Λακεδαιμονίων φησὶν Ἀριστοφάνης τέτταρες· ... πέντε γάρ εἰσιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης. Quae e Photio emendanda. Aistophanis locus est in Lysistr. 453: Παρ ̓ ἡμῖν εἰσι λόχοι τέσσαρες μαχίμων ἀνδρῶν, ad quem locum respiciens schol. Acharn. 1074 (unde sua habet suidas v. Λόχοι) monet: Παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις ὑπῆρχον τέσσαρες λόχοι, οἷς ἐκέχρητο ὁ βασιλεύς. Eosdem lochos ex Aristotele memorari probabilis sententia est Grashofii in Jahns Jahrb. 1829, II, p. 275, qui cos τὸ ἄγημα τῆς πρώτης μόρας (Xen. R. Lac. 13, 6) constituisse censet. Verendum tamen ne aliena auctor Photii miscuerit. Certe Thucydides (V, 72) non de Lacedaemoniorum, sed de Argivorum quinque lochis loquitur. Müllerus dor. II, p. 238, λόχους eosdem habet cum μόραις.
130ARISTOTELIS FRAGMENTA

85.

p. 130
Plutarch. Cleomen. c. 9:Ἔστι δὲ Λακεδαιμονίοις οὐ Φόβου μόνον, ἀλλὰ καὶ Θανάτου καὶ Γέλωτος καὶ τοιούτων ἄλλων παθημάτων ἱερά. Τιμῶσι δὲ τὸν Φόβον, οὐχ, ὥσπερ οὓς ἀποτρέπονται δαίμονας, ἡγούμενοι βλαβερὸν, ἀλλὰ τὴν πολιτείαν μάλιστα συνέχεσθαι φόβῳ νομίζοντες. Διὸ καὶ προεκήρυττον οἱ ἔφοροι τοῖς πολίταις εἰς τὴν ἀρχὴν εἰσιόντες, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, κείρεσθαι τὸν μύστακα καὶ προσέχειν τοῖς νόμοις, ἵνα μὴ χαλεποὶ ὦσιν αὐτοῖς, τὸ τοῦ μύστακος, οἶμαι, προτείνοντες, ὅπως καὶ περὶ τὰ μικρότατα τοὺς νέους πειθαρχεῖν ἐθίζωσι. Apud Lacedaemonios non solum Metus, sed etiam Mortis et Risus et aliorum similium affectuum fana sunt. Venerantur autem Metum non tanquam noxium, uti eos colimus daemones, quorum iram avertere studemus, sed rempublicam quam maxime contineri metu existimantes. Quare etiam ephori, ut Aristoteles ait, magistratum ineuntes edicunt civibus, ut mystacem tondeant, et ad leges attendant, ne eae ipsis sint difficiles, atque illud de mystace, propterea, puto, jubent, ut vel circa res minimas ad obedientiam juvenes assuefaciant.Cf. Müller. Dor. II, p. 125 sq.; Plutarch. De sera num. Vind. c. 4, p. 350.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

86.

p. 130
Schol. Aristophan. Acharn. 320:Ἀριστοτέλης δέ φησιν ἐν Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ χρῆσθαι Λακεδαιμονίους φοινικίδι πρὸς τοὺς πολέμους, τοῦτο μὲν ὅτι τὸ τῆς χρόας ἀνδρικὸν, τοῦτο δὲ ὅτι τὸ τοῦ χρώματος αἱματῶδες τῆς τοῦ αἵματος ῥύσεως ἐθίζει καταφρονεῖν. Aristoteles in Lacedaemoniorum Rep. Dicit Lacedaemonios sagis purpureis in hello uti, tum quod color iste virilo quiddam habeat, tum quod sanguinis colori similis assuefaciat viros ad fluxum sangunis contemnendum.Cf. Schol. In Pac. 1173.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

86.

p. 130
Moeris Atticist.:Φοινικίς, ἔνδυμα Λακωνικὸν, ὁπότε εἰς πόλεμον ἴοιεν, διὰ τὸ ὁμοχροεῖν τῷ αἵματι. Ἀριστοτέλης ἐν πολιτείᾳ λέγει (adde Λακεδαιμονίων). Cf. Suidas v. Φοινικίδα et Καταξαίνειν. Aelian. V. H. VI, 6; Valer. Max. II, 6; Plutarch. Institt. Lacon. 24. Purpurae copiam suppeditavit Cythera insula: de qua Stephanus v. Κύθηρα: Ἐκαλεῖτο δὲ Πορφυροῦσσα διὰ τὸ κάλλος τὸ παρὰ τῶν πορφυρῶν (διὰ τὸ καλλίστας ἔχειν πορφύρας Eustath. ad. Dion. 499 et ad Odyss. O, 432, e Stephano), ὡς Ἀριστοτέλης. Cf. Plinius IV, 12: In Laconico Taganussa, Cothon, Cythera cum oppido, antea Porphyris appellata. Post locum Aristotelis de sagis purpureis Laced. Neumannus ponit haec ex Ammonio De diff. Verb. v. Χλαμύς: Χλαμὺς καὶ χλαῖνα διαφέρει· ἡ μὲν γὰρ χλαῖνα τετράγωνον ἱμάτιον· ἡ δὲ χλαμὺς εἰς τέλειον περὶ τὰ κάτω συνῆκται· καὶ τοὺς χρησαμένους (sc. scriptores istis vocibus utentes) πολὺ καὶ ἀπ ̓ ἀλλήλων διεστάναι προσάγεται (sc. Δίδυμος) Ἀριστοτέλην. Haec ex Politiis petita esse negaverim cum Grashofio (in Jahns Jahrb. 1829, II, p. 164), qui locum refert ad Ἀπορήματα Homerica, collato schol. II, B, 183. Fortasse pro Ἀριστοτέλης reponendum Ἀρίσταρχος.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

87.

p. 130
Eustathius ad II. I, 129 p. 741, 16R.:... Αἴλιον Διονύσιον, ὅς καὶ τὸν τῆς παροιμίας Λέσβιον ᾠδὸν Τέρπανδρόν φησι Εὐαινετίδην Ἀριστοκλείδην· καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῆ Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ τὸ Μετὰ Λέσβιον ᾠδὸν τὸν Τέρπανδρόν φησι δηλοῦν. Ἐκαλοῦντο δὲ, φασὶ (φησὶ?), καὶ ὕστερον εἰς τὴν ἐκείνου τιμὴν πρῶτον μὲν ἀπόγονοι αὐτοῦ, εἶτα εἴ τις ἄλλος παρείη Λέσβιος, εἴθ ̓ οὕτως οἱ λοιποὶ, μετὰ Λέσβιον ᾠδόν, τὸν ἁπλῶς δηλαδὴ Λέσβιον. Aristoteles in Lacedaemoniorum Rep. Proverbium Post Lesbium cantorem de Terpandro intelligendum esse dicit.Cf. Proverb. Bodlejan. 627: Μετὰ τὸν Λέσβιον ᾠδόν· ἐπὶ τῶν τὰ δεύτερα καθημένων· Λακεδαιμόνιοι γὰρ Τέρπανδρον Λέσβιον διὰ πολλῆς ἄγοντες τιμῆς τοὺς ἐξ ἐκείνου πρώτους εἰς τὸν μουσικὸν ἀγῶνα εἰσῆγον, εἶτα τοὺς λοιπούς. Zenobius V, 9: Μετὰ Λέσβιον ᾠδόν· παροιμία ταττομένη ἐπὶ τοῖς τὰ δεύτερα φερομένοις, ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Λακεδαιμόνιοι στασιάζοντες μετεπέμψαντο κατὰ χρησμὸν τοῦ θεοῦ ἐκ Λέσβου τὸν μουσικὸν Τέρπανδρον· ἐλθὼν δὲ ἐκεῖνος καὶ τῇ μουσικῇ χρώμενος, ἥρμοσεν αὐτῶν τὰς ψυχὰς, καὶ τὴν στάσιν ἔπαυσεν. Εἴποτε οὖν μετὰ ταῦτα μουσικοῦ τινος ἤκουον οἱ Λακεδαιμόνιοι, ἐπεφώνουν· «Μετὰ Λέσβιον ᾠδόν.» Μέμνηται τῆς παροιμίας ταύτης Κρατῖνος ἐν χείρωσι. Eadem Apostolius XII, 70, alii proverbiorum collectores. V. Leutsch. Et Schneidewin. Ad Paroemiogr. I, p. 118. Plutarch. De sera num. Vind. c. 13. De Terpandro etiam Heraclides dixit in Laced. Rep. fr. 2, 6. cf. Müller. Dor. II, 320; Plehn. Lesbiac. p. 146. Allatas proverbii explicationes rejecit Bergkius Comment. De reliquiis vel. Com. Att. p. 229. Fortasse e Lacedaemoniorum vel ex Arcadum Rep. Fluxere quae de vi quam masica in sedandos animos exerceat, ex Aristotele affert Suidas: Νόμοι κιθαρῳδικοί· Ἀπόλλων, φασὶ, μετὰ λύρας κατέδειξε τοῖς ἀνθρώποις νόμους, καθ ̓ οὓς ζήσονται, πραύνων τε ἄμα τῷ μέλει τὸ κατ ̓ ἀρχὰς ἐν αὐτοῖς θηριῶδες, καὶ εὐπρόσιτον τῇ τοῦ ῥύθμου ἡδύτητι ποιῶν τὸ παραγγελλόμενον, καὶ ἐκλήθησαν νόμοι κιθαρῳδικοί. Ἐκεῖθεν δὲ σεμνολογικῶς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλει δοκεῖ, νόμοι καλοῦνται οἱ μουσικοὶ τρόποι, καθ ̓ Οὕστινας ᾄδομεν. Eadem fere Etym. M. p. 607.
131ARISTOTELIS FRAGMENTA

88.

p. 131
Zenobius II, 24: φιλοχρηματία Σπάρταν ἕλοι, ἄλλο δὲ οὐδέν· αὕτη λέλεκται ἐπὶ τῶν ἐξ ἅπαντος κερδαίνειν προαιρουμένων. Μετενήνεκται δὲ ἀπὸ χρησμοῦ δοθέντος Λακεδαιμονίοις, ἐν ἔχρησε τότε θεὸς ἀπολεῖσθαι τοὺς Λακεδαιμονίους, ὅταν ἀργύριον καὶ χρυσίον τιμήσωσι. Μέμηνται τοῦ χρησμοῦ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ. Avaritia Spartam perdet, aliud nihil. Hoc proverhium de iis dicitur, qui ex omni re quaestum facere student. Translatum est ab oraculo Lacedaemoniis dato, quo vaticinutus dens est tum Lacedaemonios perditum iri, quum argentum et aurum in honore habere coeperint. Meminit oraculi Aristoteles in Lacedaemoniorum Republica.«ἕλοι constanter Paroemiographi. Recte Plutarch. Aliique ὀλεῖ. Vid. Bernhardy ad Suidam.» SCHNEIDEWIN. Cf. Diogenian. II, 36; Plutarch. Prov. 43; Apostol. V, 11; Arsen. 87; Plutarch. Lacon. Institt. p. 239 E, Diodor. Exc. Vat. (VII, 14, 5 ed. Didot.); schol. Arist. Pac. 623; suidas v. Διειρωνόξενοι; Cicero De offic. 11, 22, 7; Plutarch. Agid. 9; Institutt. Lacon. c. 42, p. 239, E; Olympiodor. In Platon. Alcilb. 1, commentar. p. 164.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΡΗΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

88.a
[]
p. 131
[Arist. Pol. II, 7, 1: δὲ Κρητικὴ πολιτεία πάρεγγυς μέν ἐστι ταύτης (τῆς Λακωνικῆς), ἔχει δὲ μικρὰ μὲν οὐ χεῖρον, τὸ δὲ πλεῖον ἧττον γλαφυρῶς· καὶ γὰρ ἔοικε καὶ λέγεται δὲ τὰ πλεῖστα μεμιμῆσθαι τὴν Κρητικὴν πολιτείαν τῶν Λακώνων· τὰ δὲ πλεῖστα τῶν ἀρχαίων ἧττον διήρθρωται τῶν νεωτέρων. Φασὶ γὰρ τὸν Λυκοῦργον, ὅτε τὴν ἐπιτροπείαν τὴν Χαριλάου τοῦ βασιλέως καταλιπὼν ἀπεδήμησεν, τότε τὸν πλεῖστον διατρῖψαι χρόνον περὶ τὴν Κρήτην διὰ τὴν συγγένειαν· ἄποικοι γὰρ οἱ Λύκτιοι τῶν Λακώνων ἦσαν· κατέλαβον δ ̓ οἱ πρὸς τὴν ἀποικίαν ἐλθόντες τὴν τάξιν τῶν νόμων ὑπάρχουσαν ἐν τοῖς τότε κατοικοῦσιν· διὸ καὶ νῦν οἱ περίοικοι τὸν αὐτὸν τρόπον χρῶνται αὐτοῖς, ὡς κατασκευάσαντος Μίνω πρώτου τὴν τάξιν τῶν νόμων.(2) Δοκεῖ δ ̓ νὴσος καὶ πρὸς τὴν ἀρχὴν τὴν Ἑλληνικὴν πεφυκέναι καὶ κεῖσθαι καλῶς· πάσῃ γὰρ ἐπίκειται τῇ θαλάσσῃ σχεδὸν τῶν Ἑλλήνων ἱδρυμένων περὶ τὴν θάλασσαν πάντων· ἀπέχει γὰρ τῇ μὲν τῆς Πελοποννήσου μικρὸν, τῇ δὲ τῆς Ἀσίας τοῦ περὶ Τριόπιον τόπου καὶ Ῥόδον. Διὸ καὶ τὴν τῆς θαλάσσης ἀρχὴν κατέσχεν Μίνως, καὶ τὰς νήσους τὰς μὲν ἐχειρώσατο, τὰς δ ̓ ᾤκισε· τέλος δὲ ἐπιθέμενος τῇ Σικελίᾳ τὸν βίον ἐτελεύτησεν τάξις πρὸς τὴν Λακωνικήν· γεωργοῦσί τε γὰρ τοῖς μὲν εἵλωτες, τοῖς δὲ Κρησὶν οἱ περίοικοι· καὶ συσσίτια παρ ̓ ἀμφοτέροις ἐστί· καὶ τό γε ἀρχαῖον ἐκάλουν οἱ Λάκωνες οὐ φιδίτια, ἀλλὰ ἄνδρια, καθάπερ οἱ Κρῆτες, καὶ δῆλον ὅτι ἐκεῖθεν ἐλήλυθεν. Ἔτι δὲ τῆς πολιτείας τάξις· οἱ μὲν γὰρ ἔφοροι τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν τοῖς ἐν τῇ Κρήτῃ καλουμένοις κόσμοις, πλὴν οἱ μὲν ἔφοροι πέντε τὸν ἀριθμὸν, οἱ δὲ κόσμοι δέκα εἰσίν. Οἱ δὲ γέροντες τοῖς γέρουσιν, οὓς καλοῦσιν οἱ Κρῆτες βουλὴν, ἴσοι. Βασιλεία δὲ πρότερον μὲν ἦν, εἶτα κατέλυσαν οἱ Κρῆτες· καὶ τὴν ἡγεμονίαν οἱ κόσμοι τὴν κατὰ πόλεμον ἔχουσιν. (4) Ἐκκλησίας δὲ μετέχουσι πάντες· κυρία δ ̓ οὐδενός ἐστιν ἀλλ ̓ συνεπιψηφίσαι τὰ δόξαντα τοῖς γέρουσι καὶ τοῖς κόσμοις. Τὰ μὲν οὖν τῶν συσσιτίων ἔχει βέλτιον τοῖς Κρησὶν τοῖς Λάκωσιν· ἐν μὲν γὰρ Λακεδαίμονι κατὰ κεφαλὴν ἕκαστος εἰσφέρει τὸ τεταγμένον· εἰ δὲ μὴ, μετέχειν νόμος κωλύει τῆς πολιτείας, καθάπερ εἴρηται καὶ πρότερον. Ἐν δὲ Κρήτῃ κοινοτέρως· ἀπὸ πάντων γὰρ τῶν γινομένων καρπῶν τε καὶ βοσκημάτων, καί ἐκ τῶν δημοσίων καὶ φόρων, οὓς φέρουσιν οἱ περίοικοι, τέτακται μέρος τὸ μὲν πρὸς τοὺς θεοὺς καὶ τὰς κοινὰς λειτουργίας, τὸ δὲ τοῖς συσσιτίοις, ὥστε ἐκ κοινοῦ τρέφεσθαι πάντας καὶ γυναῖκας καὶ παῖδας καὶ ἄνδρας. (5) Πρὸς δὲ τὴν ὀλιγοσιτίαν ὡς ὠφέλιμον πολλὰ πεφιλοσόφηκεν νομοθέτης, καὶ πρὸς τὴν διάζευξιν τῶν γυναικῶν, ἵνα μὴ πολυτεκνῶσι, τὴν πρὸς τοὺς ἄρρενας ποιήσας ὁμιλίαν, περὶ ἦς, εἰ φαύλως μὴ φαύλως, ἕτερος ἔσται τοῦ διασκέψασθαι καιρός. Ὅτι δὲ τὰ περὶ τὰ συσσίτια βέλτιον τέτακται τοῖς Κρησὶν τοῖς Λάκωσι, φανερόν. Τὰ δὲ περὶ τοὺς κόσμους ἔτι χεῖρον τῶν ἐφόρων· μὲν γὰρ ἔχει κακὸν τὸ τῶν ἐφόρων ἀρχεῖον, ὑπάρχει καὶ τούτων· γίνονται γὰρ οἱ τυχόντες· δ ̓ ἐκεῖ συμφέρει πρὸς τὴν πολιτείαν, ἐνταῦθ ̓ οὐκ ἔστιν. Ἐκεῖ μὲν γὰρ, διὰ τὸ τὴν αἵρεσιν ἐκ πάντων εἶναι, μετέχων δῆμος τῆς μεγίστης ἀρχῆς βούλεται μένειν τὴν πολιτείαν· ἐνταῦθα δ ̓ οὐκ ἐξ ἁπάντων αἱροῦνται τοὺς κόσμους, ἀλλ ̓ ἐκ τινῶν γενῶν, καὶ τοὺς γέροντας ἐκ τῶν κεκοσμηκότων. (6) Περὶ ὧν τοὺς αὐτοὺς ἄν τις εἴποι λόγους καὶ περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι γινομένων· τὸ γὰρ ἀνυπεύθυνον καὶ τὸ διὰ βίου, μεῖζόν ἐστι γέρας τῆς ἀξίας αὐτοῖς, καὶ τὸ μὴ κατὰ γράμματα ἄρχειν, ἀλλ ̓ αὐτογνώμονας, ἐπισφαλές. Τὸ δ ̓ ἡσυχάζειν μὴ μετέχοντα τὸν δῆμον, οὐδὲν σημεῖον τοῦ τετάχθαι καλῶς· οὐδὲ γὰρ λήμματός τι τοῖς κόσμοις, ὥσπερ τοῖς ἐφόροις, πόρρω γ ̓ ἀποικοῦσιν ἐν νήσῳ τῶν διαφθερούντων. Ἣν δὲ ποιοῦνται τῆς ἁμαρτίας ταύτης ἰατρείαν, ἄτοπος καὶ οὐ πολιτικὴ, ἀλλὰ δυναστευτική. (7) Πολλάκις γὰρ ἐκβάλλουσι συστάντες τινὲς τοὺς κόσμους τῶν συναρχόντων αὐτῶν τῶν ἰδιωτῶν. Ἔξεστι δὲ καὶ μεταξὺ τοῖς κόσμοις ἀπειπεῖν τὴν ἀρχήν. Ταῦτα δὴ πάντα βέλτιον γίνεσθαι κατὰ νόμον κατὰ ἀνθρώπων βούλησιν· οὐ γὰρ ἀσφαλὴς κανών. Πάντων δὲ φαυλότατον τὸ τῆς ἀκοσμίας τῶν δυνατῶν, ἣν συνιστᾶσι πολλάκις, ὅταν μὴ δίκας βούλωνται δοῦναι· καὶ δῆλον, ὡς ἔχει τι πολιτείας τάξις, ἀλλ ̓ οὐ πολιτεία ἐστὶν, ἀλλὰ δυναστεία μᾶλλον. Εἰώθασι δὲ διαλαμβάνοντες τὸν δῆμον καὶ τοὺς φίλους μοναρχίαν ποιεῖν καὶ στασιάζειν καὶ μάχεσθαι πρὸς ἀλλήλους. (8) Καίτοι τί διαφέρει τὸ τοιοῦτον διὰ τινὸς χρόνου μηκέτι πόλιν εἶναι τὴν τοιαύτην, ἀλλὰ λύεσθαι τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν; Ἔστι δ ̓ ἐπικλίνδυνος οὕτως ἔχουσα πόλις τῶν βουλομένων ἐπιτίθεσθαι καὶ δυναμένων· ἀλλὰ, καθάπερ εἴρηται, σώζεται διὰ τὸν τόπον· ξενηλασίας γὰρ τὸ πόρρω πεποίηκεν. Διὸ καὶ τὸ τῶν περιοίκων μένει τοῖς Κρησὶν, οἱ δ ̓ εἵλωτες ἀφίστανται πολλάκις· οὔτε γὰρ ἐξωτερικῆς ἀρχῆς κοινωνοῦσιν οἱ Κρὴτες, νεωστί τε πόλεμος ξενικὸς διαβέβηκεν εἰς τὴν νῆσον, ὅς πεποίηκε ρανερὰν τὴν ἀσθένειαν τῶν ἐκεῖ νόμων. Περὶ μὲν οὖν ταίτης εἰρήσθω τοσαῦθ ̓ ἡμῖν τῆς πολιτείασ.] Cretensium autem respublica ad Spartanam proxime quidem dem accedit: sed quum habeat pauca quaedam non deteniora, plurima tamen habet minus exculta minusque expolita. Videtur enim, et vero ita dicitur, Lacedaemoniorum respublica plerisque in rebus Cretensem esse aemulata. Antiquitas autem utplurimum minus est elaborata et perfecta, quam recentiora inventa solent esse. Aiunt enim Lycurgum, quum relicta Charilai regis tutela peregre abiisset, plurimum temporis in insula Creta commonratum esse propter cognationem. Coloni enim erant Lyctii a Lacedaemoniis profecti. Repererunt autem ii, qui in coloniam deducti sunt, incolas tum legibus et institutis utentes, quibus res eorum primus Minos or dinaverat: quocirca etiam nunc vieini eodem modo iis utuntur.(2) Videtur autem insula et ad imperium Graeciae facta natura et commode admodum sita. Omni enim mari propinqua imminet, et Graeci fere omnes circa mare sedes fixerunt. Abest enim hac parte quidem non longe a Peloponneso, illa autem ab Asiae regione quae est circum Triopium et Rhodum. Quapropter et maris imperium obtinuit Minos, et insulas alias cepit, alias colonis frequentavit. Ad extremum autem bello siciliae illato, illic ad Camicum excessit e vita. (3) Cretensis autem reipublicae descrptio atque ordinatio Laconicae respondet. Agros enim colunt his quidem Holotes, illis autem Perioeci quos appellant: et convivia publica fiunt apud utrosque. Ac priscis sane temporibus nominabant illa Lacones non Phiditia, uti nunc, sed Andria, quemadmodum Cretenses: ex quo etiam perspicuum est, ab his orta esse. Praeterea etiam reipublieae administrandae descriptio. Ephori enim eandem Lacedaemone potestatem obtinent, atque in Creta ii qui dicuntur Cosmi: nisi quod ephori numero sunt quinque, cosmi decem: senatores autem senatoribus, quos Cretes Bulan, hoc est consilium, appellant, numero sunt pares. Porro etiam regibus antea Cretenses paruerunt; postea vero regalem potestatem sustulerunt, et cosmi in hello principem locum imperiumque obtinent. (4) Concionis porro omnes sunt quidem participes, sed penes illam nullius rei gerendae potestas est, praeterquam earum rerum, quae senatoribus et cosmis decretae sunt, suffragio comprobandarum. Jam vero quod ad convivia publica attinet, melius illa instituta sunt apud Cretenses, quam apud Lacones. Lacedaemone enim confert quisque per capita id quod praefritum ac praeseriptum est: quod si non fecerit, per legem reipublicae esse particeps non potest, quemadmodum et ante dictum est. Cretenses vero communius, id est popularius. Nam ex omnibus fructibus et pecoribus natis, et ex vectigalibus reipublicae et tributis, quae perioeci pensitant, pars certa praefinita est ad res divinas faciendas et publicorum munerum functines; altera ad convivia publica, ita ut de publico omnes et mulieres et pueri et viri alantur. (5) Jam vero ad victus parsimoniam cibique paucitatem, ut rem utilem, et ad feminarum disjunctionem, ne nimis multos filios pariant, masculorum consuetudine introducta (recte, an secus, alius erit disputandi locus,) multa sapienter et acute excogitavit lator legis. Quod igitur attinet ad convivia puvlica, melius ea esse descripta atque ordinata apud Cretenses, quam apud Lacedaemonios, perspicuum est. Sed quae ad cosmos spectant, ea etiam deterius habent, quam ephororum institutio. Nam quod mali est in ephororum imperio, hoc est etiam in horum potestate: creantur enim homines forte oblati: quod autem illic ad reipublicae statum utile est, htc non est. Illic enim proptera, quod electio fit ex omnibus, populus, qui imperi maximi fit particeps, rempublicam manere studet: hic autem non ex omnibus eliguntur cosmi, sed ex quibusdam generibus: senatores autem ex iis, qui cosmorum munere functi sunt. (6) De quibus eadem quis dicere possit, ac de iis qui Lacedaemone creantur. Nam rationum referendarum judicio non teneri, et per totam vitam gerere magistratum, major est honos, quam pro eorum dignitate; eumque non ex praecripto juris scripti imperare, sed suo arbitrio magistratum gerere, periculosum est. Quod autem quiescit populus, etiamsi hujus magistratus non sit particeps, nullum est argumentum reipublicae bene ordinatae. Nam neque ulla cosmis, ut ephoris, quaestus faciendi ex magistratu facultas datur, ut qui in insula longe absint ab iis qui corrupturi sint. Quam autem adhibent ad hoc erratum corrigendum ac sanandum medicinam, quum absurda sit, tum ne civilis quidem est, sed potentiae unius aut paucorum consentanea. (7) Saepenumero enim nonnulli aut ex collegis aut prinatis coitione facta cosmos ejiciunt. Licet ctiam iis ante tempus abdicare se magistratu. Haec igitur omnia praestat fieri ex lege, quam ex hominum voluntate: non est enim tuta haec regula. Omnium autem remediorum pessimum est magistratus hujus amplissimi vacuitas, quam saepenumero potentes indicunt, quum judicium subire aut poenas dare nolunt. (Alii: quam saepenumero indunt, quum potentum judicia subire nolunt.) Ex quo intelligere licet, in hac reipubicae administrandae descriptione aliquid esse politiae, quanquam haec non est politia, sed polius paucorum potentatus aut dynastia. Consueverunt autem populo in partes distracto et assumptis amicis sub unius imperium totam rempublicam subjungere, et seditionem excitare, et inter se digladiari ac decertare. (8) At quid hoc aliud esse dicas, nisi per aliqunod tempus civitatem plane tollere et civilem societatem dissolvere? Est autem tum periculo proxima sic affecta civitas, quum qui volunt in reipublicae statum invadere, ii etiam possunt. Sed, quemadmodum dictum est, natura loci eam tuetur et servat: insulae enim longinquitas peregrinos melius arcet quam lex apud Lacedaemonios. Itaque perioeci manent in officio apud Cretas: Helotes vero saepenumero a Lacedaemoniis desciscunt Nam neque quum ullo imperio externo habent commune quidquam Cretes: et non ita pridem bellum externum in inslam translatum est, quod infirmitatem legum, quae ibi sunt, patefecit. De hac igitur republica hactenus a nobis dictum sit.
133ARISTOTELIS FRAGMENTA

88.b

p. 133
[Idem Pot. VII, 9. 1:Minos primus in classes populum divisit; idem συσσιτίων auctor. VII, 2, 5: Leges et educatio maximam partem ad bellum spectant. I, 1, 6: Ἐπιμενίδης Κρὴς ὁμοκάπνους appellat eos qui familia aliquam constituunt (cf. Resp. Catanaeorum). II, 2, 10: [Quae ad fortunas et rem familiarem pertinent, Lacedaemone et in Creta conviniis ac sodalitiis introductis legislator communia fecit.Τὰ περὶ τὰς κτήσεις ἐν Λακεδαίμονι καὶ Κρήτῃ τοῖς συσσιτίοις ὁ νομοθέτης ἐκοίνωσεν.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

88.b

p. 133
— ΙΙ, 6, 21:Syssitiorum institutum apud Laced. Male se habet quatenus symbolam ad ea unumquemque conferre oportet: ἔδει γὰρ ἀπὸ κοινοῦ μᾶλλον εἶναι τὴν σύνοδον, καθάπερ ἐν Κρήτῃ. Sysitiorum institutum apud Lacedaemonios male se habet quatenus symbolam ad ea unumquemque conferre oportet. Oportebat enim sumptu publico conventum illum fieri, quemadmodum in creta.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

88.b

p. 133
— ΙΙ, 6, 3:Thessalis et Lacedaemoniis Penestae et Helotae saepius remp. Turbarunt: περὶ δὲ τοὺς Κρῆτας οὐδέν πω τοιοῦτον συμβέβηκεν· αἴτιον δ ̓ ἴσως τὸ τὰς γειτνιώσας πόλεις, καίπερ πολεμούσας ἀλλήλαις, μηδεμίαν εἶναι σύμμαχον τοῖς ἀφισταμένοις διὰ τὸ μὴ συμφέρειν καὶ αὐταῖς κεκτημέναις περιοίκους. Thessalis et Lacedaemoniis Penestae et Helotes saepius rempublicam turbarunt. Cretensibus autem nihildum tale accidit. Causa autem hujus rei fortasse est, quod nulla finitimarum civitatum, quamvis inter se bellum gerant, praebeat se belli sociam, auxiliumve ferat servis in dominos conspirantibus et a civitate deficientibus: ideo quod non sibi expediat illis auxilium ferre, ut quae etiam similes servos habent, quos Perioecos vocant.]Contrarium erat apud Lacedaemonios.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΤΕΓΕΑΤΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

89.

p. 133
Schol. Apollon. Rh. II, 264, de Arcadibus Proselenis agens:Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Τεγεατῶν πολιτείᾳ φησὶν ὅτι βάρβαροι τὴν Ἀρκαδίαν ᾤκησαν, οἵτινες ἐξεβλήθησαν ὑπὸ τῶν Ἀρκάδων ἐπιθεμένων αὐτοῖς πρὸ τοῦ ἐπιτεῖλαι τὴν σελήνην· διὸ κατωνομάσθησαν Προσέληνοι. Aristoteles in Tegeatarum Republ. Dicit olim barbaros Arcadiam inhabitasse, qui ejecti sint ab Arcadibus aggres. Sis eos ante ortum lunae; hinc arcadas cognominatos esse Proselenos.In schol. Aldin. Ad Aristophan. Nub. 387 haec transtulit Musurus, pro ὑπὸ τῶν Ἀρκ. Scribens ὁπὸ τῶν νῦν Ἀρκ. Et deinde προσωνομάσθησαν. — Exrosita Aristotelis sententia, scholiasta ex Duridis libro XV refert Arcadiam nomen habere ab Arcade Orchomeni filio. Quod quum hinil pertinere videatur ad explicandam προσελήνων nominis originem, fortasse cum antecedentibus ita conjungendum est, ut statuamus Duridem in his sicuti in aliis multis Aristotelem secutum esse, atque Orcho. Meni (primitus Ἐρχομένου, ut in inscriptt. Et numis. V. Müller. Min. p. 129, Boeckh. Oecon. p. 383) filio indicari adventum eorum, qui priscos Arcadiae incolas ejecerint. Res ipsa referenda ad Minyas qui in Elide sedes habebant. Ceterum haec merum scriptoris (malim Orchomeniorum) commentum esse videtur Müllero Dor. II, p. 68, n. 2. — Scholiastae verba διὸ κατωνομάσθησαν προσέληνοι nihil ac Aristotelem pertinere opinatur Grashofius, haud dubie parum digna philosopho habens. Scholiasta aperte aliter statuit; neque quidquam est cur errasse scholiastam censeamus. Quam vero fidem Aristoteles ejusmodi traditionibus habuerit, id in medio relinquendum. — Aliorum commenta de Proselenis istis Arcadibus vide apud schol. Apollon. l. l. Apud Clementem in Protreptico p. 8 Sylb. Ex Aristotele recensentur Apollines quinque, quorum quartum ponit τὸν Ἀρκάδα τὸν Σειληνοῦ· νόμιος οὗτος κέκληται παρ ̓ Ἀρκάσιν. Haec tamen non ex Politiis petita sunt, sed procul dubio, cum Schneidewino (Philologus fasc. I, an. 1846) referenda ad Peplum Aristotelis (v. infra fr. 284). Fortasse vero ex Arcadum Rep. Petitus est locus de musicis, quem supra (fr. 87) jam adscripsimus. Quantam vim musica in leniendam priscae vitae ruditatem apud Arcades exercuerit, multis et egegie exponit Polybius. Vix intacta haec reliquit Aristotles. Nomen Aristotelis fortasse reponendum est ap. Schol. Apollon. Rhod. I, 164, ubi: Λυκούργου καὶ Ἀντιόπης Ἀγκαῖος, τιμᾶται δὲ παρ ̓ Ἀρκάσιν, ὥς φησιν Ἀριστομένη. De Ancaeo Arcade eodem jure in Arcadum Rep. Aristoteles dicere potuit, quo de Ancaeo Samio dixit in Rep. Samiorum. Cf. tamen v. Aristomenes in Scriptoribus aetatis incertae.
134ARISTOTELIS FRAGMENTA

90.

p. 134
Plutarch. Qu. Gr. c. 5, p. 292, B:«Τίνες οἱ παρὰ Ἀρκάσι καὶ Λακεδαιμονίοις χρηστοί; »Λακεδαιμόνιοι Τεγάταις διαλλαγέντες ἐποιήσαντο συνθήκας, καὶ στήλην ἐπ ̓ Ἀλφειῷ κοινὴν ἀνέστησαν, ἐν μετὰ τῶν ἄλλων γέγραπται, Μεσσηνίους ἐκβαλεῖν ἐκ τῆς χώρας, καὶ μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς ποιεῖν. Ἐξηγούμενος οὖν Ἀριστοτέλης τοῦτό φησι δύνασθαι τὸ μὴ ἀποκτιννύ· ναι βοηθείας χάριν τοῖς λακωνίζουσι τῶν Τεγεατῶν. Qui sunt apud Arcades et Lacedoemonios χρηστοί, id est boni? Lacedaemonii Tegeatis reconciliati, faedus pepigerunt et commmunem columnam ad Alpheum posuerunt: in qua inter alia foederis capita hoc Scriptum erat, Messenios regione pellunto, neminem bonum faciunto. Hoc Aristoteles interpretans ait eo sinificari, Tegeatarum neminem debere interfici, qui auaeilii causa Laconicis rebus studeret.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

90.

p. 134
Idem Qu. Rom. C. 52, p. 277, C:Ἀριστοτέλης ἐν ταῖς Ἀρκάδων πρὸς Λακεδαιμονίους συνθήκαις γεγράφθαι, φησὶ, μηδένα χρηστὸν ποιεῖν βοηθείας χάριν τοῖς λακωνίζουσι τῶν Τεγεατῶν· ὅπερ εἶναι, μηδένα ἀποκτιννύναι. In foedere Arcadum cum Spartanis facto scriptum esse Aritoteles testatur, Neminem Tegeatarum debere bonum reddi (id est interfici), si auxilii causa rebus Lacedoemoniorum studeat.Priore loco reponendum esse ex altero μηδένα χρηστὸν ποιεῖν pro μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς ποιεῖν censet Grashofius, ipsum, puto, Plutarchum correcturus. Cf. Hosych. v. Χρηστός.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΜΑΝΤΙΝΕΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

90.a
[]
p. 134
[Arist. Pol. VI, 2, 2:Παρ ̓ ἐνίοις δήμοις, κἂν μὴ μετέχωσι τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ τινἑς αἱρετοὶ κατὰ μέρος ἐκ πάντων, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ, τοῦ δὲ βουλεύεσθαι κύριοι ὦσιν, ἱκανῶς ἔχει τοῖς πολλοῖς. Καὶ δεῖ νομίζειν καὶ τοῦτ ̓ εἶναι σχῆμά τι δημοκρατίας, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ, ποτ ̓ ἦν.] [Nam apud nonnullos populos, etiamsi non habeant universi jus mandandorum magistratuum, sed aliqui per vices lecti, ut Mantineae, si modo penes eam consultandi sit potestas, hoc uno est contenta multitudo. Atque hanc figuram quandam esse democratiae oportet existimare, qualis erat olim Mantineae.]Democraticam reip. Formam olim ap. Mant. Viguisse Schneiderus nescio quo jure colligi posse opinatur ex Thuc. V, 47 (Ol. 89), ubi in Mantinensium oratione: ἐν δὲ Μαντινείᾳ οἱ δημιουργοὶ καὶ ἡ βουλὴ etc. Ceterum jure respuit sententiam Sanctocrucii.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΗΡΑΙΕΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

90.b
[]
p. 134
[Arist. Pol. V, 2, 9:Μεταβάλλουσι δ ̓ αἱ πολιτεῖαι καὶ ἄνευ στάσεως διὰ τὰς ἐριθείας, ὥσπερ ἐν Ἡραίᾳ· ἐξ αἱρετῶν γὰρ διὰ τοῦτο ἐπόησαν κληρωτὰς, ὅτι ᾑροῦντο τοὺς ἐριθευομένους.] [Mutantur porro respublicae etiam sine seditione per ambitum, quemadmodum in Heraea. Nam idcirco magistratus, qui antea suffragio deferebantur, sortito mandari coepti sunt: quia eligebant homines ambitu grassantes.]Heraea urbs Arcadiae. Cf. Müller. Dor. II, p. 444.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΟΙΝΗ ΑΡΚΑΔΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

91.

p. 134
Harpocration:Μύριοι ἐν Μεγάλῃ πόλει· Δημοσθένης ἐν τῷ κατ ̓ Αἰσχίνου (περὶ παραπρ. ρ. 334, 13). Συνέδριόν ἐστι κοινὸν Ἀρκάδων ἁπάντων, οὗ πολλάκις μνημονεύουσιν οἱ ἱστορικοί. Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κοινῇ Ἀρκάδων πολιτείᾳ, ἀρχόμενος τοῦ βιβλίου. Decies mille viri in urbe Megalopoli. Demosthenes in oratione contra Aeschinem. Est commune totius Arcadiae concilium, cujus saepe mentionem faciunt historici. Disserit de iis etiam Aristoteles in Communi Arcadum republica, statim initio libelli.Eadem usque ad vocem ἱστορικοί Photius, Suidas, Favorinus p. 128, 47. Cf. Xenophon Hellen. VI, 5, 3; Diodorus XV, 59; Pausanias VII, 27; Polyb. IX, 21; Strabo VIII, 595; Manso Sparta III, 2, p. 82; Tittmann. Gr. Modo intelligendum sit illud ἐν κοινῇ Ἀρ. Πολ., argumentum fragmenti docet; neque monuissem, nisi Grashofius p. 291 putaret primum Aristotelem in universum de Arcadia dixisse, atque ad hancce partem titulum nostrum pertinere; deinde vero singulas quasque Arc. Respublicas recensitas esse. De Arcadibus in unam Megalopolis civitatem congregatis intelligendus etiam est locus Arist. Polit. II, I, 5: Διοίσει δὲ τῷ τοιούτῳ καὶ πόλις ἔθνους, ὅταν μὴ κατὰ κώμας ὦσι κεχωρισμένοι τὸ πλῆθος, ἀλλ ̓ οἷον Ἀρκάδες.
135

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΗΛΕΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

92.

p. 135
Harpocration: Ἑλλανοδίκαι:Ἀριστοτέλης Ἦλείων πολιτείᾳ τὸ μὲν πρῶτόν φησιν ἕνα καταστῆσαι τοὺς Ἠλείους Ἑλλανοδίκην, χρόνου διελθόντος βʹ, τὸ δὲ τελευταῖον θʹ. Aristoteles in Eleorum Republ. Dicit primum quidem unum tantum Hellanodicam Eleos instituisse, postea duos, postremo novem.De numero Hellanodicarum variis temporibus vario vide Boeckh. Ad Pindari schol. p. 95. Locos veterum qui huc pertinent collectos et exscriptos habes in Stephan. Thesaur. s. h. v. Cf. fragm. Aristodemi Elei.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

93.
()
p. 135
Strabo VIII, p. 345:Νυνὶ δὲ περὶ τῶν ἐν τῇ Τριφυλίᾳ Καυκώνων ταῦτα προσιστορητέον. Οἱ μὲν γὰρ ὅλην τὴν νῦν Ἠλείαν, ἀπὸ τῆς Μεσσηνίας μέχρι Δύμης, Καυκωνίαν λεχθῆναί φασιν. Ἀντίμαχος οὖν Ἐπειοὺς καὶ Καύκωνας ἅπαντας προσαγορεύει· τινὲς δὲ, ὅλην μὲν μὴ κατασχεῖν αὐτοὺς, δίχα δὲ μεμερισμένους οἰκεῖν, τοὺς μὲν πρὸς τῇ Μεσσηνίᾳ κατὰ τὴν Τριφυλίαν, τοὺς δὲ πρὸς τῇ Δύμῃ κατὰ τὴν Βουπρασίδα καὶ τὴν κοίλην Ἦλιν. Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐνταῦθα μά λιστα οἶδεν ἱδρυμένους αὐτούς. Καὶ δὴ τοῖς ὑφ ̓ ὁμήρου λεγομένοις ὁμολογεῖ μᾶλλον ὑστάτη ἀπόφασις· τό τε ζητούμενον πρότερον λαμβάνει λύσιν. De Cauconibus Triphyliae haec nunc addenda sunt. Etenim nonnulli Eleam universam Cauconiam appellatam esse dicunt. Itaque Antimachus Epeos et Caucones omnes appellat; alii vero non totam Eleam eos tenuisse volunt, sed bifariam divisos habitasse, alteros ad Messeniam in Triphylia, alteros ad Dymen in Bupraside et in Cava Elide. Aristoteles vero hoc postremo maxime loco eos consedisse novit. Quae quidem sententia magis convenit cum verbis Homeri; atque sic etiam quod antea quaerebatur, jam explicationem invenit.Reliqua apud ipsum legas Strabonem. Num recte ad Respublicas locus referatur dudium est. Ad Ὁμηρικὰ. Ἀπορήματα referri malim.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

93.a
[]
p. 135
[Arist. Pol. VI, 2, 5:Ἔστι δὲ καὶ ὃν λέγουσιν Ὀξύλου νόμον εἶναι τοιοῦτόν τι δυνάμενος, τὸ μὴ δανείζειν εἴς τι μέρος τῆς ὑπαρχούσης ἑκάστῳ γῆς.] [Est etiam lex, quam ab Oxylo latam esse dicunt, agrum for nori ad certam partem addicere vetans.]De Oxylo Eleorum rege v. Pausanias v, 3. De lege aliunde non nota v. Müller. Dor. II, p. 200.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

93.b
[]
p. 135
[Idem Pol. V, 5, 8:Καταλύονται δὲ καὶ ὅταν ἐν τῇ ὀλιγαρχίᾳ ἑτέραν ὀλιγαρχίαν ἐμποιῶσι· τοῦτο δ ̓ ἐστὶν, ὅταν, τοῦ παντὸς πολιτεύματος ὀλίγου ὄντος, τῶν μεγίστων ἀρχῶν μὴ μετέχωσιν οἱ ὀλίγοι πάντες· ὅπερ ἐν Ἤλιδι συνέβη ποτέ· τῆς πολιτείας γὰρ δι ̓ ὀλίγων οὔσης, τῶν γερόντων ὀλίγοι πάμπαν ἐγίνοντο, διὰ τὸ ἀϊδίους εἶναι ἐνενήκοντα ὄντας, τὴν δ ̓ αἴρεσιν δυναστευτικὴν εἶναι καὶ ὁμοίαν τῇ τῶν ἐν Λακεδαίμονι γερόντων.] [Dissel vitur etiam oligarchia, quum in oligarchiam alteram oligarchiam inducunt, quod fit, quum, ad paucos contracta reipublicae administratione, amplissimorum magistratuum omnes pauci non sunt participes: quod aliquando in Elide accidit. Nam quum respublica a paucis administraretur, pauci omnino fiebant senatores, et quia perpetui erant, numero nonaginta, et quia electio erat dynastica atque ei similis, qua senatores Lacedaemone leguntur.]De Eleorum statu reip. Parum aut nihil scripta. Vett. Tradunt, praeter unum Thucydidem, V, 47, ubi obiter memorantur in Eleorum δημοκρατία οἱ δημιουργοὶ καὶ οἱ τὰ τέλη ἔχοντες καὶ οἱ ἑξηκόσιοι. Sed ad illud ipsum factum, quod Aristoteles commemorat, spectare videtur id quod narrat obiter Plutarchus in Praec. Polit. [c.10]: Καὶ βουλήν τινες ἐπαχθῆ καὶ ὀλιγαρχικὴν κολούσαντες, ὥσπερ Ἐφιάλτης Ἀθήνησι καὶ Φορμίων παρ ̓ Ἠλαίοις, δύναμιν ἅμα καὶ δόξαν ἔσχον. »SCHNEIDER ad h. l. Cf. Müller. Dor. II, p. 97. 74. 141. De Eleo Neptuni et Eurypyles filio, Epei et Alexidis patre, Aristoteles ἐν Πέπλῳ laudatur ap. Etym. M. v. Ἦλις. V. infra.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΤΡΟΙΖΗΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

94.

p. 135
Athenaeus I, p. 31, C:Ὠνομάζετο δὲ παρὰ Τροιζη· νίοις, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ αὐτῶν Πολιτείᾳ, ἄμπελος Ἀνθηδονιὰς καὶ Ὑπεριὰς ἀπὸ Ἄνθου τινὸς καὶ Ὑπέρου, ὡς καὶ Ἀλθηφιὰς ἀπὸ Ἀλθηφίου τινὸς, ἑνὸς τῶν Ἀλφείου ἀπογόνων. Apud Troezenios, ut Aristoteles in Rep. Eorum tradit, nominabatur vitis Anthedonias et Hyperias ab Antho quodam et Hypere, sicuti etiam Althephias ab Althephio quodam, uno ex Alphei posteris.Hinc sua Suidas v. Ἀλθηφιάς et Zonar. p. 126.
136ARISTOTELIS FRAGMENTA

95.

p. 136
Plutarch. Qu. Gr. c. 19, p. 295, D:«Τίς Ἀνθηδὼν, περὶ ἧς Πυθιὰς εἶπε· Πῖν ̓ οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις; γὰρ ἐν Βοιωτοῖς οὐκ ἔστι πολύοινος.» Τὴν Καλαυρίαν Εἰρήνην τοπαλαιὸν ὠνόμαζον ἀπὸ γυναικὸς Εἰρήνης, ἣν ἐκ Ποσειδῶνος καὶ Μελανθείς τῆς Ἀλφειοῦ γενέσθαι μυθολογοῦσιν. Ὕστερον δὲ τῶν περὶ Ἄνθην καὶ Ὑπέρην αὐτόθι κατοικούντων, Ἀνθηδονίαν καὶ Ὑπέρειαν ἐκάλουν τὴν νῆσον. Εἶχε δὲ χερησμὸς οὕτως, ὡς Ἀριστοτέλης φησί· Πῖν ̓ οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις, οὐδ ̓ ἱερὰν Ὑπέραν, ὅθι γ ̓ ἄτρυγον οἶνον ἔπινεσ. Ταῦτα μὲν Ἀριστοτέλης. δὲ Μνασιγείτων φησὶν, Ὑπέρητος ἀδελφὸν ὄντα τὸν Ἄνθον, ἔτι νήπιον ἀπολέσθαι, καὶ τὴν Ὑπέρην κατὰ ζήτησιν αὐτοῦ πλανωμένην, εἰς Φερὰς πρὸς Ἄκαστον (ἢ Ἄδραστον) ἐλθεῖν, ὅπου κατὰ τύχην Ἄνθος ἐδούλευεν οἰνοχοεῖν τεταγμένος. Ὡς οὖν εἱστιῶντο, τὸν παῖδα προσφέροντα τῇ ἀδελφῇ τὸ ποτήριον, ἐπιγνῶναι, καὶ εἰπεῖν πρὸς αὐτὴν ἡσυχῆ· Πῖν ̓ οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις. Εἰρήνην] Quenam est Anthedon, de qua Pythias dixit, Faecatum bibe vinum, ut non Ahthedone degens? Neque enim Boetiae Athedon vini ferax est mulli. Calauria antiquitus dicta fuit Irene a Femina Irena, quam tabulantur natam Neptuno et Melanthia Alphei filia. Postmodo quum Anthes Hyperesque cum suis ibi habitarent, in. sula dicta fuit Anthedonia et Hypereia. Oraculum, ut Aristoteles tradit, tale fuit: Faecatum bibe vinum, ut non Anthedone degens, aut Hyperae sacrae, quod ibi sine faece bihisses. Muasigito autem scribit, Anthum Hyperetis fratrem etiam. Num infantem fuisse amissum, Hyperenque vagatam ejus quaerendi causa, Pheras ad Acastum (aut Adrastum) venisse, ubi tum forte Anthus servus a poculis erat: hunc in convivio sororem, cui poculum praebebat, agnovisse, et clam ei dixisse: Faecatum bibe vinum, ut non Anthedone degens.Idem tradunt Photius et Steph. Byz. v. Καλαύρεια. Nomen ab asylo celebratissimo derivandum esse videtur; cf. Strabo p. 374. — Hyperes rex tirynthis et Anthus sive Anthes, Neptuni et Alcyones (Lycaonis f. sec. St. Byz. V. Ὑπερήσια) filii, et conditores Hyperaeae et Anthiae. Pausan. II, 30, 7. Alius Hyperes, Melanis et Eurycleae f. Thessalus, Pheris habitavit ad Hyperiam fontem. Nominum et locorum cognationem quandam indicat narratio Mnasigitonis, ex qua Pheris Hypere fratrem invenit. Quid Aristoteles narraverit, ex Plutarcho haud intelligis. Potuit eadum fere tradere quae Mnaseas, ita quidem ut statuamus Pythiam fratrem quaerenti respondisse: Reperies ubi quis his te compellet verbis: πῖν ̓ οἶνον etc. Alium tamen fuisse narrationis tenorem colligi possit ex Athenaeo p. 31, B, ubi postquam ex Hippy (fr. 7) retulerat Biblinam vitem a Pollide Argivo, Syracusanorum principe, in Siciliam asportatam esse, abrupte subjicitur ab excerptore oraculum nostrum πῖν ̓ οἶνον κ. τ. λ. Et deinceps locus fr. 94 adseriptus. Quae quum cohaerere inter se aliquo modo debeant, Pollux vero (VI, 16; vide fr. 5 Hippys) referat τὸν Πόλιον οἶνον nomen habere ἀπὸ τοῦ Συρακουσίων βασιλέως Πόλλιδος, ὡς Ἀριστοτέλης λέγει: probabile est haec quoque cum iis quae Plutarchus ex Aristotele affert conjungenda esse. Itaque oraculum illud pollidi Argivo, postquam Syracusas jam abierat, nescio qua occasione datum fuerit, idque in caussa fuisse videtur, cur vitem Pollis ex Anthedonia s. Calauria (ex Italia, ut Hippys tradidisse dicitur) in Siciliam transplantandam curatet. Sec. Etym. M. vitem illam ex Thracia in Siciliam transplantatam a Pollide esse ad Hippyis fragm. 7 monui; addo auctorem hujus narrationis haud dubie cogitasse de Thracica Anthedone, Anthedonis Boeotiae metropoli (De Anthe Thrace poeta, Lini aequali, v. Müller, Min. p. 388) Ceterum alini scriptores fortasse de Boeotica Anthedone cogitarunt. Haec enim a Dicaearcho εὔοινος dicitur. Unde tamen minume sequitur Plutarchum, qui de sua aetate loquens Anthedonem non esse πολύοινον dicit, erroris incusandum esse, uti fecit Mü!lerus Min. p. 29, et qui eum sequuntur, Fuhrius et Marxius ad Dicaearchum. — Mnasigiton idem est cum Mnesigitone, quem una cum Aristotele laudat Plinius VIII, sect. 57: Quadriremem Aristoteles Carthaginienses, quinquermem Mnesigiton Salaminios, sex ordinum Xenagoras Syracusios (prinos fecisse aiunt): ab ea ad decemremem Mnesigiton Alexandrum Magnum instituisse. Aliunde virum non novi.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

96.

p. 136
Plutarchus Thes. c. 3:Πέλοψ γὰρ οὐ χρημάτων πλήθει μᾶλλον παίδων μέγιστον ἴσχυσε τῶν ἐν Πελοποννήσῳ βασιλέων, πολλὰς μὲν ἐκδόμενος θυγατέρας τοῖς ἀρίστοις, πολλὰς δὲ ταῖς πολιτείαις υἱοὺς ἐγκατασπείρα ἄρχοντας· ὧν εἷς γενόμενος Πιτθεὺς Θησέως πάππος πόλιν μὲν οὐ μεγάλην τὴν Τροιζηνίων ᾤκισε, δόξαν δὲ μάλιστα πάντων ὡς ἀνὴρ λόγιος ἐν τοῖς τότε καὶ σοφώτατος ἔσχεν. Ἦν δὲ τῆς σοφίας ἐκείνης τοιαύτη τις, ὡς ἔοικεν, ἰδέα καὶ δύναμις, οἵᾳ χρησάμενος Ἡσίοδος εὐδοκίμει μάλιστα περὶ τὰς ἐν τοῖς Ἔργοις γνωμολογίας. Καὶ μίαν γε τούτων ἐκείνην λέγουσι Πιτθέως εἶναι, Μισθὸς δ ̓ ἀνδρὶ φίλῳ εἰρημένος ἄρκιος ἔστω. Τοῦτο μὲν οὖν καὶ Ἀριστοτέλης φιλόσοφος εἴρηκεν. Pelops non pecuniae magis vi quam liberorum plurimum inter Peloponnesios pollebat reges, quod et filias multas summis viris collocasset, et multos filios in civitatium principatum genuisset: ex quibus unus Pittheus Thesei avus, oppidum non amplum quidem illud Troezeniorum incolls anxit, sed prae omnibus nomen obtinuit docti pro illis temporibus et sapientissimi viri. Erat autem sapientiae illius talis fere, ut credere par est, species et vis, quali Hesiodus quum uteretur, celebritatem adeptus est praecipue ex sententiis in libro, quem Opera appellavit, scriptis. Unam harum Pitthei ferunt fuisse, hanc videlicet, Sufficiat merces quae decernatur amico. Atque hoc Aristoteles quoque philosophus tradidit.Welckerus (Cycl. p. 49) hunc locum e libris Περὶ ποιητῶν fluxisse censet; quod non negaverim.
137ARISTOTELIS FRAGMENTA

96.a
[]
p. 137
[Arist. Pol. VII, 14, 4:Ἐν ὅσαις γὰρ τῶν πόλεων ἐπεχωριάζεται τὸ νέους συζευγνύναι καὶ νέας, ἀτελεῖς καὶ μικροὶ τὰ σώματά εἰσιν. Ἔτι δὲ ἐν τοῖς τόκοις αἱ νέαι πονοῦσί τε μᾶλλον καὶ διαφθείρονται πλείους· διὸ καὶ τὸν χρησμὸν γενέσθαι τινές φασι διὰ τοαιύτην αἰτίαν τοῖς Τροιζηνίοις, ὡς πολλῶν διαφθειρομένων διὰ τὸ γαμίσκεσθαι τὰς νεωτέρας, ἀλλ ̓ οὐ πρὸς τὴν τῶν καρπῶν κομιδήν.] [Argumento est quod quibus in civitatibus adolescentulis selent puellulae nubere, in his homines imperfecti et corporihus exigui nascuntur. Ad haec in partu puellae adolescentulae magis laborant, et plures intereunt. Itaque ob talem causam Troezeniis editum esse oraculum quidam interpretantur, proinde quasi multae mulieres interirent, quia juniores nuptui traderentur, non propter fructuum perceptionem (intempestivam).]«In margine cod. Paris. 2023 peropportune servatum nobis est hoc oraculum: μὴ τὲ (sic) μνενεας (sic) ἀλοκα, I. el. Μὴ τέμεν νέας ἄλοκα: noli sulcum imprimere virgini (νέᾳ), quoe nondum matura est viro, vel: μὴ τέμνε νεᾶς ἄλοκο, noli sulcum imprimere nonali. Igitur ita fortasse habenbat oraculum: Ἀλλὰ νέας, Τροίζην, ἄλοκας μὴ τέμνε βαθείας. Νέας igitur a τὸ γαμίζεσθαι τὰς νεωτέρας pertinet; νεᾶς vero ad τὴν τῶν καρπῶν κομιδήν. Atque Troezenii ita intellexerunt oraculum, quasi νεᾶς dixisset, quum νέας pronuntiasset.» Goettling. Ad h. l. De Myceniis Aristoteles laudatur apud Eustath. Ad. II. D, 40, p. 443 init.: Δοκεῖ δὲ ἐνταῦθα μαντικώτερον περακαλεῖν ὁ ποιητὴς τὴν τῆς Μυκήνης ἀπώλειαν, ἣν ἐκ τῶν ῥηθεισῶν τριῶν (sc. πόλεων, Ἄργους Σπάρτης καὶ Μυκήνης) κακῶς παθοῦσαν καὶ Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε. Quae petita esse puto ex Ἀπορήμασι Ὁμηρίκοῖς.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΕΠΙΔΑΥΡΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

97.

p. 137
Strabo VIII, p. 374: Ἐπίδαυρος δ ̓ ἐκαλεῖτο Ἐπίκαρος· φησὶ γὰρ Ἀριστοτέλης κατασχεῖν αὐτὴν Κᾶρας, ὥσπερ καὶ Ἑρμιόνην· τῶν δ ̓ Ἡρακλειδῶν κατελθόντων, Ἴωνας αὐτοῖς συνοικῆσαι, τοὺς ἐκ τῆς Ἀττικῆς τετραπόλεως συνεπομένους εἰς Ἄργος. Epidaurus olim nominabatur Epicarus: etenim Cares olim urbem tenuisse sicuti etiam Hermionen refert Aristo. Teles; sub reditu vero Heraclidarum cohabitasse cum iis Iones, qui una cum Heraclidis ex tetrapoli Attica in Argolidem venissent.Sequitur narratio de templo Aesculapii. Ἐπίκαρος] emend. Casaubon.; Ἐπίταυρος libri omnes. Vitium antiquum, uti colligis ex Steph. Byz. v. Ἐπίδαυρος: ἐκαλεῖτο καὶ Μυλισσία καὶ Αἴμηρα ... εἶτα Ἐπίδαυρος: ἐκαλεῖτο καὶ Ἐπίδαυρος. Vulgatam Ἐπίταυρος tueri voluit Grashof. l. l. p. 168, qui Hesychii glossam, ἐπίταυ ρος, ἰσχυρόν, afferensputavit Epitaurum significasse urbem firmae inter Cares et Iones initae societatis. Talia aliena sunt a prisca antiquitate. Apud Hesychium vero ἐπίταυρος falso legi pro ἐπίγαυρος jam satis constat. Ex Strabone sua habet Eustath. Ad II. B, 561, p. 287, 38. De tempore quo Iones Epidaurum venerint aliter statuit Pausanias II, 26, I: Πρὶν ἢ παραγενέσθαι Δωριέας ἐς Πελοπόννησον βασιλεῦσαί (Epidauri) φασι Πιτυρέα Ἴωνος ἀπόγονον τοῦ Ξούθου· τοῦτον παραδοῦναι λέγουσιν ἀμαχεὶ τὴν γῆν Δηιφόντῃ καὶ Ἀργείοις. Qoud praefert Müller. Dor. I, 81. n. 4. Apud schol. Theocrit. XV, 64 laudatur Ἀριστοτέλης ἐν τῶ περὶ Ἑρμιόνης ἱερῷ (sic; l. ἱεροῦ), ex eoque narratur fabula de ἱερῷ γάμῳ Jovis et Junonis. Putari possit Aristotelem hanc fabulam narrasse in Rep. Hermionensium; sed parum hoc verisimile; nomen auctoris corruptum esse videtur; quamquam emendari certo nequit. Nos fragunentum exhibebimus eo loco, ubi de Peplo Aristotelis sermo erit.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΑΣΙΝΑΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

98.

p. 137
Strabo VIII, 373:Δρυόπων δ ̓ οἰκητήριόν φασι καὶ τὴν Ἀσίνην· εἴτ ̓ ἐκ τῶν περὶ Σπερχειὸν τόπων ὄντας αὐτοὺς Δρύοπος τοῦ Ἀρκάδος κατοικίσαντος ἐνταῦθα, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν, Ἡρακλέους ἐκ τῆς περὶ τὸν Παρνασσὸν Δωρίδος ἐξελάσαντος αὐτούς. Asinen Dryopum habitaculum fuisse dicunt, quos ex regionibus circa Spercheum sitis Dryops Arcadis filius huc deduxerit, ut Aristoteles tradit, aut quos e Doride circa Parnassum terra Hercules ejecerit.Loquitur Strabo de Asine Argolidis prope Hermionen sita, unde pulsi ab Argivis Dryopes alteram condiderunt Asinen prope Cardamylen in Messenia. Pausan. IV, 34, 6. (Δρυόπων δὲ Ἑρμιόνη τε καὶ Ἀσίνη ἡ πρὸς Καρδαμύλῃ τῇ Λακωνικῇ. Herodot. VII, 73, ubi ceteros vett. Locos congessit Baehr.) Cf. Müller. Dor. I, 84, 155; II, 436. 455. Theopomp. fr. 191. — De Arcadica Dryopum origine cum Aristotele facit schol. Apoll. Rhod. I, 1283, ubi genealogia haec est: Lycaon, Dia, Dryops. Hinc sua Tzetzes Lycophr. 480. Etym. M. p. 288, 32. Antiquiorem traditionem habes apud Pherecydem fr. 33. Cf. Müller. Dor. I, p. 41.
138

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΡΓΕΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

99.

p. 138
Pollux On. X, 197:Εἴη δ ̓ ἂν καὶ φείδων τι ἀγγεῖον ἐλαιηρὸν ἀπὸ τῶν Φειδωνίων μέτρων ὠνομασμένον, ὑπὲρ ὧν ἐν Ἀργείων πολιτείᾳ Ἀριστοτέλης λέγει. Fuerit etiam phidon vas quoddam olei certam mensuram continens, a Phidoniis mensuris denominatum, de quibus in Argivorum Republica exponit Aristoteles.De vasculo illo aliunde non constat. De Phidone v. quos laudavimus ad Marm. Par. ep. 30.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

99.a
[]
p. 138
[Arist. Pol. V, 8, 4:Φείδων μὲν περὶ Ἄργος καὶ ἕτεροι τύραννοι κατέστησαν, βασιλείας ὑπαρχούσης. [Phidon Argis, et alii alibi, regnum quod prius erat in tyrannidem converterun.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

99.a
[]
p. 138
Pol. V, 2, 8:Ἐν Ἄργει τῶν ἐν τῇ ἑβδόμῃ ἀπολομένων ὑπὸ Κλεομένους τοῦ Λάκωνος ἠναγκάσθησαν παραδέξασθαι τῶν περιοίκων τινάς. [Argis, quum ii qui erant in Hebdoma, a Cleomene Lacedaemonio essent interfecti, coacti sunt Argivi nonnullos ex vicinis imperio suo subditis, quos Perioecos nominant, in civitatem assumere.]Cf. Müller Dor. II, 56. Niebuhr. R. G. I, p. 127, not. 243.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

99.a
[]
p. 138
Pol. V, 2. 4:Διὸ ἐνιαχοῦ εἰώθασιν ὀστρακίζειν, οἷον ἐν Ἄργει καὶ Ἀθήνησιν. [Quocirca in nonnullis locis solent (praestantiores viros) ostracismo ad certum tempus relegare, ut Argis et Athenis.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

99.a
[]
p. 138
Pol. V, 3, 5:Ἐν Ἄργει οἱ γνώριμοι εὐδοκιμήσαντες περὶ τὴν ἐν Μαντινείᾳ μάχην τὴν πρὸς Λακεδαιμονίους ἐπεχείρησαν καταλύειν τὸν δῆμον.] [Argis optimates, magna in proelio adversus Lacedaemonios ad Mautineam commisso parta gloria, conati sunt democratiam de medio tollere.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΙΓΙΝΗΤΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

100.

p. 138
Athenaeus VI, p. 272, D:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν Αἰγινητῶν πολιτείᾳ καὶ παρὰ τούτοις φησὶ γενέσθαι ἑπτὰ καὶ τεσσράκοντα μυριάδας δούλων. Aristoteles in Aeginetarum Republica etiam apud hos quadringenta septem millia servorum fuisse dicit.Schol. Pind. Ol. VIII, 30:Οὕτω γὰρ ἐπλήθυναν οἱ Αἰγινῆται, ὡς τεσσαράκοντα ἑπτὰ μυριάδας οἰκετῶν κτήσασθαι. Clintonus in F. Hell. Tom. II, p. 423, delendum censet vocem τεσσαράκοντα et hoc loco et in iis, vocem τεσσαράκοντα et hoc loco et in iis, quae antecedunt apud Athenaeum de servis Corinthiorum (ex Timaeo fr. 48).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

100.a
[]
p. 138
[Arist. Pol. V, 5, 6:Oligarchiae saepe evertuntur ab oligarchis, qui quum vita luxuriosa patrimonium perdiderint, novis rebus student. Καὶ ἐν Αἰγίνῃ τὴν πρᾶξιν τὴν πρὸς Χάρητα πράξας ἐνεχείρησε μεταβαλεῖν τὴν πολιτείαν διὰ τοιαύτην αἰτίαν. [Etiam in Aegina is qui negotium prodendae urbis Chareli egerat, propter talem causam rempublicam mutare conatus est.]Cf. Müller Aeginet. p. 115; Dor. II, p. 146.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

100.a
[]
p. 138
Pol. IV, 4, I:Τὸ ἐμπορικὸν ἐν Αἰγίνῃ καὶ Χίῳ (πολύοχλόν ἐστιν).] [Magna turba est mercatorum in Aegina et Chio]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

101.

p. 138
Pollux IX, 77:Τὸ μέντοι τῶν ὀβολῶν ὄνομα οἱ μὲν ὅτι πάλαι βουπόροις ὀβελοῖς ἐχρῶντο πρὸς τὰς ἀμοιβὰς, ὦν τὸ ὑπὸ τῇ δρακὶ πλῆθος ἐδόκει καλεῖσθαι δραχμή· τὰ δὲ ὀνόματα καὶ τοῦ νομίσματος μεταπεσόντος ἐν τὴν νῦν χρείαν ἐνέμεινεν ἐκ τῆς μνήμης τῆς παλαιᾶς. Ἀριστοτέλης ταὐτὸν λέγων ἐν Σικυωνίων πολιτείᾳ σμικρόν τι καινοτομεῖ, ὀφελλοὺς αὐτοὺς τέως ὠνομάσθαι λέγων, τοῦ μὲν ὀφέλλειν δηλοῦντος τὸ αὔξειν, αὐτῶν δὲ διὰ τὸ εἰς μῆκος ηὐξῆσθαι ὧδε κληθέντων· ὅθεν καὶ τὸ ὀφείλειν ὠνομάσθαι φησὶν οὐκ οἶδ ̓ ὅπως· ἐπὶ μέντοι τῶν ὀβελῶν ὑπηλλάχθαι τὸ φ εἰς τὸ β κατὰ συγγένειαν. Quod nomen obolorum attinet, nonnulli dicunt olim longis obolis (quasi verubus quibus figuntur frusta bubula) usos esse in permutationibus; eorum obolorum multitudinem quanta pugillo (δρακί) comprehendi posset, δραχμὴν appellatam esse; ista vero namoina etiam tum, quum numisma id in praesentem usum transmutatum esset, ex pristina memoria remansisse. Aristoteles vero eadem dicens in Republica Sicyoniorum, nonnihil tamen innovat, dum ὀφελλοὺς eos (obolos sive obelos) per tempus aliquod appellatos esse dicit: etenim ὀρέλλειν significare augere, ab eoque ὁρελλοὐς dictos esse, quod forma eorum in longitudinem se extendens augeatur; ab ὀφέλλειν etiam τὸ ὀφείλειν vertum derinare, nescio quomodo. Ceterum in voce ὀβελός listeram φ in cognatam literam β abiisse.Cf. Eustathius ad Il. A, p. 136, ubi ait olim ὀβολὸν et ὀβελὸν ejusdem significationis fuisse, ap. Posteriores diversa plane his vocibus indicari, scilicet ὀβελὸν significare veru, ὀβολὸν δὲ σιδηροῦν τι ἔλασμα ἐλεγον, σχῆμα μέν πως ἔχον ὀβελοῦ, οὐ μέντοι εἰς πάντη οξὺ λῆγον· οὕτω δὲ ἁδρὸν ἦν τῇ παχύτητι ἐκεῖνο ἔλασμα τοῦ ὀβολοῦ ὥστε ὀβελοὶ ἓξ τὴν δράκα ἐπλήρουν, Καὶ τοῦτο ἐλέγετο δραχμή, ὀβολῶν τοιούτων ἑξὰς, ὅσων ἐπιδεδράχθαι βύναται χείρ. Etym. M. ν. Ὀβολός: Οἱ μὲν οὖν Ἴωνες ὀβελός, ἡμεῖς δὲ ὀβολός· πάντων δὲ πρῶτος Φείδων Ἀργεῖος νόμισμα ἔκοψεν ἐν Αἰγίνῃ. Καὶ διὰ τὸ νόμισμα ἀναλαβὼν τοὺς ὀβελίσκους ἀνέθηκε τῇ ἐν Ἄργει Ἥρᾳ· ἐπειδὴ δὲ τοτέ οἱ (ἓξ?) ὀβελίσκοι τὴν γεῖρα ἐπλήρουν. Τουτέστι τὴν δράκα, ἡμεῖς, καίπερ μὴ πληροῦντες τὴν δράκα τοῖς ἓξ ὀβολοῖς, δραχμὴν αὐτὴν λέγομεν, παρὰ τὸ δράξασθαι. Plutarch. Lysandr. 17. Etym. M.: Ὀφέλλω σημαίνει τὸ αὔτω, διαβάλλω· ἐξ οὗ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται ὀφείλω· ὅθεν καὶ ὀφείλημα τὸ αὐξανόμενον ἐν τῷ τόκῳ δάνειον. Idem: Ὀβελίσκος οἱονεὶ ὀφελίσκος τις ὢν, ὁ εἰς μῆκος ὀφελλόμενος· ὀφέλλειν γὰρ τὸ αὔξειν· καὶ ὀβελός· σημαίνει δὲ ἀμφότερα τὰς σούβλας.
139ARISTOTELIS FRAGMENTA

101.a
[]
p. 139
[Arist. Pol. V, 10, 3:Μεταβάλλει καὶ εἰς τυραννίδα τυραννὶς, ὥσπερ Σικυῶνος ἐκ τῆς Μύρωνος εἰς τὴν Κλεισθένους. [Mutatur etiam in tyrannidem tyrannis, quemadmodum Sicyone Myronis tyrannis in illam clisthenem mutata est.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

101.a
[]
p. 139
Pol. V; 9, 21:Πασῶν ὀλιγοχρονιώτεραι τῶν πολιτειῶν εἰσιν ὀλιγαρχία καὶ τυραννίς· πλεῖστον γὰρ ἐγένετο χρόνον περὶ Σικυῶνα τυραννὶς τῶν Ὀρθαγόρου παίδων καὶ αὐτοῦ Ὀρθαγόρου. Ἔτη δ ̓ αὕτη διέμεινεν ἑκατόν· τούτου δ ̓ αἴτιον, ὅτι τοῖς ἀρχομένοις ἐχρῶντο μετρίως, καὶ πολλὰ τοῖς νόμοις ἐδούλευον· καὶ διὰ τὸ πολεμικὸς γίνεσθαι Κλεισθένης οὐκ ἦν εὐκαταφρόνητος· καὶ τὰ πολλὰ ταῖς ἐπιμελείαις ἐδημαγώγουν. Λέγεται γοῦν Κλεισθένης τὸν ἀποκρίναντα τῆς νίκης αὐτὸν ὡς ἐστεφάνωσεν· ἔνιοι δ ̓ εἰκόνα φασὶν εἶναι τοῦ κρίναντος οὕτως τὸν ἀνδριάντα τὸν ἐν τῇ ἀγορᾷ καθήμενον.] [Ex omnibus rebuspublicis oligarchia et tyrannis citissime delentur. Diutissime enim stetit ea quae Sicyone fuit Orthagorae liberorum et ipsius orthagorae tyrannis: annos enim centum permansit. Cujus rei causa est quod subjectos moderate. Fractabant et plurimum legibus serviebant. Et Clisthenes, quia bellicosus erat, non fuit contemptui habitus: item populares indulgenter habebant, ipsorum rebus consulendo. Dicitur enim Clisthenes eum qui victoriam ab ipso abjudicarat, corona donasse; nonnulli autem statuam illam in foro sedentem ejus qui ita judicavit, simulacrum esse dicunt.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΧΑΙΩΝ
Ex Achoeorum Ἀχαιῶν πολιτείᾳ plura excerpsisse Sopatrum lib. XII tradit Photius Bibl. Cod. 161.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΠΕΛΛΗΝΕΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.

p. 139
Harpocration:Μαστῆρες· Ὑπερίδης ἐν τῷ πρὸς Πάγκαλον. Ἔοικεν ἀρχή τις εἶναι ἀποδεδειγμένη ἐπὶ τὸ ζητεῖν τὰ κοινὰ τοῦ δήμου, ὡς οἱ ζητηταὶ καὶ οἱ ἐν Παλλήνῃ μάστροι, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Πελληνέων (sic Valesius; Πελληνίων libri) πολιτείᾳ. Μαστῆρες, inquisitores, magistratus quidam constitutus ad pecunias publicas colligendas, velut ζητηταί et apud Pellenenses μάστροι, ut tradit Aristoteles in Rep. Pellenensium.Eadem Photius, ubi cod. Vitiose Μαστεῖρες, et Suidas, apud quem: καὶ οἱ ἐν Πέλλῃ μαστροί. Μαστροί etiam apud Photium scribitur. Aristotelis mentionem ex more omittunt et Photius et Suidas. Cf. alteram glossam Photii: Μαστῆρες, οἱ τὰ φυγαδευτικὰ χρήματα εἰσπράττοντες· οἱονεὶ ζητηταὶ τῶν φυγαδευτικῶν χρημάτων τῶν ἀειφυγίαν φυγαδευθέντων. [Ἐκλήθησαν δὲ μαστῆρες ἀπὸ τῶν κυνηγῶν τῶν ἐν τοῖς μαστοῖς τῶν ὀρῶν ζητούντων τὰ θηρία, Lex. Rhet. In Bekk. An. p. 279, 6]; Hesychius: Μάστροι, παρὰ Ῥοδίοις (?) βουλευτῆρες (βουλευταὶ [οἳ καὶ]μαστῆρες conjecit Bernhardy ad Suid. v. Μαστῆρες). Idem: Ματήρ (μαστήρ?), ἐπιζητῶν, ἐρευνητής, ἐπίσκοπος. Ceterum de ζητηταῖς ν. Hermann. Staats—Alterth. § 133, 2; Schoemann. Antiqq. p. 257, 7; 231, 6; 249, 6, et quos laudant. — Formam Πελληνίων grammatico concesserim, quamquam Aristoteles scripserit Παλληνέων. Stephan. v. Πελλήνη: Ἡ μὲν Πελλήνη δύο μόνα ἐθνικὰ ἔχει, τὸ εἰς εύς καὶ τὸ διὰ τοῦ ιος, ἡ δὲ Παλλήνη διὰ τοῦ α τέσσαρα, Παλληνεὺς, Παλλήνιος, Παλληναῖος, Παλληνίτης. Ceterum Πελληναίων habes in codd. Ciceron. Ad Att. II, 2, quo loco docemur Dicaearchum quoque de Rep. Pellenensium scripsisse.
140

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
[Arist. Pol. V, 9, 22:Δευτέρα (quod ad tempus, per quod stetit) δὲ περὶ Κόρινθον τῶν Κυψελιδῶν (sc. τυραννίς)· καὶ γὰρ αὕτη διετέλεσεν ἔτη τρία [ἑπτὰ Sylb.; ἓξ Müller. Aegin. p. 64, Dor. I, 163] καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ἓξ μῆνας. Κύψελος μὲν γὰρ ἐτυράννησεν ἔτη τριάκοντα, Περίανδρος δὲ τετταράκοντα καὶ τέτταρα. Ψαμμήτιχος δ ̓ Γορδίου τρία ἕτη. Τὰ δ ̓ αἴτια ταυτὰ καὶ ταύτης· μὲν γὲρ Κύψελος δημαγωγὸς ἦν, καὶ κατὰ τὴ ἀρχὴν διετέλεσεν ἀδορυφόρητος, Περίανδρος δ ̓ ἐγένετο μὲν τυραννικὸς, ἀλλὰ πολεμικός. [Proxime diuturna fuit Cypselidarum tyrannis Corintthi: haec enim firma permansit annos septuaginta tres et sex menses. Nam Cypselus annos triginta regnavit: Periander quadraginta quattuor; Psammetichus, Gordiae filius, annos tres. Causae autem hujus quoque sunt eaedem. Nam Cypse. Lus quidem populum indulgenter tractabat, nec ab initio praesidio ad sui corporis custodiam usus est. Periander vero fuit ille quidem tyrannicus, sed tamen beliicosus.](Incongrua locus continet; v. interpr.).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
V. 8, 4:Κύψελος ἐν Κορίνθῳ .. Ἐκ δημαγωγίας ad tyrannidem pervenit. [Cypselus Corinthi ex demagogia ad tyrannidem pervenit.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
III, 8, 3:Διὸ καὶ τοὺς ψέγοντας τὴν τυραννίδα καὶ τὴν Περιάνδρου Θρασυβούλῳ συμβουλίαν οὐχ ἀπλῶς ἐπιτιμᾶν. Φασὶ γὰρ τὸν Περίανδρον εἰπεῖν μὲν οὐδὲν πρὸς τὸν πεμφθέντα κήρυκα περὶ τῆς συμβουλίας, ἀφαιροῦντα δὲ τοὺς ὑπερέχοντας τῶν σταχύων ὁμαλῦναι τὴν ἄρουραν· ὅθεν ἀγνοοῦντος μὲν τοὺ κήρυκος τοῦ γινομένου τὴν αἰτίαν, ἀπαγγείλαντος δὲ τὸ συμπεσὸν, συννοῆσαι τὸν Θρασύβουλον, ὅτι δεῖ τοὺς ὑπερέχοντας ἄνδρας ἀναιρεῖν. [Quocirca et ii qui tyrannidem consiliumque quod dedit Periander Thrasybulo, vituperant, non sunt existimandi simpliciter id recte reorehendere. Aiunt enim Periandrum hihil illum quidem ei nuntio qui missus fuerat, de eo quod consuleretur, respondisse; sed spicas eminentes demendo segetem adaequasse, ex quo quum facti causam nuntius ignoraret, id autem quod accidisset renuntiasset, intellexisse Thrasybulum, viros supereminentes de medio esse tollendos.]Eadem iterum tangit V, 8, 7.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
V, 9, 2:Τούτων (sc. οἷς αἱ τυραννίδες σώζονται) τὰ πολλά φασι καταστῆσαι Περίανδρον τὸν Κορίνθοιν. [Eorum, quibus tyrannides conservantur, pleraque instituisse Periandrum Corinthium ferunt.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
V, 9, 4:Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν ... Παράδειγμα δὲ τούτου .. Καὶ τὰ ἀναθήματα τῶν Κυψελιβῶν. [Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei exemplum praebent ... Cypselidarum dona diis consecrata.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

102.a
[]
p. 140
V, 5, 9:Γίναται δὲ μεταβολὴ τῶν ὀλιγαρχιῶν καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν εἰρήνῃ· ἐν μὲν πολέμῳ διὰ τὴν πρὸς τὸν δῆμον ἀπιστίαν στρατιώταις ἀναγκαζομένων χρῆσθαι· γὰρ ἂν ἐγχειρίσωσιν, οὗτος πολλάκις γίνεται τύραννος, ὥσπερ ἐν Κορίνθῳ Τιμοφάνης.] [Fit porro etiam et in bello et in pace oligarchiarum mutaion: in bello quidem dum propterea quod populi fidem habent suspectam, militibus externis coguntur uti: cui enim exercitum tradidernt, hic saepenumero tyrannus efficitur, quemadmodum Corinthi Timophanes.]De Periandro cf. Diog. L. I, 99: Καὶ Ἀριστοτέλης μὲν τὸν Κορίνθιόν (sc. Περίανδρον) φησιν εἶναι τὸν σοφόν (quem Ambraciotam Periandrum fuisse opinatus est Neanthes.)

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΜΕΓΑΡΕΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

103.

p. 140
Strabo VII, p. 322:Ἐν δὲ τῇ τῶν Αἰτωλῶν (πολιτείᾳ Ἀριστοτέλης) τοὺς νῦν Λοκροὺς Λέλεγας καλεῖ· κατασχεῖν δὲ καὶ τὴν Βοιωτίαν αὐτούς φησιν· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ Ὀπουντίων καὶ Μεγαρέων (πολιτείᾳ). In Aetolorum Rep. Aristoteles quos nunc Locros dicimus Leleges appellat, tenuisseque etiam Boeotiam eos referi. Similia habet etiam in Opuntiorum et in Megarensium Republica.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

104.
[]
p. 140
[Arist. Pol. V, 4, 5:Tyrannidem occupavit Θεαγένης ἐν τοῖς Μεγάροις τῶν εὐπόρων τὰ κτήνη ἀποσφάξας, λαβὼν παρὰ τὸν ποταμὸν ἐπινέμοντας. [Tyrannidem occupavit Theagenes Mearis, quum is locupletium pecora ad fluvium pascentia jugulasset.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

104.
[]
p. 140
V, 4, 3:Παραπλησίως δὲ καὶ ἐν Μεγάροις κατελύθη δημοκρατία· οἱ γὰρ δημαγωγοὶ, ἵνα χρήματα ἔχωσι δημεύειν, ἐξέβαλλον πολλοὺς τῶν γνωρίμων, ἕως πολλοὺς ἐποίησαν τοὺς φεύγοντας· οἱ δὲ κατιόντες ἐνίκησαν μαχόμενοι τὸν δῆμον καὶ κατέστησαν τὴν ὀλιγαρχίαν. Συνέβη δὲ ταὐτὸν καὶ περὶ Κύμην ἐπὶ τῆς δημοκρατίας ἣν κατέλυσε Θρασύμαχος. [Similiter et quae Megaris erat democratia dissoluta est: nam populi ductores ut bona prinatorum publicare possent, multos nobiles e civitate exterminarunt usque eo donec magnum exulum numerum fecerunt. Illi autem in civitatem ab exilio reversi signis collatis populum superarunt et oligarchiam ex democratia fecerunt. Idem porro Cumis accidit, qua in urbe democratiam Thrasymachus funditus delevit.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

104.
[]
p. 140
V, 2, 6: Μεγαρέων (δημοκρατία διεφθάρη) δι ̓ ἀταξίαν καὶ ἀναρχίαν ἡττηθέντων. [Megarensium democratia, quum propter rerum et imperio perturbationem superati essent, deleta est.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

104.
[]
p. 140
IV, 12, 10:Ἐν Μεγάροις ἐκ τῶν συγκατελθόντων καὶ συμμαχεσαμένων πρὸς τὸν δῆμον (sc. τὰς ἀρχὰς καθιστᾶσιν).] [Megaris ex iis qui una ab exilio reverterunt unaque adversus populum decertarunt (magistratus constituunt).]De his omnibus v. Müller. Dor. II, p. 166 sqq.
141

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΧΑΛΚΙΔΕΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

105.

p. 141
Strabo X, p. 445, de Euboea:Οὐ μόνον δὲ Μάκρις ἐκλήθη νῆσος, ἀλλὰ καὶ Ἀβαντίς. Φησὶ δ ̓ Ἀριστοτέλης ἐξ Ἄβας τῆς Φωκικῆς Θρᾷκας ὁρμηθέντας ἐποικῆσαι τὴν νῆσον, καὶ ἐπονομάσαι Ἄβαντας τοὺς ἔχοντας αὐτήν· οἱ δὲ ἀπὸ ἥρωός φασι, καθάπερ καὶ Εὔβοιαν ἀπὸ ἡρωίνης. Euboea insula non modo Macris appella batur, sed etiam Ahantis. Aristoteles dicit ex Aba Phofectos Thraces frequentasse insulam, unde incolae nuncupati sint.Res nota. Loci nostri meminit Müller. Min. p. 386. Ceterum num haec in Chalcidensium, aut in alius urbis Euboeicae Republica dicerit Aristoteles, aut seorsum singularum urbium Rebusp. Praemiserit, in medio relinquendum.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

106.

p. 141
Strabo X, p. 447:Αἱ οὖν πόλεις αὗται (sc. τῆς Εὐβοίας) διαφερόντως αὐξηθεῖσαι καὶ ἀποικίας ἔστειλαν ἀξιολόγους εἰς Μακεδονίαν. Ἐρέτρια μὲν γὰρ συνῴκισε τὰς περὶ Παλλήνην καὶ τὸν Ἄθω πόλεις· δὲ Χαλκὶς τὰς ὑπὸ Ὀλύνθῳ, ἃς Φίλιππος διελυμήνατο, καὶ τῆς Ἰταλίας τε καὶ Σικελίας πολλὰ χωρία Χαλκιδέων ἐστιν. Ἐστάλησαν δὲ αἱ ἀποικίαι αὗται, καθάπερ εἴρηκεν Ἀριστοτέλης, ἡνίκα τῶν Ἱπποβοτῶν καλουμένη ἐπεκράτει πολιτεία· προέστησαν γὰρ αὐτῆς ἀπὸ τιμημάτων ἄνδρες ἀριστοκρατικῶς ἄρχοντες. Hae urbes majorem in modum auctae colonias etiam insignes in Macedoniam miserunt. Nam Eretria urbes circa Pallenam et Atho condidit; Chalcis Olyntho vicinas, quas Philippus delevit. Quin et in Italia et in sicilia multae sunt Chalicidensium coloniae, quas deductas esse Aristoteles dicit, quo tempore Hippobotae, qui dicebantur, rempubliram tenebant: hi enim Chalcide censu lecti aristocratice eam administrabant.Ἱπποβόται ἐκαλέοντο οἱ παχέες τῶν Χαλκιδέων, Herodot. V, 77; πλούτῳ καὶ δόξῃ διαφέροντες, Plutarch. Pericl. c. 23. Cf. fr. 109. Hermann. Antii. Gr. § 57 et 81. — «Ceterum ipsius Aristotelis mater ex eorum fuit stirpe, qui e Chalcide Stagira coloniam duxerunt. Dionys. Hal. Epist. Ad Ammaeum § 5.» Neumann.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

107.

p. 141
Plutarch. Erotic. p. 760, F:Ἧκεν ἐπίκουρος (sc. Κλεόμαχος Φαρσάλιος) Χαλκιδεῦσι [μετὰ] τοῦ Θεσσαλικοῦ, Πολέμου πρὸς Ἐρετριεῖς ἀκμάζοντος· καὶ τὸ μὲν πεζὸν ἐδόκει τοῖς Χαλκιδεῦσιν ἐρρῶσθαι, τοὺς δ ̓ ἱππέας μέγα ἔργον ἦν ὤσασθαι τῶν πολεμίων· παρεκάλουν δὴ τὸν Κλεόμαχον ἄνδρα λαμπρὸν ὄντα τὴν ψυχὴν οἱ σύμμαχοι, πρῶτον ἐμβάλλειν εἰς τοὺς ἱππέας· δὲ ἠρώτησε παρόντα τὸν ἐρώμενον, εἰ μέλλει θεᾶσθαι τὸν ἀγῶνα· φήσαντος δὲ τοῦ νεανίσκου, καὶ φιλοφρόνως αὐτὸν ἀσπασαμένου καὶ τὸ κράνος ἐπιθέντος, ἐπιγαυρωθεὶς Κλεόμαχος καὶ τοὺς ἀρίστους τῶν Θεσσαλῶν συναγαγὼν περὶ αὑτὸν, ἐξήλασε λαμπρῶς καὶ προσέπεσε τοῖς πολεμίοις, ὥστε συνταράξαι καὶ τρέψασθαι τὸ ἱππικόν· ἐκ δὲ τούτου καὶ τῶν ὁπλιτῶν φυγόντων, ἐνίκησαν κατὰ κράτος οἱ Χαλκιδεῖς· τὸν μέντοι Κλεόμαχον ἀποθανεῖν συνέτυχε· τάφον δ ̓ αὐτοῦ δεικνύουσιν ἐν ἀγορᾷ Χαλκιδεῖς, ἐφ ̓ οὗ μέχρι νῦν μέγας ἐφέστηκε κίων· καὶ τὸ παιδεραστεῖν πρότερον ἐν ψόγῳ τιθέμενοι, τότε μᾶλλον ἑτέρων ἠγάπησαν καὶ ἐτίμησαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὸν μὲν Κλεόμαχον ἄλλως ἀποθανεῖν φησι, κρατήσαντα τῶν Ἐρετριέων τῇ μάχῃ· τὸν δὲ ὑπὸ τοῦ ἐρωμένου φιληθέντα, τῶν ἀπὸ Θράκης Χαλκιδέων γενέσθαι, πεμφθέντα τοῖς ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῦσιν ἐπίκουρον· ὅθεν ᾄδεσθαι παρὰ τοῖς Χαλκιδεῦσιν, παῖδες, οἳ καρίτων τε καὶ πατέρων λάχετ ̓ ἐσθλῶν, μὴ φθονεῖθ ̓ ὥρας ἀγαθοῖσιν ὁμιλίαν· σὺν γὰρ ἀνδρείᾳ καὶ λυσιμελὴς Ἔρως ἐπὶ Χαλκιδέων θάλλει πόλεσιν. Ἄντων ἦν ὄνομα τῷ ἐραστῇ, τῷ δὲ ἐρωμένῳ Φίλιστος, ὡς ἐν τοῖς Αἰτίοις Διονύσιος ποιητὴς ἱστόρησε. Flagrante inter Chalcidenses et Eretrienses bello, Chalcidensibus auxilio venerat cum Thessalorum copiis Cleomachus. Videbantur autem Chalcidenses peditatu satis valere, sed equites hostium pellere magi erat arduique reslaboris: itaque Cleomachum socii hortabantur, magno virum animo, ut primus equtatum hostilem Invaderet. Is ex amasio qui una aderat quaesivit, spectatorne esse certaminis vellet: quumque affirmasset juvenis, blandeque exosculatus galeam ei imposuisset, elato jam animo Cleomachus, Thessalorum optimis ad se coliectis, alacriter in hostem irruit, ita ut equitatum eorum conturbaret atque disjiceret: fugaque exinde etiam gravis armaturae militum facta, vi Chalcidenses victoriam obtinuerunt, Cleomacho tamen in pugna interfecto. Ejus sepulchrum in foro monstrant Chalcidenses, cui etiamnum magna insistit columna; quumque antea masculum amorem vituperassent, tum aliis magis amplexi sunt atque honoravernt. Alioquin Aristoteles Cleomachum quidem esse mortuum scribit, quum pugna vicisset Eretrienses: eum vero, cui osculum amasius dederit, fuisse de Chalcidensibus e Thracia, missum auxilio Chalcidensibus Euboeensibus; itaque cani apud Chalcidenses: O gratia patribusque fortibus quibus obtigit nitere, vestrum nolite bonis negare florem: nam cum virtute simul cythereius celebrat puer urbes Chalcidicas Dionysius poeta in Aetiis, Antonem amatoris, amasii nomen Philistum prodit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

107.

p. 141
Allata procul dubio e nostro Aristotele fluxerunt, quanquam alius Aristoteles, Chalcidensis patria, de rebus Euboeae librum scripserat, teste Harpocratione v. Ἄργουρα:Ἔστι δὲ πόλις τῆς Εὐβοίας ἐν τῇ Χαλκιδικῇ κειμένη, ὡς Ἀριστοτέλης Χαλκιδεὺς ἐν τῷ Περὶ Εὐβοίας [Argura, Euboeae urbs in Chalcidensum regione, ut Aristoteles Chalcidensis ait in libro De Euboea.](Cf. Steph. Byz. s. v.: Τόπος Εὐβοίας, ὅπου δοκεῖ τὸν Πανόπτην Ἑρμῆς πεφονευκέναι. Apollodor. fr. 152). Schol. Apollon. Rh. I, 558: Σουίδας καὶ Ἀριστοτέλης, οἱ περὶ Εὐβοίας πεπραγματευμένοι, et alii (quos v. in fr. 6 Dionysii Chalcidensis) de matre Achillis aliter ac vulgo fit statuunt. Fortasse Aristoteles Chlcidensis erat Pepli auctor.
142ARISTOTELIS FRAGMENTA

108.
[]
p. 142
[Arist. Pol. V, 3, 6:Ἐν Χαλκίδι Φόξον τὸν τύραννον μετὰ τῶν γνωρίμων δῆμος ἀνελὼν εὐθὺς εἴχετο τῆς πολιτείας. [Chalcide populus, quum Phoxum tyrannum cum illustribus et claris viris sustulisset, continuo se ad politiam contulit atque applicavit.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

108.
[]
p. 142
V, 10, 3:(Μεταβάλλει) καὶ εἰς ὀλιγαρχίαν (τυραννίς), ὥσπερ ἐν Χαλκίδι Ἀντιλέοντος.] [Transfertur tyrannis et in oligarchiam, ut in Chalcide tyrannis Antileontis.]De oligarchia Chalcidensium cf. fr. 109.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΕΡΕΤΡΙΕΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

109.
[]
p. 142
[Arist. Pol. IV, 3, 2:Ἐπὶ τῶν ἀρχαίων χρόνων ὅσαις πόλεσιν ἐν τοῖς ἵπποις δύναμις ἦν, ὀλιγαρχίαι παρὰ τούτοις ἦσαν. Ἐχρῶντο δὲ πρὸς τοὺς πολεμίους ἵπποις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας, οἷον Ἐρετριεῖς καὶ Χαλκιδεῖς καὶ Μάγνητες οἱ ἐπὶ Μαιάνδρῳ καὶ τῶν ἄλλων πολλοὶ περὶ τὴν Ἀσίαν. [Priscis illis temporibus, quibus civitibus potentia in equitatu consistebat, apud has erant oligarchiae. Utebantur autem equis in hostes quos habebant finitimos, v. g. Eretrienses et Chalcidenses, et Magnetes qui Maeandrum accolebant et multi alli Asiae populi.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

109.
[]
p. 142
Pol. V, 5, 10:Γίνονται δὲ στάσεις καὶ ἐκ τοῦ περιωθεῖσθαι ἑτέρους ὑφ ̓ έτέρων τῶν ἐν τῇ ὀλιγαρχίᾳ αὐτῶν, καὶ καταστασιάζεσθαι κατὰ γάμους δίκας· οἷον ἐκ γαμικῆς μὲν αἰτίας αἱ εἰρημέναι πρότερον· καὶ τὴν ἐν Ἐρετρίᾳ δ ̓ ὀλιγαρχίαν τὴν τῶν ἱππέων Διαγόρας κατέλυσεν ἀδικηθεὶς περὶ γάμον.] [Oriuntur etiam seditiones ex mutuis offensis quas pauci dominantes inter se exercent, dum matrimonii judiciorumve causa simultates per factiones suscipiunt, v. gr. Ex causa nuptiali seditiones quas ante diximus, ortae sunt. Oligarchiam porro Eretiensem, quam equites obtinebant, Diagoras sustulit, accepta injuria in negotio matrimonii.]Cf. de Eretria fr. 106.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΩΡΕΙΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

109.a
[]
p. 142
[Arist. Pol. V, 2, 9:Μεταβάλλουσι δ ̓ αἱ πολιτεῖαι καὶ ἄνευ στάσεως ... δι ̓ ὀλιγωρίαν, ὅταν ἐάσωσιν εἰς τὰς ἀρχὰς τὰν κυρίας παριέναι τοὺς μὴ τῆς πολιτείας φίλους, ὥσπερ ἐν Ὡρεῷ κατελύθη ὀλιγαρχία τῶν ἀρχόντων γενομένου Ἡρακλεοδώρου, ὃς ἐξ ὀλιγαρχίας πολιτείαν καὶ δημοκρατίαν κατεσκεύασεν.] [Mutantur porro respblicae etiam sine seditione per incuriam, quum eos qui a reipublicae forma alieno sunt animo ad amplissimos magistratus pervenire sinunt: quemadmodum Orei sublata oligarchia est eo quod Heracleodorus in praetorum collegium cooptatus fuerat, qui ex oligarchia politiam et democratiam fecit.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΕΣΤΙΑΙΕΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

109.b
[]
p. 142
[Id. Pol. V, 3, 2:Ὅλως δὲ αἱ τῶν γνωρίμων στάσεις συναπολαύειν ποιοῦσι καὶ τὴν ὅλην πόλιν· οἶον ἐν Ἑστιαίᾳ συνέβη μετὰ τὰ Μηδικὰ, δύο ἀδελφῶν περὶ τῆς πατρῴας νομῆς διενεχθέντων· μὲν γὰρ ἀπορώτερος, ὡς οὐκ ἀποφαίνοντος θατέρου τὴν οὐσίαν οὐδὲ τὸν θησαυρὸν, ὃν εὗρεν πατὴρ, προσήγετο τοὺς δημοτικοὺς, δ ̓ ἕτερος ἔχων οὐσίαν πολλὴν τοὺς εὐπόρους.] [Omnino autem optimatium seditiones totam civitatem in eandem fraudem trahunt: quale illud est quod Hestiaeae accidit post bellum Medicum, nato inter duos fratres de bonoru paternorum divisiione dissidio. Nam is, cujus res familiaris erat engustior, quum alter rem a patre relictam non exhiberet, neque thesaurum, quem pater invenerat, proferret. Populares sibi adiunxit; alter rei familiaris copiis abundans, locupletes.]
110

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΘΗΒΑΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

110.

p. 110
Zenob. VI, 17:Τί οὐκ ἀπήγξω, ἵνα Θήβησιν ἥρως γένῃ; Ταύτης Πλάτων ἐν Μενέλεῳ μέμνηται. Φασὶ δὲ ὅτι ἐν Θήβαις οἱ ἑαυτοὺς ἀναιροῦντες οὐδεμιᾶς τιμῆς μετεῖχον. Καὶ Ἀριστοτέλης δέ φησι περὶ Θηβαίων τὸ αὐτὸ τοῦτο, ὅτι τοὺς αὐτόχειρας ἐαυτῶν γινομένους οὐκ ἐτίμων. Τὸ οὖν Ἵνα ἥρωςγένῃ κατ ̓ εὐφημισμὸν εἴρηται. Quidni te suspendisti, Thebis ut heros fias? Hujus Plato in Menelao meminit. Referunt enim Thebis mortem qui sibi conscisceret, infamem habitum. Idem de Thebanis Arisstoteles quoque commemorat, nempe qui sibi manus attulissent, nullo in honore fuisse. Illud itaque, ut heros fias, per euphemismum dictum est.Eadem Plutarch. Prov. 47, Suidas, Photius.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

111.

p. 110
Plutarch. Pelopid. c. 18, ubi de ἱερῷ λόχῳ Thebanorum sermo est:Ἔνιοι δέ φασιν ἐξ ἐραστῶν καὶ ἐρωμένων γενέσθαι τὸ σύστημα τοῦτο .... Λέγεται δὲ καὶ τὸν Ἰόλεων τοῦ Ἡρακλέους ἐρώμενον ὄντα καινωνεῖν τῶν ἄθλων καὶ παρασπίζειν. Ἀριστοτέλης δὲ καθ ̓ αὑτὸν ἔτι φησὶν ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Ἰόλεω τὰς καταπιστώσεις ποιεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους καὶ τοὺς ἐραστάς. Εἰκὸς οὖν καὶ τὸν λόχον ἱερὸν προσαγορεύεσθαι, καθότι καὶ Πλάτων ἔνθεον φίλον τὸν ἐραστὴν προσεῖπε. Nonnulli tradunt cohortem eam ex iis conflatam qui se mutuo amarent ... Ferunt etiam lolaum Herculis amasium ma cum eo certamina obiisse, auxiliumque tulisse amatori. Et Aristoteles sua etiam aetate ait apud sepulcrum Iolai amatores et amasios mutua se fide obligare. Consentaneum itaque est, ea ratione cohortem sacram nominatem qua Plato amatorem divini amici nomine insignt.De Iolai tumulo, gymnasio, ludis v. Pausan. IX, 23. Boeckh. Ad Pindar. Olymp. VII, 23. IX, 99, coll. Pyth. IX, 99; Nem. IV, 20, ibique schol. — De ἱερῷ λόχῳ ν. Quos laudat Hermann. Antiqq. gr. § 181, 2, coll. Müller. Dor. II, 297.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

112.
[]
p. 110
[Arist. Pol II, 9, 6:Ἐγένετο δὲ καὶ Φιλόλαος Κορίνθοις νομοθέτης Θηβαίοις. Ἦν δ ̓ Φιλόλαος τὸ μὲν γένος τῶν Βακχιαδῶν, ἐραστὴς δὲ γενόμενος Διοδλέους τοῦ νικήσαντος Ὀλυμπίασιν, ὡς ἐκεῖνος τὴν πόλιν ἔλιπε, διαμισήσας τὸν ἔρωτα τὸν της μητρὸς Ἁλκυόνης, ἀπῆλθεν εἰς Θήβας, κἀκεῖ τὸν βίον ἐτελεύτησαν ἀμφότεροι· καὶ νῦν ἔτι δεικνύουσι τοὺς τάφους αὐτῶν ἀλλήλοις μὲν εὐσυνόπτους ὄντας, πρὸς δὲ τὴν τῶν Κορινθίων χώραν τοῦ μὲν συνόπτου, τοῦ δ ̓ οὐ σθνόπτου. Μυθολογοῦσι γὰρ αὐτοὺς οὕτω τάξασθαι τὴν ταφὴν, τὸν μὲν Διοκλέα, διὰ τὴν ἀπέχθειαν τοῦ πάθους, ὅπως μὴ ἄποπτος ἔσται Κορινθία ἀπὸ τοῦ χώματος, τὸν δὲ Φιλόλαον, ὅπως ἄποπτος. ᾬκησαν μὲν οὖν διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν παρὰ τοῖς Θηβαίοις, νομοθέτης δ ̓ αὐτοῖς ἐγένετο Φιλόλαος περί τ ̓ ἄλλων τινῶν καὶ περὶ τῆς παιδοποιίας, οὓς καλοῦσιν ἐκεῖνοι νόμους θετικούς· καὶ τοῦτ ̓ ἐστὶν ἰδίως ὑπ ̓ ἐκείνου νενομοθετημένον, ὅπως ἀριθμὸς σώζηται τῶν κλήρων.] [Fuit et Philolaus Corintthius Thebanis legum auctor. Erat autem Plulolaus ex Bacchiadarum genere; sed quum Dioclis ejus, qui vicit Olympia, amator esset, ille autem insanum matris Halcyonae amorem aspernatus ac detestatus urbem reliquisset, Thebas una cum eo profectus est, ibique ambo mortui sunt, atque etiam nunc eorum sepulcra ostendunt, ita posita, ut alterum quidem ex altero facile conspici possit; ut alterum quidem ex altero facile conspici possit; sed Corinthiorum agro alterum sit in conspectu positum, alterum non sit. Fabulantur enim eos ita sua sepulcra fieri ac locari jussisse: Dioclem quidem propter odium casus infandi, ut ne ex sepulcri aggere ager Corinthius prospici posset; Philolaum autem ita, ut, posset. Habitabant igitur propter talem causam apud Thebanos. Leges autem iis scripsit Philolaus, quum de quibusdam aliis rebus, tum de adoptione liberorum, quas vocant illi leges adoptivas. Atque hoc proprie legibus illis constitutum est, ut bonorum, quae cuique sorte obtigissent, numerus servaertur.]ν. Μüller. Min. p. 407 sq., Dor II, p. 200.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

113.
[]
p. 110
[Id. Pol. V, 5, 10:Ἐκ δὲ δικαστηρίου κρίσεως ἐν Ἡρακλείᾳ στάσις ἐγένετο καὶ ἐν Θήβαις ἐπ ̓ αἰτίᾳ μοιχείας, δικαίως μὲν στασιωτικῶς δὲ ποιησαμένων τὴν κόλασιν, τῶν μὲν ἐν Ἡρακλείᾳ κατ ̓ Εὐρυτίωνος, τῶν δ ̓ ἐν Θήβαις κατ ̓ Ἀρχίου· ἐφιλονείκησαν γὰρ αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ, ὥστε δεθῆναι ἐν ἀγορᾷ ἐν τῷ κύφωνι.] [Seditio quae Heracleae exarsit, ex judiciali sententia orta est; et ea quod ob crimen adulterii poenas justas quidem, sed factiose sumpsissent, Heracleenses quidem de Eurytione, Thebani autem de Archia: odio enim suo pervicerunt ejus inimici, ut in foro vinctus numellae adstringeretur.]«Perizonius huc retulit narrationem Aeliani V. H. XI, 7: Συνέβη τινὰ μοιχὸν ἁλῶναι ἐν Θεσπιαῖς, εἶτα ἤγετο διὰ τῆς ἀγορᾶς δεδεμένος· ἀφείλοντο οὖν αὐτὸν οἱ ἑταῖροι· ἐξήφθη οὖν στάσις καὶ συνέπεσε γενέσθαι φόνους πολλούς. Is praeterea nomen urbis in alterutro scriptore vitiosum esse suspicatur. Potest tamen fieri ut Archias fuerit Thebanus, Thespiis autem in adulterio deprehensus et punitus fuerit.» SCHNEIDER.
144ARISTOTELIS FRAGMENTA

114.
[]
p. 144
[Id. Pol. VI, 4, 5:Τὴν δὲ μετάδοσιν γίνεσθαι (δεῖ) τῷ πλήθει τοῦ πολιτεύματος ἤτοι ... τοῖς τὸ τίμημα κτωμένοις, καθάπερ Θηβαίοις, ἀποσχομένοις χρόνον τινὰ τῶν βαναύσων ἔργων. [Communicari cum multitudine reipublicae administrtio debet ut, quemadmodum antea dictum est, cum iis qui censum justum nacti fuerint, aut moer Thebanorum cum iis, qui certo tempore ab opificiis abstinuerint.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

114.
[]
p. 144
Pol. III, 3, 4:Ἐν Θήβαις δὲ νόμος ἦν τὸν δέκα ἐτῶν μὴ ἀπεσχημένον τῆς ἀγορᾶς μὴ μετέχειν ἀρχῆς. Thebis lex erat, ne, qui non decem annos foro rerum venalium abstinuisset, magistratum capere posset.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

114.
[]
p. 144
Pol. V, 2, 6:Διὰ καταφρόνησιν δὲ καὶ στασιάζουσι καὶ ἐπιτίθενται ... ἐν ταῖς δημοκρατίαις οἱ εὔποροι καταφρονήσαντες τῆς ἀταξίας καὶ ἀναρχίας, οἷον καὶ ἐν Θήβαις μετὰ τὴν ἐν Οἰνοφύτοις μάχην κακῶς πολιτευομένων δημοκρατία διεφθάρη.] Propter contemptum seditionem excitant et impetu facto in alios invadunt ... in democratiis locupletes contempta confusione et perturbatione rerum imperiique: cujusmodi quiddam et Thebis accidit post pugnam in Oenophytis commissam: quo tempore, quod respblica male administraretur a populo, democretia funditus oppressa est.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΟΡΧΟΜΕΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

115.

p. 144
Tzetzen ad Hesiod. Prooem. p. 7 sq. ed. Gsfd.:Ἀριστοτέλης γὰρ φιλόσοφος (μᾶλλον δὲ οἶμαι τοὺς Πάπλους συνταξας) ἐν τῇ Ὀρχομενίων πολιτείᾳ Στησίχορον τὸν μελοπολιὸν εἶναί φησι υἱὸν Ἡσιόδου, ἐν τῆς Κλυμένης αὐτῷ γεννηθέντα τῆς Ἀμφιφάνους καὶ Τανύκτορος ἀδελφῆς, θυγατρὸς δὲ Φηγέως. Aristoteles philosophus (vel potius, mea quidem sententia, Pepli auctor) in Orchomeniorum Republica Stesichorum lyrioum ait filium esse Hesiodi e Clymene natum, Amphiphanis et Ganyctoris sorore, Phegeique filia.— Κλυμένης.] Mss. Κτημένης. «Emendavimus post Wyttenbach. Ad Plutarch. p. 162 ex Proclo ad Ἔργ. 268.» GAISF.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

115.

p. 144
Proclus ad Hesiod. Op. Et D. 631:Ἀοίκητον δὲ αὐτὸ (Ascram oppidulum) Πλούταρχος ἱστορεῖ καὶ τότε εἶναι, Θεσπιέων ἀνελόντων τοὺς οἰκοῦντας, Ὀρχομενίων δὲ τοὺς σωθέντας δεξαμένων· ὅθεν καὶ τὸν θεὸν Ὀρχομενίοις προστάξαι τὰ Ἡσιόδου λείψανα λαβεῖν, καὶ θάψαι παρ ̓ αὐτοῖς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης φησὶ, γράφων τὴν Ὀρχομενίων πολιτείαν. Ascram etiam tune desertam fuisse Plutarchus narrat, incolis a Thespiensibus trucidatis, iispue qui stragem effugernt, ab Orchomeniis in urbem receptis. Unde etiam deum Orchomeniis imperasse, ut Hesiodi reliquiis potirentur easque apud ipsos sepulcro conderent. Tradit hoc etiam Aristoteles, qui Orchomeniorum rempublicam scripsit.Cf. Tzetzes l. l.: Ὀρχομένιοι δὲ ὕστερον κατὰ χρησμὸν ἐνεγκόντες τὰ Ἡσιόδου ὀστᾶ θάπτουσιν ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ, καὶ ἐπέγραψαν τάδε· Ἄσκρη μὲν πατρὶς πολυλήῖος, ἀλλὰ θανόντος ὀστέα πληξίππων γῆ Μινυῶν κατέχει Ἡσιόδου, τοῦ πλεῖστον ἐν ἀνθρώποις κλέος ἐστὶν, ἀνδρῶν κρινομένων ἐν βασάνοις σοφίης. Ἐπέγραψε δὲ καὶ Πίνδαρος· Χαῖρε δὶς κτλ. Pausan. IX, 38, 3, ubi idem epigramma affertur.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

115.

p. 144
Appendix Proverb. IV, 92, p. 456 ed. Leutssch. Et Schneidew.:Τὸ Ἡσιόδειον γῆρας: Ἀριστοτέλης ἐν Ὀρχομενίων πολιτείᾳ δὶς τεθάφθαι φησὶ τὸν Ἡσίοδον, καὶ ἐπιγράμματος τοῖδε τυχεῖν· Χαῖρε δὶς ἡβήσας καὶ δὶς τάφου ἀντιβολήσας, Ἡσίοδ ̓, ἀνθρώποις μέτρον ἔχων σοφίης· παρόσον τό τε γῆρας ἀπέβη, καὶ δὶς ἐτάφη. Aristoteles in Orchomeniorum rep. Hesiodum dicit his sepultum, atque hocce nactum epigramma esse: Salve, iterum pubescens as bis condite, salve, Hesiode, humanae qui modus es sophiae.Pindaro epigramma triuit cum schol. Etiam Suidas. V. Boeckh. Explic. Pindar. p. 554. Ceterum Tzetzes quum epigramma ex Aristotelis libis De rebuspublicis allatum reperiret, ejusmodi epigrammata vero sciebat legi in Peplo Aristotelis, pro judicii levitate sua putavit ipsum istud de Hesiodo epigramma e Peplo petitum esse. Ac ne. scio an revera etiam in Peplo legere erat. Certe novit epigramma nostrum Pepli auctor, qui ita consarcinavit epitaphium Ascalaphi: Ἀσκαλάρου Τροίῃ φθιμένου καὶ Ἰαλέμοιο, ὀστέα πληξίππων γῆ Μινυῶν κατέχει. Ceterum recte, puto, Tzetzes Pepli auctorem a Rerumpulicarum scriptore diversum esse censet. Quanquam aliter visum Schneidewino (Philologus, fasc. 1 init.)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

116.

p. 144
Pollux X, 165:Καὶ ὅταν ἐν Ἀχαρνεῦσιν εἴπῃ Ἀριστοφάνης ἀχάνας χρυσίου, τὸ ἀγγεῖον ἴσως Περσικόν· ἔνιοι δὲ τὴν θεωρικὴν κίστην οὕτω κακλῆσθαι νομίζουσιν· ἐν δὲ Ἀριστοτέλους Ὀρχομενίων πολιτείᾳ μέτρον ἐστὶ τετταράκοντα πέντε μεδίμνους χωροῦν Ἀττικούς. Achane in Aristotelis Republica Orchomeniorum mensura est, quae continet quadraginta quinqua modios Atticos.Cf. Schol. Aristoph. Acharn. 108: Ἀχάνη μέτρον ἐστὶ Περσικὸν, ὥσπερ ἡ ἀρτάβη παρ ̓ Αἰγυπτίοις· ἐχώρει δὲ μεδίμνους Ἀττικοὺς μέ, ὡς μαρτυρεῖ Ἀριστοτέλης. Cf. Wurm. De ponderum etc. ratione, p. 133. Müller. Min. p. 18 sq.
145

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΩΡΩΠΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

117.

p. 145
Stephan. Byz. v. Ὠρωπός:Ἀριστοτέλης γοῦν τὸν Ωρωπὸν Γραῖάν φησι λέγεσθαι· δὲ Γραῖα τόπος τῆς Ὠρωπίας πρὸς τῇ θαλάσσῃ κατ ̓ Ἐρετρίας καὶ Εὐβοίας κεμένη. Oropum Aristoteles Graeam nominari dicit. Graea vero locus est Oropiorum regionis, ad mare situs ex adverso tretriae et Euboeae.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

117.

p. 145
Eustathius ad II. B, 498, p. 266, 22:Ἀριστοτέλης Τραῖνα λέγει τὴν νῦν Ὠρωπόν· τὸ δὲ τῆς κλήσεως αἴτιον ἀπὸ Γραίας τῆς Μελεδῶνος. Aristeles Graeam dicit quae nunc Oropus dicitur.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

117.

p. 145
Stephan. Byz:Τάναγρα ... ἢν Ὅμηρος (ΙΙ. Β, 498) Γραῖαν καλεῖ διὰ τὸ πλησίον εἶναι ... Τὴν δὲ Γραῖαν ἔνιοι λέγουςι τὸ νῦν τῆς Θηβαικῆς καλούμενον ἕδος· τινὲς δὲ τὴν Ταναγραίαν, ὧν εἷς ἐστὶ καὶ Καλλίμαχος· Ἀριστοτέλης δὲ Τραῖαν τὴν νῦν Ὠρωπόν. Ἔστι δὲ τόπος τῆς τῶν Ὠρωπίων πόλεως πρὸς τῇ θαλάττῃ. Graeam, urbem vetustissimam, inter Tanagram et Oropum, e regione Eretriae sitam fuisse atque sic utramque urbem nominis istius honorem ad se trahere studuisse statuit Müller. Min. p. 492 coll. p. 212. Cum Aristotele facere videtur Strabo IX, p. 404: Ἡ Γραῖα δ ̓ ἐστὶ τόπος Ὠρώπου πλησίον. Ceteri favent Tanagraeis. Testimonia v. in Stephan. Thes. v. Γραῖα. Cf. qui Oropi historiam contexere studuerunt, Dodwellus, et nuper Fuhrius. Ad Dicaearchi Βίον Ἑλλ.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΟΠΟΥΝΤΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

118.

p. 145
Schol. Pindar. Ol. IX, 86:Ὀποῦντος ἦν θνγάτηρ Ἠλείων βασιλέως, ἣν Ἀριστοτέλης Καμβύσην καλεῖ· διὰ τούτων οὖν Πίνδαρος τὴν Πρωτογένειάν φησιν ἐξ Ἤλιδος ἁρπασθεῖσαν εἰς Μαίναλον τῆς Ἀρκαδίας ὄρος κομισθῆναι ὑπὸ Διός· (Μαίναλος δὲ ὄρος Ἀρκαδίας καὶ πόλις·) ἐνταῦθα μιχθεὶς αὐτῇ Ζεὺς ἤνεγκε τῷ Λοκρῷ, ἵν ̓ ὡς ἑαυτοῦ ἀναθρέψῃ τὸν γεννηθέντα· ἀφ ̓ οὗ τῶν Λοκρῶν χώρα, ἧς Λοκρίδος μητρόπολις Ὀποῦς. Opuntis, Eleorum regis, filia erat, quam Aristoteles Cambysen (Cabyen) nominat. Aliis vocatur Protogenia). Secundum haec igitur Pindarus Protogeniam ait ex Elide raptam In Maenalum Arcadiae montem a Jove transportatam esse lhique amplexum eam Jovem duxisse deinde ad Locram, ut is educaret genitum (Locrum sc. allerum), a quo nomen accepit terra Locrorum, quorum metropolis Opus est.V. Boeckh. Ad 1. Pindari p. 191. Ceterum nomen Καμβύσην corruptum fuerit. Rectius, puto, Plutarchus Qr. gr. 15 pro Cambyse habet Cabyen: Φυσκίου τοῦ Ἀμφικτύονος υἱὸς ἦν Λοκρός· ἐκ δὲ τούτου καὶ Καβύης Λοκρός.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

119.

p. 145
Strabo VII, p. 321:(Ἀριστοτέλης) τοὺς νῦν Λοκροὺς Λέλεγας καλεῖ. Qui nunc Locri vocantur Leleges esse Aristoteles dicit.V. fr. 103 et 127.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

120.

p. 145
Harpocratio:Ἄμφισσα, πόλις τῆς Λοκρίδος. Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ὀπουντίων πολιτείᾳ οὕτω λέγει· «Ἀνδραίμων δὲ ἦν οἰκιστής, Ἄμφισσαν δ ̓ ὠνόμασαν διὰ τὸ περιέχεσθαι [ἀμφέχεσθαι] τὸν τόπον ὄρεσιν.» Aristoteles in Opuntiorum rep. Ait: «Andraemon vero fuit conditor (Amphissoe urbis); Amphissa vero urbs nuncupata est propterea quod circumdatus locus montibus erat.»Aliter Pausan. X, 38.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

121.

p. 145
Hesych.:Ἄστιετος, Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ὀπουντίων πολιτείᾳ. Aspelus Achilles in Epiro cognominatur, ut Aristoteles in Opuntiorum rep. Tradit.Cf. Plutarch. Pyrrho, c. 1: Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ τιμὰς ἰσοθέους ἔσχεν, Ἄσπετος ἐπιχωρίῳ φωνῇ προσαγορευόμενος. De Achille locutus Aristoteles ob Patroclum Opuntium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

122.

p. 145
Choerob. ad Theodos. f. 63 ap. Bekk. Aneed. p. 1393, v. Λάδων:Τὸ Μέδων (ἔστιν δὲ κύριον ὄνομα) μὲν ποιητὴς Ὅμηρος διὰ τοῦ ντ κλίνει, οἷον Μέδοντος, τῷ λόγῳ τῶν μετοχικῶν, Ἰσαῖος δὲ ῥήτωρ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Ὀπουντίων πολιτείᾳ Μέδωνός φασιν ἀναλόγως. Isaeus rhetor et Aristoteles in Opuntiorum rep. Μέδων, Μέδωνος flectunt, contra normam.De Medone, Oiclei Locrensium regis filio, V. II. B, 727. N, 694 sqq. Eustath. Ad II. p. 277, 17.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

123.
[]
p. 145
[Aristot. Pol. III, II, I: μὲν γὰρ κατὰ νόμον λεγόμενος βασιλεὺς οὐκ ἔστιν εἶδος, καθάπερ εἴπομεν, πολιτείας· ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατηγίαν ἀίδιον, οἶον ἐν δημοκρατίᾳ καὶ ἀριστοκρατίᾳ, καὶ πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα κύριον τῆς διοικήσεως· τοιαύτη γὰρ ἀρχή τίς ἐστι καὶ περὶ Ἐπίδαμνον, καὶ περὶ Ὀποῦντα δὲ κατά τι μέρος ἔλαττον.] [Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non efficit, ut diximus, reipublicae administrandae peculiarem aliquam speciem. In omnibus enim rebus publicis contingere potest, ut sit imperium belli perpetuum, veluti in democratia et in aristocratia; et multi uni totius rei bellicae administrandae potestatem deferunt. Tale enim quoddam imperium habet civitas Epidamniorum et Opuntiorum, haec tamen aliqua ex parte angustius.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

123.
[]
p. 145
[Id. ib. 1, 4, 4:Ἐν Λοκροῖς νόμος ἐστὶ μὴ πωλεῖν, ἐὰν μὴ φανερὰν ἀτυχίαν δείξῃ συμβεβηκυῖαν, ἔτι δὲ τοὺς παλαιοὺς κλήρους διασώζειν.] Num de Opuntiis an de Epizephyriis potissimum auctor cogitaverit, incertum. Lex utrorumque ingenio accommodata. Huc posui locum, quia alio loco (II, 9, 5) Aistoteles de Italis Locris loquens expresse appellat Erizephyrios; tertio loco (V, 6,7), qui ad Locros Epizephyrios pertinet, simpliciter quidem Locri nominantur, sed res narrata talis est, ut distinetionis nota non opus esset. Ceterum cf. Müller. Dor. II, p. 200, 229.
146

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΦΩΚΕΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

124.

p. 146
Clem. Al. Strom. I, p. 334 B. p. 144, 35 Sylb.:Ἐξήκεστός τε Φωκέων τύραννος δύο δακτυλίους φορῶν γεγοητευμένους, τῷ ψόφῳ τῷ πρὸς ἀλλήλους διῃσθάνετο τοὺς καιροὺς τῶν πράξεων. Ἀπέθανεν δὲ ὅμως δολοφονηθεὶς καίτοι προσημήναντος τοῦ ψόρου, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Φωκέων πολιτείᾳ. Execestus, Phocensium tyrannus, duos gestans incantatos annulos, e sonitu, quem collisi inter se edebant, sciebat tempora rerum gerendarum: nihilominus obiit dolo interfectus, quamvis id ei praenuntiasset sonitus, ut ait Aristoteles in Rep. Phocensium.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

125.
[]
p. 146
[Aristot. Pol. V, 3, 4:Ἐν Φωνκεῦσιν ἐξ ἐπικλήρου στάσεως γενομένης περὶ Μνασέαν τὸν Μνήσωνος πατέρα καὶ Εὐθυκράτη τὸν Ὀνομάρχου, στάσις αὔτη ἀρχὴ τοὺ ἱεροῦ πολέμου κατέστη τοῖς Φωκεῦσιν.] Quum apud Phocenses ex puella patri diviti superstiti inter Mnaseam Mnesonis patrem et Euthycratem Onomarchi seditio coorta esset, haec sedtio belli sacri Phocensibus origo fuit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

126.
[]
p. 146
[Idem. Pol. V, 3, 3:Ἐν Δελφοῖς, ἐκ κηδείας γενομένης διαφορᾶς, ἀρχὴ πασῶν ἐγένετο τῶν στάσεων τῶν ὕστερον· μὲν γὰρ οἰωνισάμενος τι σύμπτωμα, ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν νύμφην, οὐ λαβὼν ἀπῆλθεν· οἱ δ ̓ ὡς ὑβρισθέντες ἐνέβαλον τῶν ἱερῶν χρημάτων θύοντος, κἄπειτα ὡς ἱερόσυλον ἀπέκτειναν. Delphis orta ex affinitate dissensio fons et principium omnium, quae posterius coortae sunt, seditionum fuit. Sponsus enim nescio quid sinistri sibi portendi omine forte oblato auguratus, quum ad sponsam venisset, ea repudiata discessit. Illi vero ut contumeliam acceptam ulciscerentur, intersit. Illi vero ut contumeliam acceptam ulciscerentur, interea dum ille sacrificaret, de supellectile sacre aliquid in canistra ejus occulte conjecerunt, deinde eum, ut sacrilegum, necaverunt.Cf. Plutarch. Praec. Pol. c. 32, 15: Ἐν Δελφοῖς ὁ μέγιστος λέγεται γενέσθαι νεωτερισμὸς ὑπὸ Κράτητος, οὗ μέλλων θυγατέρα γαμεῖν Ὀργίλαος ὁ Φάλιδος, εἶτα τοῦ κρατῆρος αὐτο· μάτως ἐπὶ ταῖς σπονδαῖς μέσου ῥαγέντος, οἰωνισάμενος, καὶ καταλιπὼν τὴν νύμφην, ἀπῆλθε μετὰ αὐτοῖς ὑποβαλὼν χρυσίον τι τῶν ἱερῶν, κατεκρήμνισε τὸν Ὀργίλαον καὶ τὸν ἀδελφὸν ἀκρίτους, καὶ πάλιν τῶν φίλων τινὰς καὶ οἰκείων, ἱκετεύοντας ἐν τῷ ἱερῷ τῆς Προναίας, ἀνεῖλε· πολλῶν δὲ τοιούτων γενομένων ἀποκτείναντες οἱ Δελφοὶ τὸν Κράτητα καὶ τοὺς συστα· σιάσαντας, ἐκ τῶν χρημάτων, ἐναγικῶν προσαγορευθέντων, τοὺς κάτω ναοὺς ἀνῳκοδόμησαν.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΙΤΩΛΩΝ. ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ. ΛΕΥΚΑΔΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

127.

p. 146
Strabo VII, p. 321:Ὅτι δὲ πλάνητες (οἱ Λέλεγες) καὶ μετ ̓ ἐκείνων (τῶν Καρῶν) καὶ χωρὶς, καὶ ἐκ παλαιοῦ, καὶ αἱ Ἀριστοτέλους Πολιτεῖαι δηλοῦσιν· ἐν μὲν γὰρ τῇ Ἀκαρνάνων φησὶ, τὸ μὲν ἔχειν αὐτῆς Κούρητας, τὸ δὲ προσεσπέριον Λέλεγας, εἶτα Τηλεβόας· ἐν δὲ τῇ τῶν Αἰτωλῶν, τοὺς νῦν Λοκροὺς Λέλεγας καλεῖ· κατασχεῖν δὲ καὶ τὴν Βοιωτίαν αὐτοὺς φησίν· ἐν δὲ τῇ Λευκαδίων καὶ αὐτόχθονα τινὰ Λέλεγα ὀνομάζει. Τούτου δὲ θυγατριδοῦν Τηλεβόαν. τοῦ δὲ παῖδας δύο καὶ εἴκοσι Τηλεβόας, ὧν τινὰς οἰκῆσαι τὴν Λευκάδα. Multum vagatos esse Leleges vel una cum Caribus vel aboque iis inde ab antiquisimis temporibus etiam Aristoteles in Politiis declarat. Etenim in Acarnanum rep. Ait, partem Acarnaniae Curetes tenere, occidentalem Leleges, deinde Teleboas. Porro in Aetolorum rep. Qui nunc Locros dicuntur Leleges nominat; eosdem etiam Boeotiam tenuisse ait. Similiter in Opuntiorum et Megaarensium rebusp. In Leucadiorum vero rep. Etiam autochthonem quendam Lelega commemorat, ejusque e filia nepotem Teleboam, hujus denique filios viginti duos Teleboas, quorum nonulli Leucadem frequentaverint.
147ARISTOTELIS FRAGMENTA

128.
[]
p. 147
[Aristot. Pol. 1, 4, 4:Apud plures lege sancitum est τοὺς παλαιοὺς κλήρους διασώζειν· τοῦτο δὲ λυθὲν καὶ περὶ Λευκάδα δημοτικὴν ἐποίησε λίαν τὴν πολιτείαν αὐτῶν· οὐ γὰρ ἔτι συνέβαινεν ἀπὸ τῶν ὡρισμένων τιμημάτων εἰς τὰς ἀρχὰς Βαδίζειν.] [Apud plures lege sancitum est, ut veteres sortes conserventur. Quo more soluto etiam apud Leucadios respublica in democraticam plane formam abiit. Jam enim non amplius fiebat ut ex eo censu, quem jussit lex, ad munera magistratus eligerentur.]V. Müller. Dor. II, p. 155.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

129.

p. 147
Etym. M. v.Ἀρκείσιος, ἥρως, πάππος Ὀδυσσέως. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Ἰθακησίων Πολιτείᾳ, τὸν Κέφαλον οἰκοῦντα ἐν ταῖς ἀπ ̓ αὐτοῦ κληθείσαις Κεφαληνίας νήσοις, ἄπαιδα ἐπιπολὺ ὄντα, ἐρόμενον τὸν θεὸν, κελευσθῆναι ἃν ἐντύχῃ θήλει συγγνέσθαι. Παραγενόμενον δὲ εἰς πατρίδα καὶ δὴ ἐντυχόντα ἄρκτῳ, κατὰ χρησμὸν συγγενέσθαι. Τὴν δὲ ἐγκύμονα γενομένην, μεταβαλεῖν εἰς γυναῖκα, καὶ τεκεῖν παῖδα Ἀρκείσιον, ἀπὸ ἄρκτου. Aristoteles in Ithacensium rep. Narrat Cephalum in Cephaleuiis, phaleuiis, quae ab ipso nominantur, insulis habitantem, quum diu liberorum expers esset, consuluisse deum, qui imperasset ei ut cum femina, quae primum fieret obviam, coiret. Reversum in patriam ursae que obviam factum, ex jussu oraculi iniisse eam. Hanc autem uterum gerentem in mulierem esse mutatam genuisseque filium, qui ἀπὸ ἄρκτου sive ab ursa nomintus sit Arcisius.Eadem ex Aristotele sine dubio narrantur in Heraclid. Pont. Pol. 37. De Cephalo cf. Heyn. ad Apollodor. II, 4, 7, et Müller. Dor. I, 232 sq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

130.

p. 147
Eustath. ad Odyss. XVI, 118, p. 1796, 41:Ἰστέον ὅτι γενεαλογοῦσι Διὸς μὲν καὶ Εὐρυοδείας Ἀρκείσιον, αὐτοῦ δὲ καὶ Χαλκομεδούσης Λαέρτην, τοῦ δὲ καὶ Ἀντικλείας Ὀδυσσέα, οὗ καὶ Πηνελόπης Τηλέμαχον, αὐτοῦ δὲ καὶ Πολυκάστης, τῆς Νέστορος, Περσέπτολιν. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν Ἰθακησίων πολιτείᾳ καὶ Ἑλλάνικος (fr. 141) δὲ Τηλέμαχόν φασι Ναυσικάαν τῆμαι τὴν Ἀλκινόου καὶ γεννῆσαι τὸν Περσέπτολιν. Nimirum genealogiam ita constituunt, ut Jovis et Euryodiae sit filius Arcisius, hujus et Chalcomedusae Laertes, hujus et Anticleae Ulysses, hujus et Penelopes Telemachus, hujus et Polycastes, Nestoris filiae, Perseptolis. Aristoteles vero in Ithacensium rep. Et Hellanicus Telemachum aiunt Nausicaam duxisse Alcinoi filiam, ex eaque genuisse Perseptolin.Eadem tan git Etym. M. p. 144, 24 v. Ἀκρείσιος. Sec. Hesiod. fr. 100 Perseptolis est filius Telemachi et Polycastes Nestore natae.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

131.

p. 147
Tzetz. Ad Lycophr. 799:Ἄριστοτέλης φησὶν ἐν Ἰθακησίων πολιτεία, Εὐρυτᾶνας ἔθνος εἶναι τῆς Αἰτωλίας, ὀνομασθὲν ἀπὸ Εὐρύτου, παρ ̓ οἷς εἶναι μαντεῖον Ὀδυσσέως. Τὸ δ ̓ αὐτὸ καὶ Νίκανδρός φησιν ἐν Αἰτωλικοῖς. Aristoteles in Ithacensium rep. Dicit Eurytanes populum esse Aetoliae, ab Euryto nominatum, apud eosque esse oraculum Ulyssis.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

132.

p. 147
Photius Lex. v.Σκύταλη, postquam de seytalae apud Lacedaemonios usu dixit, addi: Ἐχρῶντο δ ̓ αὐτῷ (deb. Αὐτῇ) καὶ ἄλλοι, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἰθακησίων πολιτείᾳ μβʹ. Scytala praeter Lacedaemonios etiam alii utehantur, uti Arisloteles ait in Ithacensium rep.E Photio eadem Suidas, ubi legitur καὶ ἀλλοίως, ὡς Ἀρ. Ε Suida Mysurus intulit in schol. Aldin. Arist. Ran. 1283. Videri possit Ithacensium Rempublicam in opere Aristotelico fuiss quadragesimam secundam. Grashofius pro μβʹ olim fuisse putat φησὶ (aptius conjiceres μνημονεύει). Litera μ siglum supraseriptum habet in cod. Gal. Photii et in Suidae cod. v.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

133.

p. 147
Plutarch. Qu. Gr. c. 14, p. 294, D:«Τίνες οἱ παρ ̓ Ἰθακησίοις Κολιάδαι; καὶ τίς Φάγιλος;» Τῷ Ὀδυσσεῖ μετὰ τὴν μνηστηροφονίαν οἱ ἐπιτήδειοι τῶν τεθνηκότων ἐπανέστησαν, μεταπεμφθεὶς δ ̓ ὑπ ̓ ἀμφοτέρων διαιτητὴς Νεοπτόλεμος, ἐδικαίωσε τὸν μὲν Ὀδυσσέα μεταναστῆναι καὶ φεύγειν ἐκ τῆς Κεφαλληνίας καὶ Ζακύνθου καὶ Ἰθάκης ἐφ ̓ αἵματι, τοὺς δὲ τῶν μνηστήρων ἑταίρους καὶ οἰκείους ἀποφέρειν ποινὴν Ὀδυσσεῖ τῶν εἰς τὸν οἶκον ἀδικημάτων καθ ̓ ἕκαστον ἐνιαυτόν. Αὐτὸς μὲν οὖν εἰς Ἰταλίαν μετέστη· τὴν δὲ ποινὴν τῷ υἱεῖ καθιερώσας, ἀποφέρειν ἐκέλευσε τοὺς ἰθακησίους. Ἠν δ ̓ ἄλφιτα, οἶνος, κηρία, ἔλαιον, ἄλες, ἱερεῖα πρεσβύτερα φαγίλων· φάγιλον δέ φησιν Ἀριστοτέλης τὸν ἀμνὸν εἶναι. Τοὺς δὲ περὶ Εὔμαιον ἐλευθερώσας Τηλέμαχος, κατέμιξεν εἰς τοὺς πολίτας, καὶ τὸ γένος ἐστὶ Κολιαδῶν ἀπ ̓ Εὐμαίου, καὶ Βουκολιῶν ἀπὸ Φιλοιτίου. Quinam sunt apud Ithacenses Coliadoe, et quis Phagilus? Adversus Ulyssem procorum ab ipso necatorum necessarii seditioniem moverunt. Arbiter ascitus ab utraque parte Neoptolemus, judicavit debere Ulyssem ut sanguine inquinatum exulare Cephallenia, Zacyntho atque Ithaca: socios autem et familiares procorum quotannis pro damno rei familiari Ulyssis illato, ei pendere mulctam. Itaque Ulysses in Italiam commigravit, mulctam filio dedicavit, eique ab Ithacensibus solvi jussit: erat autem farina, vinum, favi mellis, oleum, sal, et victimae adultiores phagilis. Ceterum Aristoteles phagilum ait esse agnum. Porro Eumaeum cum suis suis Telemachus libertate donatum civibus inserunt: estque ab Eumaeo Coliadarum genus, a Philoetio Bucoliorum.
148

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

134.

p. 148
Steph. Byz.:Ἀμύνται, ἔθνος θεσπρωτικόν. «Μένος πνείοντες Ἀμύνται»· καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Ἠπειρωτικόν. Amyntoe, populus Thesproticus. Aristoteles in Epirotarum rep.Quamquam facile suspiceris Ἀμύμνους et Ἀμύντας esse eosdem. Ceterum omnes codd. Πνείοντες Ἀμύντου.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΜΒΠΑΚΙΩΤΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

135.

p. 148
Stephan. Byz.:Δεξαμεναί, μέρος τῆς Ἀμβρακίας, ἀπὸ Δεξαμενοῦ τοῦ Μεσόλου παιδὸς καὶ Ἀμβρακίας τῆς θυγατρὸς Φόρβαντος, τοῦ Ἡλίου. Τὸ ἐθνικὸν Δεξαμεναῖος, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν τῇ Ἀμβρακιωτῶν πολιτείᾳ. Dexamenae, Ambraciae pars, a Dexameno Mesoli et Ambraciae Phorbante natae filio. Gentile Dexamenaeus, ut Aristoteles ait in Ambraciotarum rep.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

136.
[]
p. 148
[Aristot. [Pol. V. 8, 9:Ἐπεβούλευσαν δὲ καὶ Περιάνδρῳ τῷ ἐν Ἀμβρακίᾳ τυράννῳ διὰ τὸ συμπίνοντα μετὰ τῶν παιδικῶν ἐρωτῆσαι αὐτὸν εἰ ἤδη ἐξ αὐτοῦ κύει. [Insidiae etiam Periandro Ambraciae tyranno structae sunt propterea, quod inter compotandum, quum una esset puer, quem ille in deliciis habebat, quaesivisset ex eo, essetne jam ex se pragnans?]Eadem Plutarchus in Amatorio, c. 23, 5.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

136.
[]
p. 148
Pol. V, 3, 6:Ἐν Ἀμβρακίᾳ. . . Περίανδρον συνεκβαλὼν τοῖς ἐπιθεμένοις δῆμος τὸν τύραννον, εἰς ἑαυ· τὸν περιέστησε τὴν πολιτείαν. [Ambraciae populus postquam Periandrum tyrannum una cum iis, qui primi eum invaserant, exegerat, ad se reipublicae administrationem pertraxit.]V. Müller. Dor. II, p. 155.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

136.
[]
p. 148
Pol. V, 2, 9:Μεταβάλλουσι δ ̓ αἱ πολιτεῖαι καὶ ἄνευ στάσεως ... διὰ τὸ παρὰ μικρόν· λέγω δὲ παρὰ μεκρόν, ὅτι πολλάκις λανθάνει μεγάλη γινομένη μετάβασις τῶν νομίμων, ὅταν παρορῶσι τὸ μικρὸν, ὥσπερ ἐν Ἀμβρακίᾳ μικρὸν ἦν τὸ τίμημα, τέλος δ ̓ οὐθενὸς ἦρχον· ὡς ἐγγὺς ὂν μηθὲν διαφέρον τοῦ μηθὲν τὸ μικρόν.] [Mutantur respublicae etiam sine seditione ... paulatim: dico autem paulatim, quum saepe fallat civium animadversionem magna institutorum reipublicae mutatio quae fut, dum in re parva connivent et negligentes sepraebent: quemadmodum Ambraciae census erat parvus eorum qui reipublicae praeerant; ad extremum autem nullius census homines ad magistratus pronehebantur: proinde quasi parvum censum habere proximum sit aut nihil plane differat ab eo, quod est nullum habere.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΜΟΛΟΤΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

137.
[]
p. 148
[Aristot. Pol. V, 8, 5:Ad regiam evecti dignitatem sunt alii ab alias causas, alii κτίσαντες κτησάμενοι χώραν, ὥσπερ οἱ Λακεδαιμονίων βασιλεῖς καὶ Μακεδόνων καὶ Μολοττῶν. [Ad regiam evercti dignitatem sunt alii ob alias causas, alii aut urbe condita, aut propagatis imperii finibus, quemadmodum Lacedaemoniorum et Macedonum et Molossorum reges.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

137.
[]
p. 148
Pol. V, 9, 1:Διὰ γὰρ τοῦτο (sc. διὰ τὸ τὴν βασιλείαν ἄγειν ἐπὶ τὸ μετριώτερον) καὶ περὶ Μολοττοὺς πολὺν χρόνον βασιλεία διέμεινεν.] [Propter hanc causam (quod regia potestas ad mediocritatem magis adducta erat) regnum Molossorum diu incolume mansit.]De aere Dodonaeo Aristotelem laudat Suidav. Δωδωναῖον καλκ. Quare Dodonaeorum rempublicam finxit Neumannus. At comparato Stephano Byz. ν. Δωδώνη, docemur Aristoteli substituendum esse Aristidem τὸν τὰ τοῦ Πολέμωνος μεταγεγραφότα.
149

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

138.

p. 149
Schol. Apoll. Rh. IV, 983: δὲ κέρκυρα πρότερον. Μὲν Δρεπάνη ἐκαλεῖτο, εἰτα Σχερία. Ἀποδιδωσι δὲ αἰτίαν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κερκυραίων πολιτείᾳ· φησὶ γὰρ τὴν Δήμητρα φοβουμένην μὴ οἱ ἐκ τῆς Ἠπείρου ἐρχόμενοι (ἐπιχεόμενοι Steph.) ποταμοὶ ἤπειρον αὐτὴν ποιήσωσι, δεηθῆναι Ποσειδῶνος ἀποστρέψαι τὰ τῶν ποταμῶν ῥεύματα· ἐπισχεθέντων οὖν τούτων, ἀντὶ Δρεπάνης Σχερίαν ὀνομασθῆναι. Δρεπάνη δὲ ἐκαλεῖτο διὰ τὸ τὴν Δήμητρα αἰτησαμένην δρέπανον παρ ̓ Ἡραίστου, τοὺς Τιτᾶνας διδάξαι θερίζειν· εἶτα αὐτὸ κρύψαι εἰς τὸ παραθαλάσσιον μέρος τῆς νήσου, προσκλυζούσης δὲ τῆς θαλάσσης ἐξομοιωθῆναι τὴν θέσιν τῆς γῆς δρεπάνῃ. Coreyra antiquitus Drepane nominabatur, deinde Scheria. Causam rei tradit Aristoteles in Corcyraeorum rep. Dieit enim Cererem metuentem ne fluviorum Epiroticorum alluvie insula continenti jungeretur, e Neptuno petiise, ut fluviorum cursus avertert. Inhibitis igitur (ἐπισχεθέντων) fluvlis Drepanen mutato nomine Scheriam appellatam esse. Drepane vero nominabatur propterea, quod Ceres falce a Vulcano petita Titanas metere docuit, deinde autem, quum falcem in maritimo insulae loco abscondisset, maris affluxu formam insulae assimilatam falci esse.Priorem partem usque ad v. ὀνομασθῆναι repetit Stephan. Byz. v. Σχερία. Cf. Eustath. Ad Odyss. V, 34. Timaeus fr. 34. G. C. Müller. De Corcyraeorum Rep. p. 9.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

139.

p. 149
Schol. Aristophan. Av. 1463:Λέγεταί τις Κορκυραία μάστιξ. Συνεχῶς δὲ παρὰ Κορκυραίοις ἀταξίαι γίνονται. Διὰ τὸ στασιάζειν οὖν ἐπεπόλασε παρ ̓ αὐτοῖς μάστιξ, ὥστε διπλαῖς χρῆσθαι μεγάλαις καὶ ἐλεφαντοκώποις ... Ἀριστοτέλης δὲ τὸ Κερκυραία μάστιξ λέγων φησὶν οὕτως· «Διὸ καὶ τὰς κώπας αὐτῶν ἐλεφαντίνας ἐποιήσαντο καὶ τὸ μεγέθει περιττάς. Ὅθεν Κορκυραία ἐπεπόλασε μάστιξ, καὶ εἰς παροιμίαν ἦλθε.» bicitur scutica quaedam Corcyraea. Nimirum quum contnuae fere apud Corcyraeos seditiones essent, scuticae usus apud eos invaluit, adeo ut duplices et permagnas eburneisque instructas manubriis usurparent. Aristoteles proverhiale istud Corcyroea scutica commemorans ait: «Quaproter etiam eburneis manubriis instruxerunt eas eximiaeque fecerunt magnitudinis. Unde Corcyraea scutica invaluit et in pro verbium abiit.»
ARISTOTELIS FRAGMENTA

139.

p. 149
Zenob. IV, 49:Κερκυραία μάστιξ· περιττήν τινα κατασκευὴν εἶχον αἱ Κερκυραῖαι μάστιγες, διὸ καὶ εἰς παροιμίαν παρῆλθον. Οἱ δὲ καὶ διπλᾶς αὐτὰς ἔφασαν εἶναι, εἶχον δὲ καὶ ἐλεφαντίνας κώπας καὶ τῷ μεγέθει περιτταὶ ἦσαν. Ὑπερηφάνους γὰρ εὐπραγοῦντας τοὺς Κερκυραίους φησὶν Ἀριστοτέλης γενέσθαι. — Corcyraei ob prosperitatem superbiebant, ut Aristoteles ait.Eadem Diogenian. V, 50, Hesych., Plutarch. Prov. 12. «Fabulae de scuticis duplicibus duxere e donario briis ornatis fortasse originem duxere e donario Corcyraeorum Dodonaeo (cf. Eustath. In Odyss. XIV, 327, p. 1760, Suidas v. Δωδωναῖον χαλκεῖον), puero flagello vas aeneum pulsante, unde Strabo VII, p. 329, proverbium derivat. Simul vero scuticae, quibus Corcyraeu in seditionibus usi sunt (Thuc. IV, 47), ut exemplum crudelitatis in proverbium abire poterat, quo refert eas schol. Arist. Av. 1463. Tunc omnino Κερκυραία μάστιξ significabat flagellum ad castigandum idoneum. Photius cod. 268, p. 497; Plutarch. Vit. X Orat. p. 842, d.» G. MULLER. 1. 1. p. 24. Corcyraeorum ὕβριν καὶ ἐξουσίαν πλούτου notat Thucyd. I, 38. Ceterum referri haec etiam ad opus Περὶ παροιμιῶν possent.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΕΠΙΔΑΜΝΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

140.
[]
p. 149
[Aristot. Pol. III, II, I: μὲν γὰρ κατὰ νόμον λεγόμενος βασιλεὺς οὐκ ἔστιν εἶδος, καθάπερ εἴπομεν, πολιτείας· ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατηγίαν ἀίδιον, οἷον ἐν δημοκρατίᾳ καὶ ἀριστοκρατίᾳ, καὶ πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα κύριον τῆς οἰκήσεως· τοιαύτη γὰρ ἀρχή τίς ἐστι καὶ περὶ Ἐπίδαμνον, καὶ περὶ Ὀποῦντα δὲ κατά τι μέρος ἔλαττον. [Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non efficit, ut diximus, reipublicae administrandae peculiarem aliquam speciem. In omnibus enim rebuspublicis contingere potest, ut sit imperium belli perpetuum, veluti in democratia et aristocratia: et multi uni totius rei bellicae administrandae potestatem deferunt. Tale enim quoddam imperium habet civitas Epidamniorum et Opuntiorum, aliqua tamen ex parte angustius.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

140.
[]
p. 149
V, 3, 4:Μετέβαλε δὲ καὶ ἐν Ἐπιδάμνῳ πολιτείᾳ ἐκ γαμικῶν· ὑπομνηστευσάμενος γάρ τις θυγατέρα, ὡς ἐζημίωσεν αὐτὸν τοῦ ὑπομνηστευθέντος πατὴρ γενόμενος τῶν ἀρχόντων, ἅτερος συμπαρέλαβε τοὺς ἐκτὸς πολιτείας ὡς ἐπηρεασθείς. Mutatus est et Epidamni reipublicae status ex causa nuptiali. Quum enim quidam filiam suam cuidam despondisset, et sponsi pater magistratum gerens mulctam ei irrogasset, ille alter tanquam injuria et contunelia affectus, eos adjun xit sibi, qui reipblicae administratione exclusi erant.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

140.
[]
p. 149
V, 1, 6:Καὶ ἐν Ἐπιδάμνῳ δὲ μετέβαλεν πολιτεία κατὰ μόριον· ἀντὶ γὰρ τῶν φυλάρχων βουλὴν ἐποίησαν· εἰς δὲ τὴν Ἡλιαίαν ἐπάναγκές ἐστιν ἔτι τῶν ἐν τῇ πολιτεύματι βαδίζειν τὰς ἀρχὰς, ὅταν ἐπιζηφίζηται ἀρχή τις· ὀλιγαρχικὸν δὲ καὶ ἄρχων εἶς ἦν ἐν τῇ πολιτείᾳ ταύτῃ· πανταχοῦ γὰρ διὰ τὸ ἄνισον στάσις. Et Epidamni mutata est reipublicae administrandae torma ex parte quadam. Nam pro phylarchis senatum sic popularem fecerant. In Heliaeam vero (I. e. in βουλῆς islius conciones, uti videtur) necesse adhuc erat, ut ex nobilioribus civibus ii, qui magistratu fungebantur, se conferrent, quando aliquis magistratus in demortui locum suffragio fufficiendus erat. Oligarchiae autem convenibat etiam praetor seu archon unus in hac republica: ubique enim propter inaequalitatem seditio oritur.Verba ἐπάναγκ. Ἐστιν ἔτι τῶν ἐ. τ. π. β. Vario modo interpretati sunt viri d. Vid. Praeter Aristot. Intrepretes Schneiderum, Coraen, Goettlingium, Hilarium, Stahrium, Kortüm (Zur Gesh. Hell. Staatsverf. p. 118), Müller. Dor II, p. 156, coll. Wachsmuth. Antiqq. I, 2, p. 93; Tittmann. Staatsverf. p. 492.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

140.
[]
p. 149
II, 4, 13:Ἀλλ ̓ εἴπερ δεῖ δημοσίους εἶναι τοὺς τὰ κοινὰ ἐργαζομένους, δεῖ καθάπερ ἐν Ἐπιδάμνῳ τε καὶ ὡς Διόφαντός ποτε κατεσκεύαζεν Ἀθήνησι, τοῦτον ἔχειν τὸν τρόπον. Quodsi publicos servos esse oportet eos, qui communia artificia exercent, debet hoc ita se habere ut Dyrrhachii et ut aliquando Diophantus Athenis instituit.V. Müller. l. l. p. 27.
150

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

141.
[]
p. 150
[Aristot. Pol. Iv, 3, 8:Ἐν Ἀπολλωνίᾳ τῇ ἐν τῷ Ἰονίῳ καὶ ἐν Θήρᾳ ... ἐν ταῖς τιμαῖς ἦσαν οἱ διαφέροντες κατ ̓ εὐγένειαν καὶ πρῶτοι κατασχόντες τὰς ἀποικίας, ὀλίγοι ὄντες πολλῶν.] [In Apollonia ad mare lonicum sita et in Thera honoribus pollebant qui praestabant nobilitate, quique primi colonias occuparant, pauci illi inter multos.]V. Müller. Dor II, p. 156.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΜΗΛΙΕΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

142.

p. 150
Suidas s. v. Τῶν φιλτάτων τὰ φίλτατα:Φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Μηλιέων πολιτείᾳ τοὺς παῖδας γυμνοὺς ἐκρέρειν (1. περιφέρειν) μέχρις ἐτῶν τς' καὶ καταφιλεῖν αὐτοὺς ἐν τοῖς συμποσίοις. Aristoteles in Maliensium rep. Ait Malienses (quum dei oraculo carissimorum carissima diligere gussi essent) liberos usque ad aetatis annum decimum sextum nudos circumferre, et deosculari in conviviis.Cf. Prov. Valiean. Append. IV, 5: Μηλίοις ἀνεῖλεν ὁ θεὸς, φιλεῖν τῶν φιλτάτων τὰ φίλτατα· μέχρις οὖν ἐτῶν δέκα ἕξ (δʹ ἢ ςʹ?) γυμνοὺς περιέφερον τοὺς παῖδας, καὶ κατεφίλουν ἐν Ὀλυμπίᾳ (?). Res obscurae Μηλιέων πολιτεία, glossa Suidae p. 828 ed. Bernhardy.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

143.

p. 150
Phot. Lex p. 594, 9:Τὸ Μηλιακὸν πλοῖον· τοῦτο ἐπὶ τῶν (παλαιῶν καὶ add. Suidas) ἄγαν ῥεόντων πλοίων ἀπὸ ἱστορίας τινὸς εἴρηται· φησὶ γὰρ Ἀριστοτέλης Ἱππότην εἰς ἀποικίαν (οἰκίαν Vat. Prov.) στελλόμενον τοῖς μὴ βουληθεῖσιν αὐτῷ συμπλεῖν καταράσασθαι· ἐπειδὴ γὰρ προφασιζόμενοι, οἱ μὲν τὰς γυναῖκας αὐτοῖς ἀρρωστεῖν, οἱ δὲ τὰ πλοῖα ῥεῖν, κατέμενον, κατηράσατο μήτε πλοῖα στεγανὰ αὐτοῖς γενέσθαι ποτὲ καὶ ὑπὸ τῶν γυναικῶν κρατεῖσθαι ἀεί. Maliacum navigium dicitur de vetusto et rimarum pleno navigio ab historia quadam. Aristoteles enim refert Hippoten, quum coloniam deducturus esset, imprecatum esse iis qui secum navigare recusassent. Nam quam alii uxorum infirmitatem, alii rimas navigiorum praetexentes domi manerent, imprecalus iis est, ut nunquam firmis uterentur navigiis, feminarumque imperio semper subjecti essent.Eadem brevius, missa Aristotelis mentione, Suidas v. Μηλιακόν, Apostol. Prov. XIX, 89; Prov. Vat. Append. IV, 4. Aliter Diogenian. VIII, 31, p. 310 edd. L. et Schn.: Τὸ Μ. πλ. Ἐπὶ τῶν ἄγαν ῥεόντων πλοίων. Κατηρήσαντο γὰρ Λακεδαιμόνιοι μηδέποτε στεγνὰ τὰ πλοῖα Μηλίων γενέσθαι· παραβάται γάρ. Leutschius l. l. laudat Kriegkii dissert. Geogr. De Maliensib. p. 16. De Hippote, Aletae Corinthi conditoris patre, una cum Heraclidis in Peloponnesum trajiciente, v. Apollodor. II, 8, 3; Conon. 26; Pausan. II, 4, 3. III, 13, 3; Schol. Theocrit. V, 83; Müller. Dor. I, p. 84, 124. – Quamnam coloniam Aristoteles intellexerit, obscurum; de Cnido cogitaverim; ejus enim urbis conditor Ἱππότης Ὁ ἀλήτης appellatur ap. Tzetzen ad lyc. 1388, coll. Diodoro V, 9, 2. Vulgo Cnidus Lacedaemoniorum colonia Dicitur; Lacedaemonios vero Hippotae loco apud Diogenianum commemorari videmus. Utrumque igitur ita conjungere licet, ut coloniam ab iis maxime Doribus deductam statuamus, qui sub Hippota in regionibus circa Maliacum sinum olim habitaverant vel etiam ex iis in societatem coloniae deducendae a Lacedaemoniis advocati sunt. In Maliensium regionem migrarunt Aenianes; hi infensi erant Lacedaemoniis; certe παλαιὰν ἔχθραν Lacedaemoniorum atque τῶν ἐπὶ τοῦ Μηλιῶς κόλπου Οἰταίων memorat Thucydides VIII, 3. Cf. Müller. Dor. I, 45. Ad hos igitur potissimum spectare proverbium nostrum et junctam ei historiunculam putaverim.
151ARISTOTELIS FRAGMENTA

144.
[]
p. 151
[Aristot. Pol. IV, IO, 9(10):Ἐστὶ δ ̓ πολιτεία παρ ̓ ἐνίοις οὐ μόνον ἐκ τῶν ὁπλιτευόντων, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν ὡπλιτευκότων· ἐν Μαλιεῦσι δὲ μὲν πολιτεία ἦν ἐκ τούτων, τὰς δὲ ἀρχὰς ᾑροῦντο ἐκ τῶν στρατευομένων.] [Constat autem respublica apud nonnullos non solum ex üs peditibus qui arma gerunt, verum etiam ex iis qui gesserunt. Apud Malienses autem respublica quidem ex his constabat, magistratus vero ex iis, qui militabant, legebantur.]V. Müller. Dor. I, p. 45.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΟΙΝΗ ΘΕΤΤΑΛΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

145.

p. 151
Harpocration v. Τετραρχία:Τεττάρων μέρων ὄντων τῆς Θετταλίας ἕκαστον μέρος τετρὰς ἐκαλεῖτο, καθάφησιν Ἑλλάνικος ἐν τοῖς Θεσσαλικοῖς· ὄνομα δέ φησιν εἶναι ταῖς τετράσι Θεσσαλιῶτιν, Φθιῶτιν, Πελασγιῶτιν, Ἑστιαιῶτιν· καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Κοινῇ Θετταλῶν πολιτείᾳ ἐπὶ Ἀλεύα τοῦ Πύρρου διῃρῆσθαί φησιν εἰς δ ̓ μοίρας τὴν Θετταλίαν ... ὅτι δὲ Φίλιππος καθ ̓ ἑκάστην τούτων τῶν μοιρῶν ἄρχοντα κατέστησε, δεδηλώκασιν ἄλλοι τε καὶ Θεόπομπος ἐν τῇ μδʹ. Aristoteles in Communi thessalorum republica sub Aleua Pyrrhi filio Thessaliam in quattuor partes distributam esse ait.Verba ἐν τῇ κοινῇ Θ. π. Eodem modo intelligenda esse censeo quo verba ἐν κοινῇ Ἀρκάδων πολ. fr. 91. Igitur dixit Arisoteles de Thessaliae rep., qualem post eversas singularum urbium tyrannides Philippus constituerat in tetrarchias vetustis illis nominibus insignitas dividens, singulisque partibus suum praeficiens archontem. Veterum locos qui huc pertinent diligenter collegit Schneider. ad Pol. Arist. p. 496 sqq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

145.a

p. 151
Athenaeus XI, p. 499, B:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Θετταλῶν πολιτείᾳ θηλυκῶς λέγεσθαι ὑπὸ Θετταλῶν τὴν λάγυνον. Aristoteles in Thessalorum rep. Τὴν λάγυνον feminino genere dici apud Thessalos tradit.Ita etiam Rhiannus ap. Athen. 1. 1. Cf. Moeris p. 246: Λάγυνος ἀρρενικῶς Ἀττικοί, θηλυκῶς Ἔλληνες. Ceterum de λαγύνῳ Aristoteles dixerit, quatenus mensura quaedam voce significatur. Athenaeus l. l.: Λάγυνον δὲ μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ κοτύλης· χωρεῖν δ ̓ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ φασι τοῦτ ̓ εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον. Cf. Stephan. Thes. s. v. Ex Thessalorum Πολιτείᾳ Sopater in Historiarum libor XII plura mutuatus est, teste Photio cod. 161.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

146.

p. 151
Philargyrius ad Virg. Georg. II, 97:Sunt et Amineoe] Amineos Aristoteles in Politicis hoc scribit Thessalas fuisse, qui suoe regionis vites in Italiam transtulerint, atque inde illis nomen impositum. Pro Politicis scr. Politiis. Ceterum de Amineis Thessalis frustra quaesivi. Num recte huc posuerim fragmentum, an ad Italas Resp. pertinuerit, nescio.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

147.
[]
p. 151
[Aristot. Po. II, 6, 2: τε γὰρ Θετταλῶν πενεστεία πολλάκις ἐπέθετο τοῖς Θετταλοῖς, ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς Λάκωσιν οἱ Εἵλωτες· ὥσπερ γὰρ ἐφεδρεύοντες τοῖς ἀτυχήμασι διατελοῦσιν ... καὶ τοῖς Θετταλοῖς κατ ̓ ἀρχὰς ἀφίσταντο διὰ τὸ πολεμεῖν ἔτι τοῖς προσχώροις, Ἀχαιοῖς καὶ Περραιβοῖς καὶ Μάγνησιν.] [Thessalici quoque penestae saepe in Thessalos invaserunt, itemque Helotes in Lacedaemonios. Nam perpetuo veluti casibus eorum adversis insidiantes imminent. . . Apud Thessalos initio servi desciverunt propterea quod bellum etiam tum cum accolis Achaeis, Perrhaebis, Magnetibus gerebant.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

148.
[]
p. 151
[Idem Pol. VII, 11, 2:Πρέπει δ ̓ ὑπὸ τοῦτον τὸν τόπον (quem templo et syssitiis eligi vuli) τοιαύτης ἀγορᾶς εἶναι κατασκευὴν οἵαν καὶ περὶ Θετταλίαν ὀνομάζουσιν, ἣν ἐλευθέραν καλοῦσιν. Αὕτη δ ̓ ἐστὶν ἣν δεῖ καθαρὰν εἶναι τῶν ὠνίων πάντων, καὶ μήτε βάναυσον μήτε γεωργὸν μήτ ̓ ἄλλον μηδένα τοιοῦτον παραβάλλειν μὴ καλούμενον ὑπὸ τῶν ἀρχόντων.] [Sub hoc autem loco (quem templis et syssitiis eligi vult) forum constituere oportet ei simile quod in Thes. Salia liberum appellant. Hoc autem est ejusmodi, ut nec rebus venalibus inquinari, nec opificibus aut agricolis et ceteris id genus patere debeat, nisi si quis fuerit a magistratibus accersitus.]Similia de Persis loquens narrat Xenophon Cyrop. 1, 2, 3.
152

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΛΑΡΙΣΣΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

149.
[]
p. 152
[Idem Pol. V, 9, 12:Συνεπέθετο δὲ (una cum Crataea Archelaum regem adortus est) καὶ Ἑλλανοκράτης νοκράτης Λαρισσαῖος διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν· ὡς γὰρ χρώμενος αὐτοῦ τῇ ἡλικίᾳ οὐ κατῆγεν (ejectum in patriam reduxit) ὑποσχόμενος, δι ̓ ὕδριν καὶ οὐ δι ̓ ἐρωτικὴν ἐπιθυμίαν ᾤετο εἶναι τὴν γεγενημένην ὁμιλίαν.] [Archelaum cum Crataea adortus est etiam Hellanocrates Larissaeus eandem ob causam. Ubi enim se ab illo, cui suae aetatis florem fruendum dederat, ab exilio non reduci in patriam vidit, quod ille se facturum pollicitus erat, consuetudinem illam non ab amatoria cupiditate, sed a voluntate inferendi contumeliam profectam fuisse putavit.]De his aliunde non constat. Cf. fr. 154.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

150.
[]
p. 152
[Pol. V, 5, 9, ubi de causis, ex quibus oligarchiae evertuntur vel pacis vel belli tempore:Ἐν δὲ τῇ εἰρήνῃ διὰ τὴν ἀπιστίαν τὴν πρὸς ἀλλήλους ἐγχειρί. ζουσι τὴν φυλακὴν στρατιώταις καὶ ἄρχοντι μεσιδίω, ὃς ἐνίοτε γίνεται κύριος ἀμφοτέρων. Ὅπερ συνέβη ἐν Λαρίσσῃ ἐπὶ τῆς τῶν Ἀλευαδῶν ἀρχῆς τῶν περὶ Σῖμον καὶ ἐν Ἀβύδῳ ἐπὶ τῶν ἑταιριῶν, ὧν ἦν μία Ἰφιάδου.] [In pace oligarchia perit propterea quod mutuo fidem non habent, custodiam corporis externis militibus et archonti intermedio committunt, qui fit interdum utriusque partis dominus. Hoc Larissae accidit ex Aleuadarum familia Simo principatum obtinent; et Abydi tempore factionum, quarum una erat Iphiadae.]Pro Σῖμον codd. Σάμον corr. Schlosser. Cf. Demosth. p. 241, 27; 1352, 33; 1382, 6. V. Boeckh. Expl. Pindar. p. 333; Meinek. Euphor. p. 133; Kortüm. Staatsverf. P 79; Wachsmuth. Antiqq. I, 2 p. 374. De Iphiade cf. Aeneas Tact. c. 23, Demosth. p. 679, 18 et pen.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

151.
[]
p. 152
[Idem Pol. V, 5, 5: δημαγωγία διττή· μὲν ... ὅταν τὸν ὄχλον δημαγωγῶσιν οἱ ἐν τῇ ὀλιγαρχίᾳ ὄντες, οἷον ἐν Λαρίσσῃ οἱ πολιτοφύλακες διὰ τὸ αἱρεῖσθαι αὐτοὺς τὸν ὄχλον ἐδημαγώγουν.] [Duplex popularis assentatio est: una quum plebi assentantur pauci dominantes, ut Larissae pohtophylaces, quia ipsi a plebe legebantui, multitudini blandiebantur.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΦΑΡΣΑΛΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

152.
[]
p. 152
[Aristot. Pol. V, 5, 7:Ὁμονοοῦσα δὲ ὀλιγαρχία οὐκ εὐδιάφθορος ἐξ αὑτῆς· σημεῖον δὲ ἐν Φαρσάλῳ πολιτεία· ἐκεῖνοι γὰρ ὀλίγοι ὄντες πολλῶν κύριοί εἰσι διὰ τὸ χρῆσθαι σφίσιν αὐτοῖς καλῶς.] [Consentiens autem et conspiraus oligarchia non facile ex se ipsa evertitur, argumento reipublicae Pharsalicae. Illic enim pauci in multos imperium tenent, quoniam se ipsi pauci bene gerunt.]V. Schneideri excursum ad h. l. p. 490 sqq. Μεθωναίων πολιτεία laudatur in libris Athnaei VI, p. 236 E. At legendum est Ἀθηναίων πολ. fr. 47 b. Sequentibus praemitto quae de Macedonibus et eorum regibus apud Aristotelem in Politiis leguntur. Dixerit de hisce in Rep. Πελλαίων.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

153.
[]
p. 152
[Aristot. Pol. VII, 2, 6:Ἦν δέ ποτε καὶ περὶ Μακεδονίαν νόμος τὸν μηθένα ἀπεκταγκότα πολέμιον ἄνδρα περιεζῶσθαι τὴν φορβειάν. [Olim apud Macedonas lex erat ut capistro cingerentur qui nullum hostem occidissent.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

154.
[]
p. 152
[Idem Pol. V, 8, 11:Πολλαὶ δ ̓ ἐπιθέσεις γεγένηνται καὶ διὰ τὸ εἰς τὸ σῶμα αἰσχύνεσθαι τῶν μονάρχων τινάς. Οἷον καὶ Κραταίου εἰς Ἀρχέλαον· ἀεὶ γὰρ βαρέως εἶχε πρὸς τὴν ὁμιλίαν· ὥστε ἱκανὴ καὶ ἐλάττων ἐγένετο πρόφασις, διότι τῶν θυγατέρων οὐδεμίαν ἔδωκεν ὁμολογήσας αὐτῷ, ἀλλὰ τὴν μὲν προτέραν κατεχόμενος ὑπὸ πολέμου πρὸς Σίρραν καὶ Ἀρράβαιον ἔδωκε τῷ βασιλεῖ τῷ τῆς Ἐλιμείας, τὴν δὲ νεωτέραν τῷ υἱεῖ Ἀμύντᾳ, οἰόμενος οὕτως ἂν ἐκεῖνον ἥκιστα διαφέρεσθαι καὶ τὸν ἐκ τῆς Κλεοπάτρας· ἀλλὰ τῆς γε ἀλλοτριότητος ὑπῆρχεν ἀρχὴ τὸ βαρέως φέρειν πρὸς τὴν ἀφροδισιαστικὴν χάριν.] [Multae etiam conspirationes factae sunt in monarchos propter pudendas contumelias in corpus illatas, ut Crataeae in Archoleum. Semper enim graviter ferebat veneream illius consuetudine; itaque vel levior causa satis idonea visa est illa, quod nullam sibi ex filiabus, ut erat pollicitus, in matrimonium dedisset (sed majorem natu quidem, bello, quod cum Sirra et Arrabaeo gerebat, implicitus, Elimaeae regi despondit, minorem vero Amyntae filio, existimans fore hoc pacto, ut minus ille dissentiret ab filio qui ipsi fuerat ex Cleopatra natus): sed alienationis origo fuit, quod graviter consuetudinem stupri tulisset.]V. Schneider ad h. l. p. 338 et 500 sq. Cf. fr. 149.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

155.
[]
p. 152
[Idem Pol. V, 8, 13:Καὶ τῆς Ἀρχελάου δ ̓ ἐπιθέσεως Δεκάμνιχος ἡγεμὼν ἐγένετο, παροξύνων τοὺς ἐπιθεμένους πρῶτος· αἴτιον δὲ τῆς ὀργῆς, ὅτι αὐτὸν ἐξέδωκε μαστιγῶσαι Εὐριπίδῃ τῷ ποιητῇ· δ ̓ Εὐριπίδης ἐχαλέπαινεν εἰπόντος τι αὐτοῦ εἰς δυσωδείαν τοῦ στόματος.] [Conspirationis in Archelaum factae Decamnichus dux fuit, qui primus ceteros concitavit, iratus, quod Euripidi poetae traditus ab eo fuisset verberandus; Euripides autem succensebat quod ille nescio quid de ore ejus graviter olente. Dixisset.]Cf. Suidas v. Εὐριπίδης.
153ARISTOTELIS FRAGMENTA

156.
[]
p. 153
[Idem pol. V, β, 10: δὲ Φιλίππου (sc. ἐπίθεσις) ὑπὸ Παυσανίου, διὰ τὸ ἐᾶσαι ὑβρισθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν περὶ Ἄτταλον. Καὶ Ἀμύντου τοῦ μικροῦ ὑπὸ Δέρδα, διὰ τὸ καυχήσασθαι εἰς τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ.] [Philippo a Pausania idcirco vis illata est, quia eum impune contumelia et dedecore affici ab Attalo ejusque amicis passus esset: et Amyntae cognomento parvo a Derda, quia in ejus pudicitiam gloriose aliquid jactaverat.]V. Schneider. p. 337.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΒΟΤΤΙΑΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

157.

p. 153
Plutarch. Theseus c. 16, 3:Ἀριστοτέλης δὲ καὶ αὐτὸς ἐν τῇ Βοττιαίων πολιτείᾳ δῆλός ἐστιν οὐ νομίζων ἀναιρεῖσθαι τοὺς παῖδας ὑπὸ τοῦ Μίνω, ἀλλὰ θητεύοντας ἐν τῇ Κρήτῃ καταγηράσκειν· καί ποτε Κρῆτας εὐχὴν παλαιὰν ἀποδιδόντας, ἀνθρώπων ἀπαρχὴν εἰς Δελφοὺς ἀποστέλλειν· τοῖς δὲ πεμπομένους ἀναμιχθέντας ἐκγόνους ἐκείνων συνεξελθεῖν· ὡς δὲ οὐκ ἦσαν ἱκανοὶ τρέφειν ἑαντοὺς αὐτόθι, πρῶτον μὲν εἰς Ἰταλίαν διαπερᾶσαι, κἀκεῖ κατοικεῖν περὶ τὴν Ἰαπυγίαν· ἐκεῖθεν δὲ αὖθις εἰς Θρᾴκην κομισθῆναι, καὶ κληθῆναι Βοττιαίους· διὸ τὰς κόρας τῶν Βοττιαίων θυσίαν τινὰ τελούσας ἐπᾴδειν, Ἴωμεν εἰς Ἀθήνας. Ipse quoque Aristoteles in Bottiaeorum republica fatetur non arbitrari se a Minoe interfectos fuisse liberos, sed mercenariam vitam agentes in Creta consenuisse: ac Cretenses aliquando ad vetera persolvenda vota hominum misisse primitias Delphos, atque cum his qui mittebantur, mistam illorum Atheniensium sobolem una emigrasse. Qui quum victum sibi quaerere in illis locis non valerent, in Italiam transmisisse primum, atque illic sedes circa Iapygiam collocasse: inde rursus delatos in Thraciam, et dictos Bottaeos: quapropter Bottiaeorum virgines sacris quibusdam accmere solebant: Eamus Athenas.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

157.

p. 153
Idem Qu. Gr. p. 298, F:«Τί δήποτε ταῖς κόραις τῶν Βοττιαίων ἔθος ἦν λέγειν χορευούσαις· Ἴωμεν εἰς Ἀθήνας; »Κρῆτας φασὶν εὐξαμένους ἀνθρώπων ἀπαρχὴν, εἰς Δελφοὺς ἀποστεῖλαι, τοὺς δὲ πεμφθέντας, ὥς ἑώρων οὐδεμίαν οὖσαν εὐπορίαν, αὐτόθεν εἰς ἀποικίαν ὁρμῆσαι· καὶ πρῶτον μὲν ἐν Ἰαπυγίᾳ κατοικῆσαι, ἔπειτα τῆς Θρᾴκης τοῦτον τὸν τόπον κατασχεῖν, ἀναμεμιγμένων αὐτοῖς Ἀθηναίων. Ἔοικε γὰρ μὴ διαφθείρειν Μίνως οὓς ἔπεμπον Ἀθηναῖοι κατὰ τὸν δασμὸν ἠϊθέους, ἀλλὰ κατέχειν παρ ̓ ἑαυτῷ λατρεύοντας. Ἐξ ἐκείνων οὖν τινὲς γεγονότες καὶ νομιζόμενοι Κρῆτες, εἰς Δελφοὺς συναπεστάλησαν. Ὅθεν αἱ θυγατέρες τῶν Βοττιαίων ἀπομνημονεύουσαι τοῦ γένους, ᾖδον ἐν ταῖς ἑορταῖς· Ἴωμεν εἰς Ἀθήνας. Cur Rottioeorum pucllis mos fuit choreas ducentibus dicere: Eamus Athenas? Cretenses, ut perhibetur, ex voto primitias hominum Delphos miserunt. Missi quum viderent nullam ibi rerum copiam esse, inde in coloniam profecti primum incoluerunt lapygiam, post Thraciae istam partem, quae Bottiaeorum dicitur, obtinuerunt, permixtis Athenien. Sibus. Apparet enim adolescentes, qui tributi nomine ab Atheniensibus mittebantur, a Minoe non fuisse interfectos, sed pro servis detentos. Horum ergo aliqui facti et habiti Cretenses, una cum reliquis Delphos missi erant. Itaque Bottiaeorum filiae gentis suae memoriam celebrantes, in festivitabus canebant: Eamus Athenas.Cf. Conon Narr. 25, Strabo VII, p. 279. Müller. Dor. I, 242. Plura dabit Hoeck. In Creta. De Bottiaeorum regione v. Herodot. VII, 123; 127, et quos ibi laudat Baehr., VIII, 127; Thucyd. II, 99; Diodor. VII, 17; XII, 47. Cf. Steph. Thes. v. Βοττία.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΦΥΤΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

158.

p. 153
[Aristot. Pol. VI, 2, 6:Νῦν δὲ δεῖ διορθοῦν καὶ τῷ Ἀφυταίων (codd. Ἀφυτάλων et Ἀφητάλων) νόμῳ· πρὸς γὰρ λέγομεν ἐστὶ χρήσιμος· ἐκεῖνοι γὰρ καίπερ ὄντες πολλοὶ, κεκτημένοι δὲ γῆν ὀλίγην, ὅμως πάντες γεωργοῦσι· τιμῶνται γὰρ οὐκ ὅλας τὰς κτήσεις, ἀλλὰ κατὰ τηλικαῦτα μόρια διαιροῦντες, ὥστ ̓ ἔχειν ὑπερβάλλειν ταῖς τιμήσεσι καὶ τοὺς πένητας.] [Nunc etiam Aphytaeorum lege uti et prava instituta corrigere oportet: est enim ad id, quod agimus, utilis. Nam quum illi angustos fines pro multitudine hominum possideant, omnes tamen sunt agricolae; non enim censentur secundum totas possessiones, sed secundum tam parvas partes, ut possint etiam pauperes censibus in rep. superare.]V. Kortüm. l. l. p. 11, Tittmann. l. l. p. 379. Cf. de Aphytaeis (in regiene Pellenea) Heraclid. Pont. fr. 38.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΧΑΛΚΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙ ΘΡΑΚΗΣ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

159.
[]
p. 153
Idem ib. II, 9, 9:Ἐγένετο δὲ καὶ Ἀνδροδάμας Ῥηγῖνος νομοθέτης Χαλκιδεῦσι, τοῖς ἐπὶ Θρᾴκης, οὗ περί τε τὰ φονικὰ καὶ τὰς ἐπικλήρους ἐστίν· οὐ μὴν ἀλλ ̓ ἴδιόν γε οὐδὲν αὐτοῦ λέγειν ἔχοι τις ἄν.] [Audrodamas autem Rheginus Chalcidensibus Thraciis leges condidit, veluti de caedibus et de puellis orbis, ad quas venit omnis paterna haereditas. Nihil tamen quisquam ejus proprium referre possit.]
154

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΜΦΙΠΟΛΙΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

160.
[]
p. 154
[Ar. Pol. V, 5, 6:Oligarchiae conversiones fiunt, si qui ex oligarchis vita luxuriosa patrimonia consumpserint. Tum enim novis rebus student. Sic ἐν Ἀμφιπόλει ὄνομα ἦν Κλεότιμος, τοὺς ἐποίκους τοὺς Χαλκιδέων ἤγαγε, καὶ ἐλθόντων διεστασίασεν αὐτοὺς πρὸς τοὺς εὐπόρους. [Oligarchiae conversiones fiunt, si qui ex oligarchis vita luxuriosa patrimonium consumpserint. Tum enim novis rebus student: sic Amphipoli is cui nomen erat Cleotimo, Chalcidensium colonos in urbem adduxit, eosque in locupletes incitavit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

160.
[]
p. 154
V, 2, 11:Ἀμφιπολῖται δεξάμενοι Χαλκιδέων ἀποίκους ἐξέπεσον ὑπὸ τούτων οἱ πλεῖστοι αὐτῶν.] Anphipolitae, Chalcidensium colonis receptis, ab his ejecti sunt plerique.]Simile quid ap. Thucyd. IV, 102.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

161.
[]
p. 154
[Subjungo quae de Thraciae regibus leguntur ibid. V, 8, 12:Πάρρων δὲ καὶ Ἡρακλείδης οἱ Αἴνιοι Κότυν διέφθειραν τῷ πατρὶ τιμωροῦντες. Ἀδάμας δ ̓ ἀπέστη Κότυος διὰ τὸ ἐκτμηθῆναι παῖς ὢν ὑπ ̓ αὐτοῦ, ὡς ὑβρισμένος. [Python et Heraclides Aenii Cotyn intermerunt, patris injuriam ulciscentes. Adamas autem a Coty defecit, tan. Quam contumelia accepta, quod puer ab eo exsectus fuisset.Codd. Πάρρων, Πάρων, vitiose, uti videtur; Πύθων audit ap. Demosthen. p. 659, 27. 674, 21, Diog. L. III, 46, Plutarch. Praec. Polit. c. 21, 7, p. 996 ed. Didot. et Adv. Colot. c. 32, 6, p. 1377, De Adamante non constat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

161.
[]
p. 154
Id. ib. V, 8, 15:Σεύθης Θρᾲξ Ἀμαδόκῳ στρατηγὸς ὢν (ἐπιτἰθεται). Seuthes Thrax quum esset imperator, in Amadocum bel. Lam facit.]V. Schneider. ad Xen. Hell. IV, 8, 56.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΒΥΖΑΝΤΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

162.
[]
p. 154
[Aristot. Pol. IV, 4, I:Ἐν Τάραντι καὶ Βυζαντίῳ (sc. τὸ ἁλιευτικὸν πολύοχλόν ἐστιν). [Magna turba est piscatorum Tarenti et Byzantii.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

162.
[]
p. 154
V, 2, 10:Καὶ Βυζαντίοις οἱ ἔποικοι ἐπιβουλεύοντες φωραθέντες ἐξέπεσον διὰ μάχης.] Quum Byzantii advenas receptos sibi insidiari comperissent, eos proelio commisso superatos exterminarunt.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΠΟΝΤΩΙ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

163.
[]
p. 154
[Aristot. Pol. V, 2, II:Ἀπολλωνιᾶται οἱ ἐν τῷ Εὐξείνῳ πόντῳ ἐποίκους ἐπαγαγόμενοι ἐστασίασαν. [Apolloniatae, qui in Ponto Euxino habitant, quum advenas quosdam invitassent, seditionem inter se concitarunt. In oligarchiis ii qui vita luxuriosa patrimonium perdiderunt, interdum aliquid novare conantur, interdum pecuniam publicam furantur, ex quo aut hi inter se dissident, aut qui his rempublicam depeculantibus adversantur: quod in Apollonia Pontica accidit.]Idem V, 5, 7: In oligarchiis ii qui vita luxuriosa patrimonium perdiderint, ὁτὲ μὲν ἐπιχειροῦσί τι κινεῖν, ὁτὲ δὲ κλέπτουσι τὰ κοινά· ὅθεν πρὸς αὐτοὺς στασιάζουσιν ἢ οὗτοι, ἤ πρὸς τούτους μαχόμενοι κλέπτοντας, ὅπερ ἐν Ἀπολλωνίᾳ συνέβη τῇ ἐν τῷ Πόντῳ.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΙΣΤΡΙΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΠΟΝΤΩΙ]
Aristot. Pol. V, 5. 2. V. Resp. Ἡρακλεωτῶν.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΔΗΛΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

164.

p. 154
Plinius H. N. IV, 12:Delus, quam Aristoteles ita appellatam prodidit, quoniam repente apparuerit enata. Cf. Etym. M. ubi Delum nominatam dicit, ὅτι ἐξ ἀδήλου βάσεως ἐρριζώθη vel ὅτι κρυπτο· μένην ἐν τῇ θαλάσσῃ ὁ Ζεὺς ἀνέδωκε καὶ δήλην ἐποίησε. «Fabricius hoc Plinii loco commotus male in catalogum librorum perditorum Aristotelis opus Περὶ νήσων intulit.» NEUMANN.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

165.

p. 154
Athenaeus VIII, p. 296, C:Ἀριστοτέλης ἐν Δηλίων πολιτείᾳ, ἐν Δήλῳ κατοικήσαντα μετὰ τῶν Νηρηίδων Γλαῦκον τοῖς θέλουσι μαντεύεσθαι. Aristoteles in deliorum rep. Glaucum in Delo habitantem cum Nereidibus vaticinari volentibus ait.
155ARISTOTELIS FRAGMENTA

166.

p. 155
Diogenes Laert. VIII, 13:Ἀμέλει καὶ βωμὸν προσκυνῆσαι (Πυθαγόραν φασὶν) μόνον ἐν Δήλῳ τὸν Ἀπόλλωνος τοῦ γενέτορος, ὅς ἐστιν ὄπισθεν τοῦ Κερατίνου, διὰ τὸ πυροὺς καὶ κριθὰς καὶ τὰ πόπανα μόνα τίθεσθαι ἐπ ̓ αὐτοῦ ἄνευ πυρὸς, ἱερεῖον δὲ μηδὲν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Δηλίων πολιτείᾳ. Pythagoram aiunt in delo solam Apollinis genitoris aram, quae pone aram Ceratinam (corneam) est, adorasse, quod frumentum et hordeum et placentas solas illi absque usu ignis imponere soleant, ceterum nullas victimas, ut Aristoles in Deliorum rep. Testatur.Cf. Porphyr. De abstin. II, 5 et 20; Iamblich. De vit. Pyth. c. 15 et 35; Cicero de Rep. III, 11; Philostrat. Vit. Apollon. Init. De βωμῷ κερατείῳ s. κερατίνῳ v. Callimach. Hymn. In Apoll. 62 sqq., Plutarch. Moral. p. 983, E, Vit. Thesei c. 21.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΥΘΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

167.

p. 155
Harpocration:Κύθνιοι. Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ συντάξεως 34). Κύθνος μία τῶν Κυκλάδων νήσων, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυδνίων πολιτείᾳ. Cythnus, una ex Cycladibus insulis, ut Aristoteles ait in Cythniorum rep.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

167.

p. 155
Zenob. IV, 83:Κυθνώλεις συμφοραί· τοῦτο εἰς παροιμίαν ἦλθε διὰ τὰ Κυθνίοις συμβάντα. Φησὶ γὰρ Ἀριστοτέλης οὕτω κακῶς αὐτοὺς διατεθῆναι ὑπὸ Ἀμφιτρύωνος, ὥστε τὰς μεγάλας συμφορὰς Κυθνώλεις καλεῖσθαι. Κυθνώλεις συμφοφαί. Hoc in proverbium abiit propter ea quae Cythniis acciderunt. Dicitenim Aristoteles tam male eos tractatos ab Amphitryone esse, ut magnae calamitates κυώλεις (quasi Cythnioe) vocarentur.«Pro vulgato Κυθνώδεις bis dedi Κυθνώλεις: v. Hesych. v. Κυδνώλης. Et sic scribendum docet Helladius Phot. Bibl. p. 1588 (533 Bekk.)» SCHNEIDEWIN. Cf. Steph. Th. v. Κυθνώλης. Photius l. l.: Ἄργους γὰρ ἦν χωρίον τι καλούμενον Κύθνιον, οὗ τοὺς ἄνδρας ποτὲ Ἀμφιτρύων ἀνεῖλε πάντας, πλὴν ὀλίγων πάνυ. De Cythno insula cf. Strabo X, p. 485; Steph. Byz. s. v.; Herodot. VII, 90; VIII, 67.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΤΗΝΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

167.a

p. 155
Plinius H. N. IV, 21:Tonos. . . quam propter aquarum abundantiam Aristoteles Hydrussam appellatam ait, aliqui Ophiussam. Rem narrat etiam Steph. Byz. v. Τῆνος, subjiciens mirabile quoddam Teni ins., ex Pseudo-Aristotelis Θαυμασίοις ἀκούσμασι. Noster locus ex eodem loco fluxerit, unde istud θαυμάσιον (c. 33). Qui fons num Πολιτεῖαι an aliud Aristotelis opus fuerit, quis affirmaverit?

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΜΗΛΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

167.b

p. 155
Plinius H. N. IV, 23:Melos, quam Aristoteles Zephyriam (appellat). De hac quoque insula vide quae in Mirab. Aristot. c. 44 leguntur.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΘΗΡΑΙΩΝ]
Arist. Pol. IV, 3, 9. Vid. Resp. Apolloniatarum fr. 141.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΚΕΙΩΝ?)
Apud Photium cod. 161 Sopater adhibuisse ad consarcinandum librum decimum dicitur Aristotelis Rempublicam Κίων. Probabiliter scribendum est Κείων (cf. Heraclidis fr. 7); nisi mavelis Κιανῶν (ν. fr. 187).

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΝΑΞΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

168.

p. 155
Athenaeus VIII, p. 348, A,postquam ex Clearcho et Theophrasto attulerat proverbium Οὐδεὶς κακὸς μέγας ἰχθύς vel Μέγας οὐδεὶς σαπρὸς ἰχθύς, pergit ita: Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ναξίων Πολιτείᾳ περὶ τῆς παροιμίας οὕτω γράφει· «Τῶν πρὰ Ναξίοις εὐπόρων οἱ μὲν πολλοὶ τὸ ἄστυ ᾤκουν, οἱ δὲ ἄλλοι διεσπαρμένοι κατὰ κώμας. Ἐν οὖν δή τινι τῶν κωμῶν, ὄνομα ἦν Ληστάδαι, Τελεσταγόρας ᾤκει, πλούσιός τε σφόδρα καὶ εὐδοκιμῶν καὶ τιμώμενος παρὰ τῷ δήμῳ τοῖς τ ̓ ἄλλοις ἅπασι καὶ τοῖς καθ ̓ ἡμέραν πεμπομένοις. Καὶ ὅτε καταβάντες ἐκ τῆς πόλεως δυσωνοῖντό τι τῶν πωλουμένων, ἔθος ἦν τοῖς πωλοῦσι λέγειν, ὅτι μᾶλλον ἂν προέλοιντο Τελεσταγόρᾳ δοῦναι, τοσούτου ἀναδόσθαι. Νεανίσκοι οὖν τινες ὠνούμενοι μέγαν ἰχθὺν, εἰπόντος τοῦ ἁλιέως τὰ αὐτὰ, λυπηθέντες τῷ πολλάκις ἀκούειν, ὑποπιόντες ἐκώμασαν πρὸς αὐτόν. Δεξαμένου δὲ τοῦ Τελεσταγόρου φιλοφρόνως αὐτοὺς, οἱ νεανίσκοι αὐτόν τε ὕβρισαν καὶ δύο θυγατέρας αὐτοῦ ἐπιγάμους. Ἐφ ̓ οἷς ἀγανακτήσαντες οἱ Νάξιοι καὶ τὰ ὅπλα ἀναλαβόντες ἐπῆλθον τοῖς νεανίσκοις· καὶ μεγίστη τότε στάσις ἐγένετο, προστατοῦντος τῶν Ναξίων Λυγδάμιδος, ὃς ἀπὸ ταύτης τῆς στρατηγίας τύραννος ἀνεφάνη τῆς πατρίδος. Aristoteles in Naxiorum Rep. Ubi proverbii Nullus piscis magnus est malus meminit, haec scribit«: Eorum qui apud Naxios copia rei familiaris abundabant, alii habitabant in urbe, alii per vicos sparsim vitam agebant. In uno igitur ex vieis, cui Lestadae nomen, habitabat Telestagoras, vir praedives et optimae apud omnes famae; quem honorabat populus quum aliis omnibus rebus, tum missis quotidie muneribus. Et si quando oppidani, in vicos degressi, emere aliquid rerum venalium vellent, sed minoris licitarentur quam par esset, solebant venditores respodere, malle se Telestagorae dare quam eo pretio addicere. Aliquando igitur juvenes nonnulli magnum piscem mercantes, quum idem illud respondisset is piscator, aegre ferentes saepius illud verbum a se audiri, jam bene adpoti ad eum perrexerunt comissabundi. Quos quum benigne excepisset Telestagoras, illi et ipsum contumelia affecerunt, duabusque filiabus nubilibus vim intulerunt. Quibus indignantes Naxii, arreptis armis, impetum in juvenes fecere: et maxima tum exorta est seditio, in qua praeerat Naxiis Lygdamis, qui ab hoc imperio tyrannus natriae evasit.
156ARISTOTELIS FRAGMENTA

168.a
[]
p. 156
[Arist. Pol. V, 5, 1:Αἱ δ ̓ ὀλιγαρχίαι μεταβάλλουσι διὰ δύο μάλιστα τρόπους τοὺς φανερωτάτους, ἕνα μὲν, ἐὰν ἀδικῶσι τὸ πλῆθος· πᾶς γὰρ ἱκανὸς γίνεται προστάτης· μάλιστα δ ̓, ὅταν ἐξ αὐτῆς συμβῇ τῆς ὀλιγαρχίας γίνεσθαι τὸν ἡγεμόνα· καθάπερ ἐν Νάξῳ Λύγδαμις, ὃς καὶ ἐτυράννησεν ὕστερον τῶν Ναξίων.] [Oligarchiae commutantur duobus maxime modis manifestissimis: uno quidem, si multitudini injuriam inferant. Quivis enim ad ducendum populum est idoneus, praesertim si quis ex ipsis paucis imperantibus se ducem praebeat: quemadmodum in insula Naxo Lygdamis, qui postea Naxiorum tyrannus fuit.]De Lygdami cf. Polyaen. I, 23, 2, Herodot. I, 64, Plutarch. Apophth. Lac. 64.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

168.b

p. 156
Plutarch. De virt. Mul. c. 17, p. 254:Ναξίοις καὶ Μιλησίοις συνέστη πόλεμος διὰ τὴν Ὑψικρέοντος τοῦ Μιλησίου γυναῖκα, Νέαιραν. Αὕτη γὰρ ἠράσθη Προμέδοντος Ναξίου, καὶ συνέπλευσεν, ὅς ἦν μὲν ξένος τοῦ Ὑψικρέοντος, ἐρασθείσῃ δὲ τῇ Νεαίρᾳ συνῆλθε, καὶ τὸν ἄνδρα φοβουμένην ἀπαγαγὼν εἰς Νάξον, ἱκέτιν τῆς Ἑστίας ἐκάθισεν. Τῶν δὲ Ναξίων οὐκ ἐκδιδόντων, χάριν τοῦ Προμέδοντος, ἄλλως δὲ ποιουμένων πρόφασιν τὴν ἱκετείαν, πόλεμος συνέστη. Τοῖς δὲ Μιλησίοις ἄλλοι τε πολλοὶ, καὶ προθυμότατα τῶν Ἰώνων Ἐρυθραῖοι συνεμάχουν, καὶ μῆκος ἔσχε καὶ συμφορὰς ἤνεγκε μεγάλας πόλεμος· εἶτ ̓ ἐπαύσατο δι ̓ ἀρετὴν γυναικὸς, ὥς συνέστη διὰ μοχθηρίαν. Διόγνητος γὰρ τῶν Ἐρυθραίων στρατηγὸς, ἔχων καὶ πεπιστευμένος ἔρυμα κατὰ τῆς Ναξίων πόλεως εὖ πεφυκὸς καὶ κατεσκευασμένον, ἠλάσατο λείαν τῶν Ναξίων πολλὴν, καὶ γυναῖκας ἐλευθέρους καὶ παρθένους ἔλαβεν. Ὧν μιᾶς, Πολυκρίτης, ἐρασθεὶς, εἶχεν αὐτὴν οὐχ ὡς αἰχμάλωτον, ἀλλ ̓ ἐν τάξει γαμετῆς γυναικός. Ἑορτῆς δὲ τοῖς Μιλησίοις καθηκούσης ἐν τῇ στρατιᾷ, καὶ πρὸς πόσιν ἁπάντων καὶ συνουσίας τραπομένων, ἠρώτησε τὸν Διόγνητον Πολυκρίτη, μή τι κωλύοι πεμμάτων μερίδας ἀποπέμψαι τιῖς ἀδελφοῖς αὑτῆς. Ἐπιτρέψαντος δ ̓ ἐκείνου καὶ κελεύσαντος, ἐνέβαλε μολίβδινον γραμματίδιον εἰς πλακοῦντα, κελεύσασα φράσαι τὸν κομίζοντα τοῖς ἀδελφοῖς, ὅπως αὐτοὶ μόνοι καταναλώσωσιν ἔπεμψε. Οἱ δ ̓ ἐντυχόντες τῷ μολίβδῳ καὶ τὰ γράμματα τῆς Πολυκρίτης ἀναγνόντες, κελευούσης νυκτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς πολεμίοις, ὡς ὑπὸ μέθης διὰ τὴν ἑορτὴν ἐξημελημένων πάντων, προσήγγειλαν τοῖς στρατηγοῖς, καὶ παρώρμησαν ἐξελθεῖν μετ ̓ αὐτῶν. Ἁλόντος δὲ τοῦ χωρίου, καὶ πολλῶν διαφθαρέντων, ἐξῃτήσατο τὸν Διόγνητον Πολυκρίτη παρὰ τῶν πολιτῶν, καὶ διέσωσεν. Αὐτὴ δὲ πρὸς ταῖς πύλαις γενομένη τοὺς πολίτας ἀπαντῶντας αὐτῇ, μετὰ χαρᾶς καὶ στεφάνων ὑποδεχομένους καὶ θαυμάζοντας, οὐκ ἤνεγκε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς, ἀλλ ̓ ἀπέθανεν αὐτοῦ πεσοῦσα περὶ τὴν πύλην· ὅπου τέθαπται, καὶ καλεῖται βασκάνου τάφος, ὡς βασκάνῳ τινὶ τύχῃ τὴν Πολυκρίτην φθονηθεῖσαν ἀπολαῦσαι τῶν τι μῶν. Οὕτω μὲν οἱ Ναξίων συγγραφεῖς ἱστοροῦσιν· δ ̓ Ἀριστοτέλης φησὶν, οὐδ ̓ ἁλούσης τῆς Πολυκρίτης, ἄλλως δέ πως ἰδόντα τὸν Διόγνητον ἐρασθῆναι, καὶ πάντα διδόναι καὶ ποιεῖν ἕτοιμον εἶναι· τὴν δὲ ὁμολογεῖν ἀφίξεσθαι πρὸς αὐτὸν, ἑνὸς μόνου τυχοῦσαν, περὶ οὗ τὸν Διόγνητον (ὥς φησιν φιλόσοφος) ὅρκον ᾔτησεν· ἐπεὶ δ ̓ ὤμοσεν, ἠξίου τὸ Δήλιον αὐτῇ δοθῆναι (Δήλιον γὰρ ἐκαλεῖτο τὸ χωρίον), ἄλλως δ ̓ οὐκ ἂν ἔφη συνελθεῖν. δὲ καὶ διὰ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ διὰ τὸν ὅρκον ἐξέστη, καὶ παρέδωκε τῇ Πολυκρίτῃ τὸν τόπον, ἐκείνη δὲ τοῖς πολίταις. Ἐκ δὲ τούτου πάλιν εἰς ἴσον καταστάντες, ἐφ ̓ οἶς ἡβούλοντο, πρὸς τοὺ Μιλησίους διελύθησαν. Propter Neaeram Hypsicreontis Milesii uxorem bellum inter Naxios et Milesios ortum fuit. Ea enim quum amaret Promedontem Naxium maliti sui bospitem, corpus cum eo miscuit, veritaque iram mariti, cum eo in Naxum navigavit. Eam Promedon supplicem Vestae collocavit. Naxiis autem mulierem sub praescriptione supplicationis in gratiam Promedontis non dedentibus, bellum quod dixi conflatum est. Milesiis quum alii multi, tum Ionum studiosissime Erythraei auxilia tulerunt, bellumque hoc tractum magnis calamitatibus, tandem virtute mulieris finitum est, sicuti coeperat mulieris ob pravitatem. Diognetus Erythraeorum dux munitionem quandam sibi commissam tenebat, opportune admodum contra Naxiorum urbem sitam; vifgines liberas. Harum unam, nomine Polycritam, amore captus, secum non ut captivam, sed uxoris loco habuit. Evenit ut in castris Milesiorum dies ageretur festus: ibi quum omnes poculis essent ac conviviis dediti, rogavit Diognetum Polycrita, ut liceret sibi fratribus partes placentarum mittere. Quumque is permitteret ac juberet, plumbeam tabellam placentae inseruit, mandato ei qui eam fratribus afferebat, ut solos vesci juberet fratres iis quae scripserat Polycrita (hortabatur autem ut noctu hostes adorirentur, ob ebrietatem festo die contractam plane socordia dissolutos), rem ducibus Naxiorum significaverunt, et permoverunt ut secum exirent rei gerendae causa. Occupato a Naxiis castello, multisque hostium interfectis, Diognetoprecibus Polycrita a civibus impetravit salutem. Ipsa autem civibus ad portam occurrentibus magno cum gaudio, collaudantibusque et serta ferentibus, magnitudine laetitiae exanimata, in ipsa porta concidit mortua: atque ibi sepulta est, et monimentum ejus vocatur Livoris tumulus: quod invidia quadam fortunae fascinata Polycrita putaretur meritis honoribus non potuisse frui. Haec Naxiorum historicorum est narratio. Aristoteles captam Polycritam fuisse non dicit, sed conspectam a Diogneto, sui eum amore irretivisse, ipsumque promisisse omnia se, ut ea potiretur, dare ac cacere paratum esse: at Polycritam se ad ipsum venturam pollicitam, si unicum quippiam ab eo obtineret, fuisse: quumque id jurejurando interposito diognetus confirmasset, tradi sibi Delium postulasse (id enim castello nomen erat), aliter se morem gesturam ipsi negasse: victum amore Diognetum, et jurisjurandi permotum religiione, Polycritae castellum, hocque eam civibus tradidisse. Ita Nacios rursum Milesiis pares viribus factos, pacem in suas leges confecisse.Eandem historiam v. in Andrisci Ναξιακοῖς fr. 1.
157

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΠΑΡΙΩΝ
Ex παρίων Rep. Plura excerpsit Sopater lib. XII, ut refert Photius Bibl. Cod. 161.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΤΕΝΕΔΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

169.

p. 157
Strabo VIII, p. 380:Καὶ Τενέα δ ̓ ἐστὶ κώμη τῆς Κορινθίας, ἐν τοῦ Τενεάτου Ἀπόλλωνος ἱερόν. Αέγεται δὲ καὶ Ἀρχίᾳ, τῷ στείλαντι τὴν εἰς Συρακούσας ἀποικίαν, τοὺς πλείστους τῶν ἐποίκων ἐντεῦθεν συνεπακολουθῆσαι· καὶ μετὰ ταῦτα εὐθηνεῖν μάλιστα τῶν ἄλλων τὴν κατοικίαν ταύτην, τὰ δ ̓ ὕστατα καὶ καθ ̓ αὑτοὺς πολιτεύεσθαι ... Δοκεῖ δὲ συγγένειά τις εἶναι Τενεδίοις πρὸς τούτους ἀπὸ Τέννου τοῦ Κύκνου, καθάπερ εἴρηκεν Ἀριστοτέλης· καὶ τοῦ Ἀπόλλωνος δὲ τιμὴ περ ̓ ἀμφοτέροις ὁμοία οὖσα δίδωσιν οὐ μικρὰσημεῖα. Est et Tenea Corinthi agri pagus, ibique Apollinis Teneatae templum. Ferunt Archiam, qui Syracusas coloniam deduxit, plerosque inde secutos comites: istumque pagum postea temporis prae aliis floruisse et ad extremum peculia. Rem sibi rempublicam constituisse. . . Videtur etiam cognatio quaedam cum Teneatis esse Tenediorum a Tenne Cycni filio, ut Aristoteles tradidit: magnumque ejus rei argumentum Apollinis cultus apud utrosque similis praebet.Secundum Pausan. II, 5, 3, ex Tenedo Teneam venerunt Agamemnonis captivi. Cf. Müller. Dor. I, 218, 311.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

170.

p. 157
Stephan. Byz.:Τένεδος, νῆσος τῶν Σποράδων.. καὶ παροιμία, Τενέδιος αὐλητὴς, ἐπὶ τῶν τὰ ψευδῆ μαρτυρούντων· τὸν γὰρ αὐλητὴν Φυλονόμη πρὸς Κύκνον ἤγαγε, μαρτυροῦντα ὅτι Τένης αὐτὴν ἤθελε βιάσασθαι. Ἔστι καὶ ἐτέρα παροιμία, Τενέδιος πέλεκυς, ἐπὶ τῶν ἤτοι πικρῶς καὶ μᾶλλον συντόμως ἀποκοπτόντων τὰ ζητήματα καὶ τὰ ἄλλα πράγματα. Καί φησιν Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι τὸν ἐν Τενέδῳ Ἀπόλλωνα πέλεκυν κρατεῖν διὰ τὰ συμβάντα τοῖς περὶ Τένην· μᾶλλον, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Τενεδίων πολιτείᾳ, ὅτι βασιλεύς τις ἐν Τενέδῳ νόμον ἔθηκε, τὸν καταλαμβάνοντα μοιχοὺς ἀνειρεῖν πελέκει ἀμφοτέρους. Ἐπειδὴ δὲ συνέβη τὸν υἱὸν αὐτοῦ καταληφθῆναι μοιχὸν, ἐκύρωσε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου παιδὸς τηρηθῆναι τὸν νόμον, καὶ ἀναιρεθέντος εἰς παροιμίαν παρῆλθε τὸ πρᾶγμα ἐπὶ τῶν ὠμῶς πραττομένων. Διὰ τοῦτό φησι καὶ ἐπὶ τοῦ νομίσματος τῶν Τενεδίων κεχαράχθαι ἐν μὲν τῷ ἑτέρῳ μέρει πέλεκυν, ἐπὶ δὲ τοῦ ἑτέρου δύο κεφαλὰς εἰς ὑπόμνησιν τοῦ περὶ τὸν παῖδα παθήματος. Ἔστι καὶ ἄλλη παροιμία, Τενέδιος ξυνήγορος, ἀπότομος καὶ σκληρός. Tenedus, una ex Sporadibus insulis ... Est etiam proverbium Tenedius tibicen de iis qui falsa testantur. Tibicinem enim Philonome ad Cycnum duxit, qui testabatur Tennen voluisse Philonomae vim inferre, Est etiam aliud proverbium Tenedia securis de iis qui vel aspere vel nimis concise abscidunt quaestiones et res reliquas. Ac inquit Aristides et alii Tenodium Apollinem sevurim tenere propter ea quae acciderunt Tennae, vel potius, ut inquit Aristoteles in Tenediorum rep., quod rex quidam legem in Tenedo tulerit, qua jubebatur deprehensos adulteros securi utrosque occidi. Quoniam vero accidit ut ipsius filius deprehenderetur in adulterio, jussit etiam ut contra ipsius filium lex servaretur. Eo occiso in proverbium res venit, de iis quae crudeliter fiunt. Quamobrem inquit et in nomismate Tenediorum sculptam fuisse ex una parte securim, ex altera duo capita in memoriam ejus, quod filio acciderat. Est etiam aliud proverbium, Tenedius advocatus, qui est severus et durus.Cf. Heraclides Pont. fr. 7; Photius Lex. V. Τενέδιος πέλεκυς; Zenob. VI, 9, Diogenian. VIII, 58 ibique Leutsch., Apost. XVIII, 28, Suidas s. v., ubi aliae rei explicationes duae afferuntur, quarum alteram habes etiam apud Plutarchum De orac. Pyth. p. 399, F. Eckhel. D. Num. II, p. 1488. Wachsmuth. Antiqq. Gr. II, I, p. 179. Müller. Dor. II, p. 226. I, 358.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

170.a

p. 157
[Arist. Pol. IV, 4, 1:Τὸ πορθμευτικὸν ἐν Τενέδῳ (πολύοχλόν ἐστιν).] [Magna turba est portitorum in Tenedo]
158

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΣΑΜΟΘΡΑΚΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

171.

p. 158
Schol. Apoll. Rhod. I, 917: δὲ Σαμοθρᾴκη ἐκαλεῖτο πρότερον Λευκωσία, ὡς ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης ἐν Σαμοθρᾴκης πολιτείᾳ· ὕστερον δὲ ἀπὸ Σάου τοῦ Ἑρμοῦ καὶ Ῥήνης παιδὸς Σάμος προσωνομάσθη, κατὰ παρένθεσιν τοῦ μ. Θρᾳκῶν δὲ οἰκησάντων αὐτὴν, ἐκλήθη Σαμοθρᾴκη. Samothrace olim Leucosia appellabatur, uti narrat Aristoteles in Samothracum rep. Postea de Sao Mercurii et Rhenes filio Samos nuncupata est, interposita litera m. Quum vero Thraces eam jam habitarent, vocata est Samothrace.Λευκόσια schol. Antiquiora, Λευκώνια ap. Eustath. Ad 11. p. 1340, 14. Λευκανία ap. Heraclid. Pont. c. 21. Similiter Italica insula aliis dicitur Λευκωσία, aliis Λευκασία, v. Steph. Thes. s. v. — De ratione nominum Σάος, Σάμος, Ῥήνη egit Welecker. Aesch. Trilog. p. 217 sq. cf. Müller Min. p. 450 sqq.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

172.
[]
p. 158
Aristot. Pol. III, 9,6:Ἦρχον δὲ οἱ μὲν (sc. αἰσυμνῆται) διὰ βίου τὴν ἀρχὴν ταύτην, οἱ δὲ μέχρι τινῶν ὡρισμένων χρόνων πραξέων, οἷον εἴλοντό ποτε Μυτιληναῖοι Πιττακὸν πρὸς τοὺς φυγάδας, ὧν προειστήκεσαν Ἀντιμενίδης καὶ Ἀλκαῖος ποιητής. Δηλοῖ δ ̓ Ἀλκαῖος ὅτι τύραννον εἵλοντο τὸν Πιττακὸν ἔν τινι τῶν σκολιῶν μελῶν· ἐπιτιμᾷ γὰρ ὅτι «τὸν κακοπάτριδα Πιττακὸν πόλεως τᾶς ἀχόλω καὶ βαρυδαίμονος ἐστάσαντο τύραννον μέγ ̓ ἐπαινέοντες ἀολλέες.» [Aesymnetae imperium obtinebant alii per omnem vitam, alii usque ad praefinitum tempus et ad certas res gerendas; verbi gratia, optarunt quondam Mytilenaei Pittacum adversus exules, quorum duces erant Antimenides et Alcaeus poeta. Declarat autem ipse Aleaeus in quodam carmine scolio Pittacum a Mytilenaeis tyrannum esse sumptum; iis enim vitio vertit quod perniciosum Pittacum, laudibus in coelum ferentes, universi affictae et infelici civitati tyrannum imposuerint.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

172.
[]
p. 158
Ib. II, 9, 9:Ἐγένετο δὲ καὶ Πιττακὸς νόμων δημιουργὸς, ἀλλ ̓ οὐ πολιτείας· νόμος δ ̓ ἴδιος ·αὐτοῦ τὸ τοὺς μεθύοντας, ἂν τυπτήσωσι, πλείω ζημίαν ἀποτίνειν τῶν νηφόντων· διὰ γὰρ τὸ πλείους ὑβρίζειν μεθύοντας νήφοντας οὐ πρὸς τὴν συγγνώμην ἀπέβλεψεν, ὅτι δεῖ μεθύουσιν ἔχειν μᾶλλον, ἀλλὰ πρὸς τὸ ξυμφέρον (Spuria haec esse videntur). Fuit et Pittacus legum quidem opifex, sed non reipublicae administrandae. Lex autem djus propria est, ut si quid ebrius peccaverit, graviores poenas det, quam si siccus. Propterea enim quod frequentior ebriorum contumelia sit quam sobriorum, non tam ignoscendi rationem ab ebrietate repetendam spectavit quam utilitatem.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

172.
[]
p. 158
Ib. V, 8, 13:Πολλοὶ δὲ καὶ διὰ τὸ εἰς τὸ σῶμα αἰκισθῆναι πληγαῖς ὀργισθέντες, οἱ μὲν διέφθειραν, οἱ δ ̓ ἐνεχείρισαν, ὡς ὑβρισθέντες, καὶ τῶν περὶ τὰς ἀρχὰς καὶ βασιλικὰς δυναστείας. Οἷον ἐν Μυτιλήνῃ τοὺς Πενθιλίδας Μεγακλῆς περιιόντας καὶ τύπτοντας ταῖς κορύναις, ἐπιθέμενος μετὰ τῶν φίλων ἀνεῖλε. Καὶ ὐστερον Σμέρδης Πενθίλον πληγὰς λαβὼν καὶ παρὰ τῆς γυναικὸς ἐξελκυσθεὶς διέφθειρε. Multi etiam propterea quod corpore verbera pertulissent irati, tanquam accepta contumelia, summos magistratus et principes cum regia potestate aut occiderunt aut adorti sunt. Ut Mytilenis Megacles, facta cum amicis conspiratione, Penthilidas qui circumeuntes clavis quemque caedebant, interemit. Et postea Smerdis Penthilum, plagis ab eo acceptis et ab uxore extractus, necavit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

172.
[]
p. 158
Ib. V, 3, 3:Περὶ Μυτιλήνην δὲ ἐξ ἐπικλήρων στάσεως γενομένης πολλῶν ἐγένετο ἀρχὴ κακῶν καὶ τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ἀθηναίους, ἐν Πάχης ἔλαβε τὴν πόλιν αὐτῶν. Τιμοφάνους γὰρ τῶν εὐπόρων τινὸς καταλιπόντος δύο θυγατέρας, περιωσθεὶς καὶ οὐ λαβὼν τοῖς υἱέσιν αὐτοῦ Δόξανδρος ἦρξε τῆς στάσεως καὶ τοὺς Ἀθηναίους παρώξυνε, πρόξενος ὢν τῆς πόλεως. Mytilenaeis nata ex puellis orbis et patrum locupletium haeredibus, seditio, multorum malorum et belli cum Atheniensibus suscepti, in quo Paches Atheniensium imperator urbem cepit, principium fuit. Nam quum Timophanes quidam, unus ex locupletibus, duas filia superstites reliquisset, Doxanderque qui eas filiis suis uxores poposcisset, repulsam tulisset, seditionis auctor fuit, et Athenienses contra patriam concitavit, quorum civitatis erat proxenus.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

172.
[]
p. 158
Ib. III, 8, 4:Athenienses Lesbios, uti Samios et Chios ἐταπείνωσαν παρὰ τὰς συνθήκας.] Athenienses Lesbios, ut Samios et Chios contra pacta depresserunt.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΝΤΙΣΣΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

173.
[]
p. 158
[Aristot. Po. V, 2, 11:Ἀντισσαῖοι τοὺς Χίων φυγάδας εἰσδεξάμενοι διὰ μάχης ἐξέβαλον.] [Antissaei Chiorum exules in eivitatem receptos signis col. latis ejecerunt.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΧΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

174.
[]
p. 158
[Id. Pol. V, 5, 11:Πολλαὶ δὲ καὶ διὰ τὸ ἄγαν δεσποτικὰς εἶναι τὰς ὀλιγαρχίας ὑπὸ τῶν ἐν τῇ πολιτείᾳ τινῶν δυσχερανάντων κατελύθησαν, ὥσπερ ἐν Κνίδῳ καὶ ἐν Χίῳ ὀλιγαρχία. [Multae oligarchiae, quia nimis erant saevae, et dominoRum in servos imperiis similes, a quibusdam rempublicam communiter administrantibus, talem dominatum aegre ferextibus eversae sunt, quemadmadum in Cnido et Chio accidit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

174.
[]
p. 158
Id. IV, 4, I:Τὸ ἐμπορικὸν ἐν Αἰγίνῃ καὶ Χίῳ (παλύοχλόν ἐντιν). In Aegina et Chio mercatorum magna turba est.Ib. III, 8, 4, v. fr. 172; v, 2, 11, v. fr. 173.
159

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΣΑΜΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

175.

p. 159
Plinius H. N. V, 37:Ionioe ora habet ... Samon. Partheniam primum appellatam Aristoteles tradit, postea Dryusam, deinde Anthemusam. Cf. Heraclid. Resp. Sam. fr. 10, I, Callimach. In Del. 45, strabo X, p. 457; XIV, p. 637, Steph. Byz. v. Σάμος. Plura dat Panofka (Res Samiorum p. 8 sq.).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

176.

p. 159
Shol. Apollon. Rh. I, 188:Παρθενίης Ἀγκαῖος· Ἀριστοτέλης φησὶ περὶ Ἀγκαίου, ὅτε φιλογέωργος ὢν, καὶ φυτεύων ἀμπελῶνα, βαρὺς ἐπέκειτο τοῖς οἰκέταις. Εἷς δὲ τῶν οἰκετῶν ἔφη μὴ μεταλήψεσθαι τὸν δεσπότην τοῦ καρποῦ. δὲ Ἀγκαῖος, ἐπειδὴ καρπὸς ἐφθάκει, χαίρων ἐτρύγα, καὶ τὸν οἰκέτην ἐκέλευε κεράσαι αὐτῷ. Μέλλων δὲ τὴν κύλικα προσφέρειν τῷ στόματι, ὑπεμίμνησκεν αὐτοῦ τοῦ λόγου. δὲ ἔφη· Πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου. Τούτων ἔτι λεγομένων. Ἧκέ τις ἀγγέλλων, ὡς ὑπερμεγέθης σῦς λυμαίνεται τὸν ὄρχατον. δὲ Ἀγκαῖος ἀποβαλὼν τὴν πόσιν, ἐπὶ τὸν σῦν ὥρμησε· καὶ πληγεὶς ὑπ ̓ αὐτοῦ ἐτελεύτησεν. Ὅθεν παροιμία ἐπὶ τῶν παρὰ προσδοκίαν τι πραττόντων. Ancaeus, uti Aristoteles narrat, vir agriculturae studiosos, quum vitem plantabat, durus instabat ser vis. Quorum unus dominum non fruiturm fructu dixit. Ancaeus vero, uvis maturatis, Iaetus vindemiavit, jussitque servo ut vinum ipsi misceret. Jamque ori poculum admoturus dictum ei in memoriam revocavit. Ille autem, Multum, inquit, inter poculum est labraque summa. Quibus dictis, ecce, accurrit aliquis nuntians hortum ab apro ingente devastari. Igitur Ancaeus, misso poculo, contra aprum egreditur, ab eoque ictus perit, Inde proverbium de iis, quibus contra exspectationem aliquid accidit, usurpatur.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

176.

p. 159
Tzetz. Lyc. 488: γὰρ Ἀγκαῖος οὗτος, υἱὸς ὢν Ποσειδῶνος καὶ Ἀστυπαλαίας, τῆς Φοίνικος, ἐφύτευσεν ἄμπελον, κατὰ Ἀριστοτέλη τὸν τοὺς Πέπλους (τὸν Πέπλουν codd. Duo) συντάξαντα. Μάντις δέ τις εἶπεν αὐτῷ, ὡς οὐ πίοι οἶνον ἐκ ταύτης. Ἐνηνοχυίας δὲ τῆς ἀμπέλου καρπὸν, ἀπέθλιψεν Ἀγκαῖος τὴν σταφυλὴν εἰς ἀγγεῖον, ἤγουν κύλικα, ὡς πιόμενος, καὶ κατεγέλα τοῦ μάντεως, δεικνύων τὴν κύλικα· δ ̓ ἔφη· Πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου. Βοῆς δὲ γενομένης, ὡς συὸς λυμαινομένου τὴν χώραν, θεὶς τὴν κύλικα Ἀγκαῖος, ἐξῆλθεν ἐπὶ τὸν σῦν, καὶ πρῶτος ἀνῃρέθη ἀπ ̓ αὐτοῦ. Peplum Aristotelis Tzetzes h. l. non meliore jure adduxerit quam supra fr. 115, etsi legi historia in Peplo poterat. Eadem narrat Heraclides Rep. Sam. fr. 10, 2. Schol. Hom. Od. X, 9; Zenob. V, 71; Diogenian. VII, 46; Gregor. Cypr. III, 38; Apostol. XVI, 28; Athenaeus XI, p. 478, E; Gel. Lius N. A. XIII, 17; Stobaeus Flor. CXI, 14; Boisson. An. II, 450, citante Leutschio in Paroemiogr. Tom. I, p. 148 sq. Apud Heraclidem deinceps memoratur hirundo alba, quae in Samo apprunerit. Prodigium hoc cum nescio qua historia conjunctum ex Aristotelis Rep. Samiorum, ut videtur, narrat Aelianus N. An. XVII, 20: Ἀριστοτέλης λέγει γίνεσθαι (γενέσθαι?) ἐν Σάμῳ λευκὴν χελιδόνα.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

177.

p. 159
Aelianus N. An. XII, 40:Τιμῶσι δὲ ἄρα Δελφοὶ μὲν λύκον, Σάμιοι δὲ πρόβατον ... Τὰ δὲ αἴτια τῆς ἑκάστου τιμῆς εἰπεῖν οὐκ ἔστιν ἔξω τῆσδε τῆς σπουδῆς. Δελφοῖς μὲν χρυσίον ἱερὸν σεσυλημένον καὶ ἐν τῷ Παρνασσῷ κατορωρυγμένον ἀνίχνευσεν λύκος· Σαμίοις δὲ καὶ αὐτοῖς τοιοῦτο χρυσίον κλαπεν πρόβατον ἀνεῦρε ἐντεῦθεν Μανδρόβουλος Σάμιος τῇ Ἥρᾳ πρόβα· τον ἀνάθημα ἀνῆψεν. Καὶ τὸ μὲν Πολέμων λέγει τὸ πρότερον, τὸ δὲ Ἀριστοτέλης τὸ δεύτερον. Lupum Delphi colunt, Samii ovem venerantur ... Causas autem quamobrem hujusmodi bestias divini cultus honore prosequantur, non alienum est explicare. Delphis aurum sacrum furto direptum et in Parnasso defossum, sicut dicit Polemo, investigavit lupus; Samiis item aurum furto sublatum ovis invenit; quare Mandrobulus samius junoni ovem consocravit, ut Aristoteles tradit.De lupo Delphico v. Pausanias X, 14, 4; de ove Samia cf. Clem. Alex. Protr. p. 11 Sylb.: Πρόβατον, ὥς φησιν Εὐφορίων (fr. 123 ed. Meinek.), σέδουσι Σάμιοι. — ἐντεῦθεν] Aliter Ephorus (fr. 161), ubi Mandrobulus aureum arietem dedicasse dicitur propterea quod reperisset τὸ ἐν Σάμῳ γεωφάνιον. [Lauddatur. Epimer. Herodian. Ingeniose proposuit Ἐφ. ἐν ἐπιχωρίῳ; sed delenda omnino v. περὶ χωρίων (καὶ χωρίον alius cod.). Aperte enim vox χωρίων irrepsit ex sequente glossa Harposcrationis: Γηπέδον, τὸ χωρίον, pro quibus quattuor codd. turbate: γηπέδον, ἔφοφος καὶ χωρίον.] Cleophontis fabulam Μανδρόβουλος inscriptam memorat Aristoteles Soph. Elench. 15, 5 p. 174, 27 Bekk. (vide Fragm. Poet. Trag. p. 100 ed. Wagner.) Nostro loco nescio cur Prellerus ad Polem. p. 59 Aristoteli substituere voluerit Aristidem Milesium. Contra idem ap. Clem. Alem. Strom. I, p. 352 pro Aristarcho et Theopompo, Pythagoram tyrrhenum fuisse dicentibus, reponi vult Aristotelem et Theophrastum.
160ARISTOTELIS FRAGMENTA

178.

p. 160
Schol. Aristophan. Av. 471:Διὰ σπουδῆς εἶχον τὸν Αἴσωπον. Καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Σαμίων πολιτείᾳ εἰπόντα φησὶν αὐτὸν μῦθον ηὐδοκιμηκέναι. Aristoteles in Samiorum rep. Aesopum fabulas narrantem inclaruisse dicit.Cf. Heraclides in Samior. Rep. 10, ubi quae de Asopo leguntur iisdem verbis etiam ap. Schol. Nostrum l. l. exstant.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

179.

p. 160
Zenob. VI, 12:Τὸ περὶ Δρῦν σκότος· Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν τῇ Σαμίων πολιτείᾳ, Πριηνέας πολλοὺς ὑπὸ Μιλησίων ἀναιρεθῆναι περὶ τὴν καλουμένην Δρῦν· ὅθεν καὶ τὰς Πριηνείας γυναῖκας ὀμνύναι τὸ περὶ Δρῦν σκότος. Aristoteles in Samiorum rep. dicit magnum Prienensium numerum ab Milesiis occisum esse prope locum quem Quercum vocant atque hinc Prienenses mulieres per tenebras apud Quercum jurare.Cf. Apostol. Prov. XVII, 25.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

179.

p. 160
Plutarch. Qu. Gr. c. 20, p. 295, F:«Τίς λεγόμενος ἐν Πριήνῃ παρὰ Δρυὶ σκότος; »Σάμιοι καὶ Πριηνεῖς πολεμοῦντες ἀλλήλοις, τὰ μὲν ἄλλα μετρίως ἐβλάπτοντο καὶ ἔβλαπτον, μάχης δὲ μεγάλης γενομένης, χιλίους Σαμίων οἱ Πριηνεῖς ἀπέκτειναν· ἑβδόμῳ δὲ ὕστερον ἔτει Μιλησίοις συμβαλόντες παρὰ τὴν καλουμένην Δρῦν, τοὺς ἀρίστους ὁμοῦ τι καὶ πρώτους ἀπέβαλον τῶν πολιτῶν· ὅτε καὶ Βίας σοφὸς εἰς Σάμον ἐκ Πριήνης πρεσβεύσας εὐδοκίμησε. Ταῖς δὲ Πριηνέων γυναιξὶν ὁμοῦ τοῦ πάθους τούτου καὶ τῆς συμφορᾶς ἐλεεινῆς γενομένης, ἀρὰ κατέστη καὶ ὅρκος περὶ τῶν μεγίστων, παρὰ τῇ Δρυὶ σκότος, διὰ τὸ παῖδας αὐτῶν καὶ πατερας ἐκεῖ φονευθῆναι. Quid sibi volunt tenebroe apud Quercum, quoe Prienoe memorantur? Samii et Prienenses, bello commisso, mediocribus invicem damnis se affecerunt: magno autem proelio commisso Prienenses mille Samios trucida verunt septimoque post anno cum Milesiis pugna congressi ad locum qui Quercus dicitur, optimos primosque civium amiserunt: quo tempore Bias priene in samum missus legatus claruit. Quum autem Prienenses mulieres calamitas haec graviter perculisset, exsecratio et jusjurandum maximis de rebus constitutum est per tenebras apaud Quercum: quod ibi liberi, parentes virique earum mortem oppetiissent.V. Panofka Res Sam. p. 38. Maeandrius Milesius fr. 6.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

180.
[]
p. 160
[Aristot. Pol. V, 9, 4:Καὶ τοὺς πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν ... Παράδειγμα δὲ τού του ... καὶ τὰ περὶ Σάμον ἔργα Πολυκράτεια.] [Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus reiexemplum ... opera pablica Sami a Polycrate facta.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

181.

p. 160
Photius Lex. V.Σαμίων δῆμος ὡς πολυγράμματος ... Οἱ γὰρ Σάμιοι καταπονηθέντες ὑπὸ τῶν τυράννων, σπάνει τῶν πολιτευομένων ἐπέγραψαν τοῖς δούλοις ἐκ πέντε στατήρων τὴν ἰσοπολιτείαν, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Σαμίων πολιτείᾳ. Samiorum populus multilliteratus. Samii enim a tyrannis ad incitas redacti, ob civium penuriam servorum frontibus jus civitatis quinque stateribus venale inscripserunt, ut Ar. in Samiorum rep. Tradit.Eadem Suidas s. v., Apostol. Prov. XVII, 25. Alia proverbii explicationes afferunt ex Duride et Andronis Tripode. Cf. Panofka l, l. p. 46. Fritsch. De Bobyloniis Aristophan. p. 18 sqq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

182.
[]
p. 160
[Aristot. Pol. V, 1, 11:Ζαγκλαῖοι δὲ Σαμίους ὑποδεξάμενοι ἐξέπεσον καὶ αὐτοί.] Zanclaei, quum Samios in civitatem suam recepissent. Ipsi ab eis expulsi sunt.V. Herodot. VI, 23, ibiq. interpr.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

183.

p. 160
Plutarch. Pericles c. 26.Pericles ex classe Athenieusium, quae Samum obsidebat, sexaginta naves assumpsit, cum iisque Asiam versus contendit, ut Phoenicibus, qui Samiis auxilium laturi erant, occurreret. Πλεύσαντος δ ̓ αὐτοῦ, Μέλισσος Ἰθαγένους, ἀνὴρ φιλόσοφος, στρατηγῶν τότε τῆς Σάμου, καταφρονήσας τῆς ὀλιγότητος τῶν νεῶν τῆς ἀπειρίας τῶν στρατηγῶν ἔπεισε τοὺς πολίτας ἐπιθέσθαι τοῖς Ἀθηναίοις. Καὶ γενομένης μάχης νικήσαντες οἱ Σάμιοι καὶ πολλοὺς μὲν αὐτῶν ἄνδρας ἑλόντες, πολλὰς δὲ ναῦς διαφθείραντες, ἐχρῶντο τῇ θαλάσσῃ καὶ παρετίθεντο τῶν ἀναγκαίων πρὸς τὸν πόλεμον ὅσα μὴ πρότερον εἶχον (Ol. 84, 4. a. C. 441). Ὑπὸ δὲ τοῦ Μελίσσου καὶ Περικλέα φησὶν αὐτὸν Ἀριστοτέλης ἡττηθῆναι ναυμαχοῦντα πρότερον. Avecto Pericle Melissus Ithagenis filius, philosophus, tunc Samiorum praetor, sive ob navium paucitatem, sive ob ducum imperitiam contemptis hostibus, suis persuasit ut Athenienses adorirentur: factoque proelio, Samii victoria potiti sunt, multïs hostium captis, multis navibus perditis, et deinde mare tenentes, ad bellum necessaria, quibus Αnte caruerant, advexerunt. Ipsum quoque Periclem ante proelio navali victum a Melisso fuisse, Aristoteles scribit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

183.

p. 160
Idem c. 28:De crudelitate, qua Athenienses et Periclem in victos Samios saeviisse Duris narrat, nihil tradunt οὔτε Θουκυδίδης οὔτε Ἔφορος οὔτε Ἀριστοτέλης.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

183.

p. 160
[Aristot. Pol. III, 8, 4:Athenienses Samios, Chios et Lesbios ἐταπείνωσαν παρὰ τὰς συνθήκας.] [Athenienses Samios, Chios et Lesbios contra pacta depresserunt.]
161

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΩΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

184.
[]
p. 161
[Aristot. Pol. V, 4, 2:Ἐν Κῷ δημοκρατία μετέβαλε πονηρῶν ἐγγενομένων δημαγωγῶν· οἱ γὰρ γνώριμοι συνέστησαν.] [In insula Co democratia mutata est, exortis in ea improhis demagogis: nobiles enim coiverunt.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΡΟΔΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

185.

p. 161
[Idem V, 4, 2:Καὶ ἐν Ῥόδῳ (sc. δημοκρατία μετέβαλε πονηρῶν ἐγγενομένων δημαγωγῶν)· μισθοφοράν τε γὰρ οἱ δημαγωγοὶ ἐπόριζον, καὶ ἐκώλυον ἀποδιδόναι τὰ ὀφειλόμενα τοῖς τριηράρχοις· οἱ δὲ διὰ τὰς ἐπιφερομένας δίκας ἠναγκάσθησαν συστάντες καταλῦσαι τὸν δῆμον. [Item Rhodi (democratia mutata est, exortis in ea improbis demagogis); reditus enim ad mercedem transferehant, et triremium praefectis justa persolvere vetabant. Illi autem judiciorum intentato metu coacti sunt, coitione facta, populi potentiam evertere.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

185.

p. 161
V, 2, 5:Διὰ δὲ φόβον στασιάζουσιν οἵ τε ἠδικηκότες, δεδιότες μὴ δῶσι δίκην, καὶ οἱ μέλλοντες ἀδικεῖσθαι, βουλόμενοι φθάσαι πρὶν ἀδικηθῆναι, ὥσπερ ἐν Ῥόδῳ συνέστησαν οἱ γνώριμοι ἐπὶ τὸν δῆμον διὰ τὰς ἐπιφερομένας δίκας. Propter metum seditionem commovent et qui injuriam fecerunt, ne dent poenas, et qui suspicantur futurum, ut injuria afficiantur, volentes antevertere priusquam injuste Laedantur, quemadmodum Rhodi nobiles in populum coierunt propter poenarum metum.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

185.

p. 161
V, 2, 6:Διὰ καταφρόνησιν δὲ καὶ στασιάζουσι καὶ ἐπιτίθενται, οἷον ... ἐν ταῖς δημοκρατίαις οἱ εὔποροι καταφρονήσαντες τῆς ἀταξίας καὶ ἀναρχίας ... οἷον ἐν Ῥόδῳ δῆμος (διεφθάρη) πρὸ τῆς ἐπαναστασεως.] Propter contemptum seditionem excitant et impetu facio in alios invadunt, ut. . . in democratris locupletes contempta confusione et perturbatione rerum imperiique. . . Sic Rhodi popularis status labefactatus est ante secundam optimatium rebellionem.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΣΙΝΩΠΕΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

186.

p. 161
Schol. Apoll. Rhod. II, 948:Ἐν δὲ τοῖς Ὀρφικοῖς Ἄρεος καὶ Αἰγίνης γενεαλογεῖται Σινώπη, κατὰ δέ τινας Ἄρεος καὶ Παρνάσσης, κατ ̓ Εὔμηλον καὶ Ἀριστοτέλην, Ἀσωποῦ· καὶ οὗτος μέν φησιν ὅτι Ἅλυν τε τὸν ποταμὸν ἐπλάνησε καὶ Ἀπόλλωνα καὶ Δία, αἰτησαμένη παρ ̓ αὐτῶν πρότερον, ἵν ̓ ἐπιτύχῃ οὗ ἂν ἐθέλοι· ἔπειτα εἰποῦσα παρθενίας ὀρέγεσθαι, ταύ. της ἐπέτυχεν ὡς ἂν ὅρκῳ δεδεμένων αὐτῶν. In Orphicis carminibus Martis et Aeginae filia fuisse Sinope dicitur, apud nonnullos Martis et Parnasses; apud Eumelum et Aristotelem Asopi. Ac hic quidem narrat eam decepisse et Halyn et Apollinem et Jovem. Petiverat enim ut primum ipsa iis quae postutaret potiretur; pustulasse autem dicunt virginitatem, eamque obtinuisse, quum illi juramento obstricti tenerentur.Secundum Philostephanum ap. Schol. l. l. Sinope e Boeotia rapta Apollini parit Syrum filium. Indicatur genealogia Boeotos Sinopen habitasse, antequam Milesii coloniam eo mitterent. Id quod de aliis pluribus hujus tractus oppidis valet. Cf. Müller. Min. p. 294. Andron Teius fr. 2.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΙΑΝΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

187.

p. 161
Schol. Apoll. Rh. I, 1177:Ἔστι δὲ (Κίος) πόλις Μυσίας, ἀπὸ Κίου τοῦ ἀφηγησαμένου τῆς Μιλησίων ἀποικίας, ὡς ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης ἐν Κιανῶν πολιτείᾳ. λιτείᾳ. Κατῴκησαν δὲ αὐτὴν πρῶτον Μυσοὶ, ἔπειτα Κᾶρες, τρίτον Μιλήσιοι. Cius, Mysiae urbs, nomen habet a Cio, qui Milesiorum coloniam eo deduxit, uti tradit Arisittoteles In Cianorum rep. Incoluere eam primum Mysi, deinde Cares, tertii Milesii.Κίος (non Κῖος, v. Dindorf. In st. Thes. s. v.) sita prope Κίον fluvium ad orientalem oram sinus Cianei. V. Herodot. V, 122, Xenoph. H. Gr. I, 4, 7, Scylax § 92, Strabo XII, p. 563 sq., Mala I, 19, 4, Memnon. c. 41 not. Etym. M. s. v. Schol. Platon. p. 466 Bekker. Ceterum Straboni l. l. Cius, urbis conditor, Argonauta est est et socius Herculis. Pro Cio Apollonius I, 13121 Polyphemum ponit. Cf. Müller. Min. p. 293. Apud Photium cod. 161 Sopater inter fontes libri XII habuisse dicitur Aristotelis πολιτείαν Κίων: quod aut Κιανῶν fuerit, aut Κείων.
162

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΗΡΑΚΛΕΩΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΠΟΝΤΩΙ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

188.
[]
p. 162
[Aristot. Pol. V, 5, 5:Demagogia facile laborant eae oligarchiae, in quibus τὰ δικαστήρια μὴ ἐκ τοῦ πολιτεύματός ἐστιν· δημαγωγοῦντες γὰρ πρὸς τὰς κρίσεις μεταβάλλουσι τὴν πολιτείαν, ὅπερ καὶ ἐν τῇ Ἡρακλείᾳ ἐγένετο τῇ ἐν τῷ Πόντῳ. [Demagogia facile laborant eae oligarchiae ubi rebus judicandis non praesunt ii qui rempublicam administrant. Colentes enim populum judiciorum gratia reipublicae statum mutant, quod et Heracleae, quae in Ponto est, accidit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

188.
[]
p. 162
V, 5, 2:Ὁτὲ μὲν γὰρ ἐξ αὐτῶν τῶν εὐπόρων, οὐ τῶν ὄντων δ ̓ ἐν ταῖς ἀρχαῖς γίνεται κατάλυσις (sc. ὀλιγαρχίας), ὅταν ὀλίγοι σφόδρα ὦσιν οἱ ἐν ταῖς τιμαῖς, οἷον ἐν Μασσαλίᾳ καὶ ἐν Ἴστρῳ καὶ ἐν Ἡρακλείᾳ καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσι συμβέβηκεν· οἱ γὰρ μὴ μετέχοντες τῶν ἀρχῶν ἐκίνουν, ἕως μετέλαβον, οἱ πρεσβύτεροι πρότερον τῶν ἀδελφῶν, ὕστερον δ ̓ οἱ νεώτεροι πάλιν· οὐ γὰρ ἄρχουσιν ἐνιαχοῦ μὲν ἅμα πατήρ τε καὶ υἱὸς, ἐνιαχοῦ δὲ πρεσβύτερος καὶ νεώτερος ἀδελφός. Καὶ ἔνθα μὲν πολιτικωτέρα ἐγένετο ὀλιγαρχία, ἐν Ἴστρῳ δ ̓ εἰς δῆμον ἀπετελεύτησεν, ἐν Ἡρακλείᾳ δ ̓ ἐξ ἐλαττόνων εἰς ἑξακοσίους ἦλθε. Interdum enim ab ipsis divitibus, non iis tamen, qui provecti sunt ad magistratus, nascitur oligarchiae interitus, quum valde pauci sunt ii qui honoribus fungantur, ut Massiliae et Istri et Heracleae et in aliis urbibus accidit. Nam qui magistratuum participes non erant, rebus novandis studuerunt, usque dum ipsi etiam participes facti sunt: fratres quidem majores natu prius, posterius vero iterum minores. Non enim magistratum simul obtinent in nonnullis locis pater et filius: in quibusdam frater natu major et minor. Atque Massiliae quidem reipublicae administratio politicae similior facta est, Istri vero in democratiam evasit. At Heracleae a paucioribus potentibus ad sexcentos translata est.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

188.
[]
p. 162
V, 5, 11:Ἐκ δὲ δικαστηρίου κρίσεως ἐν Ἡρακλείᾳ στάσις ἐγένετο κτλ. Seditio, quae Heracleae exarsit, ex judiciali sententia orta est.Vide Resp. Thebau. fr. 113.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

188.
[]
p. 162
V, 4, 2:Κατελύθη δὲ καὶ ἐν Ἡρακλείᾳ δῆμος μετὰ τὸν ἀποικισμὸν εὐθὺς διὰ τοὺς δημαγωγούς· ἀδικούμενοι γὰρ ὑπ ̓ αὐτῶν οἱ γνώριμοι ἐξέπιπτον, ἔπειτα ἀθροισθέντες οἱ ἐκπίπτοντες καὶ κατελθόντες κατέλυσαν τὸν δῆμον. Heracleae quoque popularis status dissolutus est statim post coloniam eo missam, culpa popularium ductorum. Nobiles enim injuria affecti exire e civitate coacti sunt: deinde qui ejecti fuerant, in unum contractis copiis, in civitatem ab exilio reversi, democratiam sustulerunt.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

188.
[]
p. 162
VII, 5, 7:Πλήθους δὲ ὑπάρχοντος περιοίκων καὶ τῶν τὴν χώραν γεωργούντων, ἀφθονίαν ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ναυτῶν· ὁρῶμεν δὲ καὶ τοῦτο καὶ νῦν ὑπάρχον τισὶν, οἷον τῇ πόλει τῶν Ἡρακλεωτῶν· πολλὰς γὰρ ἐκπληροῦσι τριήρεις κεκτημένοι τῷ μεγέθει πόλιν ἑτέρων ἐμμελεστέραν.] Si accolarum et agres colentium multitudo adsit, nautarum etaim copiam abunde suppetere necesse est, ut hac quoque memoria quibusdam usu venire novimus, ut Ηeracleotarum civitati, qui licet minorem aliis urbem habitent, multas tamen triremes complent.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΑΒΥΔΗΝΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

189.
[]
p. 162
[Aristot. Pol. V, 5, 5:Inter oligarchos facile demagogus exsistit ἐν ὅσαις ὀλιγαρχίαις οὐχ οὗτοι (sc. οἱ ἐν ὀλιγαρχίᾳ ὄντες) αἱροῦνται τὰς ἀρχὰς ἐξ ὧν οἱ ἄρχοντές εἰσιν, ἀλλ ̓ αἱ μὲν ἀρχαὶ ἐκ τιμημάτων μεγάλων εἰσὶν ἑταιριῶν, αἱροῦνται δ ̓ οἱ ὁπλῖται δῆμος, ὅπερ ἐν Ἀβύδῳ συνέβαινεν. [Inter oligarchos facile demagogus exsistit, in quibus non hi legendorum magistratuum ius habent, ex quorum ordine sumuntur magistratus, sed magistratus quidem fiunt ex magnis censibus aut sodalitatibus, verum eligunt eo aut milites aut populus, quod Abydi contigit.]Id. V, 5, 9. V. Resp. Larissaeorum. fr. 150.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΑΝΤΑΝΔΡΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

190.

p. 162
Stephan. Byz.:Ἄντανδρος, πόλις ὑπὸ τὴν Ἴδην πρὸς τῇ Μυσίᾳ τῆς Αἰολίδος, ἀπὸ Ἀντάνδρου τοῦ στρατηγοῦ Αἰολέων ... Ἀριστοτέλης φησὶ ταύτην ὠνομάσθαι Ἠδωνίδα διὰ τὸ Θρᾷκας Ἠδωνοὺς ὄντας οἰκῆσαι καὶ Κιμμερίδα Κιμμερίων ἐνοικούντων ἑκατὸν ἔτη. Antundrus, urbs sub Ida monte ad Mysiam Aeolidis, nomen habet ab Antandro Aeolum duce. Aristoteles tradit eam nominatam esse Edonidem, quod Edones Thraces inhabita verint, et Cimmeridem, quod Cimmerii tenuerint cam per annos centum.De Antandro, Pelasgorum Tyrrhenicorum urbe, v. Herodot. VII, 42; V, 26, Conon c. 41. Mela I, 18, 2. Müller. Min. p. 444, Welcker. Trilog. p. 201, n. 327. In universum cf. Stabo XIII, p. 606, Mannert Geogr. VI, 3, p. 418.
163

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΑΔΡΑΜΥΤΤΗΝΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

191.

p. 163
Steph. Byz.:Ἀδραμύττειον, πόλις τῆς κατὰ Κάϊκον Μυσίας ... Κέκληται ἀπὸ Ἀνδραμύτου κτιστοῦ, παιδὸς μὲν Ἀλυάττου, Κροίσου δὲ ἀδελφοῦ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις καὶ ἄλλοι, τινὲς δὲ ἀπὸ Ἕρμωνος τοῦ Λυδῶν βασιλέως· τὸν γὰρ Ἕρμωνα Λυδοὶ Ἄδραμυν καλοῦσι Φρυγιστί. Adramyttium, urbs Mysiae, quae Caico proxima; nomen habet ab Adramyto conditiore, Alyattae filio, fratre Croesi, ut ait Aristoteles in Rebuspublicis et alii; nonnulli vero nominatam dicunt ab Hermone Lydorum rege: scilicet Hermonem Lydi Adramyn vocant lingua Phrygia.Cf. Strabo XIII, p. 623 sq. Ἄδραμυν Nicolaus (e Xantho) p. 453 Val. Sadyattae nothum dicit. Ἀδραμών, ὁ Ἕρμων Hesych.; Ἀδραμύτην Lydorum regem affert Athenaeus XII, p. 615, E. Ceterum de Adramyttio variisque nominis formis multi sunt interpretes ad Herodot. VII, 42, Thucyd. V, I. Cf. Poppo Prolegg. Ad Thuc. Tom. II, p. 441; Eckhel. D. N. p. 448; Creuzer. Fr. Hist. p. 188.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΥΜΑΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

192.

p. 163
Schol. Eur. Med. 19:Αἰσυμνᾶν ἐστι τὸ ἡγεῖσθαι καὶ ἄρχειν· ἰδίως δὲ φησὶν Ἀριστοτέλης ὑπὸ Κυμαίων αἰσυμνήτην τὸν ἄρχοντα λέγεσθαι. Αἰσυμνᾶν est imperare et regnare. Proprio autem modo Cuenani αἰσυμνήτην summum magistratum vocant, teste Aristotele.Verba ἰδίως — λέγεσθαι habet etiam Etym. M. p. 39, 15.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

192.

p. 163
Argument. Sophocl. Oed. Tyr.:Ὅτι δὲ νεώτερον τὸ τοῦ τυράννου ὄνομα δῆλον· οὔτε γὰρ Ὅμηρος οὔτε Ἡσίοδος οὔτε ἄλλος οὐδεὶς τῶν παλαιῶν τύραννον ἐν τοῖς ποιήμασιν ὀνομάζει· δὲ Ἀριστοτέλης ἐν Κυμαίων πολιτείᾳ τοὺς τυράννους φησὶ τὸ πρότερον αἰσυμνήτας προσαγορεύεσθαι. Εὐφημότερόν γ ̓ ἐκεῖνο τοὔνομα. Aristoteles in Cumanorum republica dicit tyrannos olim εἰσυμνήτας appellatos esse, quoniam id nomen honestius.Cf. Aristot. Pol. III, 9, 5; Dionys. Hal. A. R. V, 7, 3; Steph. Thes. v. Αἰσυμνήτης, Αἰσυμνάω; Hermann. Antiqq. § 63.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

193.

p. 163
Apostolius Prov. V, 65:Βλακὸς ἀχρηστότερος ... Οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πρὸς τῇ Κύμῃ χωρίου Βλακείας (Βλακίας Etym. M.), οὗ μέμνηται καὶ Ἀριστοτέλης. Blace ineptior dici nonnulli putant a Blace, loco prope cunam sito, cujus meminit etiam aristoteles.Eadem Etym. M. p. 199, 10. Cf. St. Thes. v. Βλάξ. Attulerit haec Aristoteles de pinguibus quae Cumanis attribuebantur ingreniis loquens.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

194.
[]
p. 163
[Aristot. Pol. II, 5, 12:Ἐν Κύμῃ περὶ τὰ φονικὰ νόμος ἐστὶν, ἂν πλῆθός τι παράσχηται μαρτύρων διώκων τὸν φόνον τῶν αὑτοῦ συγγενῶν, ἔνοχον εἶναι τῷ φόνῳ τὸν φεύγοντα. [Lex est Cumis de caede, si quis accusator aliquem testium numerum produxerit, qui sibi cognati sint, reum caedis poena teneri.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

194.
[]
p. 163
V, 4, 3:Συνέβη δὲ ταὐτὸν καὶ περὶ Κύμην ἐπὶ τῆς δημοκρατίας, ἣν κατέλυσε Θρασύμαχος.] Idem et Cumis accidit, qua in urbe democratiam Thrasymachus funditus delevit.]Antecedentia v. in Rep. Megar. fr. 104. Ceterum dubitatum est num ad Asiae an Italiae urbem hoc pertineat.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΕΡΥΘΡΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

195.
[]
p. 163
[Aristot. Pol. V, 5, 4:Καὶ ἐν Ἐρυθραῖς δὲ ἐπὶ τῆς τῶν Βασιλιδῶν ὀλιγαρχίας ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις, καίπερ καλῶς ἐπιμελουμένων τῶν ἐν τῇ πολιτείᾳ, ὅμως διὰ τὸ ὑπ ̓ ὀλίγων ἄρχεσθαι, ἀγανακτῶν δῆμος μετέβαλε τὴν πολιτείαν.] [Erythris Basilidis oligarchiam abtinentibus, priscis illis temporibus, quamvis rempublicam bene procuratent, indigne ferens tamen populus, quod paucorum imperio subjectus esset, reipublicae statum muatavit.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΛΑΖΟΜΕΝΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

196.
[]
p. 163
[Idem ib. V, 2, 12:Στασιάζουσι δὲ ἐνίοτε αἱ πόλεις καὶ διὰ τοὺς τόπους, ὅταν μὴ εὐφυῶς ἔχῃ χώρα πρὸς τὸ μίαν εἶναι πόλιν, οἷον ἐν Κλαζομεναῖς οἱ ἐπὶ Χύτρῳ (Χύτῳ Ephor. fr. 136; Χύτριον Strab. p. 645) πρὸς τοὺς ἐν νήσῳ, καὶ Κολοφώνιοι καὶ Νοτιεῖς.] [Seditiones oriuntur interdum in civitatibus etiam de sedibus, quum loci natura parum est ad urbem et civitatem unam constituendam idonea: ut Clazomenis inter eos qiu Chytrum incolebant, et insulanos, et inter Colophonios et Notienses.
164

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΟΛΟΦΩΝΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

197.

p. 164
Athenaeus XIV, p. 618, E:Ἦν δὲ καὶ ἐπὶ ταῖς ἐώραις τις ἐπ ̓ Ἠριγόνη, ἣν καὶ Ἀλῆτιν λέγουσιν ᾠδήν. Ἀριστοτέλης γοῦν ἐν τῇ Κολοφωνίων πολιτείᾳ φησίν· «Ἀπέθανε δὲ καὶ αὐτὸς Θεόδωρος ὕστερον βιαίῳ θανάτῳ· λέγεται δὲ γενέσθαι τρυφῶν τις, ὡς ἐκ τῆς ποιήσεως δῆλόν ἐστιν· ἔτι γὰρ καὶ νῦν αἱ γυναῖκες ᾄδουσιν αὐτοῦ μέλη περὶ τὰς ἐώρας.» Erat etiam cantilena aliqua quam Aletam vocant et Oscillorum festis diebus canunt in honorem Erigonae. Aristoteles in Colophoniorum rep. Ait: «Mortuus vero est deinde ipse etiam Theodorus morte violenta. Dicitur auminibus ejus patet. Nam etiamnum mulieres carmina ejus canunt Oscllorum festis diebus.»Cf. Pollux IV, 55: Ἦν τι δὲ καὶ ἀλῆτις ᾆσμα ταῖς αἰώραις προσᾳδόμενον, Θεοδώρου ποίημα του Κολοφωνίου. De festi ratione v. Meursius Gr. Fer. s. v. Αἰώρα, Welcker. Nachtrag z. Tril. p. 222 sqq.; Schwenck. Andeut. p. 48 sq.; Hermann. Gottesdienstl. Alterth. § 26 et 62.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

198.
[]
p. 164
[Aristot. Pol. IV, 3,9:Ἐν Κολοφῶνι τὸ παλαιὸν .. Ἐκέκτηντο μακρὰν οὐσίαν οἱ πλείους πρὶν γενέσθαι τὸν πόλεμον πρὸς τοὺς Λυδούς.] [Colophone olim, antequam bellum adversus Lydos ortus esset, major pars civium magnas facultates possidebat.]Alium Aristot. Locum v. fr. 196.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΜΑΓΝΗΤΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

198.a
[]
p. 164
De Magnesiis ad Maeandrum quae memorat Aristot. Pol. IV, 3, 2, vide fr. 109. De iisdem laudatur Ἀριστοτέλης ἢ Θεόφραστος ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι apud Athenaeum IV, p. 173, F, ubi postquam e Semo Delio narraverat Delios Delum venientibus praebere salem, acetum et oleum et ligna et stragula, pergit:Ἀριστοτέλης δ ̓ Θεόφραστος ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι, περὶ Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ τοῦ Μαιάνδορυ ποταμοῦ, ὅτι Δελφῶν εἰσιν ἄποικοι, τοσαύτας ἐπιτελοῦντας αὐτοὺς ποιεῖ χρείας τοῖς παραγιγνομένοις τῶν ξένων, λέγων οὕτως· «Μάγνητες, οἱ ἐπὶ τῷ Μαιάνδρῳ ποταμῷ κατοικοῦντες, ἱεροὶ τοῦ θεοῦ, Δελφῶν ἄποικοι, παρέχουσι τοῖς ἐπιδημοῦσι στέγην, ἅλας, ἔλαιον, ὄξος, ἐπίλυχνον, κλίνας, στρώματα, τραπέζας.» [Aristoteles vel Theophrastus in Commentariis, postquam de Magnetibus Maeandrum fluvium accolentibus dixit, esse eos Delphorum colonos, eandem operam praestantes facit peregrinis qui eos conveniunt. Verba ejus haec eunt: «Magnetes qui ad Maeandrum fl. Habitant, deo consecrati, Delphorum coloni, peregrinantibus qui eos conveniunt, lectum praebent, salem, oleum, acetum, lucernam, stragulas, lectos, mensas.»Quae quidem Ὑπομνήματα cujusnam generis fuerint, nescio. Alter locus quem ex iisdem affert Athenaeus XIV, p. 655, C, ad historiam naturalem pertinet.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΜΙΛΗΣΙΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

199.

p. 164
Parthenius Erot. c. 14:Περὶ Ἀνθέως. Ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης καὶ οἱ τὰ Μιλησιακά. Ἐκδὲ Ἁλικαρνασσοῦ ποῖς Ἀνθεὺς, ἐκ βασιλείου γένους, ὡμήρευσε παρὰ Φοβίῳ, ἑνὶ τῶν Νηλειβῶν, τότε κρατοῦντι Μιλησίων. Τούτου Κλεόβοια, ἥν τινες Φιλαίχμην ἐκάλεσαν, τοῦ Φοβίου γυνὴ, ἐρασθεῖσα, πολλὰ ἐμηχανᾶτο εἰς τὸ προσαγαγέσθαι τὸν παῖδα. Ὡς δὲ ἐκεῖνος ἀπεωθεῖτο, ποτὲ μὲν φάσκων ἀρρωδεῖν, μὴ κατάδηλος γένοιτο, ποτὲ δὲ Δία ξένιον καὶ κοινὴν τράπεζαν προῖσχόμενος, Κλεόβοια κακῶς φερομένη, ἐν τῷ εἶχε τίσασθαι αὐτὸν, ἀνηλεῆ τε καὶ ὑπέραυχον ἀποκαλουμένη. Ἔνθα δὴ, χρόνου προιόντος, τοῦ μὲν ἔρωτος ἀπηλλάχθαι προσεποιήθη· πέρδικα δὲ τιθασὸν εἰς βαθὺ φρέαρ κατασοβήσασα, ἐδεῖτο τοῦ Ἀνθέως, ὅπως κατελθὼν ἐνέλοιτο αὐτόν. Τοῦ δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος διὰ τὸ μηδὲν ὑφορᾶσθαι, Κλεόβοια ἐπισείει στιβαρὸν αὐτῷ πέτρον. Καὶ μὲν παραχρῆμα ἐτεθνήκει, δὲ ἄρα ἐννοηθεῖσα ὡς δεινὸν ἔργον δεδράκοι, καὶ ἄλλως δὲ καομένη σφοδρῷ ἔρωτι τοῦ παιδὸς, ἀναρτᾷ ἑαυτήν. Φόβιος μέντοι διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ὡς ἐναγὴς παρεχώρησε Φρυγίῳ τῆς ἀρχῆς. Ἔφασαν δέ τινες, οὐ πέρδικα, σκεῦος δὲ χρυσοῦν εἰς τὸ φρέαρ βεβλῆσθαι, ὡς καὶ Ἀλέξανδρος Αἰτωλὸς μέμνηται. De Antheo. Narrat Aristoteles et scriptores rerum Milesiacarum. — Antheus regii generis ex Halicarunasso adole scens Phobio Nelidae tunc Milesiis imperanti obses datus fuit. In hujus amorem Cleoboea (quam quidam Philaechmen vocarunt) Phobii uxor illapsa, multa sane machinata est, quibus adolescentem illiceret. Quum autem ille eam aversaretur, aliquando quidem timorem praetexuit, ne videlicet manifestum id fieret, aliquando autem hospitii jus et commmunem mensam causatus est, tamdiu ut Cleooea aegre rem ferens, in animo haberet ulcisci eum, immisericordem ipsum et superbum vocans. Quare temporis pro gressu amorem in se exstinctum simulabat, ac perdicem cicurem in profundum puteum demittens, Anthenum rogavit ut descenderet atque extrajeret illam. Ille itaque quum prompte obediret (nihil enim mali suspicabatur), Cleodoen super eum dejicit ingens saxum, unde ille statim mortuus est. Ipsa vero animo volvens quam grave flagitium perpetrasset, atque alias etiam vehementi adolescentis amore flagrans, se ipsam suspendit. Porro Phobius ob eandem causam tanquam scelestus Phrygio regnum cessit. Dixerunt autem nonnulli non perdicem, sed vasculum aureum in puteum projectum fuisse, ut Alexander Aetolus.Quod sequitur fragmentum Alexandri Aetoli illustratum habes a Jacobsio in Anthol. Gr. Tom. VII, p. 239, Bach in Zeitschrifi. f. Alt.—W. 1837, N 41. De Antheadum familia cf. Müller. Dor. I, p. 108. Cum Phobio nostro cf. Phobum Codridam Phocaeensium regem in Charonis fr. 6.
165ARISTOTELIS FRAGMENTA

200.

p. 165
Athenaeus XII, p. 523, E:Ὡς δ ̓ ὑπήχθησαν (sc. Οἱ Μιλήσιοι) ἡδονῇ καὶ τρυφῇ, κατερρύη τὸ τῆς πόλεως ἀνδρεῖον, φησὶν Ἀριστοτέλης, καὶ παροιμία τις ἐγεννήθη ἐπ ̓ αὐτῶν· Πάλαι ποτ ̓ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι. Milesii postquam voluptatibus et luxuriae succubuerunt, enervatum concidit civitatis robur, ut ait Aristoteles, et enatum in eos est proverbium: Fortes olim fuerunt Milesii.Eadem ex Athenaeo Eustath. II, ψ, 444, p. 1358, 5. Quae antecedunt ap. Athenaeum vid. In Ephor. fr. 92.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

201.
[]
p. 165
[Aristot. Pol. I, 4, 5:Οἷον καὶ τὸ Θάλεω τοῦ Μιλησίου· τοῦτο γάρ ἐστι κατανόημά τι χρηματιστικὸν, ἀλλ ̓ ἐκείνῳ μὲν διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει δὲ καθόλου τι ὄν. Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας οὔσης, κατανοήσαντά φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην ἐκ τῆς ἀοτρολογίας, ἔτι χειμῶνος ὄντος, εὐπορήσαντα χρημάτων ὀλίγων ἀρραβῶνας διαδοῦναι τῶν ἐλαιοργίων τῶν τ ̓ ἐν Μιλήτῳ καὶ χίῳ πάντων, ὀλίγου μισθωσάμενον, ἅτ ̓ οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ δ ̓ καιρὸς ἧκε, πολλῶν ζητουμένων ἅμα καὶ ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα ὃν τρόπον ἠβούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέξαντα ἐπιδεῖξαι, ὅτι ῥᾴδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς φιλοσόφοις, ἂν βούλωνται, ἀλλ ̓ οὐ τοῦτ ̓ ἐστὶ περὶ οὗ σπουδάζουσιν. Cujusmodi est etiam illud Thaletis Milesii: nam hoc inventum quoddam acutum est ad pecuniam quaerendam accommodatum, quanquam illi quidem id propter sapientiam attibuunt. Quum enim ei paupertatem vitio verterent atque exprobrarent, tanquam sapientiae studium inutile sit, aiunt eum, quum ex astrologia intellexisset olearum ubertatem fore, hieme nondum exacta, paucorum numorum copia instructum, omnes molas et cellas oleareas, quae Mileti et in Chio essent, datis arrhabonibus parvo conduxisse, quippe quum licitator nullus, qui mercedem augeret, exstitisset. Ubi autem tempus venit, quum multae simul et subito quaeerentur molae, illis suo arbitratu et quanti vellet, elocatis, multas pecunias coegisse atque ita ostendisse, facile esse philosophis, si velint, ditescere: sed hoc non esse id, in quod studium suum conferant.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

201.
[]
p. 165
Id. ib. V, 4, 5:Ἐγίγνοντο δὲ τυραννίδες πρότερον μᾶλλον νῦν καὶ διὰ τὸ μεγάλας ἀρχὰς ἐγχειρίζεσθαί τισιν, ὥσπερ ἐν Μιλήτῳ ἐκ τῆς πρυτανείας· πολλῶν γὰρ ἦν καὶ μεγάλων κύριος πρύτανις.] Exsistebant tyrannides antea magis quam nunc, etiam quia magna imperia certis hominibus tradebantur: ut Mileti magna imperia certis hominibus tradebantur: ut Mileti tyrannis ex prytania facta est: multer enim et magnarum rerum penes prytanim potestas erat.De Hippodamo Milesio qui πρῶτος τῶν μὴ πολιτευομένων ἐνεχείρησέ τι περὶ πολιτείας εἰπεῖν τῆς ἀρίστης, v. Arist. II, 5, 1-5; de Telecle Milesio, qui item Πολιτείαν scripsit, v. id. IV, II, 3.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΙΑΣΕΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

201.a

p. 165
Schol. Ven. II, B. 126:Ἔθος πλείονας τῶν δέκα μὴ συνεσθίειν, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Mos reat (apud Iasenses) non ultra decem convivio adhiber, ut Aistoteles in Politiis ait.Haec ad Iasensium Remp. refert Grashof., propter Heraclidis Pontici fr. 39.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΝΙΔΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

202.
[]
p. 165
[Aristot. Pol. V, 5, 3:Μετέβαλε δὲ καὶ ἐν Κνίδῳ ἀλιγαρχία, στασιασάντων τῶν γνωρίμων αὐτῶν πρὸς αὑτοὺς, διὰ τὸ ὀλίγους μετέχειν, καὶ καθάπερ εἴρηται, εἰ πατὴρ, υἱὸν μὴ μετέχειν, μηδ ̓ εἰ πλείους ἀδελφοὶ, ἀλλ ̓ τὸν πρεσβύτατον· ἐπιλαβόμενος γὰρ στασιαζόντων των δῆμος καὶ λαβὼν προστάτην ἐκ τῶν γνωρίμων, ἐπιθέμενος ἐκράτησεν· ἀσθενὲς γὰρ τὸ στασιάζον.] [Mulata etiam in Cnido oligarchia est, quum optimates ipsi inter se dissedissent, propterea, quod pauci reipublicae administrationis participes erant: et, quemad modum dictum est, si pater magistratum obtinebat, filius a magistratu excludebatur; et si plures fratres erant, soli natu maximo aditus ad magistratus patebat. Nam quum populus eos inter se dissidentes occupasset, et ex optimatium numero ducem cepisset, impetu facto eos adortus adortus profligavit, rerumque potitus est. Imbecillum enim est omne quod discordat.]Alium de Cnidiis locum (V, 5, II) v. fr. 174.
166

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΛΥΚΙΩΝ
Λυκίων πολιτείᾳ Aristotelis usus est Sopater libro duodecimo, teste Photio cod. 161.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΥΠΡΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

203.

p. 166
Harpocration:Ἄνακτεςκαὶ ἄνασσαι· οἱ μὲ, υἱοὶ τοῦ βασιλέως καὶ οἱ ἀδελφοὶ καλοῦνται ἄνακτες, αἱ δὲ ἀδελφαὶ καὶ γυναῖκες ἄνασσαι· Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυπρίων πολιτείᾳ. Filii regis et fratres appellantur ἄνακτες, sorores et uxores ἄνασσαι. Aristoteles in Cypriorum Rep.Eadem Suidas et Etym. M. «Aristotelem in observatione tam pervulgata (vide vel Musgr. In Soph. Oed. R. 85) appellari potuisse miraremur, nisi de rationibus Cypriorum ἀνάκτων accurate nobis constaret ex Athenaeo VI, p. 256 sive Eustathio in II. N. p. 947 [e Clearchi Gergithio].» Bernhardy ad Suid.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

204.
[]
p. 166
[Aristot. Pol. V, 8, 10:Καὶ (ἐπίθεσις) τοῦ εὐνούχου Εὐαγόρᾳ τῷ Κυπρίῳ (sc. δι ̓ ὔβριν ἐγένετο)· διὰ γὰρ τὸ τὴν γυναῖκα παρελέσθαι τὸν θἱὸν αὐτοῦ ἀπέ. κτεινεν ὡς ὑβρισμένος.] [Propter illatam ipsi contumeliam etiam eunuchus ille Evagoram Cyprium adortus est. Nam propterea, quod uxor ipsi ab illius filio adempta esset, eum interfecit, tanquam contumelia accepta.]V. Diodor. 15, 47.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

205.

p. 166
Schol. Pindar. Pyth. II, 127:Ἀριστοτέλης δὲ πρῶτον Ἀχιλλέα ἐπὶ τῇ τοῦ Πατρόκλου πυρᾷ τῇ πυρρέχῃ φησὶ κεχρῆσθαι, ἢν παρὰ Κυπρίοις φησὶ Πρύλιν λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πυρρίχης τὸ ὄνομα θέσθαι. Aristoteles dicit primum Achillem ad Patroclis rogum Pyrrhiche usum esse, quam saltationem Cypriis Prylin appellari ait. Pyrrichen vero nominatam esse a pyra illa sive rogo.V. Boeckh. De metris Pind. p. 271. Hoeckh. Creta III, 345 sqq. Ceterum num recte haec ad Cypriorum remp. Referantur, potest dubitari.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΚΥΡΗΝΑΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

206.

p. 166
Schol. Aristoph. Plut. 925:Βάττος Κυρήνην ἔκτισεν ἐλθὼν ἀπὸ Θήρας τῆς κατὰ Κρήτην νήσου· ὃν τιμήσαντες Λίβυες ἐχαρίσαντο αὐτῷ τὸ κάλλιστον τῶν λαχάνων τὸ σίλφιον, καὶ ἐν νομίσματι αὐτὸν ἐχάραξαν, τῇ μὲν βασιλείαν, τῇ δὲ σίλφιον τῆς πόλεως δεχόμενον, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυρηναίων πολιτείᾳ. Ἔνθεν καὶ παροιμία ἐπὶ τῶν διαφόρους καὶ ἐξόχους τιμὰς δεχομένων .... Βάττος, καὶ Ἀριστοτέλης, ἐν Λιβύῃ Κυρήνην λεγομένην ἔκτισε κατὰ τὸν δοθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος χρησμόν· καὶ οἱ πολῖται οἱ Κυρηναῖοι ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας βουλόμενοι χαρίσασθαι τῷ βασιλεῖ, ἐποίησαν [εἰκόνα, ὡς δὲ τινὲ; haec interponit Aldina] δακτύλιον, ἐν πόλις αὐτῶν προσφέρει τῷ βασιλεῖ τὸ σίλφιον· καὶ τὸ φύλλον δὲ αὐτοῦ καὶ καρπὸς καὶ καυλὸς καὶ ὀπὸς καὶ ἁπλῶς τὸ πᾶν αὐτοῦ πολλῆς τιμῆς ἄξιόν ἐστιν. Battus a Thera, quae insula e regione Cretae sita est, profectus Cyrenas condidit. Quem quum in honore Libyes haberent, gratificati ei sunt pulcherrimum olerum, silphiun, atque imaginem Batti in nummo expresserunt altera manu potestatem regiam, altera silphium ab urbe accipientem, ut Aristoteles tradit in Cyrenaeorum rep. Hinc etiam proverbium (Βάττου σίλφιον) de iis quibus eximii et insignes honores habentur, usurpari solet.Cf. Suidas: Βάττου σίλφιον· ἐπὶ τῶν σπανίους τιμὰς λαμβανόντων· οἱ γὰρ Κυρηναῖοι ἑνὶ· τῶν Βάττων ἐξαίρετον ἔδοσαν τὸ σίλφιον καὶ τοῦ νομίσματος ἐπὶ μὲν θατέρου Ἄμμωνα, ἐπὶ δὲ θατέρου σίλφιον ἐτύπωσαν· οἱ δὲ ἐπὶ Λιβύης Ἀμπελιῶται εἰς Δελφοὺς ἀνέθεσαν καυλὸν σιλφίου.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

206.

p. 166
Hesych.:Ἄμμους, Ζεύς. Ἀριστοτέλης. Ammon, i. e. Jupiter. Aristoteles.Apostol. V, 40; Arsenius 137; Bekker. An. I, p. 224; Appendix Prov. I, 51 ibiq. Leutsch V. Thrige De reb. Cyrenaeorum p. 30 sqq.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

207.

p. 166
Pollux IX, 62:Ἦν μέντοι, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν, ἐν Κυρήνῃ καὶ τετραστάτηρον καὶ στατὴρ καὶ ἡμιστάτηρον χρυσᾶ νομίσματα. Erat etiam, ut Aristoteles tradit, Cyrenis quadristater et stater et semistater, aurea numismata.Cf. Pollux IX, 60: Ἦν δὲ οὐ δραχμὴ νόμισμα μόνον, ἀλλὰ καὶ πεντηκοντάδραχμον καὶ πεντάδραχμον παρὰ Κυρηναίοις, καὶ τετράδραχμον ἐκαλεῖτο καὶ τρίδραχμον καὶ δίδραχμον.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

207.

p. 166
Apud Etym. M. p. 33, 3:Αἰθὴρ, παρὰ τὸ ἀεὶ θεῖν κυκλοφορικῶς, φησὶν Ἀριστοτέλης περὶ Κυρηναίων, legendum Ἀρ. Περὶ οὐρανίων aut Ἀριστοτέλης Κυρηναῖος.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

208.
[]
p. 166
[Aristot. Pol. VI, 2, 10:Πρὸς δὲ τὸ καταστάναι Ταύτην τὴν δημοκρατίαν (sc. in qua omnes cives reip. Administrationis participes sint), καὶ τὸν δῆμον ποιεῖν ἰσχυρὸν εἰώθασιν οἱ προεστῶτες τῷ προσλαμβάνειν ὡς πλείστους, καὶ ποιεῖν πολίτας μὴ μόνον τοὺς γνησίους, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐξ ὁποτερουοῦν πολίτου, λέγω δὲ οἷον πατρὸς μητρός· ἅπαν γὰρ οἰκεῖον τοῦτο τῷ τοιούτῳ δήμῳ μᾶλλον. Εἰώθασι μὲν οὖν οἱ δημαγωγοὶ κατασκευάζειν οὕτω· δεῖ μέντοι προσλαμβάνειν μέχρις ἂν ὑπερτείνῃ τὸ πλῆθος τῶν γνωρίμων καὶ τῶν μέσων, καὶ τούτου μὴ πέρα προβαίνειν· ὑπερβάλλοντες γὰρ ἀτακτοτέραν τε ποιοῦσι τὴν πολιτείαν, καὶ τοὺς γνωρίμους πρὸς τὸ χαλεπῶς ὑπομένειν τὴν δημοκρατίαν παροξύνουσι μᾶλλον· ὅπερ συνέβη τῆς στάσεως αἴτιον γενέσθαι περὶ Κυρήνην· ὀλέγον μὲν γὰρ πονηρὸν παρορᾶται· πολὺ δὲ γινόμενον ἐν ὀφθαλμοῖς μᾶλλόν ἐστιν. Ἔτι δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα κατασκευάσματα χρήσιμα πρὸς τὴν δημοκρατίαν τὴν τοιαύτην, οἷς Κλεισθένης τε Ἀθήνησιν ἐχρήσατο, βουλόμενος αὐξῆσαι τὴν δημοκρατίαν, καὶ περὶ Κυρήνην οἱ τὸν δῆμον καθιστάντες· φυλαί τε γὰρ ἕτεραι ποιητέαι πλείους καὶ φρατρίαι, καὶ τὰ τῶν ἰδίων ἱερῶν συνακτέον εἰς ὀλίγα καὶ κοινὰ, καὶ πάντα σοφιστέον, ὅπως ἂν ὅτι μάλιστα ἀναμιχθῶσι πάντες ἀλλήλοις, αἱ δὲ συνήθειαι διαζευχθῶσιν αἰ πρότερον.] [Ad constituendem autem hanc democratiam (sc. in qua omnes cives reipublicae administrationis participes sint) et populum validum efficiendum, solent populi duces quam plurimos asciscere non solum legitimos cives, sed etiam nothos et ex alterutro parente cive procreatos, hoc est, ex patre aut matre. Omne enim genus hoc hominum ad talem democratiam magis accommodatum est. Solent igitur demagogi haec excogitare et machinari: sed oportet assumere usque eo, dum multitudo nobiles et medios superet, nec tamen ultra procedere convenit. Nam si modum superent, statum reipublicae magis perturbant, magisque nobiles ira incendunt, quo minus statum popularem ferant: quod cyrenis causa fuit seditionis. Nam exiguum malum non animadvertitur: idem si fiat majus, magis in oculos incurrit. Praeterea ad talem democratiam utilia sunt talia commenta atque inveta, quibus Clisthenes Athenis usus est, quum democratiam amplificare atque augere vellet, et ii qui Cyrenis democratiam constituerunt. Nam et aliae pluresque tribus et curiae faciendae sunt; omnia denique artificia adhibenda sunt, ut quammaxime omnes inter se permisceantur, pristinae autem consuetudines et societates disjungantur atque aboleantur.]
167

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

209.

p. 167
[Aristot. Pol. II, 8:Πολιτεύεσθαι δὲ δοκοῦσι καὶ Καρχηδόνιοι καλῶς, καὶ πολλὰ περιττῶς πρὸς τοὺς ἄλλους, μάλιστα δ ̓ ἔνια παραπλησίως τοῖς Λάκωσιν· αὗται γὰρ αἱ πολιτεῖαι τρεῖς ἀλλήλαις τε σύνεγγύς πως εἰσὶ, καὶ τῶν ἄλλων πολὺ διαφέρουσιν, τε Κρητικὴ καὶ Λακωνικὴ καὶ τρίτη τούτων τῶν Καρχηδονίων. Καὶ πολλὰ τῶν τεταγμένων ἔχει παρ ̓ αὐτοῖς καλῶς· σημεῖον δὲ πολιτείας συντεταγμένης τὸ τὸν δῆμον ἔχουσαν διαμένειν ἐν τῇ τάξει τῆς πολιτείας, καὶ μήτε στάσιν, τι καὶ ἄξιον εἰπεῖν, γεγενῆσθαι μήτε τύραννον. (2) Ἔχει δὲ παραπλήσια τῇ Λακωνικῇ πολιτείᾳ τὰ μὲν συσσίτια τῶν ἑταιριῶν τοῖς φιδιτίοις, τὴν δὲ τῶν ἑκατὸν καὶ τεττάρων ἀρχὴν τοῖς ἐφόροις (πλὴν οὐ χεῖρον οἱ μὲν ἐκ τῶν τυχόντων εἰσὶ, ταύτην δ ̓ αἱροῦνται τὴν ἀρχὴν ἀριστίνδην), τοὺς δὲ βασιλεῖς καὶ τὴν γερουσίαν ἀνάλογον τοῖς ἐκεῖ βασιλεῦσι καὶ γέρουσιν. Καὶ βέλτιον δὲ τοὺς βασιλεῖς μήτε κατὰ τὸ αὐτὸ εἶναι γένος, μήτε τοῦτο τὸ τυχὸν, εἰ δὲ διαφέρον, ἐκ τούτων αἱρετοὺς μᾶλλον κατ ̓ ἡλικίαν· μεγάλων γὰρ κύριοι καθεστῶτες, ἂν εὐτελεῖς ὦσι, μεγάλα βλάπτουσι καὶ ἔβλαψαν ἤδη τὴν πόλιν τὴν τῶν Λακεδαιμονίων. (3) Τὰ μὲν οὖν πλεῖστα τῶν ἐπιτιμηθέντων ἂν διὰ τὰς παρεκβάσεις κοινὰ τυγχάνει πάσαις ὄντα ταῖς εἰρημέναις πολιτείαις· τῶν δὲ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀριστοκρατίας καὶ τῆς πολιτείας τὰ μὲν εἰς δῆμον ἐκκλίνει μᾶλλον, τὰ δ ̓ εἰς ὀλιγαρχίαν. Τοῦ μὲν γὰρ τὰ μὲν προσάγειν, τὰ δὲ μὴ προσάγειν πρὸς τὸν δῆμον οἱ βασιλεῖς κύριοι μετὰ τῶν γερόντων, ἂν ὁμογνωμονῶσι πάντες· εἰ δὲ μὴ, καὶ τούτων δῆμος. δ ̓ ἂν εἰσφέρωσιν οὗτοι, οὐ διακοῦσαι μόνον ἀποδιδόασι τῷ δήμῳ τὰ δόξαντα τοῖς ἄρχουσιν, ἀλλὰ κύριοι κρίνειν εἰσὶ καὶ τῷ βουλομένῳ τοῖς εἰσφερομένοις ἀντειπεῖν ἔξεστιν, ὅπερ ἐν ταῖς ἑτέραις πολιτείαις οὐκ ἔστιν. (4) Τὸ ὄὲ τὰς πενταρχίας κυρίας οὔσας πολλῶν καὶ μεγάλων ὑφ ̓ αὑτῶν αἱρετὰς εἶναι, καὶ τὴν τῶν ἑκατὸν ταύτας αἱρεῖσθαι τὴν μεγίστην ἀρχὴν, ἔτι δὲ ταύτας πλείονα ἄρχειν χρόνον τῶν ἄλλων (καὶ γὰρ ἐξεληλυθότες ἄρχουσι καὶ μέλλοντες) ὀλιγαρχικὸν, τὸ δ ̓ ἀμίσθους καὶ μὴ κληρωτὰς, ἀριστοκρατικὸν θετέον, καὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον, καὶ τὸ τὰς δίκας ὑπὸ τῶν ἀρχείων πάντων δικάζεσθαι πάσας, καὶ μὴ ἄλλας ὑπ ̓ ἄλλων, καθάπερ ἐν Λακεδαίμονι. (5) Παρεκβαίνει δὲ τῆς ἀριστοκρατίας τάξις τῶν Καρχηδονίων μάλιστα πρὸς τὴν ὀλιγαρχίαν κατά τινα διάνοιαν, συνδοκεῖ τοῖς πολλοῖς· οὐ γὰρ μόνον ἀριστίνδην, ἀλλὰ καὶ πλουτίνδην οἴονται δεῖν αἱρεῖσθαι τοὺς ἄρχοντς· ἀδύνατον γὰρ τὸν ἀποροῦντα καλῶς ἄρχειν καὶ σχολάζειν. Εἴπερ οὖν τὸ μὲν αἱρεῖσθαι πλουτίνδην ὀλιγαρχικὸν, τὸ δὲ κατ ̓ ἀρετὴν ἀριστοκρατικὸν, αὕτη τις ἂν εἴη τάξις τρίτη, καθ ̓ ἥνπερ συντέτακται καὶ τοῖς Καρχηδονίοις τὰ περὶ τὴν πολιτείαν· αἱροῦνται γὰρ εἰς δύο ταῦτα βλέποντες καὶ μάλιστα τὰς μέγιστας, τούς τε βασιλεῖς καὶ τοὺς στρατηγούς. (6) Δεῖ δὲ νομίζειν ἁμάρτημα νομοθέτου τὴν παρέκβασιν εἶναι τῆς ἀριστοκρατίας ταύτην. Ἐξ ἀρχῆς γὰρ τοῦθ ̓ ὁρᾶν ἔστι τῶν ἀναγκαιοτάτων, ὅπως οἱ βέλτιστοι δύνωνται σχολάζειν, καὶ μηδὲν ἀσχημονεῖν μὴ μόνον ἄρχοντες, ἀλλὰ μηδ ̓ ἰδιωτεύοντες. Εἰ δὲ δεῖ βλέπειν καὶ πρὸς εὐπορίαν χάριν σχολῆς, φαῦλον τὸ τὰς μεγίστας ὠνητὰς εἶναι τῶν ἀρχῶν, τήν τε βασιλείαν καὶ τὴν στρατηγίαν· ἔντιμον γὰρ νόμος οὗτος ποιεῖ τὸν πλοῦτον μᾶλλον τῆς ἀρετῆς, καὶ τὴν πόλιν ὅλην φιλοχρήματον. (7) τι δὲ ἂν ὑπολάβῃ τίμιον εἶναι τὸ κύριον, ἀνάγκη καὶ τὴν τῶν ἄλλων πολιτῶν δόξαν ἀκολουθεῖν τούτοις· ὅπου δὲ μὴ μάλιστα ἀρετὴ τιμᾶται, ταύτην οὐχ οἷόν τε εἶναι βεβαίως ἀριστοκρατικὴν πολιτείαν. Ἐθίζεσθαι δ ̓ εὔλογον κερδαίνειν τοὺς ὠνουμένους, ὅταν δαπανήσαντες ἄρχωσιν· ἄτοπον γὰρ, εἰ πένης μὲν ὢν ἐπιεικὴς δὲ βουλήσεται κερδαίνειν, φαυλότερος δ ̓ ὢν οὐ βουλήσεται δαπανήσας. Διὸ δεῖ τοὺς δυναμένους ἀρισταρχεῖν, τούτους ἄρχειν. Βέλτιον δ ̓ εἰ καὶ προεῖτο τὴν εὐπορίαν τῶν ἐπιεικῶν νομοθέτης, ἀλλὰ ἀρχόντων γε ἐπιμελεῖσθαι τῆς σχολῆς. (8) Φαῦλον δ ̓ ἂν δόξειεν εἶναι καὶ τὸ πλείους ἀρχὰς τὸν αὐτὸν ἄρχειν, ὅπερ εὐδοκιμεῖ παρὰ τοῖς Καρχηδονίοις· ἓν γὰρ ὑφ ̓ ἑνὸς ἔργον ἄριστ ̓ ἀποτελεῖται. Δεῖ δ ̓ ὅπως γίνηται τοῦθ ̓ ὁρᾶν τὸν νομοθέτην, καὶ μὴ προστάττειν τὸν αὐτὸν αὐλεῖν καὶ σκυτοτομεῖν. Ὥσθ ̓ ὅπου μὴ μικρὰ πόλις, πολιτικώτερον πλείονας μετέχειν τῶν ἀρχῶν, καὶ δημοτικώτερον· κοινότερόν τε γὰρ, καθάπερ εἴπομεν, καὶ κάλλιον ̓ ἕκαστον ἀποτελεῖται τῶν αὐτῶν καὶ θᾶττον. Δῆλον δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν ναυτικῶν· ἐν τούτοις γὰρ ἀμφοτέροις διὰ πάντων ὡς εἰπεῖν διελήλυθε τὸ ἄρχειν καὶ τὸ ἄρχεσθαι. (9) Ὀλιγαρχικῆς δ ̓ οὔσης τῆς πολιτείας, ἄριστα ἐκφεύγουσι τῷ πλουτεῖν αἰεί τι τοῦ δήμου μέρος ἐκπέμποντες ἐπὶ τὰς πόλεις· τούτῳ γὰρ ἰῶνται καὶ ποιοῦσι μόνιμον τὴν πολιτείαν. Ἀλλὰ τοῦτί ἐστι τύχης ἔργον· δεῖ δὲ ἀστασιάστους εἶναι διὰ τὸν νομοθέτην· νῦν δ ̓, ἂν ἀτυχία γενηταί τις, καὶ τὸ πλῆθος ἀποστῇ τῶν ἀρχομένων, οὐδέν ἐστι φάρμακον διὰ τῶν νόμων τῆς ἡσυχίας. [Existimantur autem etiam Carthaginienses reipublicae administrandae ratione uti recta, et multis in rebus eximia atque egregia, si cum aliis comparetur; in nonnullis autem Lacedaemoniorum reipublicae consimili. Hae enim tres respu. Blicae quum inter se quodammodo sint similes, tum ab aliis longe differunt: Cretensis, inquam, et Laconica et tertia Carthaginiensis. Multaque eorum, quae apud Carthaginienses constituta sunt, praeclare se habent. Argumento autem est, hanc rempublicam bene esse descriptam, quod quum populum habeat rerum compotem, maneat in descriptione et ordinatione reipublicae, neque aut seditio unquam in eo coorta sit, memoratu quidem illa digna, aut tyrannus exstiterit. (2) Habet autem haec Laconicae reipublicae similia: primum sodalitiorum convivta, phiditiis; deinde centum et quattuor virum imperium, ephororum potestati, et melius quidem institutum, Illi enim e vulgo sunt, hi autem ad hoc imperium eliguntur, ut quisque virtute et dignitate praestat. Postremo reges et senatum habet Lacedaemoniorum regibus et senatui respondentes. Et vero reges quidem rectius creant, neque ex eodem perpetuo genere neque ex quovis fortuna oblato; sin praestans aliquod est, ex eo reges electio, non aetas facit. Nam magnarum rerum domini et compotes effecti, si sint vulgares homines atque abjecti, magna damma inferunt, et magna jam intulerunt Lacedaemoninorum civitati. (3) Plurima igitur eorum, quae reprehendi propter declinationem a recta ratione reipublicae, commemoravimus. Eorum autem, quae optimatium principatum et politiam finem sibi propositum habent, partim quidem ad populi potentiam, alia vero ad paucorum dominatum magis declinant. Reges enim cum senatoribus potestatem habent aliud ad populum deferendi, aliud non deferendi, si quidem omnes inter se consenserint; sin minus, penes populum arbitrium et potestas est. Quae autem hi afferunt ad populum, non modo renuntiant populo, ut audiat quae fuerint a principibus civitatis decreta, verum etiam cuivis de populo contra ea quae afferuntur, dicere licet: quod non fit in alteris rebuspublicis. (4) Quod autem pentarchiae, id est quinqueviratus, qui sunt multarum magnarumque rerum compotes atque arbitri, et a se ipsi leguntur, et centumvirum magistratum, qui amplissimus est, eligunt; praetereaque quod pentarchae, seu qui pentarchiarum nomine magistratum gerunt, diutius gerunt magistratum quam ceteri (nam et munere egressi et egressuri magistratum quendamgerunt), hoc ad potentatum paucorum pertinet. Quod autem sine mercede et sine sortitione fiunt, hoc ad optimatium principatum pertinere statuendum est, et si quid simile aliud est, uti illud quod lites et controversiae omnes ab omnibus, qui magistratum gerunt, disceptantur, non aliae ab aliis, quemadmodum Lacedaemone. (5) Deflectit autem maxime ab optimatium principatu ad paucorum maxime potentatum Carthaginiensium reipublicae constitutio ex quadam opinione a multis probata. Non enim virtutem solum, verum etiam divitias in eligendis magistratibus putant spectari oportere. Fieri enim non posse arbitrantur ut is, cui desunt rei familiaris facultates, otio necessario fruatur et recte fungatur magistratu. Si igitur magistratuum elecltio e censu facta ad paucorum potentatum pertinet; ex virtute vero, ad optimatium principatum: haec tertia fuerit reipublicae administrandae ratio ac descriptio qua Carthaginienses utuntur. In eligendis enim magistratibus, iisque maximis, regibus scilicet et imperatoribus, haec duosimul spectant. (6) Haec autem ab optimatum principatu declinatio latoris legis peccato culpaque occidisse existimanda est. Nam statim ab initio hoc inprimis provideri debet, ut viri optimi otrari possint cum aliqua dignitate, aut certe sine specie deformi atque indecora; idque non solum quamdiu publicam personam sustinent magistratumque gerunt, verum etiam quum vitam privatam degunt. Quodsi otii gratia etiam ad facultates et copias rei familiaris attendendus animus est, summos magistratus tamen, regnum et imperium bellicum, esse venales, malum est. Efficit enim haec lex, ut majore in pretio atque honore sint divitiae, quam virtus, et ut tota civitas immoderato pecuniae studio sit dedita. (7)Quidquid autem honoratum principes civitatis existimarint, idem et reliquis civibus tale videatur necesse est. Qua autem in republica non maximo in honore pretioque virtus est, haec respublica ad stabilem optimatium principatum nullo modo perve. nire potest. Consentaneum porro est eos, qui magistratus emerunt, quum impensam fecerint in magistratum, assuescere quaestum facere. Omnium enim minime probabile est, si quidem pauper, sed tamen vir bonus, quaestus faciendi voluntatem habeat, hominem deteriorem, qui sumptum fecerit, lucrarinolle. Quapropter oportet eos, qui optime praeesse reipublicae possunt, hos praesse. Praestabat autem, etsi impediendae virorum bonorum indigentiae nullam curam legislator habuerit, at certe magistratuum otio consulere ac prospicere. (8) Malum autem esse videtur etiam hoc, eundem hominem plures magistratus gerere: quod quidem apud Carthaginienses honorificum et gloriosum est. Nam unum opus ab uno optime perficitur. Oportet vero latorem lagis, ut hoc fiat, operam dare, non ut idem et tibia canat et sutoriam faciat, negotium dare. Itaque ubi non est parva civitas, civilius est plures esse magistratuum participes, et magis populare. Nam quum hoc communius sit, quemadmodum diximus, tum unaquaeque res et melius fit a singulis et citius. Licet autem hoc cernere in rebus hellicis et nauticis. In his enim utrisque per omnes fere pervadit imperandi jus et parendi necersitas. (9) Quum autem eorum reipublicae admir istrandae ratio sit oligarchica, optime tamen hoc incommodum effugiunt eo, quod semper aliquam partem populi ditant in oppida emitlentes. Hac enim re medentur huic malo, et reipublicae statum stabiliunt. Sed hoc fortunae acceptum referendum est. At oportebat eos a seditione tutos esse consilio et opera latoris legis, non beneficio fortunae. Nunc autem, si quid adversi acciderit, et paullo major numerus civium imperio subjectorum defecerit ac discordarit, nullum est in legibus tranquillitatis et quietis retinendae praesidium.]V. Aristoteles de Carthag. Rep. ed. Kluge. Vratisl. 1824.]
169ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
[Id. Pol. III, 1, 7:Ἐν Λακεδαίμονι τὰς τῶν συμβολαίων δικάζει τῶν ἐφόρων ἄλλος ἄλλας, οἱ δὲ γέροντες τὰς φονικὰς, ἑτέρα δ ̓ ἴσως ἀρχή τις ἑτέρας, τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ περὶ Καρχηδόνα· πάσας γὰρ ἀρχαί τινες κρίνουσι τὰς δίκας (V. Kluge l. l. p. 159 sqq.) [Lacedaemone lites de rebus contractis dirimunt ephororum alii alias; senatores autem judicia de parricidiis exercent, fit Carthagine; certi enim magistratus rebus omnibus judicandis peaesunt.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
III, 5, 11:(Τυρρηνοῖς καὶ Καρχηδονίοις) ἔστι σύμ βολα πρὸς ἀλλήλους. Tuscis et Carthaginiensibus sunt inter se pacta commerciorum.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
IV, 5, 11:Ὅπου οὖν πολιτεία βλέπει εἴς τε πλοῦτον καὶ ἀρετὴν καὶ δῆμον, οἷον ἐν Καρχηδόνι, αὕτη ἀριστοκρατική ἐστιν. Ubi reipublicae administrandae ratio spectat ad divitias et ad virtutem et ad populum, ut Carthagine, haec aristocratiae convenit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
V, 6, 2:(Ἐν ταῖς ἀριστοκρατίαις γίγνονται αἱ στάσεις) ἐάν τις μέγας καὶ δυνάμενος ἔτι μείζων εἶναι, ὡσπερ ... ἐν Καρχηδόνι Ἄννων. In aristocratiis seditiones exsistunt ... si quis magnus sit, et qui major etiam fieri possit sicut ... Hanno Carthagine.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
V, 10, 3:(Μεταβάλλει τυραννὶς) καὶ εἰς ἀριστοκρατίαν, ὥσπερ .. ἐν Καρχηδόνι. Tyrannis mutatur etiam in aristocratiam sicut ... Carthagine.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
V, 10, 4:Ἐν πολλαῖς δὲ ὀλιγαρχίαις οὐκ ἔξεστι χρηματίζεσθαι, ἀλλὰ νόμοι εἰσὶν οἱ κωλύοντες· ἐν Καρχηδόνι δὲ δημοκρατουμένῃ (ἀριστοκρ. Schneid.) χρηματίζονται καὶ οὔπω μεταβεβλήκασιν. In multis oligarchiis non licet quaestum facere e magistratibus, sed leges sunt quae vetent. Carthagine vero, quae civitas populariter administratur, quaestum faciunt, necdum tamen reipublicae statum mutaverunt.(Vulgatam δημ. Tutatur Gottl. In Excurs. III De Rep. Carth. p. 481 sqq. Hilarius scribi voluit Καλχηδόνι.)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
VI, 3, 5:Τοιοῦτον δέ τινα τρόπον Καρχηδόνιοι πολιτευόμενοι φίλον κέκτηνται τὸν δῆμον· ἀεὶ γάρ τινας ἐκπέμποντες τοῦ δήμου πρὸς τὰς περιοικίδας ποιοῦσιν εὐπόρους. Simili modo Carthaginienses remp. Administrantes populi benenolentiam colligunt. Semper enim aliquos de plebe in urbe3s adjacentes ditioni ipsorum et subjectas mittentes locupletant.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

210.
[]
p. 169
VII, 2, 6:Ἐν ἐνίοις γὰρ καὶ νόμοι τινές εἰσι παροξύνοντες πρὸς τὴν ἀρετὴν τοιαύτην (sc. τὴν πολεμικήν), καθάπερ ἐν Καρχηδόνι φασὶ τὸν ἐκ τῶν κρίκων κόσμον λαμβάνειν ὅσας ἂν στρατεύσωνται στρατείας.] Apud quosdam etiam leges quaedam sunt ad hanc (bellicam) virtutem excitantes, quemadmodum Carthagine aiunt annulorum ornatum cuique pro numero bellorum, quibus interfuerit, concedi.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΑΚΡΑΓΑΝΤΙΝΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

211.

p. 169
Pollux IV, 174:Ἀριστοτέλης δὲ ἐν μὲν Ἀκραγαντίνων πολιτείᾳ προειπὼν ὡς ἐζημίουν πεντήκοντα (infra τριάκοντα) λίτρας, ἐπάγει· «Ἡ δὲ λίτρα δύναται ὀβολὸν Αἰγιναῖον·» ἐν δὲ Ἱμεραίων πολιτείᾳ φησὶν ὡς οἱ Σικελιῶται τοὺς μὲν δύο χαλκοῦς ἑξᾶντα καλοῦσι· τὸν δὲ ἕνα οὐγκίαν, τοὺς δὲ τρεῖς τριᾶντα, τοὺς δὲ ἓξ ἡμίλιτρον, τὸν δὲ ὀβολὸν λίτραν, τὸν δὲ Κορίνθιον στατῆρα δεκάλιτρον, ὅτι δέκα ὀβολοὺς δύναται. Aristoteles in Agrigentinorum rep., praefatus quod quinquagint litris mulctarentur, addit: «Litra vero obolum adaequat Aegineticum.» In Himerensium vero rep. Dicit: «Siculi duos chalcos sextantem vocant, unum chalcum unciam, tres chalcos trientem, sex vero semilitrum, obolum autem litram: porro staterem Corinthium vocant decalitrum, quia decem obolos valet.»
ARISTOTELIS FRAGMENTA

211.

p. 169
Cf. Pollux IX, 80:Καὶ μὲν ἐν Ἀκραγαντίνων πολιτείᾳ φησὶν Ἀριστοτέλης ζημιοῦσθαί τινα τριάκοντα λίτρας· δύνασθαι δὲ τὴν λίτραν ὀβολὸν Αἰγιναῖον· ἀλλὰ μέντοι παρ ̓ αὐτῷ τὶς ἂν ἐν τῇ Ἱμεραίων πολιτείᾳ καὶ ἄλλα εὕροι Σικελικῶν νομισμάτων ὀνόματα, οἷον οὐγκίαν, ὅπερ δύναται χαλκοῦν ἕνα· καὶ ἑξᾶντα, ὅπερ ἐστὶ δύο χαλκοῖ, καὶ τριξᾶντα, ὅπερ τρεῖς, καὶ ἡμίλιτρον, ὅπερ ἓξ, καὶ λίτραν, ἣν εἶναι ὀβολόν· τὸ μέντοι δεκάλιτρον δύνασθαι μὲν δέκα ὀβολοὺς, εἶναι δὲ στατῆρα Κορίνθιον. Pro ἑξᾶντα et τριξᾶντα libri ἓξ τάλαντα et τρία τάλαντα. Cf. Bentley De pecunia Sicula in Opusc. p. 416 sqq.; Müller. Dor. II, p. 214 sqq., Aeginet. p. 91.
170ARISTOTELIS FRAGMENTA

212.

p. 170
Pollux IX, 87:Τὸ μέντοι Σικελικὸν τάλαντον ἐλάχιστον ἴσχυεν· τὸ μὲν ἀρχαῖον, ὡς Ἀριστοτέλης λέγει, τέτταρας καὶ εἴκοσι τοὺς νούμμους· τὸ δὲ ὕστερον, δυοκαίδεκα· δύνασθαι δὲ τὸν νοῦμμον τρία ἡμιωβόλια. Siculum talentum quam minimum valuit; vetus quidem, ut Aristoteles tradit, viginti quattuor, nummos, posterius vero duodecim: valere autem nummum tria semiobolia.Cf. Boeckh. Oecon. Athen. I, p. 17. Wurm De ponder. num. Rationibus p. 60, 136.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

213.
[]
p. 170
[Aristot. Pol. V, 8, 4:Φάλαρις ἐκ τῶν τιμῶν sc. ad tyrnnidem evasit.] [Phalaris ex honoribus summis ad tyrannidem evasit.]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

214.

p. 170
Diogen. Laert. VIII. 63:Φησὶ δ ̓ αὐτὸν (Ἐμπεδοκλέα) καὶ Ἀριστοτέλης ἐλεύθερον γεγονέναι καὶ πάσης ἀρχῆς ἀλλότριον, εἴγε τὴν βασιλείαν αὐτῷ διδομένην παρῃτήσατο, καθάπερ Ξάνθος (fr. 30) ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ λέγει, τὴν λιτότητα δηλονότι πλείων ἀγαπήσας. Fuisse vero Empedoclem inprimis liberum atque ab omni imperandi fastu remotissimum Aristoteles tradit, siquidem it regnum quum ipsi offerretur, constanter renuit (sicuti Xanthus in libro de eo tradit), frugalitatem scilicet regum deliciis praeferens.Cf. Eudoc. p. 107.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

215.

p. 170
Idem VIII, 74:Περὶ τῶν ἐτῶν Ἐμπεδοκλοῦς Ἀριστοτέλης διαφέρεται· φησὶ γὰρ ἐκεῖνος ξ’ ἐτῶν αὐτὸν τελευτῆσαι. De annis Empedoclis Aristoteles dissentit (a Favorino, qui 77 annos natum obiisse dixit). Is enim sexaginta annos natum obiisse ait.Eadem ex Apollodoro (fr. 87) repetit VIII, 52. Vide Karsten. Empedoclis Fragm. p. 9 et 45; Clinton ad Ol. 84, 1. Ceterum rectius fortasse haec ex libro De poetis petita esse dixeris.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΙΜΕΡΑΙΩΝ
Vide Remp. Agrigentinorum, fr. 211.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΓΕΛΩΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

216.

p. 170
Schol. Pindar. Pyth. I, 89:Φησὶ γάρ που καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Γελώων πολιτείᾳ, Γέλωνα τὸν τοῦ Ἱέρωνος ἀδελφὸν ὑδέρῳ νοσήματι τὸν βίον τελευτῆσαι, αὐτὸν δὲ τὸν Ἱέρωνα, ἐν τῇ τῶν Συρακουσίων πολιτείᾳ, δυσουρίᾳ δυστυχῆσαι. Aristoteles in Geloorum rep. Alicubi dicit Gelonem Hieronis fratrem hydrope mortuum esse; Hierornem vero idem in Syracusanorum rep. Refert urinae difficultate laborasse.Cf. Plutarch. De Pyth. Orac. p. 403, C: Γέλων μὲν ὑδροπιῶν, Ἱέρων δὲ λιθιῶν ἐτυράννευσεν. Diodor. XI, 38, 3, ὑπὸ ἀρρωστίας συνεχόμενος (Γέλων). V. Boeckh. Ad Pindari l. l.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

217.
[]
p. 170
[Aristot. Pol. V, 10, 4:Ἐν Γέλᾳ εἰς τὴν Κλεάνδρου (τυραννίδα ὀλιγαρχία μετέβαλε). [Gelae in Cleandri tyrannidem oligarchia versa est]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΣΥΡΑΚΟΥΣΙΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

218.

p. 170
Pollux VI, 16, de Pollide Argivo, Syracusanorum rege.Vide fragm. 95 not.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

219.

p. 170
Photius Lex.:Καλλικύριοι, οἱ ἀντὶ τῶν γεωμόρων ἐν Συρακούσαις γενόμενοι πολλοί τινες τὸ πλῆθος ... (V. Timaei fr. 56.) ... Ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ τοῦ εἰς ταὐτὸ συνελθεῖν παντοδαποὶ ὄντες, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Συρακουσίων πολιτείᾳ, ὅμοιοι τοῖς παρὰ Λακεδαιμονίοις εἵλωσι, καὶ παρὰ Θεσσαλοῖς πενέσταις, καὶ παρὰ Κρησὶ κλαρώταις. [Καὶ παροιμία· Καλλικυρίων πλείους. Τοῦτο ἐλέγετο, εἴ ποτε πλῆθος ἤθελον ἐμφῆναι· οἱ γὰρ Καλλικύριοι δοῦλοι ἦσαν, πλείους τῶν κυρίων αὐτῶν, ὥστε καὶ αὐτοὺς ἐξέβαλον, Haec addit Suidas s. v.] Cillicyrii dicti inde sunt quod eodem confluxerunt homines ex omni genere mixti, ut Aristoteles ait in Syracusanorum rep., similes Helotibus Lacedaemoniorum, Penestis Thessalorum, Clarotis Cretensium.Cf. Photius v. Κιλλικύριοι (quae vocis forma praeferenda): Ἐν Συρακόσσαις τινὲς ἐκλήθησαν οἱ ἀντὶ τῶν γεωμόρων μέρος καταλαβόντες τοῦ πολιτεύματος, οἷον εἵλωτες καὶ πενέσται τινές. Hesvch. Cui οἱ κιλλικ. Sunt οἱ ἐπεισελθόντες γεωμόροις. Zenob. IV, 54; Favorin. v. Καλλικ.; Etym. Gudian. p. 165; Herodotus VII, 155; Eustath. II. p. 295, 31, ubi librariorum errorem notat Ruhnken. Ad Timaei Lex. p. 214; Wesseling. ad Diodor. tom II, p. 549; Welcker. Prolegg. ad Theogn. p. 19; Müller. Dor. II, p. 61 sqq.; Hermann. Antiqq. § 19.
171ARISTOTELIS FRAGMENTA

220.
[]
p. 171
[Aristot. Pol. V, 3, 1:Γίνονται μὲν οὖν αἱ στάσεις οὐ περὶ μικρῶν, ἀλλ ̓ ἐκ μικρῶν· στασιάζουσι δὲ περὶ μεγάλων. Μάλιστα δὲ καὶ αἱ μικραὶ ἰσχύουσιν, ὅταν ἐν τοῖς κυρίοις γένωνται· οἷον συνέβη καὶ ἐν Συρακούσαις ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις· μετέβαλε γὰρ πολιτεία ἐκ δύο νεανίσκων στασιασάντων, ἐν ταῖς ἀρχαῖς ὄντων, περὶ ἐρωτικὴν αἰτίαν· θατέρου γὰρ ἀποδημοῦντος, ἑταῖρος ὤν τις (ἅτερος ἑταῖρος ὢν Coray.) τὸν ἐρώμενον αὐτοῦ ὑπεποιήσατο· πάλιν δὲ ἐκεῖνος τούτῳ χαλεπήνας τὴν γυναῖκα αὐτοῦ ἀνέπεισεν ὡς αὐτὸν ἐλθεῖν· ὅθεν προσλαμβάνοντες τοὺς ἐν τῷ πολιτεύματι διεστασίασαν πάντας.] [Orinntur seditiones non parvis rebus, sed ex parvis: dissident enim homines de rebus magnis. Maxime tamen acres sunt etiam parvae, quum in iis, in quorum moderatione respublica vertitur, exsistunt: cujusmodi res olim accidit et Syracusis. Mutata enim est reipublicae forma ex duobus juvenibus magistratus gerentibus, quum inter eos ex amoribus dissensio orta esset. Altero enim absente quidam ejus sodalis puerum, ejus delicias, ad se pellexerat; ille autem reversus, huic iratus, contra ejus uxorem induxerat ut ad se veniret: ex quo, adjunctis sibi qunin republica versabantur, omnes cives ad seditionem concitarunt.]Narrat etiam Plutarchus Praecept. Pol. c. 32, 17, p. 1006. Rem ad turbas contra Geomoros a plebe excitatas refert Heyn. Opusc. II, p. 257. De Myletidis, quorum Thucydides (VI, 5) mentionem injicit, cogitavit Arnold. Gesch. v. Syracus, p. 30. Cf. Goeller. De situ Syr. p. 10.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

221.
[]
p. 171
[Id. ib. V, 2, 6:Ἐν Συρακούσαις πρὸ τῆς Γέλωνος τυραννίδος (ἡ δημοκρατία κακῶς πολιτευομένων διεφθάρη). [Syracusis ante Gelonis tyrannidem (democratia male administrata funditus oppressa est).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

221.

p. 171
V, 10, 3:(Μεταβάλλει) καὶ εἰς δημοκρατίαν (ἡ τυραννὶς), ὥσπερ τοῦ Γέλωνος ἐν Σθρακούσαις. In democratiam quoque (tyrannis) mutatur, quemadmodum Syracusana Gelonis.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

221.
[]
p. 171
V, 8, 19:(Φθείρεται τυραννὶς) ὅταν μετέχοντες στασιάζωσιν, ὥσπερ τῶν περὶ Γέλωνα, καὶ νῶν τῶν περὶ Διονύσιον· μὲν Γέλωνος, Θρασυβούλου, τοῦ Ἱέρωνος ἀδελφοῦ, τὸν υἱὸν τοῦ Γέλωνος δημαγωγοῦντος καὶ πρὸς ἡδονὰς ὁρμῶντος, ἵνα μὴ τυραννὶς ὅλως καταλυθῇ, ἀλλὰ Θρασύβουλος· οἱ δὲ συστάντες αὐτῶν ὡς καιρὸν ἔχοντες, ἐξέβαλον ἅπαντας αὐτούς. Διονύσιον δὲ Δίων στρατεύσας, κηδεστὴς ὢν, καὶ προσλαβὼν τὸν δῆμον, ἐκεῖνον ἐκβαλὼν διεφθάρη. Evertitur tyrannis ... per sociorum seditionem, ut Gelonis et nuper Dionysii. Nam Gelonis quidem tyrannis eo eversa est, quod Thrasybulus, Hieronis frater, Gelonis filium demagogorum more blanditiis deliniebat et ad voluptates incitabat, ut ipse imperaret: necessarii autem ita res composuerant, ut ne tyrannis funditus everteretur, sed solus Thrasybulus: cives vero et populus occasionem nacti, coitione facta, eos omnes exeerunt. Dionysium autem Dion, ejus affinis, coacta militum manu et populo sibi adjuncto, tyrannide dejecit, et ipse interfectus est.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

221.
[]
p. 171
V, 9, 23:Ἔτη δ ̓ οὐδ ̓ αὕτη (sc. περὶ Ἱέρωνα καὶ Γέλωνα τυραννίς) πολλὰ διέμεινεν, ἀλλὰ τὰ σύμπαντα δυοῖν δέοντα εἴκοσι. Γέλων μὲν γὰρ ἑπτὰ τυραννεύσας, τῷ ὀγδόῳ τὸν βίον ἐτελεύτησε· δέκα δ ̓ Ἱέρων, Θρασύβουλος δὲ τῷ ἑνδεκάτῳ μηνὶ ἐξέπεσεν. Hieronis et Gelonis tyrannis annos haud multos stabilis permansit: sed anni sunt omnino decem et octo. Nam Gelo quum annos septem tyrannidem obtinuisset, octavo excessit e vita; Hiero decimo anno: Thrasybulus undecimo mense exactus est.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

221.
[]
p. 171
V, 9, 3:Inter ea, quibus tyrani securitati suae consulere student, est etiam τὸ μὴ λανθάνειν πειρᾶσθαι ὅσα τυγχάνει τις λέγων πράττων τῶν ἀρχομένων, ἀλλ ̓ εἶναι κατασκόπους, οἷον περὶ Συρακούσας αἱ ποταγωγίδες καλουμέναι, καὶ τοὺς ὠτακουστὰς ἐξέπεμψεν Ἱέρων, ὅπου τις εἴη συνουσία καὶ σύλλογος.] Operam dant tyranni ut, quid subjectorum quisque dicat et agat, non ignoretur et exploratores habeant, quales erant Syracusis, quae Potagogides appellabantur, et Otacustae sive auscultatores, quos Hiero submttebat, ubicumque civium coetus et conventus erat.]De Hieronis infirmitate v. fr. 216.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
[Id. ib. V, 8, 18:Καὶ Συρακούσιοι κατὰ τὸν χρόνον, ὅν ἐπολιτεύοντο καλῶς, (πλείστας κατέλυσαν τυραννίδας). [Syracusii quo tempore bene administrabantur (plurimas everterunt tyrannides).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
V, 3, 6:Ἐν Συρακούσαις δῆμος αἴτιος γενόμενος τῆς νίκης τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ἀθηναίους, πολιτείας εἰς δημοκρατίαν μετέβαλεν. Syracusis, quum in populo causa victoriae belli cum Atheniensibus gesti constitisset, politia in democratiam mutata est.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
V, 8, 4:Διονύσιος ἐν Συρακούσαις.. ἐκ δημαγωγίας ad tyrannidem pervenit. Dionysius Syracusis ex demagogo tyrannus evasit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
V, 5, 6:Γίγνονται δὲ μεταβολαὶ τῆς ὀλιγαρχίας καὶ ὅταν ἀναλώσωσι τὰ ἴδια ζῶντες ἀσελγῶς· καὶ γὰρ οἱ τοιοῦτοι καινοτομεῖν ζητοῦσι, καὶ τυραννίδι ἐπιτίθενται αὐτοὶ, κατασκευάζουσιν ἕτερον, ὥσπερ Ἱππαρὶνος Διονύσιον ἐν Συρακούσαις. Fiunt oligarchiae conversiones etiam, quum pauci, qui rempublicam moderantur, patrimonia consumpseunt intemperanter vivendo. Etenim tales homines rebus novis student, et aut ipsi tyrannidem occupant, aut alium tyrannum parant, quemadmodum Hipparinus Dionysium Syracusis.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
V, 4, 6:Διονύσιος κατηγορῶν Δαφναίου καὶ τῶν πλουσίων ἠξιώθη τῆς τυραννίδος, διὰ τὴν ἔχθραν πιστευθεὶς ὡς δημοτικὸς ὤν. Dionysius, quum Daphnaeum et ceteros locupletes accusasset, dignus tyrannide existimatus est, propter inimicitias cum Illis susceptas fidem apud populum consecutus, quasi popularis esset.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
III, 10, 10:Δεῖ γὰρ αὐτὸν μὲν (sc. τὸν μέλλοντα βασιλεύειν) ἔχειν ἰσχὺν, εἶναι δὲ τοσαύτην τὴν ἰσχὺν, ὥστε ἑκάστου μὲν καὶ ἑνὸς καὶ συμπλειόνων κρείττω, τοῦ δὲ πλήθους ἥττω, καθάπερ οἵ τ ̓ ἀρχαῖοι τὰς φύλακας ἐδίδοσαν, ὅτε καθισταῖέν τινα τῆς πόλεως ὃν ἐκάλουν αἰσυμνήτην τύραννον, καὶ Διονυσίῳ τις, ὅτ ̓ ᾔτει τοὺς φύλακας, συνεβούλευε τοῖς Συρακουσίοις διδόναι τοσούτους τοὺς φύλακας. Oportet enim ei (regi) vim quidem praesto esse, sed talem, ut validior sit quam singuli et unus et complures, imbecillior tamen quam universa multitudo, Quod faciebant olim, si quem civitatis Aesymnetem, quemadmodum appellabant, aut tyrannum creabant: item Syracusan Dionysio custodes petenti tot numero quidam ut darent, suadebat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
V, 9, 5:Ad ea, quibus tyrannidem tuentur tyranni, pertinet etiam εἰσφορὰ τῶν τελῶν, οἷον ἐν Συρακούσαις· ἐν πέντε γὰρ ἔτεσιν ἐπὶ Διονυσίου τὴν οὐσίαν ἅπασαν εἰσενηνοχέναι συνέβαινεν. Ad ea, quibus tyrannidem tuentur tyranni, pertinet etiam tributorum exastio, ut Syracusis, ubi tyrannidem obtinente Dionysio omnes opes civium quinque annorum spatio tributi nomine collatae fuerunt.Similiter Cypselus ap. Aristot. Oecon. II, c. 2.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
I, 2, 2:Ἐπιστήμη δ ̓ ἂν εἴη καὶ δεσποτικὴ καὶ δουλική· δουλικὴ μὲν, οἵαν περ ἐν Συρακούσαις ἐπαίδευεν· ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων τις μισθὸν ἐδίδασκε τὰ ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς παῖδας. Scientia esse videtur et servilis et herilis: servilis quidem, qualis ea, quam ille Syracusanus tradebat. Illic enim quidam mercede accepta pueros usitata et vulgaria ministeria docebat.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

222.
[]
p. 171
I, 4, 7:Ἐν Σικελίᾳ δέ τις τεθέντος παρ ̓ αὐτῷ νομίσματος συνεπρίατο πάντα τὸν σίδηρον ἐκ τῶν σιδηρείων, μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἀφίκοντο ἐκ τῶν ἐμπορίων οἱ ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὐ πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς, ἀλλ ̓ ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις ἐπέλαβεν ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν Διονύσιος αἰσθόμενος τὰ μὲν χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι, μὴ μέντοι γ ̓ ἔτι μένειν ἐν Συρακούσαις, ὡς πόρους εὑρίσκοντα τοῖς αὐτοῦ πράγμασιν ἀσυμφόρους.] In Sicilia quidam numis apud se depositis ferrum omne ex ferrariis officinis coemit. Postea, ubi ex emporiis convenerunt mercatores, ferrum omne solus vendebat, non ita immoderate aucto pretio: verumtamen talentis quinquaginta expensis, centum lucri fecit. Quod quum audisset Dionysius, pecuniae quidem secum exportandae ei potestatem fecit, verum Syracusis eum excedere Jussit, tanquam qui vias pecuniae faciendae reperisset suis rationibus haud accommodatas.]
172ARISTOTELIS FRAGMENTA

223.

p. 172
Athenaeus X, p. 435, E:Ἀριστοτέλης δ ̓ ἐν τῇ Συρακουσίων πολιτείᾳ, καὶ συνεχῶς φησὶν αὐτὸν (sc. Διονύσιον τὸν νεώτερον) ἔσθ ̓ ὅτε ἐπὶ ἡμέρας ἐνενήκοντα μεθύειν· διὸ καὶ ἀμβλυωπότερον γενέσθαι τὰς ὄψεις. Aristoteles in Syracusanorum rep. Dionysium juniorem nonnunquam per nonaginta continuos dies ebrium fuisse scribit; eoque etiam hebetatum illi oculorum usum.Cf. Plutarch. Dion. c. 7.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

223.

p. 172
Aristot. Pol. V, 8, 14:Καὶ Διονυσίῳ τῷ ὑστέρῳ Δίων ἐπέθετο διὰ τὸ καταφρονεῖν, ὁρῶν τούς τε πολίτας οὕτως ἔχοντας καὶ αὐτὸν αἰεὶ μεθύοντα. In Dionysium posteriorem Dion propter contemptum invasit, quum et cives ita affectos et ipsum semper esse ebrium videret.Cf. Aelian. VI, 12; Justin. XXI, 2.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

224.
[]
p. 172
[Aristot. Pol. V, 8, 17:Ἐκεῖνος γὰρ (sc. Δίων) μετ ̓ ὀλίγων ἐστράτευσεν ἐπὶ Διονύσιον, οὕτως ἔχειν φάσκων, ὡς, ὅπουπερ ἂν δύνηται προελθεῖν, ἱκανὸν αὐτῷ τοσοῦτον μετασχεῖν τῆς πράξεως, οἷον εἰ μικρὸν ἐπιβάντα τῆς γῆς εὐθὺς συμβαίη τελευτῆσαι, τοῦτον καλῶς ἔχειν αὐτῷ τὸν θάνατον. [Ille (Dion) enim cum parva manu adversus Dionysium se contulit, quum hoc animo se esse diceret, ut quocumque progredi daretur, eatenus actionem susceptam perducere satis esset habiturus, hoc est, praeclaram eam mortem non recusaturus vel si statim sibi mori accideret, modo terram illius ad breve tempus attigisset.De Dione cf. V, 8, 19 (fr. 221).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

224.
[]
p. 172
V, 2, 11:Συρακούσιοι μετὰ τὰ τυραννικὰ τοὺς ξένους καὶ τοὺς μισθοφόρους πολίτας ποιησάμενοι ἐστασίασαν καὶ εἰς μάχην ἦλθον.] Syracusani post exactos tyrannos, peregrinis et mercenariss militibus civibus factis, dissenserunt inter se, donec ad pugnam ventum est.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΛΕΟΝΤΙΝΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

225.
[]
p. 172
[Aristot. Pol. V, 10, 4:Ἐν Λεοντίνοις εἰς τὴν Παναιτίου τυραννίδα (ἡ ὀλιγαρχία μετέβαλε). [Apud Leontinos in Panaetii tyrannidem (oligarchia versa est).
ARISTOTELIS FRAGMENTA

225.
[]
p. 172
V, 8, 4:Παναίτιος δ ̓ ἐν Λεοντίνοις .. ἐκ δημαγωγίας ad tyrannidem evasit.] Panaetius apud Leontinos ex demagogo tyrannus factus est].
173

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΚΑΤΑΝΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

226.
[]
p. 173
[Aristot. Pol. IV, 9, 10:Charondas, similiter atque Solon et Lycurgus, ἦν τῶν μέσων πολιτῶν. Charondas similiter atque Solon et Lycurgus de medioerium civium grege fuit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

226.
[]
p. 173
II, 9, 5:Χαρώνδας Καταναῖος τοῖς αὑτοῦ πολίταις καὶ ταῖς Χαλκιδικαῖς πόλεσι ταῖς περὶ Ἰταλίαν καὶ Σικελίαν (sc. νομοθέτης ἦν). Charondas Catanaeus suis civibus et aliis Chalcidicis per Italiam et Siciliam civitatibus legum lator fuit.Ib. ait nonnullos narrare Charondam discipulum Zaleuci fuisse.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

226.
[]
p. 173
II, 9, 8:Χαρώνδου δ ̓ ἴδιον μὲν οὐδέν ἐστι πλὴν αἱ δίκαι τῶν ψευδομαρτυριῶν (πρῶτος γὰρ ἐποίησε τὴν ἐπίσκηψιν), τῇ δ ̓ ἀκριβείᾳ τῶν νόμων ἐστὶ γλαφυρώτερος καὶ τῶν νῶν νομοθετῶν. Charondae legum nihil proprium est, praeterquam falsorum testimoniorum judicia. Primus enim falsi testimonii actionem instituit. Subtilitate autem et diligentia legum scribendarum latoribus legum iis, qui hodie sunt, cultior ac politior fuit.Ceterum hic locus haud dubie spurius est. V. Goettling. Stahr. ad h. l.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

226.
[]
p. 173
I, 1, 6: μὲν οὖν εἰς πᾶσαν ἡμέραν συνεστηκυῖα κοινωνία κατὰ φύσιν οἶκός ἐστιν, οὓς Χαρώνδας μὲν καλεῖ ὁμοσιπύους, Ἐπιμενίδης δὲ Κρὴς ὁμοκάπνους. Socetas igitur in omnes vitae dies constituta naturae convemens et consentanea, domus est, cujus societatis participes ὁμοσιπύους Charondas appellat, Epimenides autem Cretensis ὁμοκάκνους.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

226.
[]
p. 173
VI, 10, 6:Ἔτι δ ̓ ὅσα προφάσεως χάριν ἐν ταῖς πολιτείαις σοφίζονται πρὸς τὸν δῆμον πέντε τὸν ἀριθμὸν, περὶ ἐκκλησίαν, περὶ τὰς ἀρχὰς, περὶ δικαστήρια, περὶ ὅπλισιν, περὶ γυμνασίαν ... Περὶ τὰ δικαστήρια τοῖς μὲν εὐπόροις εἶναι ζημίαν ἂν μὴ δικάζωσι, τοῖς δ ̓ ἀπόροις ἄδειαν, τοῖς μὲν μεγάλην, τοῖς δὲ μικρὰν, ὥσπερ ἐν τοῖς Χαρώνδου νόμοις.] Quinque autem res numero sunt, quas in reipublicae administratibus, in judiciis, in armandis civibus, in exercendis.... In judiciis mulctam esse constitutam in locupletes, nisi judicandi munere fungantur, aut in illos quidem gravem mulctam esse constitutam, in hos levem, quemadodum in Charondae legibus.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
[ΖΑΓΚΛΑΙΩΝ]
ARISTOTELIS FRAGMENTA

227.
[]
p. 173
[Idem ib. V, 2, 11:Ζαγκλαῖοι δὲ Σαμίους ὑποδεξάμενοι ἐξέπεσον καὶ αὐτοί. [Zanclaei, quum Samios in civitatem suam recepissent, ipsi ab eis victi et expulsi sunt.]V. Herodot. VI, 23.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
(ΡΗΓΙΝΩΝ)
ARISTOTELIS FRAGMENTA

228.
[]
p. 173
[Idem ib. V, 10, 4:Ἐν Ῥηγίῳ εἰς τὴν Ἀναξιλάου (τυραννίδα ὀλιγαρχία μετέβαλε).] [Rhegii in Anaxilai tyrannidem mutata est oligarchia.]De Androdamante Rhegino Chalcidensium in Thracia legislatore v. fr. 159.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

228.a

p. 173
Pollux V, 73:Ἀναξίλας Ῥηγῖνος, οὔσης (ὡς Ἀριστοτέλης φησίν) τῆς Σικελίας τέως ἀγόνου λαγῶν, δὲ εἰσαγαγών τε καὶ θρέψας, ὁμοῦ δὲ καὶ Ὀλύμπια νικήσας ἀπήνῃ, τῷ νομίσματι τῶν Ῥηγίνων ἐνετύπωσεν ἀπήνην καὶ λαγών. Quum Sicilia, Aristotele teste, ante Anaxilaum lepores non produxisset, hic invehens nutriensque, simul rheda in Olympia vincens, Rheginorum monetae rhedam insculpsit et leporem.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΛΟΚΡΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

229.

p. 173
Polyb. XII, 8, 2:Φησὶ γὰρ (Τίμαιος fr. 70) αὐτὸν (τὸν Ἀριστοτέλη) εἶναι θρασὺν, εὐχερῆ, προπετῆ· πρὸς δὲ τούτοις κατατετολμηκέναι τῆς τῶν Λοκρῶν πόλεως, εἰπόντα τὴν ἀποικίαν αὐτῶν εἶναι δραπετῶν οἰκετῶν, μοιχῶν, ἀνδραποδιστῶν. Ait Timaeus Aristotelem audacem ac levem et temerarium fuisse ac de civitate Locrorum gnaviter mentitum, quum coloniam eorum e fugitivis mancipiis, moechis ac plagiariis collectam esse dixit.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

229.

p. 173
Falsum esse Aristotelem Timaeus probare studet tum ex iis quae Locrenses Graeciae ipsi documenta monstrassent (Polyb. XII, 9, 3 sq. add. Cap. 5, 7 ex Athenaeo), tum ex iis quae Locrenses Italiae ipsi narrassetn (9, 5. 10, 7). Quibus alia quaedam adduntur, unde appareat, quam veri absimilis sit Aristotelis sententia (c. 6). At haec nullius esse momenti, in reliquis autem fidem et sinceritatem Timaei suspectam esse ostendit Polybius ll. ll., qui ita scribit c. 5, 4:Οὐκ ὤκνησα καὶ λέγειν καὶ γράφειν, ὅτι τὴν ὑπ ̓ Ἀριστοτέλους παραδιδομένην ἱστορίαν περὶ τῆς ἀποικίας ἀληθινωτέραν εἶναι συμβαίνει τῆς ὑπὸ Τιμαίου λεγομένης. Σύνοιδα γὰρ τοῖς ἀνθρώποις ὁμολογοῦσιν ὅτι παραδόσιμος αὐτοῖς ἐστὶν αὕτη περὶ τῆς ἀποικίας φήμη παρὰ πατέρων ἣν Ἀριστοτέλης εἴρηκεν, οὐ Τίμαιος. Καὶ τούτων γε τοιαύτας ἔφερον ἀποδείξεις κ. τ. λ. Quae apud ipsum Polybium legas. Nihil sum cunctatus et dicere et scribere narrationem ab Aristotele proditam memoriae super deductione ejus coloniae veriorem esse ea quam affert Timaeus. Compertum namque mihi est ipsos Locrenses fateri eam se a patribus traditam accepisse famam de sua colonia, quam habet Aristoteles, non quam habet Timaeus. De re cf. Müller. Dor. II, 227 sq.
174ARISTOTELIS FRAGMENTA

230.

p. 174
Clemens Alex. Strom. I, p. 352 Sylb.:Χαμαιλέων Ἡρακλεώτης ἐν τῷ Περὶ μέθης καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λοκρῶν πολιτείᾳ Ζάλευκον τὸν Λοκρὸν παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς, τοὺς νόμους λαμβάνειν ἀπομνημονεύουσι. Chamaeleon Heracleota in libro De ebrietate et Aristoteles in Locrorum rep. Zaleucum Locrum a Minerva leges suas accepisse memorant.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

230.

p. 174
Schol. Pindar. Ol. XI, 17, de Locrorum civitate:Καίπερ τραχεῖα οὖσα εὐνομεῖται. Διὰ τί δὲ, φησὶν Ἀριστοτέλης. Ἐπειδὴ γὰρ ἐχρῶντο τῷ θεῷ, πῶς ἂν πολλῆς ταραχῆς ἀπαλλαγεῖεν, ἐξέπεσεν αὐτοῖς χρησμὸς, ἑαυτοῖς νόμους τίθεσθαι, ὅτε καί τις ποιμὴν, ὄνομα δ ̓ ἦν Ζάλευκος, πόλλους νόμους δυνηθείη τοῖς πολίταις εἰσενεγκεῖν δοκίμους· γνωσθεὶς δὲ καὶ ἐρωτηθεὶς, πόθεν εὕροι, ἔφησεν ἐνύπνιον αὐτῷ τὴν Ἀθηνᾶν παρίστασθαι· διὸ αὐτός τε ἠλευθέρωται καὶ νομοθέτης κατέστη. Locrorum civitas etsi aspera optime administrabatur. Causam rei tradit Aristoteles. Etenim quum deum interrosassent, quomodo magnis turbis liberari possent, editum iis oraculum est jubens ut ipsi sibi leges ferrent, quum et pastor quidam, Zaleucus nomine, multas leges posset civibus ferre optimasque. Cognitus vero atque interrogatus unde inveniret leges, dixit per quietem ipsi Minervam astare. Quare libertatem ei dederunt et legislatorem constituerunt.Cf. Plutarch. Mor. p. 543, A (p. 656 Didot). De Minervae cultu Locrensi a Corinthiis Syracusanis derivando v. Müller. l. l. p. 228, 1. De Zaleuco vide eundem et quos laudat Hermann. l. l., § 89.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

231.
[]
p. 174
[Aristot. Pol. II, 9, 5:Νομοθέται δ ̓ ἐγένοντο, Ζάλευκος Λοκροῖς τοῖς Ἐπιζεφυρίοις. [Legum lator fuit Zaleucus Locris Epizerhyriis.Ibid. Ait nonnullos temere narrare Lycurgum et Zaleucum, Thaletis discipulos, Zaleuci Charondam discipulum fuisse. Lex quaedam Locrorum v. fr. 123.
ARISTOTELIS FRAGMENTA

231.

p. 174
Pol. V, 6, 7: Λοκρῶν πόλις ἀπώλετο ἐκ τῆς πρὸς Διονύσιον κηδείας.] Locrorum civitas interiit ex aflinitate cum Dionysio contracta.]

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ

ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΤΑΡΑΝΤΙΝΩΝ
ARISTOTELIS FRAGMENTA

232.

p. 174
Pollux IX, 80:Καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ταραντίνων πολιτείᾳ καλεῖσθαί φησι νόμισμα παρ ̓ αὐτοῖς